Αγιασμός για την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους 2017-2018 στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ

Αγιασμός_10

Στον κατάμεστο από πρωτοετείς φοιτητές, καθηγητές και διοικητικό προσωπικό Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, τελέσθηκε την Πέμπτη 12 Οκτωβρίου 2017 ο καθιερωμένος αγιασμός για το νέο ακαδημαϊκό έτος από τον νεοεκλεγέντα Μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Στέφανο παρουσία του Παναγιωτάτου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμου.

Παρόντες στον αγιασμό ήταν οι Πρόεδροι και αναπληρωτές Πρόεδροι αλλά και οι νεοκλεγέντες Πρόεδροι (οι οποίοι αναλαμβάνουν τη διοίκηση των δύο τμημάτων σε δύο περίπου μήνες από σήμερα) των δύο Τμημάτων Θεολογίας και Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας. Εκτός από τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης στους φοιτητές των δύο Τμημάτων μίλησε ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής, Καθηγητής κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου.

Αγιασμός_28

Στην τελετή του αγιασμού όπου έψαλε ο βυζαντινός χορός της Σχολής υπό τη διεύθυνση του Επίκουρου Καθηγητή π. Σπυρίδωνος Αντωνίου παρευρέθηκε επίσης ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προύσης κ. Ελπιδοφόρος. Στο τέλος ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ χάρισε στους εισακτέους και των δύο Τμημάτων μία μετάφραση της Καινής Διαθήκης από την Ελληνική Βιβλική Εταιρία.

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αγιασμός για την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους 2017-2018 στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η πρώτη Πανελλήνια Θεολογική Συνάντηση

Δελτίο Τύπου

ΜόσχοςΤο Δ.Σ του Πανελληνίου Θεολογικού Συνδέσμου «ΚΑΙΡΟΣ-για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης» αισθάνεται πραγματική την ανάγκη να ευχαριστήσει δημόσια τους 200 και πλέον θεολόγους από όλη την Ελλάδα, που ανταποκρίθηκαν στη πρόσκλησή του και συμμετείχαν με ζήλο στις εργασίες της Πανελλήνιας Θεολογικής Συνάντησης που διεξήχθη από τις 6 έως τις 8 Οκτωβρίου 2017 στις εγκαταστάσεις του Γυμνασίου-Λυκείου της Ελληνογαλλικής σχολής Ουρσουλινών στο Νέο Ψυχικό. Οι δραστηριότητες της συνάντησης είχαν διπλό περιεχόμενο και σκοπό που αποσκοπούσε τόσο στην ανάδειξη του σύγχρονου θεολογικού προβληματισμού πάνω σε καίρια ζητήματα του καιρού μας, όσο και στην πρακτική αντιμετώπισης ζητημάτων που σχετίζονται άμεσα με την διδακτική πράξη και αναδύονται με ποικίλους τρόπους στη σημερινή σχολική ζωή. Για το λόγο αυτό το κεντρικό θέμα «Ορθόδοξη Εκκλησία και ταυτότητες στο σύγχρονο κόσμο»  υπηρετήθηκε από επτά συνολικά εισηγήσεις (απόγευμα Παρασκευής 6/10 & πρωινό Σαββάτου 7/10), από: 1. τον Radu Preda καθηγητή Ορθόδοξης Κοινωνικής Θεολογίας στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Babes-Bolyai, του Cluj-Napoca της Ρουμανίας, που ανέπτυξε με πληρότητα και πλούσια ιστορικά παραδείγματα και από την νεότερη ιστορική πορεία της Ευρώπης αλλά και καίριες βιβλικές αναφορές το θέμα «Ορθοδοξία μεταξύ ολότητας, ολοκληρωτισμού και διαφορετικότητας» 2. την επίκουρη καθηγήτρια Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας & Ποιμαντικής ΑΠΘ που υποστήριξε το θέμα «Η ταυτότητα του Ορθόδοξου στον κόσμο των δικαιωμάτων, της φυλετικής ισότητας, της αντιπροσώπευσης» αναδεικνύοντας με την συνδρομή της ορθόδοξης παράδοσης, την ανάγκη της υπεύθυνης τοποθέτησης της Εκκλησίας σε θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως τίθενται επιτακτικά σήμερα 3. Τον Ιωάννη Μπέκο, Δρα Θεολογίας & ειδικό επιστήμονα Πανεπιστημίου Κύπρου που ανταποκρίθηκε με επάρκεια και γνώση στο θέμα «Ουδετερόθρησκο κράτος και φιλελευθερισμός: υπέρ ή εναντίον του Ορθόδοξου Χριστιανού;» προκαλώντας έντονο προβληματισμό και διάλογο στη συνέχεια 3. τον ομότιμο καθηγητή Πολιτικής Ψυχολογίας Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης & Ιστορίας Παντείου Πανεπιστημίου Θάνο Λίποβατς, ο οποίος κλείνοντας τη πρώτη ημέρα  της συνάντησης αλλά και την πρώτη γενική θεματική με τίτλο «Ορθοδοξία και σύγχρονη κοινωνία: Από την προσκόλληση στην ταυτότητα στο άνοιγμα στην οικουμενικότητα» ανέπτυξε συμπληρώνοντας  τις προηγούμενες εισηγήσεις το θέμα «Η ταυτότητα του ατόμου στην ύστερη νεωτερικότητα και το έργο του Χριστιανισμού» αναδεικνύοντας με τη συνδρομή και της ψυχολογίας τη θέση του ατόμου στην εποχή μας αλλά και την επίδραση του Χριστιανισμού, 4. τον Παντελή Καλαϊτζίδη, Δρα Θεολογίας & διευθυντή της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου, που ανέλυσε το θέμα «Η ορθόδοξη ταυτότητα μεταξύ συνέχειας και ασυνέχειας, καθαρότητας και πρόσληψης του κόσμου» σημειώνοντας την ιστορική εξέλιξη της ταυτότητας του ορθόδοξου χριστιανού από τις απαρχές μέχρι σήμερα, 5. τον π. Δημήτριο Μπαθρέλλο, εφημέριο Ι.Ν. Αναλήψεως (Ντράφι) & επισκέπτη καθηγητή στο Institute for Orthodoxe Christian Studies του Cambridge, o οποίος μετέφερε τον προβληματισμό για το άτομο και την ταυτότητά του στην εκκλησιαστική πραγματικότητα, αναλύοντας το θέμα «Πέρα από την μοναρχία και τον ατομικισμό: η συνοδικότητα και πως (θα έπρεπε) να κατανοείται σήμερα» προτείνοντας τρόπους αναβάθμισης και ουσιαστικής λειτουργίας της συνοδικότητας στη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας σήμερα ως αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς της και 6. από τον Θανάση Παπαθανασίου, Δρ Θεολογίας, καθηγητή Λυκείου Ζεφυρίου, αρχισυντάκτη του περιοδικού Σύναξη, που έθεσε με το θέμα «Η ταυτότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας απέναντι στις θρησκείες» τον τρόπο αντιμετώπισης του «άλλου» και του «ξένου» από την Ορθόδοξη Εκκλησία, κλείνοντας  με αυτό το άνοιγμα στα έθνη και τον κόσμο, την θεματική του β΄ κύκλου εισηγήσεων που οριζόταν από τον τίτλο «Συζητώντας για την ταυτότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας σήμερα» ζήτημα που αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερη σοβαρότητα και ενδιαφέρον από την πλευρά του πολυπληθούς ακροατηρίου, καθώς η συζήτηση που αναπτύχθηκε στη συνέχεια εξέτρεψε χρονικά το  δεύτερο μέρος των δραστηριοτήτων της ημέρας.

Στα εκπαιδευτικά και παιδαγωγικά εργαστήρια (του α΄κύκλου) που ακολούθησαν έμπειροι συνάδελφοι με γνώση του αντικειμένου και των σύγχρονων τεχνικών διδασκαλίας [Ξανθή Αλμπανάκη, Δρ Θεολογίας/Πειρ. ΓΕΛ-ΠΑΝ. Μακεδονίας, Δήμητρα Κολάση, ΜΑ Επιστήμες Αγωγής, Κυριακή Τριανταφυλλίδου, ΜΑ Διδακτικής Θρησκευτικών, Χριστόφορος Παπασωτηρόπουλος Θεολόγος (8ο ΓΕΛ Πάτρας), Στρατής Ψάλτου, Σύμβουλος ΙΕΠ–Δρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας & Ιστορίας, Μάριος Λιάγκης, Επικ. Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ] ανέπτυξαν σε έξι συνολικά εργαστήρια θέματα εμπνευσμένα από τους δύο κύκλους εισηγήσεων και πρότειναν τρόπους διδακτικής αξιοποίησης του σύγχρονου θεολογικού λόγου στη σχολική τάξη με τη συνδρομή τεχνικών διδασκαλίας και στρατηγικών μάθησης, που αναπτύσσονται και στο νέο ΠΣ για το ΜτΘ. Στα εργαστήρια του απογευματινού κύκλου της ίδιας μέρας (Σάββατο 7/10) οι συνάδελφοι Αρσένιος Αρσενάκης (Μth, Eκπαιδευτικός στο Πειραματικό Γυμνάσιο Ρεθύμνου), Γιώργος Καπετανάκης (Δρ Θεολογίας-Διευθυντής Γυμνασίου), Βιολέττα Μένεγα (Θεολόγος στο 3ο ΓΕΛ Ν. Σμύρνης), Παναγιώτης Μπιλίδης (Θεολόγος στο 1ο ΓΕΛ Ασπροπύργου) και Νικόλαος Τσιρέβελος (Δρ Θεολογίας ΑΠΘ, καθηγητής στο Βενετόκλειο 1ο ΓΕΛ Ρόδου) συνέχισαν με θέματα που παραπέμπουν σε πτυχές και θεματικές του νέου ΠΣ για τα Θρησκευτικά και σχετίζονται με τη θεματική της συνάντησης εισηγούμενοι ταυτόχρονα και τρόπους αξιολόγησης των μαθητών.

Στη διάρκεια της τρίτης ημέρας (Κυριακή 8/10) κάτω από τον κεντρικό τίτλο «Οι επιζήσαντες: οι αλλαγές στον στίβο της διδακτικής μεθοδολογίας των Θρησκευτικών» οι συντονιστές των εργαστηρίων της συνάντησης Μάριος Κουκουνάρας-Λιάγκης (Επίκουρος καθηγητής Τμ. Θεολογίας ΕΚΠΑ) και Άγγελος Βαλλιανάτος (Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων) συζήτησαν σε ολομέλεια αρχικά και σε επιμέρους εργαστήρια στη συνέχεια για τη σχέση του δασκάλου με το μαθητή του μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία αλλά και για την συμβολή του νέου ΠΣ στη διαδικασία της μάθησης και της αξιολόγησης του μαθητή, ενώ οι θεολόγοι εκπαιδευτικοί Μαρία Λυράκη, Τασούλα Παπατρέχα, Εβίτα Ρεντζή και Μανώλης Παπαϊωάννου συνεισέφεραν σε ρόλο «εμψυχωτή» στη συγκεκριμένη δραστηριότητα που ολοκληρώθηκε με συζήτηση-ανατροφοδότηση στην ολομέλεια των συμμετεχόντων θεολόγων εκπαιδευτικών. Η όλη εκδήλωση έκλεισε με προσφορά γεύματος αποχαιρετισμού στους συναδέλφους  από τη Ρόδο, τη Κρήτη, τη Μυτιλήνη, τη Θεσσαλονίκη, τα Κύθηρα, τη Λευκάδα, τη Νάξο, τη Τήνο, τη Λάρισα, την Εύβοια, την Αθήνα, τη Πάτρα, τη Μεσσηνία, που τίμησαν με την παρουσία  τους τη πρωτοβουλία του συλλόγου μας και επίδοση βεβαιώσεων παρακολούθησης σε όλους.

Για το Δ.Σ

Ο Πρόεδρος Δ. ΜΟΣΧΟΣ, Αναπλ. Καθηγητής Τμ. Θεολογίας ΕΚΠΑ                 

Ο Γ. Γραμματέας Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, Θεολόγος-Φιλόλογος ΔΕ

 

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Με επιτυχία ολοκληρώθηκε η πρώτη Πανελλήνια Θεολογική Συνάντηση

Ο καθηγητής κ. Παναγιώτης Σκαλτσής εξελέγη Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ

SkaltsisΣήμερα, Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017, διεξήχθησαν στην Αίθουσα Συνεδριάσεων της Σχολής (1ος όροφος), επαναληπτικές εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ. Έλαβαν: Παναγιώτης Σκαλτσής: 20 Δήμητρα Κούκουρα: 14. Ο αριθμός των έγκυρων ψήφων, σύμφωνα με τον υπολογισμό του ισχύοντος αλγορίθμου (παρ. 3β του άρθρου 15 του Ν. 4485/2017) για την εκλογή Προέδρου είναι: Παναγιώτης Σκαλτσής: 18,87 / Δήμητρα Κούκουρα: 13,5. Σύμφωνα με τα παραπάνω αποτελέσματα ο υποψήφιος κ. Παναγιώτης Σκαλτσής εκλέγεται Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ για το χρονικό διάστημα από 1-12-2017 έως 31-08-2019. Διαβάστε εδώ το βιογραφικό του καθηγητή κ. Π. Σκαλτσή. Τα ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ εύχονται στον καθηγητή κ. Σκαλτσή καλή και δημιουργική θητεία για την επανεκλογή του.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο καθηγητής κ. Παναγιώτης Σκαλτσής εξελέγη Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ

Αποτελέσματα ψηφοφορίας για την ανάδειξη Προέδρου και Αναπληρωτή Προέδρου του Τμήματος Θεολογίας

AtmatzΣτη διεξαχθείσα σήµερα, Δευτέρα 9 Οκτωβρίου 2017, ψηφοφορία δεν συγκέντρωσε κανείς από τους υποψήφιους την απόλυτη πλειοψηφία και δεν εκλέγεται Πρόεδρος. Ως εκ τούτου, η ψηφοφορία θα επαναληφθεί αύριο, Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2017, στον ίδιο τόπο και κατά το ίδιο χρονικό διάστηµα (10:00-13:00) µεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων, του καθηγητή κ. Παναγιώτη Σκαλτσή και της καθηγήτριας κ. Δήµητρας Κούκουρα. Έλαβαν: Παναγιώτης Σκαλτσής: 18 ψήφους, Δήµητρα Κούκουρα: 12 ψήφους, Λάµπρος Σιάσος: 5 ψήφους. Ο συνολικός αριθµός έγκυρων ψήφων που έλαβε κάθε υποψήφιος/α Πρόεδρος ύστερα από την εφαρµογή του συντελεστή βαρύτητας από κάθε οµάδα εκλεκτόρων συνολικά έχει ως εξής: Έλαβαν: Παναγιώτης Σκαλτσής: 17,1 Δήµητρα Κούκουρα: 11,775 Λάµπρος Σιάσος: 4,775.

Από τη ψηφοφορία για την εκλογή Αναπληρωτή Προέδρου ο αναπληρωτής καθηγητής κ. Χαράλαµπος Ατµατζίδης εκλέγεται Αναπληρωτής Πρόεδρος. Δείτε εδώ το βιογραφικό του κ. Ατματζίδη.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αποτελέσματα ψηφοφορίας για την ανάδειξη Προέδρου και Αναπληρωτή Προέδρου του Τμήματος Θεολογίας

Ο καθηγητής Συμεών Πασχαλίδης νέος Πρόεδρος του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ

ΠασχαλίδηςΤο αποτέλεσμα των εκλογών που έλαβαν χώρα τη Δευτέρα 9 Οκτωβρίου το πρωί ανέδειξε τον καθηγητή της πατρολογίας και αγιολογίας κ. Συμεών Πασχαλίδη νέο Πρόεδρο του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ (2017-2019) και νέο Αναπληρωτή Πρόεδρο τον καθηγητή της ποιμαντικής και εξομολογητικής π. Αθανάσιο Γκίκα. Με βάση τον τελευταίο νόμο, ο νέος Πρόεδρος έλαβε ποσοστό 31,2 και ο νέος Αναπληρωτής Πρόεδρος 30,2. Μπορείτε να διαβάσετε το βιογραφικό του κ. Πασχαλίδη εδώ και του π. Αθανάσιου εδώ. Τα ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ εύχονται στους δύο νεοεκλεγέντες καθηγητές καλή και δημιουργική θητεία.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο καθηγητής Συμεών Πασχαλίδης νέος Πρόεδρος του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ

Εκλογές του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ για την ανάδειξη Προέδρου και Αναπληρωτή Προέδρου

D90_8

Τη Δευτέρα 9 Οκτωβρίου το πρωί κατά το χρονικό διάστημα 10:00-13:00 διεξάγονται στην αίθουσα συνεδριάσεων του 1ου ορόφου οι εκλογές του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ για την ανάδειξη Προέδρου και Αναπληρωτή Προέδρου (2017-2019). Υποψήφιοι για την προεδρεία του Τμήματος είναι ο νυν Πρόεδρος και καθηγητής κ. Παναγιώτης Σκαλτσής, η καθηγήτρια κ. Δήμητρα Κούκουρα και ο καθηγητής κ. Λάμπρος Σιάσος. Μοναδικός υποψήφιος για αναπληρωτής πρόεδρος είναι ο αναπληρωτής καθηγητής κ. Χαράλαμπος Ατματζίδης.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εκλογές του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ για την ανάδειξη Προέδρου και Αναπληρωτή Προέδρου

Εκλογές του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ για την ανάδειξη Προέδρου και Αναπληρωτή Προέδρου

D90_21

Τη Δευτέρα 9 Οκτωβρίου το πρωί κατά το χρονικό διάστημα 10:00-13:00 διεξάγονται στην αίθουσα συνεδριάσεων του 4ου ορόφου οι εκλογές του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ για την ανάδειξη Προέδρου και Αναπληρωτή Προέδρου (2017-2019). Μοναδικός υποψήφιος για την προεδρεία του Τμήματος είναι ο καθηγητής της πατρολογίας και αγιολογίας κ. Συμεών Πασχαλίδης και μοναδικός επίσης υποψήφιος για Αναπληρωτής Πρόεδρος ο καθηγητής της ποιμαντικής και εξομολογητικής π. Αθανάσιος Γκίκας.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Εκλογές του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ για την ανάδειξη Προέδρου και Αναπληρωτή Προέδρου

Διεπιστημονικό Συνέδριο με θέμα «Αρχή και Εξέλιξη του Κόσμου και του Ανθρώπου με αναφορά στην Εξαήμερο του Μ. Βασιλείου»

Φάκελος Συνεδρίου Εξαημέρου Κοσμητείας ΘΣΧ ΕΚΠΑ[12006]_Page_1Στο πλαίσιο των εορτασμών των 180 ετών από την ίδρυση του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών η Θεολογική Σχολή Αθηνών, με τη συμβολή της Εταιρείας των Φίλων του Λαού, διοργανώνει στην Αθήνα Διεπιστημονικό Συνέδριο με θέμα «Αρχή και Εξέλιξη του Κόσμου και του Ανθρώπου με αναφορά στην Εξαήμερο του Μ. Βασιλείου». Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στις 17 και 18 Οκτωβρίου στην Αίθουσα Τελετών του ΕΚΠΑ και στην Αίθουσα Μ. Ευεργετών της Εταιρείας των Φίλων του Λαού.

Η αρχή και η εξέλιξη τόσο του κόσμου όσο και του ανθρώπου αποτελεί διαχρονικά αντικείμενο αναζήτησης για τον άνθρωπο. Η θεολογική μαρτυρία με αναφορά στην Εξαήμερο του Μ. Βασιλείου, αναλυμένη από διακεκριμένους θεολόγους, έρχεται να διαλλαγεί με τις απόψεις επιστημόνων από το χώρο της Φιλοσοφίας, της Γεωλογίας, της Αστρονομίας, της Αστροφυσικής, της Γενετικής, της Ιατρικής και της Βιοηθικής με σκοπό την διεπιστημονική προσέγγιση του εν λόγω θέματος και την προσέγγιση καίριων ζητημάτων για την ύπαρξη του ανθρώπου.

Ο διάλογος μεταξύ των ανθρωπιστικών και των θετικών επιστημών θα φωτίσει τον τρόπο με τον οποίο η επιστημονική κοινότητα αντιλαμβάνεται και ερευνά το υπό εξετάση θέμα, έχοντας ως σημείο αναφοράς τη βιβλική μαρτυρία, την ερμηνευτική προσέγγιση των Πατέρων της Εκκλησίας, τα κείμενα των Ελλήνων Φιλοσόφων, αλλά και τα πορίσματα των φυσικών και ιατρικών επιστημών που μελετούν ενδελεχώς την αρχή και την εξέλιξη του κόσμου και του ανθρώπου.

Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα του Συνεδρίου.

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Διεπιστημονικό Συνέδριο με θέμα «Αρχή και Εξέλιξη του Κόσμου και του Ανθρώπου με αναφορά στην Εξαήμερο του Μ. Βασιλείου»

Διεθνές Συνέδριο για το Ολοκαύτωμα: Διαχρονικές και Διεπιστημονικές Προσεγγίσεις

11a0afd90dΤο Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ, στο πλαίσιο των επίσημων εορτασμών για τα 180 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, διοργανώνει διεθνές συνέδριο με θέμα: «Το Ολοκαύτωμα: Διαχρονικές και Διεπιστημονικές Προσεγγίσεις» στις 3-­5 Οκτωβρίου 2017. Η δράση τελεί υπό την αιγίδα της EUNIC (European Union National Institutes for Culture/Ένωση Μορφωτικών Ινστιτούτων της Ε.Ε.), και διοργανώνεται σε συνεργασία και με την υποστήριξη των Instituto Cervantes de Atenas, Goethe-Institut Athen, των Πρεσβειών του Ισραήλ, της Πολωνίας και της Ρουμανίας. Η προβολή στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων οργανώνεται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Άθλησης και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων.

Το Συνέδριο, που θα λάβει χώρα στις 3, 4 και 5 Οκτωβρίου, έχει ως σκοπό τη διεπιστημονική προσέγγιση του Ολοκαυτώματος και την παρουσίαση της ιστορίας των εβραϊκών πληθυσμών της Ευρώπης, από την αρχαιότητα έως και σήμερα. Συμμετέχουν ακαδημαϊκοί και ερευνητές από την Ελλάδα, τη Γερμανία, το Ισραήλ, την Ισπανία, την Πολωνία και τη Ρουμανία, οι οποίοι αντιπροσωπεύουν ένα ευρύ φάσμα γνωστικών αντικειμένων: φιλολογία, θρησκειολογία, τέχνη, θέατρο, ιστορία, αρχαιολογία, κοινωνιολογία, εκπαίδευση για το Ολοκαύτωμα. Οι ομιλητές κατανέμονται σε τέσσερεις γενικές ενότητες: α) θυσία, ανατροπή και δίωξη: από την Ελληνιστική περίοδο έως και τον Μεσαίωνα, β) το Ολοκαύτωμα: ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές προσεγγίσεις, με έμφαση στην Ελλάδα, γ) η επιρροή του Ολοκαυτώματος στη λογοτεχνία και στην τέχνη, δ) σύγχρονη κοινωνία και εκπαίδευση.

Στο πλαίσιο του Συνεδρίου, και σε συνεργασία με τον Οργανισμό Πολιτισμού, Άθλησης και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, θα γίνει προβολή με δωρεάν είσοδο της ταινίας «Η ανάκριση» (Erez Pery, Ισραήλ-Γερμανία, 2016, 84’, Ελληνικοί–Αγγλικοί υπότιτλοι). Το 1946, ο Ρούντολφ Φραντς Φέρντιναντ Ες, ο διοικητής με τη μεγαλύτερη θητεία στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, περιμένει σε μια Πολωνική φυλακή την δίκη του. Έχει ανατεθεί στον Άλμπερτ, έναν νεαρό Πολωνό επιθεωρητή, να ανακρίνει τον Ες και να του αποσπάσει μια ομολογία. Η συνάντηση τους θα βγάλει στην επιφάνεια την τρομακτική ρουτίνα του στρατοπέδου καθώς και τον ευτελισμό της βίας. Με την εισαγωγή του θανατηφόρου αερίου Zyklon B, ο Ες διεξήγαγε τον πιο αποτελεσματικό τρόπο μαζικής θανάτωσης ανθρώπων, με αριθμούς θυμάτων που αγγίζουν το 1.1 εκατ. ανθρώπους. Η ταινία βασίζεται στα απομνημονεύματα που έγραψε ο Ες στην φυλακή πριν την εκτέλεσή του. Η προβολή θα πραγματοποιηθεί στις 4 Οκτωβρίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 50).

Το Συνέδριο θα λάβει χώρα στο κτήριο Κωστής Παλαμάς (Ακαδημίας 48, 3 Οκτωβρίου–19:00) στο κεντρικό κτήριο του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 31, 4 Οκτωβρίου–10:30) και στο αμφιθέατρο του Ινστιτούτο Goethe (Ομήρου 14-16, 5 Οκτωβρίου–13:00).

Οι ομιλίες θα πραγματοποιηθούν στην Αγγλική και θα διανεμηθούν ελληνικές μεταφράσεις/περιλήψεις των εισηγήσεων στους συμμετέχοντες. Επίσης, με σχετική αίτηση στη γραμματεία του Συνεδρίου, θα δοθούν βεβαιώσεις παρακολούθησης. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Περισσότερες λεπτομέρειες και το αναλυτικό πρόγραμμα μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα του Συνεδρίου.

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Διεθνές Συνέδριο για το Ολοκαύτωμα: Διαχρονικές και Διεπιστημονικές Προσεγγίσεις

Θάνος Λίποβατς, Ο Μαρτίνος Λούθηρος και η επανάσταση της μεταρρύθμισης, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2017

Από τον πρόλογο του βιβλίου

IMGΟ Μαρτίνος Λούθηρος, στις 31.10.1517, στάθηκε στο κατώφλι ανάμεσα στον Μεσαίωνα και την αναγέννηση της Ευρώπης. Το όνομά του αντιπροσωπεύει τις απαρχές ενός νέου πολιτισμικού παραδείγματος, την ανάδυση ενός νέου κοσμοειδώλου. Οι διαδικασίες της αλλαγής διήρκεσαν πολύ και υπήρξαν πολλαπλές, αντιφατικές, οδυνηρές και συγχρόνως δημιουργικές. Ο Max Weber και o Σίγκμουντ Φρόυντ συμφωνούν στο ότι η νεωτερικότητα προωθεί την «αυξανόμενη ορθολογικότητα» του πολιτισμού, καθώς και την «πρόοδο της πνευματικότητας». Αλλά κάθε πρόοδος είναι ανασφαλής και συνοδεύεται ή διακόπτεται από περιόδους παλινδρόμησης. Tο όνομα του Λούθηρου συνδέεται με την πνευματική επανάσταση. Δίχως αυτή δεν θα είχε υπάρξει η δεύτερη επανάσταση, η πολιτική. Δίχως την ανακάλυψη της εγκόσμιας πνευματικής ελευθερίας δεν θα είχε υπάρξει η πολιτική και κοινωνική ελευθερία, χωρίς βέβαια να υπάρχει άμεση αναγκαιότητα, μια «ιστορική νομοτέλεια» ή συνεκτικότητα ανάμεσα στις δύο. Tο νέο και επαναστατικό στοιχείο της διδασκαλίας του, συνοψίζεται στην έννοια της Δικαίωσης του αμαρτωλού διά της πίστης στον Χριστό. Δεν αρκεί μια απλή ακαδημαϊκή περιγραφή της έννοιας, αλλά απαιτείται η εμβάθυνση στο ζωντανό νήμα της ίδιας της εκτύλιξης της έννοιας μέσα από έναν συγκεκριμένο Λόγο (discours). O Λόγος αυτός συνεπάγεται την κατασκευή ενός συμβολικού συστήματος πνευματικών στοχασμών και ψυχικών στάσεων, μέσα από τον διάλογο και αντίλογο με τους θεολόγους και φιλοσόφους της εποχής του. Εμφανίζεται έτσι η απαρχή της συγκρότησης του υποκειμένου που δείχνει τη συνθετότητα και τη δυναμική ενός διχασμένου μεν, αλλά στη συνέχεια ισχυρού «εγώ». Πρόκειται για το υποκείμενο της νεωτερικότητας, ως προϋπόθεση και αποτέλεσμα της ολικής ιστορικής διαδικασίας. Οι έννοιες-κλειδιά στις οποίες επικεντρώνεται κριτικά το κείμενο είναι οι έννοιες της Πίστης και της Αγάπης. Εδώ διαφαίνεται όλη η ιδιαιτερότητα, η γονιμότητα και τα όρια της σκέψης του Λούθηρου.

Ο Λούθηρος αντιμετώπισε με δημιουργικό και γενναίο τρόπο τις μεγάλες υπαρξιακές, πολιτικές και πνευματικές εντάσεις που τον συγκλόνισαν και τον προκάλεσαν να στοχαστεί επάνω σε αυτές. Εντόπισε μια «αντιθετικότητα» και μια αμφιρροπία στην πράξη και τη σκέψη των ανθρώπων, στην οποία όμως εν μέρει εγκλωβίστηκε. Αλλά ο Λούθηρος ήταν σε εντατικό διάλογο με τους θεολόγους της εποχής του, υπερασπιζόμενος τα στοιχεία τα οποία θεώρησε αναγκαία για την αναγέννηση του χριστιανισμού. Έθεσε έτσι τα θεμέλια μιας άλλης θεολογίας, χωρίς να αμελήσει να λάβει θέση απέναντι στις πολιτικές και κοινωνικές προκλήσεις της νεωτερικότητας στην εποχή του. Από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και έπειτα κυριαρχεί η κρίση του πάλαι ποτέ «ένδοξου εγώ», πρόκειται όμως και για την κρίση των αξιών και των ταυτοτήτων, η οποία οδηγεί τα υποκείμενα σε ψυχική και πολιτισμική παλινδρόμηση. Είναι η εποχή του μηδενισμού, του σχετικισμού, του κενού, της έκλειψης του νοήματος. Παρά τις εντυπώσεις, ούτε ο χριστιανισμός, για την ανανέωση του οποίου έδρασε ο Λούθηρος, ούτε ο διαφωτισμός, όπως τον διατύπωσε ο Καντ, ηγεμονεύει.

Κατηγορίες: ΒΙΒΛΙΑ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Θάνος Λίποβατς, Ο Μαρτίνος Λούθηρος και η επανάσταση της μεταρρύθμισης, εκδόσεις Πόλις, Αθήνα 2017

Προκήρυξη Προγράμματος «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας: Ιστορικό πλαίσιο-Προκλήσεις-Προοπτικές»

ΑΦΙΣΑΤο Πρόγραμμα Επιμόρφωσης της Δομής Δια Βίου Μάθησης Α.Π.Θ. «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας: Ιστορικό πλαίσιο- Προκλήσεις-Προοπτικές» θα πραγματοποιηθεί κατά το χειμερινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 2017-2018.

Το Πρόγραμμα στοχεύει:

Στην παρουσίαση της μακράς και επίμοχθης προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Στην παρουσίαση και ανάλυση των ιδιαίτερων προβλημάτων που είχαν να αντιμετωπίσουν οι διοργανωτές της και τα οποία σχετίζονται με τις λεπτές ισορροπίες στις σχέσεις μεταξύ των Τοπικών Εκκλησιών.

Στην κριτική προσέγγιση του πλέγματος των ενδογενών και εξωγενών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών παραγόντων που επηρέαζαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν το Σώμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας τους τελευταίους αιώνες.

Στην ανάδειξη των στοχεύσεων της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου όπως αποτυπώνονται στην αρχική θεματολογία αλλά και σε αυτή που τελικά συζητήθηκε κατά τις εργασίες της.

Στην αναζήτηση των βαθύτερων λόγων των ενστάσεων που προβλήθηκαν από διάφορες πλευρές είτε για να δικαιολογήσουν το αίτημα της αναβολής της είτε για να δικαιολογήσουν την άρνηση συμμετοχής.

Στην αποτίμηση αφενός των αποφάσεών της μέσα από τα τελικά κείμενα που ψηφίστηκαν και δημοσιεύθηκαν, και αφετέρου της παρακαταθήκης που κληροδοτεί και της προοπτικής που σηματοδοτεί  για το μέλλον της Ορθοδόξου Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο.

Χαρακτηριστικά του Προγράμματος

Το Πρόγραμμα οργανώθηκε από Καθηγητές του Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. που παρακολούθησαν και συμμετείχαν ενεργά τόσο στη μακρά και χρονοβόρα διαδικασία της προετοιμασίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου όσο και στις εργασίες της. Έτσι το Πρόγραμμα σχεδιάστηκε για να ανταποκρίνεται στην ανάγκη: α) της ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης όσων ενδιαφέρονται για τη ζωή της Εκκλησίας και την πορεία της στον σύγχρονο κόσμο β) της ανάδειξης των δυσκολιών και της ποικιλομορφίας των σχέσεων μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών γ) της σύνδεσης της Εκκλησίας με τα ευρύτερα πολιτισμικά και κοινωνικοπολιτικά δρώμενα και αιτήματα.

Η διδασκαλία γίνεται από Καθηγητές των Τμημάτων: Θεολογίας και Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η επιμόρφωση θα πραγματοποιηθεί στους χώρους της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και απαιτεί τη φυσική παρουσία των ενδιαφερομένων. Επιμορφωτικό υλικό θα διανεμηθεί στους επιμορφούμενους σε ψηφιακή μορφή. Το Πρόγραμμα θα έχει συνολική διάρκεια 60 ωρών και θα πραγματοποιηθεί κατά το διάστημα Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 2017.

Μετά το πέρας της παρακολούθησης θα χορηγηθούν:

(α) Βεβαίωση συμμετοχής

(β) Πιστοποιητικό επιμόρφωσης

Το Πρόγραμμα Επιμόρφωσης απευθύνεται σε:

Θεολόγους, Κληρικούς και Στελέχη της Εκκλησίας, οι οποίοι εξ αντικειμένου ενδιαφέρονται άμεσα για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

Εκπαιδευτικούς διαφόρων βαθμίδων, δημοσιογράφους κ.α., οι οποίοι λόγω επαγγελματικής ενασχόλησης θέλουν να ενημερωθούν για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

Σε απόφοιτους Α.Ε.Ι και Α.Τ.Ε.Ι., οι οποίοι λόγω προσωπικού ενδιαφέροντος θέλουν να ενημερωθούν έγκυρα με ακαδημαϊκή νηφαλιότητα και επιστημονική αντικειμενικότητα για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Κόστος Συμμετοχής

Το κόστος συμμετοχής στο Πρόγραμμα ανέρχεται στο ποσό των 120 Ευρώ. Υπάρχει η δυνατότητα τμηματικής πληρωμής μέσω 2 δόσεων (50% πριν την έναρξη του προγράμματος και 50% πριν τη λήξη του). Αποτυχία πληρωμής κάποιας δόσης συνεπάγεται τον εξ ολοκλήρου αποκλεισμό του συμμετέχοντα από το υπόλοιπο του προγράμματος.

Στοιχεία Κατάθεσης:

ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ   Αριθμός Λογαριασμού: 5202-057157-381

International Bank Account Number (IBAN) GR94 0172 2020 0052 0205 7157 381

Ο Δικαιούχος του λογαριασμού είναι: ΕΙΔΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΚΟΝΔΥΛΙΩΝ ΕΡΕΥΝΑΣ Α.Π.Θ. – ΚΕ.Δ.Ε.Α. – 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ -ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥΠΟΛΗ – 54636 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΚΩΔΙΚΟΣ ΕΡΓΟΥ: 94851

Προσοχή!! Στο έντυπο κατάθεσης των χρημάτων της Τράπεζας θα πρέπει να αναγράφεται ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ο ΚΩΔΙΚΟΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ: 94851 καθώς και το ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ του συμμετέχοντος.

Το έντυπο κατάθεσης των χρημάτων της Τράπεζας αποστέλλεται ηλεκτρονικά στη διεύθυνση ippapado@theo.auth.gr Στο αρχείο που θα αποσταλεί θα πρέπει να φαίνεται με ευκρίνεια το όνομα του καταθέτη και ο κωδικός του έργου. Στην περίπτωση που κάποιος έχει ΑΦΜ επιτηδευματία και επιθυμεί την έκδοση τιμολογίου αντί απλής απόδειξης θα πρέπει να καταθέσει στο Τμήμα Πρωτοκόλλου (3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ-ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥΠΟΛΗ-54636 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ) αντίστοιχο αίτημα με όλες τις πληροφορίες (ΑΦΜ, ΔΟΥ, Δ/νση, Δραστηριότητα)

Υποβολή Αιτήσεων

Αιτήσεις γίνονται δεκτές από 20/9 έως 20/10/2017 και μόνον ηλεκτρονικά.

Την αίτηση συμμετοχής στο επιμορφωτικό Πρόγραμμα θα τη βρείτε εδώ.

Η αίτηση πρέπει να συνοδεύεται από τα ακόλουθα δικαιολογητικά:

1. Σύντομο βιογραφικό σημείωμα

2. Τίτλους Σπουδών

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Πρόγραμμα οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν με τη γραμματεία του Προγράμματος, κατά προτίμηση ηλεκτρονικά, στη διεύθυνση ippapado@theo.auth.gr και iliasev@theo.auth.gr και στο τηλέφωνο 2310998072 κατά τις εργάσιμες ημέρες μεταξύ 12:00 και 14:00.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Δια Βίου Μάθησης: Σ. Bες, Καθηγητής, ΑΠΘ

Ο Επιστημονικά Υπεύθυνος του Προγράμματος: Π. Σκαλτσής, Καθηγητής Α.Π.Θ.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προκήρυξη Προγράμματος «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας: Ιστορικό πλαίσιο-Προκλήσεις-Προοπτικές»

Σύναξη τεύχος 143 «Ετεροδοξία και αίρεση»

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

synaxiΠΡΟΛΟΓΙΚΟ    3

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗΣ, Αἵρεση καὶ σχίσμα σήμερα    5

Ἐπ. Ἀβύδου ΚΥΡΙΛΛΟΣ (ΚΑΤΕΡΕΛΟΣ), Ὀρθοδοξία καὶ αἵρεση στὸν 21ο αἰ.      19

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Χ. ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗΣ, Ὀρθοδοξία ἐντὸς τόπου καὶ χρόνου   33

ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ, Βιβλικὴ προσέγγιση στὴν ἔννοια τῆς αἵρεσης   46

π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ, Ψυχαναγκαστικὴ αἱρεσιομαχία    56

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ ΤΣΒΕΤΚΟΒΙΤΣ, Ὁ ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς γιὰ τὸν οἰκουμενισμό    65

ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Νίκος Νησιώτης καὶ θεολογίες τῆς συνάφειας     74

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ν. ΜΟΣΧΟΣ, Ὁ διάλογος μὲ τὶς Ἀρχαῖες Ἀνατολικὲς Ἐκκλησίες      89

Ἀναγνώσεις: π. ΕΥ. ΓΚΑΝΑΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΙΝΑΚΟΥΛΑΣ      97

Διάλογος μὲ τοὺς ἀναγνῶστες        105

Τὸ Βιβλίο    108

Κατηγορίες: ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Σύναξη τεύχος 143 «Ετεροδοξία και αίρεση»

Βασίλειος Τσίγκος, Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκδόσεις Ostracon, Θεσσαλονίκη 2017

Από τον πρόλογο του νέου βιβλίου του καθηγητή του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ

DOGMATIKH_FRONT_600-600x800Ἡ ἀνά χεῖρας ἐπίτομη Δογματική ἐπιχειρεῖ νά ἐκθέσει μέ ἀκρί­βεια καί νά ἑρ­μη­­νεύ­­σει, κατά τό δυνατόν, πληρέστερα τό πε­ριεχό­­με­νο τῆς πίστεως καί τῆς κα­τα­γεγραμμένης ἐμπει­ρίας, τοῦ “φρο­νή­­ματος” καί τῆς ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς ἘκκλησίαςΤά δόγματα, πού εἶναι οἱ περιεκτικές προτάσεις πίστεως τῆς ἐκ­κλη­σιαστικῆς κοινό­τη­τας στήν Ἁγία Τριάδα καί τόν Χρι­στό σέ μία μακραίωνη συνέ­χεια καί ἀδιάκοπη ἑνότητα ζωῆς καί θεολογίας, προ­σελκύουν καί σήμε­ρα, ἐνδε­χο­μένως περισσό­τε­ρο, τό ἐρευ­­­­­­νη­τικό ἐν­δια­­φέ­­ρον ὀρθο­δό­­ξων θεολόγων ἀλλά καί ἑτε­ρο­δό­ξων μελετη­τῶν καί πολλῶν θύραθεν συγγραφέ­ων. Λαμβάνοντας σοβαρά ὑπόψη τήν εὐρύτερη ἐνασχόληση μέ τήν ἔκθε­ση καί τή θεολογική σημασία τῶν ὀρθῶν δογ­­μά­των τῆς πί­στεως καί τῶν προεκτάσεών τους στή ζωή τοῦ σύγ­χρο­νου ἀνθρώ­που, πα­ράλ­ληλα μέ τήν αὐξα­νό­με­νη γλωσ­σική δυ­σκο­λία προσέγγι­σης, ἀναδί­φη­σης καί κατανόησης τῶν κει­­με­νι­­κῶν μαρ­τυ­ριῶν, θε­ω­­ροῦ­με ὅτι ἔχει κατα­­στεῖ ἐπι­τα­­κτι­­κή πλέον ἡ ἀνά­­­γκη τῆς ἐκ νέου προσέγγισης καί διερεύνησης τῶν θεμά­των πού ἐμπεριέχει ἡ Δογ­­­μα­­τική τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σίας.

Συγκεκριμένα, ἡ διερεύνηση αὐτή στό παρόν συγγραφικό ἐγχεί­ρη­μα ἐπικεντρώνε­ι τό ἐνδιαφέρον τοῦ συγγραφέα στήν ἀνά­­δει­ξη τῶν στοι­χείων ἐκεί­νων πού ἀπο­σα­­φηνίζουν καί ἑρμη­νεύουν ἀκριβέστερα τό θε­ο­λο­γικό περιε­χό­­μενο τῶν δογμάτων τῆς Ἐκ­κλησίας καί τῶν συνε­πειῶν καί ἐφαρ­μογῶν τους στή ζωή τῶν με­­λῶν της. Μέ τόν τρόπο δέ ἀνά­πτυξης καί παρουσίασής τους στίς θεματικές πε­ρι­οχές τῆς Δογ­μα­τι­κῆς, ἐπιδιώκεται ἡ ἐπίτευξη, κατά τό δυνατόν, τῆς ἐπιζητού­με­­νης σμίκρυνσης τῆς ἀπό­­­­­στα­σης μεταξύ τῆς θεο­λο­γίας τῆς Ἐκκλη­σίας καί τῆς σύγχρονης θεολογικῆς ἔρευνας.

Στήν προσπά­θειά του γιά τή διεξοδική ἐξέταση τῶν κυ­ριο­τέ­­ρων πτυχῶν τοῦ πε­­ρι­ε­χομένου τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, σέ δια­χρο­­νία καί συγ­χρο­­νία μέ τόν τρόπο ζωῆς τῶν μελῶν τοῦ ἐκκλη­σια­στι­κοῦ σώμα­τος, συ­νει­σφέ­ρουν οὐσιαστικά καί γόνιμα ἡ λει­τουρ­γική συ­­­νύ­­παρ­ξη, ἡ ἄρ­ρη­­κτη σύνδεση καί συσχέτιση τῆς Δογματικῆς μέ τή βι­βλική μα­ρ­­τυρία καί τήν πατερική πα­ράδοση, μέ τό ἦθος καί τή λα­τρεία, μέ τή θεωρία καί τήν πράξη τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ θεολογική καί ἱστο­ρική τεκ­μηρίωση τῶν ὀρθῶν δογμάτων τῆς πί­στεως ἀκολουθεῖ “τάς τῶν ἁγίων θεοπνεύστους θεο­λο­γίας καί τό τῆς Ἐκκλησίας εὐσεβές φρό­νη­μα” (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας).

Τοῦτο ἀποτυπώ­νε­ται στά μνη­­­­μεῖα τοῦ ὑπερδισχιλιετοῦς πο­λι­­τι­­σμοῦ λό­γου καί τέ­χνης, πού παράγει ἐν παντί τόπῳ καί χρόνῳ ἡ Ἐκ­κλη­σία καί γνωστοποιεῖται ἀπευθείας ἀπό τούς φο­ρεῖς τῆς χα­ρι­σματικῆς της ζωῆς. Ἐξάπαντος, ἕνα τέτοιο ἐγχείρημα δέν μπορεῖ νά ἀγνο­­ήσει ἤ νά ὑπο­βαθμίσει τήν ἀνα­γκαι­­ό­τη­τα μιᾶς σύγ­­χρο­­νης ἐκφο­ρᾶς τῆς θεολο­γι­κῆς μαρ­τυρίας σέ εἰλικρινή καί γόνιμο διά­λο­γο μέ τά θε­με­­λιώ­­δη προ­βλή­­­μα­τα, τίς ἀπο­­­ρίες καί τίς ἀναζη­τήσεις τοῦ ση­με­ρινοῦ ἀν­θρώ­που. Τό τε­λευ­­ταῖο κρί­νε­ται ἰδι­­­αι­­­­τέ­ρως ση­­μα­­ντικό καί ἄκρως ἐπί­καιρο γιά τήν ἐ­ποχή μας, ἡ ὁποία ἔχει χα­ρα­­­κτη­ρισθεῖ ὡς αἰώ­νας τῆς ἀνθρω­πο­λογίας.

Ἀντί εἰσαγωγῆς ἐπισημαίνονται τά θεολογικά πρότερα στό ὀρθό­δοξο δόγμα καί τή Δογ­μα­­τι­κή. Ἀναμφιβόλως, αὐτά ἔχουν θε­ο­λο­γικό χαρα­κτή­ρα, συν­δέο­νται ἄρρηκτα καί ὀργα­νι­κά μέ τό πε­ριεχόμενο τῆς Δογ­ματικῆς καί συμ­­βάλλουν στήν κα­λύ­τερη καί εὐχε­ρέ­στε­ρη μελέτη καί ἐξοικείωση μέ τά δόγματα τῆς πίστεως.

Στό θεματικό κορμό τῆς Δογματικῆς, πέραν τῆς διδασκαλίας περί τῶν θεοφανειῶν ὡς πηγῆς θεογνωσίας, περί τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Χρ­ι­στοῦ καί τῆς Ἐκ­κλη­σίας, πε­ρι­­λαμ­βά­νο­νται καί συ­νε­­­ξετά­ζο­­νται οἱ ἐπιμέρους ἑνό­τητες τῆς περί Ἁγίου Πνεύματος καί ἱερῶν μυ­στη­ρίων δι­­δα­σκαλίας (ὡς μέ­­σων καί τρόπου θε­ρα­πείας καί σωτη­ρίας τοῦ ἀνθρώ­που ἤ ὡς λόγου περί τῆς ἐν Χρι­­στῷ ζωῆς τοῦ κόσμου), καθώς ἐπί­σης ζητήματα περί τοῦ ἀνθρώπου (ἀπό τή δη­μι­ουργία στή θέωση) καί περί τῶν ἐσχάτων (ἀνα­και­νισμός τῆς κτί­σεως, ἐσχα­το­λο­γική τε­λείωση “…καί ζωήν τοῦ μέλ­λοντος αἰῶνος”). Ἡ παρουσίασή τους γίνε­ται στό πλαίσιο μιᾶς ἀλληλοπε­ρι­χωρούμενης ἑνότητας καί ἐσώ­τατης σύνδε­σης, καθώς ὅλα συ­να­παρ­τίζουν τήν πίστη, τή ζωή καί τή διδα­σκα­λία τῆς Ἐκκλησίας σέ ὁλόκληρη τήν ἱστορική της διαδρομή.

Τό παρόν σύγγραμμα ἀποσκοπεῖ στήν ἐξυπηρέτηση τῶν δι­δα­κτικῶν ἀναγκῶν τῶν φοιτητῶν τῆς Θεολογίας καί γενικῶς ὅσων ἐπι­δει­κνύουν φιλομάθεια περί τά δογματικά θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκ­κλησίας. Πρός τοῦτο ἐπιλέγεται ἡ χρήση σ’ αὐτό συντετμημένων ὑπο­ση­μει­ώσεων, περί τῶν ὁποίων λεπτομέρειες παρατίθενται στόν πί­να­κα τῆς Βι­βλι­ο­γρα­­φίας, πρός πληρέστερη ἐνημέρωση τῶν ἐνδιαφε­ρο­μένων εἰδικῶν καί μή μελετητῶν.

Ὁλοκληρώνοντας μέ τή χάρη τοῦ ἐν τριάδι Θεοῦ τήν παρούσα ἔκδο­ση τῆς συγγραφικῆς μας κατάθεσης καί παρα­δί­δοντάς την στούς ἀγαπητούς καί καλοπροαίρετους ἀναγνῶστες, εὐελ­πι­στοῦ­με νά γίνει ἀφορμή καί νά δώ­σει καί σέ ἄλλους ὤθηση νά προ­χωρήσουν σέ πε­ραιτέρω μελέτη τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος.

Ἡ ἐργασία μας ἀφιερώνεται σέ ὅσους, στή σημερινή ἐποχή τῶν πολλῶν προβλημάτων, ἀδιεξό­δων καί ποικίλων ἀνα­ζη­τή­σ­εων, ἐξα­κολουθοῦν ὡς ἀλη­θι­νοί “ἐρα­στές” νά ἐπι­­λέ­γουν νά ἐρευνοῦν “τό ἐνα­πόθετον καί κεκρυμ­μέ­νον κάλλος τῶν ὀρθ­ῶν δογ­μάτων τῆς πί­στεως”. Προ­δή­λως, αὐ­τοί θά ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅτι ζοῦν, κι­νοῦ­νται καί ὑπάρ­χουν ἐπειδή ἀκριβῶς τούς συντηρεῖ, τούς συνέχει καί τούς συ­ν­τρο­­φεύει παντοτινά “ἡ χάρις τοῦ Κυ­ρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγά­πη τοῦ Θεοῦ καί Πατρός καί ἡ κοι­νωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος             13

Θεολογικά πρότερα στό δόγμα καί τή Δογματική

1. Περί δογμάτων καί πραγμάτων. Τό ὀρθόδοξο δόγμα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Πηγές καί θεμέλια τοῦ δόγματος. Ἡ σύγχρονη μαρτυρία τῆς πίστεως      17

2. Διάκριση κτιστοῦ καί ἀκτίστου. Θεολογία καί Οἰκονομία. Ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ σύγχρονη θεολογική ἔρευνα. Μέθοδος καί περιεχόμενο τῆς Δογματικῆς            38

Α΄. Οἱ θεοφάνειες ὡς πηγή θεογνωσίας     

1. Περί τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ       75

2. Ἐγώ εἰμι ὁ Ὤν          82

3. Χριστός, ὁ πρῶτος θεολόγος        85

4. Ἑρμηνεία τῶν θεοφανειῶν καί ἡ σημασία τους       92

Β΄. Περί τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ

1. Κίνηση καί περιχώρηση στήν τριαδική θεότητα         103

2. Ὁ τριαδικός Θεός στή διδασκαλία τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου καί τῶν Καππαδοκῶν Πατέρων       113

3. Ἡ περιχώρησις στήν περί Ἁγίας Τριάδος διδασκαλία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ        128

4. Ἑνώσεις καί διακρίσεις στήν τριαδική θεότητα κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ        135

5. Διάκριση οὐσίας καί ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ      146

Γ΄. Τό μυστήριον τοῦ Χριστοῦ

1. Τό χριστολογικό πλαίσιο τῆς Α΄ καί Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου      165

2. Ὁ χριστολογικός ὅρος τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος       180

3. Προέκταση τῶν χριστολογικῶν αἱρέσεων – Ἡ συμβολή τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ        186

4. Χριστολογία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ

    α. Ἡ καθ’ ὑπόστασιν ἕνωση τῶν δύο φύσεων στή μία σύνθετη ὑπόσταση τοῦ Λόγου καί οἱ δογματικές της ἀκολουθίες           195

    β. Ἡ περιχώρηση τῶν δύο φύσεων στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ           205

    γ. Οἱ δύο θελήσεις καί οἱ δύο ἐνέργειες τοῦ Χριστοῦ                 208

5. Ἡ χριστολογική καί σωτηριολογική σημασία τοῦ ὅρου “Θεοτόκος”      214

Δ΄. Ἄνθρωπος, ὁ ἐν μικρῷ μέγας

1. Δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου        225

2. Τό προπατορικό ἁμάρτημα καί οἱ συνέπειές του      237

3. Τό Μυστήριο τῆς ἐνσάρκου Οἰκονομίας        243

4. Ὁ ἐν Χριστῷ καινός ἄνθρωπος        257

5. Ἡ σωτηρία τοῦ “ὅλου” ἀνθρώπου       269

6. Ἡ παγκοσμιότητα τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας       280

7. “Κοινωνία θεώσεως”         289

Ε΄. Περί τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς

1. Χριστοκεντρική Ἐκκλησιολογία       301

2. Ἡ ἀρχή καί ἡ ἐν Χριστῷ φανέρωση τῆς Ἐκκλησίας          305

3. Ἐκκλησία ὡς “σῶμα Χριστοῦ”         309

4. Ἅγιο Πνεῦμα καί Ἐκκλησία            317

5. Κοινωνία χαρισμάτων            325

6. Ἑνότητα κλήρου καί λαοῦ          333

7. Ὁ συνοδικός θεσμός          345

8. “… εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικήν καί ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν”            352

9. Τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἤ λόγος περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς τοῦ κόσμου               365

    α. Τό βάπτισμα καί τό χρίσμα       378

    β. Ἡ μετάνοια – ἐξομολόγηση         387

    γ. Ἡ θεία Εὐχαριστία           400

    δ. Ἐκκλησία σημαινομένη ἐν τοῖς μυστηρίοις        416

Στ΄. … καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος

1. Ὁ ἐν Χριστῷ ἄνθρωπος καί ὁ ἀνακαινισμός τῆς κτίσεως          425

2. Ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας διά τῆς ἱστορίας πρός τά ἔσχατα         442

3. “Ὁ ἀρραβών τοῦ Πνεύματος”        446

4. Κοινωνία ἐσχάτων         451

5. Ἐσχατολογική τελείωση καί “ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος”         454

Βιβλιογραφία         

Α´. Πηγές  

1. Ἔργα Πατέρων καί Ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων       471

2. Πρακτικά καί ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων        471

3. Λειτουργικά Βιβλία         472

Β´. Βοηθήματα  

1. Ἑλληνόγλωσσα         472

2. Ξενόγλωσσα             483

Πίνακες

Α΄. Πίνακας ἁγιογραφικῶν χωρίων     487

Β΄.  Πίνακας κυρίων ὀνομάτων            492

Γ΄. Πίνακας ὅρων καί πραγμάτων       496

Κατηγορίες: ΒΙΒΛΙΑ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βασίλειος Τσίγκος, Δογματική της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκδόσεις Ostracon, Θεσσαλονίκη 2017

Ευρωπαϊκό Διεπιστημονικό Κέντρο Τουρισμού του Δρόμου του Μεταξιού

1_35

Με πρωτοβουλία του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ιδρύθηκε το πρώτο στην Ευρώπη «Ευρωπαϊκό Διεπιστημονικό Κέντρο Τουρισμού του Δρόμου του Μεταξιού». Στόχος του Κέντρου είναι η διεπιστημονικού χαρακτήρα μελέτη και έρευνα σε ευρωπαϊκή και διεθνή κλίμακα, η ενίσχυση διεθνών συνεργασιών και η ανάδειξη νέων προοπτικών βιώσιμης τουριστικής ανάπτυξης, με αξιοποίηση της υλικής και άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς του Δρόμου του Μεταξιού. Το «Ευρωπαϊκό Διεπιστημονικό Κέντρο Τουρισμού του Δρόμου του Μεταξιού» έχει σκοπό να αναδείξει τον ρόλο του ΑΠΘ και της Ελλάδας στη νέα και πολλά υποσχόμενη ζώνη επιρροής του Δρόμου του Μεταξιού.

Το «Ευρωπαϊκό Διεπιστημονικό Κέντρο Τουρισμού του Δρόμου του Μεταξιού» ιδρύθηκε με την υποστήριξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού και του Ελληνικού Υπουργείου Τουρισμού.Ύστερα από την απόφαση της Συγκλήτου (αριθμ. 27658/29-8-2017), με την οποία ιδρύθηκε το Κέντρο, πραγματοποιήθηκε, χθες 18/9/2017, στο κτίριο Διοίκησης του ΑΠΘ, η πρώτη συνεδρίαση, υπό την προεδρία του Πρύτανη του ΑΠΘ, Καθηγητή Περικλή Μήτκα, και συγκροτήθηκε το Διοικητικό Συμβούλιο, το οποίο απαρτίζεται από τους/τις καθηγητές/τριες του ΑΠΘ:

– Πρόεδρος Δ.Σ., Αν. Καθηγήτρια Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, Στέλλα Κωστοπούλου,

-Αν. Πρόεδρος Δ.Σ., Καθηγήτρια Τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ, Θέκλα Τσιτσώνη,

-Γραμματέας Δ.Σ., Επίκ. Καθηγητής Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, Χρήστος Τσιρώνης,

-Ταμίας Δ.Σ., Αν. Καθηγήτρια Τμήματος Μηχανικών Χωροταξίας και Ανάπτυξης του ΑΠΘ, Ελένη Παπαδοπούλου.

Μέλη:

-Καθηγήτρια Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΑΠΘ, Μαλαματένια Σκαλτσά,

-Καθηγητής Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Κωνσταντίνος Κωτσάκης,

-Καθηγητής Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του ΑΠΘ, Γεώργιος Δογάνης.

«Η χώρα μας και ειδικότερα η Βόρεια Ελλάδα και η Θεσσαλονίκη έχουν κομβική θέση, γεωγραφικά και ιστορικά, στον Δρόμο του Μεταξιού, καθώς, επίσης, και στην πρωτοβουλία της Κίνας ‘‘Μια Ζώνη-Ένας Δρόμος’’, για την ανασύσταση του χερσαίου και θαλάσσιου Δρόμου του Μεταξιού, την προώθηση της οικονομικής συνεργασίας, την ενοποίηση διαφορετικών αγορών και τη δημιουργία ενός νέου πλαισίου οικονομικής περιφερειακής συνεργασίας, που θα ευνοήσει τις χώρες που βρίσκονται κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού. Σε αυτό το πλαίσιο, ιδρύθηκε και θα λειτουργήσει το νεοσύστατο Κέντρο» αναφέρει η Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, Αν. Καθηγήτρια Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, Στέλλα Κωστοπούλου.

Οι αμέσως επόμενες δράσεις του Κέντρου είναι η σύναψη Memorandum of Understanding με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού, η υποβολή φακέλου για τη διεκδίκηση της φιλοξενίας του 8th International UNWTO Silk Road Meeting στη Θεσσαλονίκη, η διοργάνωση Θερινού Σχολείου στο ΑΠΘ, τον Ιούνιο του 2018, η ανάπτυξη συνεργασιών με φορείς της τουριστικής βιομηχανίας της πόλης, όπως με την Ένωση Ξενοδόχων Θεσσαλονίκης, και η υποβολή προτάσεων σχετικών ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ευρωπαϊκό Διεπιστημονικό Κέντρο Τουρισμού του Δρόμου του Μεταξιού

Επιστημονική ημερίδα με θέμα «Εκκλησία και Σύνταγμα. Το ζήτημα της αναθεώρησης»

IMGΤην Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017 στην Αίθουσα Διαλέξεων της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Εθνικής Αμύνης 4 – Θεσσαλονίκη) η Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Βλατάδων (Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών) και οι Κοσμητείες της Θεολογικής Σχολής και της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης διοργανώνουν επιστημονική ημερίδα με θέμα: «Εκκλησία και Σύνταγμα. Το ζήτημα της αναθεώρησης«. Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΟΣ

9:30  Εναρκτήριοι Χαιρετισμοί

Χαιρετισμός της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου

Χαιρετισμός του Παναγιωτάτου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ.κ. Ανθίμου

Λοιποί Χαιρετισμοί

Α΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

Προεδρεύων και Συντονιστής: Καθηγητής Αθανάσιος Καραθανάσης, Πρόεδρος Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

10:00-10:20 Οι σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας ως συνταγματικά ρυθμισμένες – Η συνταγματική θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Ευάγγελος Βενιζέλος, Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νομικής Σχολής ΑΠΘ-Πρώην Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών

10:20-10:40 Το «καινοτόμο Σύνταγμα» και οι σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας, Γιάννης Κτιστάκις, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.

10:40-11:00 Ο ακυρωτικός έλεγχος του Συμβουλίου της Επικράτειας επί των εκκλησιαστικών πράξεων, Αναστάσιος Βαβούσκος, Δρ. Νομικής-Δικηγόρος

11:00-11:40 Συζήτηση

11:40-12:00 Διάλειμμα – Καφές

Β΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑ

Προεδρεύων και Συντονιστής: Γεώργιος Νάκος, Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ

12.00-12:20 Σύνταγμα της Ελλάδος, Οικουμενικόν Πατριαρχείον και Άγιον Όρος, Χριστοφόρος Κοσμίδης, Αρεοπαγίτης

12:20-12:40 Η προστασία της εκκλησιαστικής περιουσίας κατά το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ

12:40-13:00 Το «θρησκευτικά ουδέτερο κράτος»: Έννομες συνέπειες μιας συνταγματικής διακήρυξης, Θεόδωρος Δ. Παπαγεωργίου, LLM Δικηγόρος, Νομικός Σύμβουλος Ι.Σ. Εκκλησίας της Ελλάδος

13:00-13:20 Η σχέση των άρθρων 3 παρ. 1 και 13 του Συντάγματος ως προς την τυπική ισχύ των Ιερών Κανόνων, Δημήτριος Νικολακάκης, Δρ. Νομικής, Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

13:20-13:50 Συζήτηση

Οργανωτική Επιτροπή:

Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμορίου κ. Νικηφόρος, Καθηγούμενος Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Βλατάδων, Πρόεδρος Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Συμεών Πασχαλίδης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ, Διευθυντής Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών

Γεώργιος Νάκος, Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Επίκουρος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΑΠΘ-Δικηγόρος

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Επιστημονική ημερίδα με θέμα «Εκκλησία και Σύνταγμα. Το ζήτημα της αναθεώρησης»

Αθανάσιος Τζιερτζής, Επιστροφή στην πατρώα θρακική γη: Η «τοποτηρητεία» του Μιχαήλ Κωνσταντινίδη στη Μητρόπολη Μαρωνείας

Πόλη_518

Η εισήγηση του Δρ. Θεολογίας του ΑΠΘ στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο για τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Μιχαήλ Κωνσταντινίδη (Χάλκη 1-2 Σεπτεμβρίου 2017)

Η ομογάλακτη με τον μακαριστό Μιχαήλ Κωνσταντινίδη καταγωγή από τη Θράκη αποτέλεσε την αφορμή να θελήσουμε να ασχοληθούμε με την ταραχώδη περίοδο, κατά την οποία ο γεννημένος το 1892 στη Μαρώνεια, κατά κόσμον Θουκυδίδης, φέρελπις κληρικός επέστρεψε στα γενέθλια χώματα καταξιωμένος ως αριστούχος πλέον απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης του έτους 1913-1914, υφηγητής και διδάσκαλος αντιστοίχως σε αμφότερες τις Σχολές της νήσου (και την Εμπορική), και υπότροφος του τότε Πατριάρχη Γερμανού Ε’ για περαιτέρω σπουδές στη Ρωσία, τις οποίες ανέκοψε το 1917 η Οκτωβριανή Επανάσταση, για να διακονήσει την εμπερίστατη Μητρόπολη Μαρωνείας κατ’ εντολή της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Τα βεβιασμένα βιογραφικά σημειώματα που δημοσιεύθηκαν στον Τύπο την εποχή της κοίμησής του αλλά και οι μετ’  ολίγον μελέτες μνήμης που τα αντιγράφουν παρουσιάζουν μικρές χρονολογικές αποκλίσεις από την πραγματικότητα ή και εσφαλμένη σειρά των γεγονότων με εξαίρεση τον «Εθνικό Κήρυκα». Τοιουτοτρόπως λ.χ. κατά τον Σήφη Κόλλια ο Μιχαήλ εμφανίζεται να υπηρετεί στο Ιερό Ναό του Αγίου Στεφάνου από τις 6 Νοεμβρίου 1919 έως τις 2 Οκτωβρίου 1920, ενώ «Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1920 ἀπεστάλη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη ὡς ἔξαρχος στὴν Ι. Μ. Μαρωνείας.», όταν ο θρόνος τελούσε από το 1918 με τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του Πατριάρχη Γερμανού υπό καθεστώς χηρείας, ενώ τα καθήκοντα τοποτηρητή ασκούσε ο Προύσης Δωρόθεος.

Η αναδρομή στην «Εκκλησιαστική Αλήθεια», το τότε επίσημο δημοσιογραφικό όργανο του Πατριαρχείου, αποκαθιστά την πραγματικότητα: «Τῇ δευτέρᾳ 4 τρέχοντος, ἀνεχώρησεν εἰς Γκιουμουλτζίναν ὁ ἐποπτεύων τὸ τμῆμα τοῦτο τῆς ἀπελεθερωθείσης ἐπίσης ἀπὸ βουλγαρικῆς τυραννίας ἐπαρχίας Μαρωνείας, ὁ πανοσλ. ἀρχιμ. κ. Μιχαὴλ Κωνσταντινίδης, μαθητὴς τῶν θεολογικῶν ἀκαδημιῶν Κιέβου καὶ Πετροπόλεως – ὁ πανιερ. μητροπολίτης Μαρωνείας κ. Μελισσηνὸς ἕνεκεν ἀσθενείας ἀδυνατεῖ νὰ μεταβῇ εἰς Μαρώνειαν, μένων ἐν Θάσῳ.», αναγράφει το φύλλο της 9ης Νοεμβρίου 1919.

Ο εκ Σαράντα Εκκλησιών Μελισσηνός Χριστοδούλου (1855-1920) που πριν την εκλογή του στη Μητρόπολη Μαρωνείας το 1914 είχε διατελέσει από το 1897 Επίσκοπος Παμφίλου και προϊστάμενος της κοινότητος Ταταούλων, είχε κατά το τρέχον έτος συμμετάσχει στο Ανώτατο Εκκλησιαστικό Δικαστήριο υπό την προεδρία του τότε Αθηνών Μελετίου Μεταξάκη που είχε εκδικάσει τις περιπτώσεις αντιβενιζελικών ιεραρχών, όπως του Μητροπολίτη Κρήτης Ευμενίου Ξηρουδάκη που απεβίωσε στη Χίο εξόριστος στις 3 Απριλίου 1920, και του μετέπειτα Αθηνών Ιωαννίνων Σπυρίδωνος Βλάχου, όπως καταγράφεται στο ίδιο περιοδικό έντυπο. Το γεγονός αυτό τον εντάσσει ανεπιφύλακτα στη βενιζελική παράταξη, παρόλο που εξαιτίας των εκλογών του στην ανώτατη βαθμίδα κληρικών πρέπει να ανήκε στη μερίδα των αντιιωακειμικών Πατριαρχών Κωνσταντίνου Ε’ και Γερμανού Ε’. Το γεγονός ότι και ο Μιχαήλ είχε γέροντα τον τότε Σελευκείας και μετέπειτα Θυατείρων Γερμανό Στρηνόπουλο από τους Δελλιώνες (Ortaköy) της Ανατολικής Θράκης, που παρόλο που είχε διοριστεί Σχολάρχης στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και είχε εκλεγεί επί Ιωακείμ Γ΄ Επίσκοπος, είχε χειροτονηθεί επί Κωνσταντίνου Ε’, στην εξόδιο ακολουθία του οποίου ο ίδιος είχε εκφωνήσει τον επικήδειο και πίσω από το Καθολικό της Μονής Αγίας Τριάδος ο Σμύρνης Χρυσόστομος σύντομο επιτάφιο λόγο, αλλά και το γεγονός ότι χειροτονήθηκε από τον κατεξοχήν αντιιωακειμικό Δέρκων Καλλίνικο, υποδηλώνει ότι και αυτός είχε ανδρωθεί στην παράδοση των αντιιωακειμικών, πόσο μάλλον όταν προωθήθηκε για σπουδές από τον Γερμανό Ε’.

Πόλη_306

Οι πρώτες προσπάθειες ανεύρεσης περαιτέρω πληροφοριών σε αρχεία και εφημερίδες της εποχής για τη δράση του Μιχαήλ στη Μητρόπολη Μαρωνείας δεν απέφεραν το ποθούμενο. Ωστόσο η μετέπειτα αναζήτηση στο Ιστορικό Αρχείο της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης απέδωσε τους πρώτους καρπούς που θα ρίξουν φως στην πρώτη περίοδο παραμονής και δραστηριοποίησης του Μιχαήλ στη Μητρόπολη Μαρωνείας, ενώ βοηθούν και στην αποκωδικοποίηση της στάσης του.

Συνολικά βρέθηκαν ανέκδοτες τέσσερις επιστολές του Κωνσταντινίδη και μία του Μητροπολίτη Μαρωνείας Μελισσηνού που αναφέρεται σε αυτόν. Η πρώτη με ημερομηνία 1 Μαΐου 1920 αφορά σε αίτημα του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Γενναδίου που διατυπώθηκε επιστολικώς στις 28 Απριλίου και σχετίζεται με το τοπικό Ορφανοτροφείο: «[…] γνωρίζω ὑμῖν ὅτι τὸ ὀρφανοτροφεῖον Γκιουμουλτζίνης δέχεται κυρίως τὰ ὀρφανὰ πατρός τε καὶ μητρός∙ ὅσον ἀφορᾷ δὲ τὰ ὀρφανὰ μόνον πατρός, ἐκ τούτων, ὑπαρχόντων παρά τινι χήρᾳ πλειόνων τῶν τεσσάρων, γίνεται δεκτόν μόνον ἕν. Τοιουτοτρόπως δὲ εἶναι ἀδύνατον νὰ γίνῃ τι ὑπὲρ τῆς ἐν λόγῳ πρόσφυγος καίπερ οὔσης μοι γνωστῆς, ἅτε ἐκ τῆς πατρίδος μου Μαρωνείας ὁρμωμένη.», απαντούσε ο Μιχαήλ αποδεικνύοντας ούτως την τυπικότητά του και την τήρηση του υφιστάμενου καταστατικού χωρίς καμία παρέκκλιση, παρόλο που η αίτηση είχε υποβληθεί από τον τότε πρόεδρο του Αρχιερατικού Εκκλησιαστικού Συμβουλίου που έδρευε στη Θεσσαλονίκη. Συμπτωματικώς στις 17 Μαΐου 1920, λίγες ημέρες μετά την κατάληψη της Θράκης από τις ελληνικές αρχές δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της Θεσσαλονίκης μονόστηλο αφιέρωμα στο Ορφανοτροφείο της πόλης και στους δωρητές του, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τόσο ο Μητροπολίτης Μαρωνείας Μελισσηνός όσο και ο Αρχιερατικός Επίτροπος Μιχαήλ Κωνσταντινίδης. Ωστόσο ένα χρόνο αργότερα η κριτική που ασκήθηκε στον υπουργό Βοζίκη για κατάργηση επτά ορφανοτροφείων αποσκοπώντας στην περικοπή των δαπανών προκάλεσε την απάντηση του Γραφείου Τύπου Θράκης με απολογισμό για έκαστο εξ αυτών: το «Ὀρφανοτροφεῖον Γκιουμουλτζίνης. Περιελάμβανεν 130 ὀρφανὰ, ἀπεστάλησαν εἰς τὰς ἑστίας των 43 καὶ παραμένουσιν 88 πάντα ἄρρενα. Μηνιαία δαπάνη δι’ ἑκαστον ὀρφανὸν δρ. 155,35 ο)ο».

Οι επόμενες επιστολές προς τον Θεσσαλονίκης Γεννάδιο αφορούν σε αιτήματα της εκκλησιαστικής καθημερινότητας του Μιχαήλ πρακτικής φύσεως. Ο κληρικός εξομολογείται στις 5 Μαΐου 1920 τη χρεία δύο ιερέων για χωριά της περιφερείας Γκιουμουλτζίνας και θερμοπαρακαλούσε, αν υπήρχαν τέτοιοι διαθέσιμοι ή τυχόν έρχονταν από αλλού, να τους προτρέψει να πάνε εκεί. Μάλιστα ως δέλεαρ επικαλείται επιπλέον χρήματα και τρόφιμα: «Εἰς ἕν ἐκ τῶν χωρίων τούτων ἐκτὸς τοῦ μισθοῦ καὶ τῶν τυχηρῶν ὁ ἱερεὺς θὰ λαμβάνει παρὰ τῶν χωρικῶν καὶ 40 ὀκάδες ἀραβοσίτου ἐξ ἑκάστης οἰκογενείας».

Στην επόμενη επιστολή στις 16 Ιουλίου 1920 ο Μιχαήλ αναφερόταν στο χρόνιο πρόβλημα της Εξαρχίας και στην επιτυχία μεταστροφής πολλών στη Μητέρα Εκκλησία: «Ἐπειδὴ τὰ Βουλγαρικὰ χωρία τῆς περιφερείας ἡμῶν ἀθρόα προσέρχονται εἰς τοὺς κόλπους τῆς ἡμετέρας Ἑλληνικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπογράφοντας λίβελλον, δι’ οὗ ἀποσείουνε τὴν πλάνην τῆς Σχισματικῆς Βουλγαρικῆς Ἐκκλησίας, θερμῶς παρακαλῶ τὴν ὑμετέραν παναγιότητα ὅπως Αὕτη εὐαρεστουμένη διατάξῃ νὰ μᾶς ἀποσταλῶσιν ἅγια ἀντιμήνσια καθόσον εὑρισκόμεθα εἰς δύσκολον θέσιν μὴ δυνάμενοι νὰ τελέσωμεν λειτουργίαν ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις τῶν προσχωρησάντων Βουλγαρικῶν χωρίων». Το γεγονός επιβεβαίωνε αργότερα και δημοσίευμα του περιοδικού «Γρηγορίου Παλαμά», το οποίο επικαλείτο και τη βεβαίωση του αρχιερατικού επιτρόπου που προσφάτως είχε διέλθει από τη Θεσσαλονίκη, κάνοντας λόγο για 27 χωριά της Δυτικής Θράκης. Με αφορμή τη μεταστροφή αυτή η Πατριαρχική Σύνοδος εξέδωσε σχετική εγκύκλιο στις 21 Σεπτεμβρίου 1920.

Στην τελευταία του επιστολή στις 10 Νοεμβρίου ο Μιχαήλ απέστειλε στον Γεννάδιο κλήση του Πνευματικού Δικαστηρίου της Μητροπόλεως Μαρωνείας με την παράκληση να τη δημοσιεύσει στην εφημερίδα «Μακεδονία» σε τρία συνεχή φύλλα της και την αποστολή της απόδειξης πληρωμής, μία πρακτική που είθισται στο τέλος εκάστου τεύχους της «Εκκλησιαστικής Αλήθειας». Πράγματι η τριπλή δημοσίευση ανιχνεύθηκε στα φύλλα της 14ης, 15ης και 16ης Νοεμβρίου 1920. Το σημαντικό σε αυτή την επιστολή είναι ο τρόπος υπογραφής, τον οποίο ο Μιχαήλ αλλάζει: υπογράφει πλέον ως «Ὁ Γενικὸς Ἐπίτροπος τῆς Ἐπαρχίας Μαρωνείας», ενώ στις τρεις προηγούμενες ως απλός αρχιμανδρίτης. Ο λόγος για αυτή την αλλαγή είναι ότι έχει μεσολαβήσει η κοίμηση του Μητροπολίτη Μαρωνείας Μελισσηνού στις 3 Οκτωβρίου 1920, η οποία θα προκαλέσει ανακοίνωση στις εφημερίδες της Θεσσαλονίκης «Μακεδονία» και «Νέα Ἀλήθεια» με ψήφισμα της Εφοροδημογεροντίας υπό την προεδρία του Μιχαήλ για τριήμερη αργία των σχολείων και πένθιμες κωδωνοκρουσίες μεταξύ άλλων.

Ο ίδιος, καταγεγραμμένος το 1920 στον κατάλογο συνεργατών του περιοδικού «Γρηγόριος Παλαμάς», θα παρέμβει δημοσίως τον Νοέμβριο με το κείμενο «Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἄρθρου ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΜΙΑ. ΥΠΟ ΑΡΧ. ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΧΡΗΣΤΙΔΟΥ» για ένα ζήτημα αμιγώς εκκλησιαστικό. Ο Μιχαήλ απαντούσε στον εκ Φλωρίνης αρχιμανδρίτη, ο οποίος επικαλείτο κανόνες της Εκκλησίας και περιχαρακωνόταν σε παραδοσιακές θέσεις. Η δημόσια αντιπαράθεση συνεχίστηκε σε δεύτερο γύρο με ανταπαντήσεις εκατέρωθεν  στις αρχές του 1921 («Ἐν Φλωρίνῃ τῇ 28ῃ Ἰανουαρίου 1921» και «Ἐν Γκιουμουλτζίνῃ τῇ 5 Μαρτίου 1921»). Παρόλο που ο Χρηστίδης συνέχισε να αρθρογραφεί στο περιοδικό της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης για άλλα θέματα, ο Κωνσταντινίδης αποφασίζει να σιωπήσει, ενδεχομένως και εν μέσω των εκκλησιαστικών αναταραχών με την καθαίρεση του Μελετίου Μεταξάκη από Αθηνών, τη μετέπειτα επεισοδιακή και αμφισβητούμενη εκλογή του στον Οικουμενικό Θρόνο ως εξωκλιματικού, αλλά και τη συνέχιση των διχαστικών πολιτικών που οδήγησαν στην τραγωδία του ’22 και την προσφυγιά  εκατομμυρίων ανθρώπων. Ωστόσο η παρέμβαση αυτή πρέπει να συνεξεταστεί μαζί με τη δημόσια αρθρογραφία ήδη από το 1919 στο ίδιο περιοδικό με τη συμμετοχή του Θεσσαλονίκης Γενναδίου, του Βερροίας Καλλινίκου, του Μαρωνείας Μελισσηνού, του Διδυμοτείχου Φιλαρέτου, του Αίνου Ιωακείμ, του Εφέσου Ιωακείμ και του Μεγάλου Οικονόμου και Πρωτοπρεσβυτέρου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας Κωνσταντίνου Καλλίνικου εξ Αλατσάτων για το ζήτημα των μεταρρυθμίσεων στην Εκκλησία σε μία επερχόμενη Σύνοδο.

Πόλη_525

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και η επιστολή με αποστολέα τον Μαρωνείας Μελισσηνό που απεστάλη προς τον Γεννάδιο από τη γενέτειρά του Σαράντα Εκκλησιές στις 7 Σεπτεμβρίου 1920. Σε αυτή ανέφερε ότι είχε παραλάβει το έγγραφο του Υπουργείου Εκκλησιαστικών (με ημερομηνία 22 Αυγούστου) «δι’ οὗ προσκαλοῦνται οἱ Σεβ. Ἀρχιερεῖς τῶν νέων χωρῶν νὰ παρουσιασθῶσιν εἰς τὸν ἐπίσημον ἑορτασμὸν τῆς συνάψεως τῆς εἰρήνης ἐν τῷ Παναθηναϊκῷ σταδίῳ, διὰ τελέσεως πανδήμου δοξολογίας.». Ευχαριστώντας για την τιμητική πρόσκληση και δηλώνοντας αδυναμία προσέλευσης λόγω «ἀκρασφαλοῦς» υγείας ανακοίνωνε ότι «Ἀποφάσει δὲ τοῦ ἀντιπροσώπου τῆς Κυβερνήσεως καὶ τῇ γνώμῃ τῆς Δημογεροντίας, ἀποστέλλεται νὰ παραστῇ εἰς τὴν ἑορτὴν ὁ διευθύνων τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Μαρωνείας Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης Μιχαὴλ Κωνσταντινίδης, ἵνα ἀντιπροσωπεύσῃ αὐτὴν.». Το έγγραφο του υπουργού επί των Εκκλησιαστικών Δ. Δίγκα, το οποίο διαβιβάστηκε από τον Αθηνών Μελέτιο με συνοδευτική τηλεγραφική πρόσκληση του ιδίου δημοσιεύθηκε και στο περιοδικό «Γρηγόριος Παλαμάς». Πρόκειται για τους εορτασμούς της 14ης Σεπτεμβρίου 1920 με αφορμή την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης, όπου παρέστησαν τόσο ο τότε πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος όσο και ο νεαρός βασιλεύς Αλέξανδρος∙ λίγο καιρό μετά οι ραγδαίες εξελίξεις θα ανατρέψουν το κλίμα ευφορίας με την αιφνίδια θανή του τελευταίου δημιουργώντας εκ νέου πολιτειακό ζήτημα όσο και την ήττα του πρώτου στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920.

Παρόλο που οι τέσσερις πρώτες επιστολές του Μιχαήλ δεν αναφέρονται καθόλου στις γεωπολιτικές εξελίξεις, ο ίδιος έχει ξεκάθαρη στάση απέναντι στη διάδοχη κατάσταση, όπως διαφαίνεται από τη φωτογραφία υποδοχής κατά την ημέρα κατάληψης της Γκιουμουλτζίνας και του Δεδέαγατς την Πέμπτη 14 Μαΐου 1920. Και αυτό καθρεφτίζεται στον λόγο του αρχιερατικού επιτρόπου μετά τη δοξολογία για την επέτειο του Σκρα τρεις ημέρες αργότερα, όπως τον μεταφέρουν εξ ακοής τα έντυπα της εποχής, όπου μιλούσε για την πτώση του Βυζαντίου επικαλούμενος τους παραμυθητικούς στίχους του γνωστού δημοτικού άσματος και πλέκοντας το εγκώμιο του αρχηγού της φυλής. Ήδη τις πρώτες αυτές ημέρες ενθουσιασμού θα προστρέξει επιστρέφοντας από την Ευρώπη για το ζήτημα της επαρχίας του ο συμπατριώτης του Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, ο οποίος καθαγίασε τον μέχρι πρότινος κατεχόμενο από τους σχισματικούς Βουλγάρους ναό του αγίου Γεωργίου. Στα επιστολόχαρτά του όμως ο Μιχαήλ τηρεί μία στάση σιγής και αναμονής σε αντίθεση με τον ενθουσιωδέστερο αυτού πολιό Μαρωνείας Μελισσηνό, ο οποίος τυπώνει πάνω από την ονομασία της Μητρόπολης τον τίτλο της νέας κρατικής υπόστασης.

Πόλη_514

Σε αυτή την κρίσιμη, ασταθή και ευμετάβλητη περίοδο του Εθνικού Διχασμού με την έξαρση των παθών που εκδηλώνονται παρά τη διπλωματική επιτυχία της Συνθήκης των Σεβρών (28 Ιουλίου/10 Αυγούστου 1920), με διώξεις αντιφρονούντων στον χώρο της Εκκλησίας ή ωμές εκκαθαρίσεις στο πεδίο της πολιτικής, όπως η απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λυών (30 Ιουλίου 1920), ή η δολοφονία του Ίωνος Δραγούμη την επομένη στην Αθήνα, ο Μιχαήλ επιλέγει να εφαρμόσει το ρητό «Κρεῖττον τὸ σιγᾶν», πόσο μάλλον όταν οι εθνικές ή ξένες προπαγάνδες περί αυτονομίας αλλά και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις με αντίποινα σε άμαχο πληθυσμό και ιερά μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως στον ιστορικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Νίκαια της Βιθυνίας, ενδέχεται να ανατρέψουν την κατάσταση και την τύχη της περιοχής. Και όταν οι περιστάσεις επιβάλλουν τη διαρρύθμιση των ορίων της επαρχίας για τη δημιουργία της Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως και την εκλογή του από Βιζύης Ανθίμου στη Μητρόπολη Μαρωνείας το 1922, ενώ η φυσιολογική πορεία της τριάχρονης και πλέον επιτροπείας του Μιχαήλ θα οδηγούσε φυσιολογικά στην εκλογή του ως Μητροπολίτη στη γενέτειρά του, επικαλείται ασθένεια σύμφωνα με το φύλλο της 3ης Δεκεμβρίου 1922 της «Ἐκκλησιαστικῆς Ἀλήθειας», για να κατέλθει στον Πειραιά και να αναλάβει μετά από εξάμηνο την πρωτοσυγκελία δίπλα στον νεοκλεγέντα Αθηνών Χρυσόστομο Παπαδόπουλο σύμφωνα με το φύλλο της 23ης Ιουνίου 1923 (πριν δηλ. την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάνης στις 24 Ιουλίου 1923), και λίγο αργότερα να παραλάβει το απολυτήριο από το Πατριαρχείο. «Ἄλλαι μὲν βουλαὶ ἀνθρώπων, ἄλλα δὲ Θεὸς κελεύει»∙ τον απλοϊκό εκ Θράκης Μιχαήλ, όπως φανερώνει η φωτογραφία κατά την αναμονή του βασιλέως Παύλου για τα εγκαίνια του Ισθμού της Κορίνθου, δεν θα κρατήσει ούτε η πρωτεύουσα του εθνικού κράτους της συνθήκης της Λωζάνης, όπως μετασχηματίζεται μετά το ’22 με τη μετεγκατάσταση των προσφύγων από την ανατολική πλευρά του Αιγαίου, ούτε το πολύβουο Λονδίνο με τον εκεί Καθεδρικό της Αγίας Σοφίας και τον γέροντά του Θυατείρων Γερμανό, ούτε η Μητρόπολη Κορίνθου, στην οποία εκλήθη από τον Αθηνών Χρύσανθο τον από Τραπεζούντος, και το βήμα του Αποστόλου Παύλου, τον οποίο τόσο αγάπησε και επικαλείτο∙ για να υπερασπιστεί τα δίκαια του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Ελληνισμού συνομιλώντας με τους εκάστοτε προέδρους των ΗΠΑ, επέπρωτο άνωθεν να εκλεγεί Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής ο εκ Μαρωνείας Μιχαήλ Κωνσταντινίδης.

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αθανάσιος Τζιερτζής, Επιστροφή στην πατρώα θρακική γη: Η «τοποτηρητεία» του Μιχαήλ Κωνσταντινίδη στη Μητρόπολη Μαρωνείας

Μόσχος Γκουτζιούδης, Η χρήση της Καινής Διαθήκης στο έργο του Μιχαήλ Κωνσταντινίδη

Πόλη_608

Η εισήγηση του Επίκουρου Καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο για τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Μιχαήλ Κωνσταντινίδη (Χάλκη 1-2 Σεπτεμβρίου 2017)

Είναι εξαιρετικά δύσκολο για έναν σύγχρονο ερευνητή να κρίνει και να αξιολογήσει τη γνώση και τη χρήση της Καινής Διαθήκης στο συνολικό έργο ενός ιεράρχη και ειδικά αν δεν είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει. Επομένως μόνο με τη σύντομη μελέτη των συγγραμμάτων του είναι πιθανό να τον αδικήσει. Σε αυτή την περίπτωση για να μελετήσουμε τη σχέση του αείμνηστου Αρχιεπισκόπου Αμερικής Μιχαήλ Κωσταντινίδη με το ευαγγέλιο του Χριστού θα πρέπει να λάβουμε και άλλους παράγοντες υπόψη, κυρίως όμως το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της εποχής του. Είναι προτιμότερο σε αυτή μας την προσπάθεια να ξεκινήσουμε με το βιογραφικό του και να αναζητήσουμε σε αυτό τις προϋποθέσεις γνώσης του ευαγγελίου και στη συνέχεια να αξιολογήσουμε το ποιμαντικό και συγγραφικό του έργο.

Πόλη_249

Ο Μιχαήλ Κωνσταντινίδης σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης κατά το διάστημα 1907-1914 και ανάμεσα στα υπόλοιπα θεολογικά μαθήματα διδάχθηκε Εισαγωγή στην Καινή Διαθήκη. Φαίνεται πως η Καινή Διαθήκη τράβηξε το ενδιαφέρον του διότι αργότερα εκπόνησε διατριβή με θέμα: «Η περί Βασιλείας του Θεού διδασκαλία της Καινής Διαθήκης». Μάλιστα στη συνέχεια εργάστηκε ως υφηγητής της Καινής Διαθήκης στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης δίπλα στον καθηγητή του, Μητροπολίτη Σελευκείας Γερμανό, διδάσκοντας στις κατώτερες τάξεις της Σχολής. Φαντάζει αρκετά περίεργο το γεγονός ότι κατά τα επόμενα χρόνια εκπόνησε διατριβή στην πατερική γραμματεία με θέμα σχετικό με τον Μέγα Αθανάσιο. Αυτό όμως ίσως μπορεί να δικαιολογηθεί από τη μεγάλη προτίμηση της εποχής στον Ορθόδοξο χώρο να μελετώνται με πάθος οι πατέρες της Εκκλησίας. Ο Μιχαήλ Κωνσταντινίδης δεν σταμάτησε εδώ αλλά μετέβη στη Θεολογική Ακαδημία της Πετρούπολης και στη συνέχεια του Κιέβου. Συμπεραίνουμε λοιπόν εδώ πως ήταν πολύγλωσσος, πολυταξιδεμένος, παραγωγικός και έτσι αξιοποιήθηκε γρήγορα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Σε όσα ειπωθούν στη συνέχεια θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ο σπουδαίος και ικανός αυτός ιεράρχης έζησε τα γεγονότα της κομμουνιστικής επανάστασης στη Ρωσία το 1917, διαχειρίστηκε το ζήτημα των προσφύγων κατά τη μικρασιατική καταστροφή το 1922 όσο βρισκόταν στην Κομοτηνή και μάλιστα σε μικρή ηλικία (27-28 ετών), έζησε δύο παγκόσμιους πολέμους, τον εμφύλιο και πολλά άλλα. Τα τραγικά αυτά γεγονότα είναι εξαιρετικά πολλά για να συνοδεύσουν το βίο και το έργο ενός εκκλησιαστικού άνδρα. Παρόλα αυτά το έργο του Μιχαήλ Κωνσταντινίδη είναι υπερβολικά αξιόλογο για μια τέτοια καταστροφική περίοδο που είχε την ατυχία να βιώσει σε όλη του τη ζωή.

Πόλη_204

Περνάμε αμέσως στο ποιμαντικό έργο του Μιχαήλ Κωνσταντινίδη προκειμένου να διαπιστώσουμε το ρόλο που έπαιζε το ευαγγέλιο σε αυτό. Τα κηρύγματα, οι ομιλίες και οι διάφορες εκκλησιαστικές δραστηριότητες θα μας βοηθήσουν εδώ αρκετά. Εξαρχής θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Μιχαήλ Κωνσταντινίδης δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στον απόστολο Παύλο, προβάλλει τις θεολογικές του ιδέες και μιμείται το ήθος του σταθερά μέχρι το τέλος της ζωής του. Ως Μητροπολίτης Κορίνθου καθιερώνει την Εβδομάδα του Αποστόλου Παύλου με σειρά εκδηλώσεων και σκοπό την ανάδειξη του θεολογικού έργου του πολιούχου αγίου της πόλης. Αυτήν θα μεταφέρει και στην Αμερική με σκοπό να γιορτάζεται ετησίως από όλες τις κοινότητες της ομογένειας.

Ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής εργαζόταν πάντα για την ενότητα εντός της Εκκλησίας. Τον ενδιέφεραν επίσης οι σχέσεις των Ορθοδόξων με τους χριστιανούς των άλλων παραδόσεων. Πήρε μέρος σε συναντήσεις του ΠΣΕ και στον διάλογο με τους Αγγλικανούς ως εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και της Εκκλησίας της Ελλάδος αλλά και του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο Κωνσταντινίδης θεωρούσε πως η ένωση των Εκκλησιών είναι αναγκαία σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ιησού και των αποστόλων. Πίστευε μάλιστα πως το ευαγγέλιο αποτελούσε τον κοινό τόπο των συζητήσεων και των συνεργασιών πριν θιγούν τα δογματικά ζητήματα. Μετά τον εμφύλιο εργάστηκε για την ενότητα του πληρώματός του. Νωρίτερα ως Πρόεδρος του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Κορίνθου φρόντιζε πάντα να νοσηλεύονται όλοι οι πολίτες χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση. Ο Κωνσταντινίδης αντιμετωπίζει συχνά αιρετικές ομάδες και ιδιαίτερα της «προφητείες» κάποιου που εκμεταλλευόμενος τις δύσκολες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες της Ελλάδας διακηρύττει την έλευση των εσχάτων και της κρίσης. Ο Μιχαήλ διδάσκει την ορθή χριστιανική εσχατολογία. Ως Αρχιεπίσκοπος Αμερικής αργότερα κατάφερε να έχει διαρκώς αρμονική συνεργασία κλήρου και λαού.

Το κήρυγμα κατέχει σπουδαία θέση στο ποιμαντικό έργο του Μιχαήλ Κωνσταντινίδη. Χρησιμοποίησε το κήρυγμα για να διδάξει το ποίμνιό του. Μάλιστα είχε χάρισμα σε αυτό. Αξιοποιούσε επίσης για τον ίδιο σκοπό τις περιοδείες στα χωριά της επαρχίας του. Στην Αμερική δεχόταν τη χρήση της αγγλικής γλώσσας μόνο σε αυτό και την κατήχηση. Δημοσίευε τα κηρύγματά του σε εφημερίδες και συμμετείχε σε ραδιοφωνικές εκπομπές μέσω του δικτύου CBS από τις οποίες μεταδίδονταν τα κηρύγματά του.

Ο Κωνσταντινίδης έκανε τον καταρτισμό των κληρικών κύριο μέλημα στη ζωή του. Γνωρίστηκε με τον Π. Τρεμπέλα και συνεργάστηκαν στο κατηχητικό έργο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Θα πρέπει να αναγνωρίσουμε το γεγονός ότι επικαιροποίησε τη θεολογία της Εκκλησίας στη δύσκολη εποχή του.

Καθόλη τη θητεία του στην Αμερική θα αγωνιστεί για τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας με διάφορους τρόπους. Για τον Μιχαήλ η ελληνική γλώσσα ήταν η γλώσσα του ευαγγελίου και των πατέρων της Εκκλησίας. Αυτή ήταν η γλώσσα έλεγε με την οποία οι απόστολοι κήρυξαν το ευαγγέλιο σε όλον τον κόσμο. Κάποτε χρησιμοποίησε ένα παράδειγμα από το κατά Ιωάννην ευαγγέλιο σχετικά με τη χρήση της ελληνικής ως γλωσσικό μέσο ιεραποστολής. Αυτό δεν είναι παρά η διήγηση στην οποία κάποιοι Έλληνες ζητούν να δουν τον Ιησού (Ιω. 12:20-26). Ως επιχειρήματα χρησιμοποιούσε ακόμη το κήρυγμα του Παύλου και τη μετάφραση των Ο΄ για τους Ιουδαίους που δεν γνώριζαν εβραϊκά. Ελλάδα και Ορθοδοξία ήταν το σύνθημά του.

Η Καινή Διαθήκη τον επηρέαζε βαθύτατα στον τρόπο σκέψης και δράσης του. Το πρότυπο των κληρικολαϊκών συνελεύσεων δεν μπορεί παρά να προέρχεται από το βιβλίο των Πράξεων. Στις ομιλίες του κατά τις γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα χρησιμοποιεί την παύλεια θεολογία. Πίστευε πως η διδασκαλία του Κυρίου είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου. Αντιμετωπίζει τον χιλιασμό με χωρία από την Αγία Γραφή την οποία τα μέλη αυτής της αιρετικής ομάδας παραποιούν. Ο Μιχαήλ πίστευε πως μόνο με την ενημέρωση των πιστών θα αντιμετωπιζόταν η μεγάλη εξάπλωση των χιλιαστών στην Αμερική. Εξαιτίας των εμπόλεμων καταστάσεων που έζησε, έλεγε συχνά «όσοι επιθυμούν τον πόλεμο είναι με την πλευρά του αντίχριστου, ενώ όσοι επιδιώκουν την ειρήνη είναι με τον Χριστό».

Τις περισσότερες φορές η χρήση των αποσπασμάτων από τα ευαγγέλια που χρησιμοποιεί είναι πρόχειρη και δεν φανερώνει θεολόγο με ειδίκευση στην Κ.Δ. Συνδέει για παράδειγμα την επανάσταση του 1821 με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου σε πολλές ομιλίες. Τέτοιου είδους όμως χρήση της Αγίας Γραφής γίνεται σταθερά μέχρι σήμερα από τους περισσότερους ιεράρχες. Ο Κωνσταντινίδης δεν εισήγαγε καινοτομίες διότι ήταν υπερασπιστής της παράδοσης. Είχε πάρει σκληρή στάση απέναντι στον κομμουνισμό για τον οποίο αυτός προβαλλόταν ως αντίχριστος. Κάποια στιγμή πίστευε πως η Αμερική θα λειτουργούσε ως όργανο του Θεού και θα τιμωρούσε τον κομμουνισμό. Το υπόβαθρο αυτής της ιδέας είναι ασφαλώς και πάλι βιβλικό.

Πόλη_89

Ο Κωνσταντινίδης είχε πλούσιο συγγραφικό έργο. Συνέβαλε στην έκδοση και σύνταξη του μηνιαίου περιοδικού της Μητρόπολης Κορίνθου Απόστολος Παύλος και ως Αρχιεπίσκοπος Αμερικής του Greek Orthodox Theological Review το 1957. Με το δεύτερο σκόπευε να προβληθούν με αναλυτικό και ακαδημαϊκό τρόπο οι διάφορες πτυχές της Ορθόδοξης θεολογίας.

Ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Αμερικής παρουσίαζε τις ευαγγελικές διηγήσεις σε μόνιμη στήλη της εφημερίδας Νέος Αγών όταν βρισκόταν στην Αθήνα και υπηρετούσε ως γραμματέας και στη συνέχεια ως Μέγας Πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Από εδώ φαίνεται η αγάπη του για το ευαγγέλιο του Χριστού. Θα επαναλάβουμε εδώ ότι ο Κωνσταντινίδης από το σύνολο των βιβλίων της Κ.Δ. προτιμά ξεκάθαρα τον απόστολο Παύλο στον οποίο παραπέμπει συχνά. Ο τίτλος της μελέτης του «Η εν Χριστώ ζωή» αποτελεί ασφαλώς δάνειο από την παύλεια θεολογική ορολογία. Ο Μιχαήλ μετέφρασε το έργο «Μίμησις Χριστού» του Θωμά Κεμπησίου, το οποίο σχετίζεται και πάλι με τον κορυφαίο απόστολο. Η προτίμηση στον Παύλο δικαιολογείται όχι μόνο από την ευρύτερη θεολογική τάση της εποχής στον Ορθόδοξο χώρο να προτιμάται η έρευνα των παύλειων επιστολών από τα ευαγγέλια αλλά και από την εκκλησιαστική του σταδιοδρομία. Ο Μιχαήλ διετέλεσε Μητροπολίτης Κορίνθου και ενθρονίστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Αποστόλου Παύλου. Κέντρο της εκεί δράσης του ήταν ο εσταυρωμένος Ιησούς Χριστός, όπως άλλωστε αυτό είναι το κέντρο της παύλειας θεολογίας. Μετονόμασε το αρχείο μελετών της Κορίνθου από «Αριστοτέλης» σε «Παύλειον Καθίδρυμα». Στην Αμερική ίδρυσε ίδρυμα με τίτλο: «Ιεραποστολή Αποστόλου Παύλου».

Ο Μιχαήλ ασχολήθηκε όμως και με τις διηγήσεις των ευαγγελίων. Επιμελείται και εκδίδει όσο είναι ακόμη Μητροπολίτης Κορίνθου το 1945 κατηχητικό βοήθημα με τίτλο: Η Ιστορία του Χριστού για μικρά παιδιά. Το 1957 ως Αρχιεπίσκοπος Αμερικής το προσαρμόζει για τις εκεί συνθήκες. Το κείμενο που χωρίζεται σε διάφορες θεματικές και προέρχεται από τα ευαγγέλια, συνοδεύεται από ορθόδοξες εικόνες.

Το 1953 εκδόθηκε η 11η μετάφραση του κριτικού κειμένου της Καινής Διαθήκης στην αγγλική. Ο Μιχαήλ χρησιμοποιούσε το συγκεκριμένο γεγονός ως επιχείρημα της αδυναμίας αποδόσεως του πλούτου της ελληνικής γλώσσας με ικανοποιητικό τρόπο. Στόχος του ήταν η Αγία Γραφή, όπως και άλλα θεολογικά συγγράμματα να μεταφραστεί στην αγγλική γλώσσα από ελληνοαμερικανούς για τους ορθόδοξους θεολόγους. Το έργο της μετάφρασης είχε αναλάβει η Αρχιεπισκοπή Αμερικής με τον ίδιο να έχει μεταφράσει στην αγγλική ορισμένες από τις επιστολές του Παύλου. Εργάστηκε σταθερά για να αναδείξει την αξία της Αγίας Γραφής και τη μελέτη της από τους πιστούς. Για το λόγο αυτό δημιούργησε κύκλους μελέτης.

Σε πραγματεία του για την αναγκαιότητα της μελέτης των κληρικών, ο Μιχαήλ τονίζει την πρωτεύουσα θέση που έχει η μελέτη της Γραφής. Σύμφωνα με τον Μιχαήλ, ακόμη μια αρνητική συνήθεια των ιερέων είναι πως δεν μελετούν την Αγία Γραφή. Θεωρεί πως δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούσαν την Αγία Γραφή ως πηγή των θεολογικών τους συγγραμμάτων. Έτσι, ουσιαστικά προτείνεται η αδιάλειπτη μελέτη της Γραφής ως το μέσο το οποίο μπορεί να βοηθήσει τον ιερέα να αναπτυχθεί θεολογικά και να προωθήσει καλύτερα το έργο του.

Ο Μιχαήλ πίστευε ότι η μελέτη της Γραφής δεν βοηθά μόνο στην εμβάθυνση, αλλά και στην προσωπική οικοδομή, κάτι που δεν είναι γνωστό και σύνηθες στους Ορθοδόξους Χριστιανούς. Εδώ ο Κωνσταντινίδης καινοτομεί και δεν διστάζει από φόβο μήπως παρεξηγηθεί και χαρακτηριστεί προτεστάντης. Ο Μιχαήλ παρουσιάζει πλείστα παραδείγματα από την Καινή Διαθήκη, που δείχνουν τους αποστόλους να μελετούν την Παλαιά Διαθήκη και να γνωρίζουν κάθε λεπτομέρειά της. Κορωνίδα όλων έλεγε είναι ο Χριστός που ως τέλειος άνθρωπος, μελέτησε τις Γραφές και «προέκοπτε σε σοφία και ηλικία».

Ως γνωστό αναφερόμαστε σε μια εποχή που δεν υπάρχουν βοηθήματα μελέτης των κειμένων της Αγίας Γραφής. Ο Μιχαήλ συστήνει ως καλό βοήθημα το έργο του Π. Τρεμπέλα, Καινή Διαθήκη μετά συντόμου ερμηνείας (ο τόμος με τις παύλειες και τις καθολικές επιστολές) για το οποίο δημοσίευσε και βιβλιοκρισία. Εκτιμούσε βαθύτατα τον αείμνηστο Τρεμπέλα και θεωρούσε ότι το έργο του δημιουργούσε νέα εποχή. Συχνά πρότεινε στους πιστούς εποικοδομητικά βοηθήματα και ελληνικές εκδόσεις της Αγίας Γραφής, διότι τα ερμηνευτικά βοηθήματα σπάνιζαν κατά την εποχή του.

Ο Κωνσταντινίδης θεωρούσε πως η αλήθεια βρίσκεται στην Αγία Γραφή και όχι στις διάφορες επιστημονικές θεωρίες. Αυτό σημαίνει πως δεν ακολουθούσε τις θεωρίες της εποχής του, οι οποίες προέρχονταν από τις φυσικές επιστήμες. Σε άρθρο του στην Κορινθιακή Ηχώ για τη θεολογική σημασία της ενανθρώπησης του Χριστού καταφεύγει στο χαρακτηρισμό του Χριστού ως το φως το αληθινό από τον τέταρτο ευαγγελιστή και αναφέρεται στα επιπόλαια συμπεράσματα του δαρβινισμού.

Στην Κ.Δ. ο Μιχαήλ καταφεύγει για να βρει επιχειρήματα για τη νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής του Πάσχα αλλά και για το ζήτημα της ύπαρξης του πόνου στη ζωή του ανθρώπου, όπως και για το ζήτημα του γάμου των κληρικών.

Σε αρκετά μηνύματα της Αναστάσεως χρησιμοποιεί χωρία από τα ευαγγέλια. Τις περισσότερες φορές αυτά αποτελούν λόγια του Ιησού στις διηγήσεις του πάθους. Όταν όμως αναφέρεται στη σταύρωση και την ανάσταση του Κυρίου χρησιμοποιεί στοιχεία της παύλειας θεολογίας. Το ίδιο κάνει και στα μηνύματα των Χριστουγέννων. Για να αποδείξει την ανάσταση του Χριστού συγχέει πληροφορίες των ευαγγελικών διηγήσεων σχετικά με τις εμφανίσεις του αναστημένου Ιησού και στοιχεία της παύλειας θεολογίας. Παντού όμως αναπτύσσει στοιχεία από τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας.

Ο Μιχαήλ ασχολήθηκε με θέματα εισαγωγής της Καινής Διαθήκης αλλά μόνο με τις παύλειες επιστολές και τα προβλήματά τους. Για τη σταύρωση του Ιησού θεωρεί υπεύθυνους τον προδότη μαθητή, τον Πιλάτο και τους Γραμματείς και φαρισαίους. Ο Μιχαήλ αναφέρεται στη δράση τους με βάση τις πληροφορίες των ευαγγελίων αλλά με πολύ προχειρότητα. Ο Μιχαήλ έγραψε άρθρο για τον ευαγγελιστή Λουκά. Ενώ σκιαγραφεί την προσωπικότητά του χρησιμοποιεί μεταγενέστερες πληροφορίες της χριστιανικής παράδοσης. Σχετικά με τα περιστατικά του βίου του Ιησού (π.χ. το περιστατικό με τη Μάρθα και τη Μαρία ή η παραβολή του σπλαχνικού πατέρα) που παρουσιάζει ο Λουκάς τα αντιμετωπίζει κυριολεκτικά και όχι κριτικά.

Με άρθρο του στο περιοδικό Εκκλησία επαινεί τη διάδοση της έκδοσης της Αγίας Γραφής της Βιβλικής Εταιρίας στην Αγγλία. Μεταφράζει σχετικό άρθρο των Times, ενώ θεωρεί πως είναι χρέος της Πανορθόδοξης Συνόδου να ασχοληθεί με το θέμα της διάδοσης της Αγίας Γραφής στον Ορθόδοξο κόσμο. Για τη μέχρι τότε προσπάθεια επαινεί επίσης την αδελφότητα Ζωή για το έργο της και αναφέρεται στην περίπτωση της Ρωσίας που αποτελεί το μόνο χώρο που αντιτίθεται σε μια τέτοια προσπάθεια λόγω του κομμουνιστικού καθεστώτος.

Πόλη_282

Το συγγραφικό έργο του αείμνηστου ιεράρχη δεν φανερώνει έναν συστηματικό καινοδιαθηκολόγο. Ο ίδιος, αν και υπήρξε υφηγητής της Καινής Διαθήκης στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, χρησιμοποιεί τις περισσότερες φορές για χάρη του ποιμαντικού του έργου πρόχειρα την Καινή Διαθήκη και όχι με καλή γνώση. Η αγάπη του γι’ αυτήν είναι βέβαια δεδομένη. Ο Μιχαήλ Κωνσταντινίδης δεν είναι ο καινοδιαθηκολόγος που συναντάμε στο πρόσωπο και το έργο του νυν Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Δημητρίου Τρακατέλλη. Δεν είχε ασφαλώς τις δικές του ευκαιρίες και έζησε σε μια εποχή που ήταν καταστροφική, όχι απλώς για τις σπουδές αλλά για την ίδια τη ζωή. Ο Κωνσταντινίδης διάβαζε το ευαγγέλιο, το ερμήνευε, το κήρυττε, ξεκίνησε να το μεταφράζει στην αγγλική γλώσσα, κυρίως όμως και πάνω απ’ όλα, το έκανε πράξη στη ζωή του και επιθυμούσε διακαώς το ίδιο να κάνουν όλοι οι πιστοί, κληρικοί και λαϊκοί.

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μόσχος Γκουτζιούδης, Η χρήση της Καινής Διαθήκης στο έργο του Μιχαήλ Κωνσταντινίδη