Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο με θέμα: «Το παιδί στο σταυροδρόμι των σύγχρονων προκλήσεων»

afisaΗ Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Βλατάδων, η Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. και το Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών συνδιοργανώνουν το Δ´ Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο στο πλαίσιο των Επιστημονικών Συμποσίων «Ορθοδοξία και Οικουμένη», με θέμα: «Το παιδί στο σταυροδρόμι των σύγχρονων προκλήσεων». Το Διεθνές αυτό επιστημονικό συμπόσιο θα πραγματοποιηθεί κατά το χρονικό διάστημα από την Πέμπτη 30 Νοεμβρίου μέχρι το Σάββατο 2 Δεκεμβρίου 2017 στο αμφιθέατρο του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών στη Μονή Βλατάδων της Θεσσαλονίκης. Δείτε παρακάτω το αναλυτικό πρόγραμμα του συμποσίου.

Πρόγραμμα

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Διεθνές Επιστημονικό Συμπόσιο με θέμα: «Το παιδί στο σταυροδρόμι των σύγχρονων προκλήσεων»

Αναγόρευση του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμου σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

ΕΑ_47Σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. θα αναγορευτεί ο Παναγιότατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, κ. Άνθιμος. Η Τελετή Αναγόρευσης θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017 και ώρα 19:30, στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου.

Πρόγραμμα 

Βυζαντινοί Ύμνοι από το Σωματείο Ιεροψαλτών Θεσσαλονίκης «Άγιος Ιωάννης o Δαμασκηνός».

Χαιρετισμός από τον Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Καθηγητή κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου.

Χαιρετισμός από τον Πρύτανη του ΑΠΘ, Καθηγητή κ. Περικλή A. Μήτκα.

Προσφώνηση από τον Πρόεδρο του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ, Καθηγητή κ. Κωνσταντίνο Χρήστου.

Έπαινος από τον Καθηγητή του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του ΑΠΘ κ. Μιχαήλ Τρίτο.

Τελετή Αναγόρευσης.

Αντιφώνηση και ομιλία του Παναγιότατου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, κ. Άνθιμου, με θέμα: «Αναφορά εις τον εκκλησιαστικόν ποιητήν Ρωμανόν τον Μελωδόν».

Σύντομο Βιογραφικό του Τιμωμένου

Ο Παναγιότατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Θετταλίας, κ. Άνθιμος (κατά κόσμον Διονύσιος Ρούσσας), γεννήθηκε το 1934 στη Σαλμώνη της Ηλείας. Είναι πτυχιούχος της Φιλοσοφικής και της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1964 και πρεσβύτερος το 1965. Το 1974 εξελέγη και χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως και το 2004 Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε: α) Φιλόλογος Καθηγητής Μ.Ε., β) Προϊστάμενος Ι.Ν. Αγίου Βασιλείου Αθηνών, γ) Γραμματεύς Τύπου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, δ) Διευθυντής των εκδόσεων και του τυπογραφείου της Αποστολικής Διακονίας και ε) Μέλος επί τριετία του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Συνέγραψε και εξέδωσε πολλές μελέτες. Ίδρυσε και διηύθυνε το περιοδικό ‘‘ΓΝΩΡΙΜΙΑ’’ (1974-2004) και, από το 2004 έως σήμερα, το περιοδικό ‘‘ΕΥΛΟΓΙΑ’’.

Ως Mητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως διακρίθηκε για το κοινωνικό του έργο, με τη δημιουργία σημαντικών ιδρυμάτων, ενώ πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ιατρικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, της οποίας τυγχάνει και Επίτιμος Διδάκτωρ. Προεδρεύει του Χαρισείου Γηροκομείου, του Παπαφείου Ορφανοτροφείου και του Εκπαιδευτικού Πολιτιστικού Ιδρύματος της I.Μ. Θεσσαλονίκης ‘‘ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ’’. Επί των ημερών του ιδρύθηκαν και λειτουργούν στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης 19 ενοριακά συσσίτια για απόρους.

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Αναγόρευση του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμου σε Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Η προσφώνηση του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. Καθηγητή Μιλτιάδη Κωνσταντίνου στην ορκωμοσία των πτυχιούχων του Τμήματος Θεολογίας (16 Νοεμβρίου 2017)

112

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι!

Αξιώνεστε σήμερα του πτυχίου της Θεολογίας σε μια περίοδο του εκκλησιαστικού έτους που περικλείει έναν βαθύτατο για το έργο που αναλαμβάνετε να επιτελέσετε συμβολισμό. Για τους ορθόδοξους χριστιανούς άρχισε η νηστεία των Χριστουγέννων, αλλά και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ολόκληρη η ανθρωπότητα εισέρχεται σε μια περίοδο προετοιμασίας και αναμονής, ώστε να υποδεχτεί για άλλη μια φορά τον νεογέννητο Χριστό. Σπίτια και καταστήματα στολίζονται με εκατοντάδες φωτάκια και με πολύχρωμες γιρλάντες, φάτνες στήνονται σε πάρκα και πλατείες, και τα αγγελουδάκια από νέον που σε λίγο θα κρέμονται στους δρόμους θα έχουν σίγουρα ξεπεράσει σε αριθμό τους αγγέλους που περιβάλλουν τον θρόνο του Θεού. Θα έλεγε κανείς ότι δεν υπάρχει πιο ιδανική περίοδος για να βγει κανείς ως νέος θεολόγος στην κοινωνία. Τώρα που ολόκληρος ο κόσμος είναι έτοιμος να υποδεχτεί τον Χριστό, τώρα που τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα προς την Βηθλεέμ, τώρα είναι ο κατάλληλος καιρός για να σπείρει κανείς τον σπόρο του Ευαγγελίου.

Όμως τα χρόνια που περάσατε στα έδρανα του πανεπιστημίου έχουν οξύνει το πνεύμα σας, έχουν διευρύνει τους ορίζοντές σας και σας έχουν μάθει να στέκεστε περισσότερο κριτικά απέναντι στα πράγματα, αναζητώντας την αλήθεια τους πίσω από την επιφάνεια. Και βέβαια δεν χρειάζεται ιδιαίτερη επιστημονική ανάλυση για να αντιληφθεί κανείς ότι όλα αυτά τα στρουμπουλά και πανέμορφα αγγελάκια δεν διαλαλούν τον ερχομό του Χριστού αλλά την πραμάτεια που περιέχεται στις βιτρίνες που στολίζουν· ούτε απαιτείται ιδιαίτερα οξυδερκές βλέμμα για να παρατηρήσει κανείς ότι με τα ίδια αστεράκια και αγιοβασιλάκια που φωτίζεται το προποτζίδικο της γειτονίας μας διακοσμείται και το καμπαναριό της εκκλησίας μας, αφού ο συρμός της εποχής απαιτεί να στολίζονται και οι εκκλησίες κάθε φορά ανάλογα με την περίσταση· ούτε, τέλος, χρειάζεται να κάνει κανείς ιδιαίτερες μελέτες για να διαπιστώσει ότι οι καλλίγραμμες κοπέλες που ντυμένες με ρούχα αγιοβασιλιάτικα χορεύουν για να διαφημίσουν το εορταστικό πρόγραμμα κάποιου κλαμπ ή κάποιου τηλεοπτικού καναλιού δεν τιμούν με τον τρόπο τους τον γέροντα άγιο της Καισαρείας.

Απέναντι σ’ αυτήν την κοινωνία που έχει κάνει σύμβολό της έναν ψεύτικο, όμορφο, παχουλό και ξανθό Χριστούλη, καλείστε να κηρύξετε τον πραγματικό Ιησού Χριστό, εκείνον τον ξυπόλητο δάσκαλο που γεννήθηκε σαν περιθωριακός σε έναν βρόμικο στάβλο έξω από ένα μικρό χωριό της Παλαιστίνης και πέθανε ατιμωτικά σαν ληστής καρφωμένος πάνω σ’ έναν σταυρό έξω από την Ιερουσαλήμ. Καλείστε να δώσετε στον σύγχρονο άνθρωπο κουράγιο, διαβεβαιώνοντάς τον ότι αυτόν τον πραγματικό Χριστό δεν μπόρεσε να τον νικήσει ο θάνατος. Καλείστε, όπως τότε που ο Χριστός έστελνε τους μαθητές του σε έναν κόσμο εχθρικό και γερασμένο, να γίνετε, όπως και εκείνοι, “φως του κόσμου” και “άλας της γης” που θα ανανεώσει και πάλι τον κόσμο. Γιατί αυτό που περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχει ανάγκη ο κόσμος σήμερα είναι να ακουστεί μια νηφάλια και επιστημονικά τεκμηριωμένη θεολογική φωνή που θα αντιπαρατεθεί στις κραυγές και τον παραλογισμό που εκτοξεύονται καθημερινά από τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα διάφορα μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Πώς θα το πετύχετε αυτό; Οι σπουδές όλα αυτά τα χρόνια στη Θεολογική Σχολή σας έχουν εφοδιάσει με όλα τα απαραίτητα μέσα για να τα καταφέρετε, οπότε δεν θα οφελούσε σε τίποτα να προσθέσω εγώ σήμερα κάποιες επιπλέον συμβουλές. Άλλωστε, μια μεγάλη αδυναμία των επετειακών λόγων είναι ακριβώς αυτός ο πληθωρισμός κοινότυπων συμβουλών που μετά από λίγο δεν τις θυμάται κανείς. Για τον λόγο αυτόν, αντί άλλου αποχαιρετιστήριου λόγου επέλεξα να σας διαβάσω ένα κείμενο που, αν και απέχει περίπου 2000 χρόνια από την εποχή μας είναι διαχρονικό και παραμένει πάντα επίκαιρο. Θα διαβάσω μια περικοπή από την Καινή Διαθήκη, και συγκεκριμένα από το 2ο κεφάλαιο της Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς. Πρόκειται για ένα απόσπασμα από την ευρύτερη ενότητα στην οποία περιγράφεται το λυτρωτικό έργο του Θεού μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας:

14Αυτός πραγματικά είναι για μας η ειρήνη. Αυτός έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους ένα λαό και γκρέμισε με τον σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τούς χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους. 15Κατήργησε δηλαδή τον ιουδαϊκό νόμο των εντολών και των διατάξεων, για να δημιουργήσει με το έργο του από τα δύο εχθρικά μέρη, από τους Ιουδαίους και τους εθνικούς, μία νέα ανθρωπότητα, φέρνοντας την ειρήνη. 16Κι αφού θανάτωσε με τον σταυρό του την έχθρα, ένωσε τους δύο πρώην εχθρούς σε ένα σώμα και τους συμφιλίωσε με τον Θεό. 17΄Ετσι, ο Χριστός ήρθε κι έφερε το χαρμόσυνο μήνυμα της ειρήνης σ’ εσάς τους εθνικούς, που ήσασταν μακριά από τον Θεό, και σ’ εσάς τους Ιουδαίους, που ήσασταν κοντά του. 18Πραγματικά, δια του Χριστού μπορούμε μ’ ένα πνεύμα και οι δύο, εθνικοί και Ιουδαίοι, να πλησιάσουμε τον Πατέρα. 19Δεν είστε, λοιπόν, πια ξένοι και χωρίς δικαιώματα, αλλά ανήκετε στον λαό του Θεού, στην οικογένεια του Θεού. 20Προστεθήκατε κι εσείς στο οικοδόμημα που έχει θεμέλιο τους αποστόλους και τους προφήτες, κι ακρογωνιαίο λίθο αυτόν τον ίδιο το Χριστό. 21Μ’ αυτόν ολόκληρο το οικοδόμημα δένεται και μεγαλώνει, ώστε να γίνει ναός άγιος για τον Κύριο. 22Ο Κύριος οικοδομεί κι εσάς μαζί με τους άλλους, για να γίνετε πνευματική κατοικία του Θεού.

Το κείμενο αυτό θα το ακούσετε την ερχόμενη Κυριακή, όταν θα πάτε για πρώτη φορά ως νέοι θεολόγοι στην εκκλησία και αν αναλογιστείτε λίγο πάνω στο κείμενο της επιστολής, θα διαπιστώσετε ότι παρ’ όλο που αναφέρεται σε διαφορετικές καταστάσεις από τις σημερινές, όχι μόνο διατηρεί την επικαιρότητά του ως σήμερα αλλά, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι περιγράφει με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο τον ρόλο του θεολόγου μέσα στη σύγχρονη κοινωνία. Σύμφωνα με τον απόστολο, ο Θεός προσφέρει στην ανθρωπότητα ως δώρο τη συμφιλίωση, που επιτυγχάνεται με τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού και την ίδρυση της Εκκλησίας, του νέου λαού του Θεού, ο οποίος συνέχεται και συγκροτείται από το Άγιο Πνεύμα. Η ενότητα της Εκκλησίας είναι αντανάκλαση του δώρου της συμφιλίωσης που ο Θεός έκανε με τον Χριστό στην ανθρωπότητα. Όπως όμως γνωρίζετε από τα μαθήματά σας στη Θεολογική Σχολή, το δώρο του Θεού προς τους ανθρώπους, η ενσωμάτωση στον ένα λαό του Θεού τόσο των “μακράν” αυτού ευρισκομένων όσο και των “εγγύς” έγινε με μεγάλη δυσκολία αποδεκτό. Ο χριστιανικός κόσμος έχει βιώσει απίστευτες σφαγές, πόνους και δάκρυα από τις θρησκευτικές διαμάχες. Ανάλογο είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει κάθε χριστιανική Εκκλησία σήμερα. Και σήμερα, 2000 χρόνια αφότου ο Χριστός «έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους ένα λαό και γκρέμισε με τον σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τούς χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους» (β΄ 14) οι χριστιανοί, ο νέος λαός του Θεού, δεν κατόρθωσαν να γίνουν ένας λαός. Οι Εκκλησίες παραμένουν χωρισμένες, το «μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ» στέκεται ανάμεσά τους όρθιο και ενισχυμένο όσο ποτέ, ενώ στους παλιούς φραγμούς των θεολογικών διατυπώσεων προστίθενται και νέοι, αυτή τη φορά από τις νέες κοινωνικές συνθήκες που διαμορφώνονται και μέσα από τις οποίες καλείται η Εκκλησία να πορευτεί. Και συχνά όσοι θεωρούν ότι εκφράζουν την ορθή θεολογική άποψη επιδιώκουν τον αφανισμό των αντιπάλων τους. Απέναντι σ’ αυτήν την αδιέξοδη κατάσταση ο απόστολος προτείνει ως λύση το να ενσωματώσουν οι χριστιανοί στη θεολογία τους και στην πρακτική τους τη συμφιλίωση που ο Χριστός κατέστησε με το έργο του δυνατή μεταξύ των ετεροτήτων. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό ότι, παρ’ όλο που η συμφιλίωση αποτελεί κεντρικό θέμα της Επιστολής, πουθενά αυτή η συμφιλίωση δεν κατανοείται ως εξάλειψη των ετεροτήτων. Στόχος, κατά συνέπεια των πιστών δεν μπορεί να είναι η εξάλειψη των όποιων μεταξύ τους διαφορών αλλά η ανάπτυξή τους ως σώμα Χριστού, ώστε να φτάσουν “εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ” (δ΄ 13), οπότε και οι όποιες διαφορές δεν θα έχουν πλέον σημασία.

Αυτό το μήνυμα της συμφιλίωσης καλείστε ως πτυχιούχοι της Θεολογίας να μεταφέρετε στη σύγχρονη κοινωνία και είναι αναμφίβολα πολύ βαρύ το έργο που αναλαμβάνετε από αύριο. Οι σπουδές όλα αυτά τα χρόνια στη Θεολογική Σχολή σας έχουν εφοδιάσει με όλα τα απαραίτητα μέσα για να το φέρετε σε πέρας. Σε σας εναπόκειται τώρα να αξιοποιήσετε τις γνώσεις και τις εμπειρίες που αποκτήσατε εδώ για να ανταποκριθείτε στον ρόλο που σας ανατίθεται. Οι προσευχές των καθηγητών σας θα σας συνοδεύουν πάντοτε, ώστε να είστε δυνατές και δυνατοί σε οποιοδήποτε έργο αναλαμβάνετε. Και αν κάποια στιγμή νιώσετε αδυναμία ή κούραση από το έργο σας, μη ξεχνάτε να στρέφετε το βλέμμα σας σ’ εκείνον που διαβεβαίωσε τους μαθητές του: «Πρώτα απ’ όλα να επιζητείτε τη βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός του και όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν» (Ματ ς΄ 33).

111

Το κείμενο που σας διάβασα προέρχεται από τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης που εκπόνησαν οι καθηγητές της προηγούμενης γενιάς των ερμηνευτών δασκάλων της Σχολής μας για λογαριασμό της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα αξιόλογη προσπάθεια που αξίζει να έχει κανείς στη βιβλιοθήκη του, καθώς αποτελεί τμήμα της ζωντανής ιστορίας της Σχολής από την οποία αποφοιτήσατε. Για τον λόγο αυτόν τώρα που θα περάσετε να σας συγχαρούν οι καθηγητές σας θα δωρίσω στην καθεμιά και στον καθένα από σας ένα αντίτυπο, προσφορά του σωματείου ῾῾Φίλοι της Αγίας Γραφής᾽᾽, πιστεύοντας ότι θα αποτελέσει σημαντικό βοήθημα και ασφαλή οδοδείκτη όλων των προσωπικών σας επιλογών ως θεολόγων.

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η προσφώνηση του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. Καθηγητή Μιλτιάδη Κωνσταντίνου στην ορκωμοσία των πτυχιούχων του Τμήματος Θεολογίας (16 Νοεμβρίου 2017)

Χαιρετισμός τοῦ Προέδρου τοῦ Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. Καθηγητή Παναγιώτη Ἰ. Σκαλτσῆ στήν τελετή Ὀρκωμοσίας τῶν τελειοφοίτων (16-11-2017)

Περί Εὐθύνης

ΣκαλτσήςΚύριε Κοσμήτορα

Άγαπητοί Συνάδελφοι

Κυρίες καί Κύριοι

Ὁλοκληρώνεται σήμερα, ἀγαπητοί τελειόφοιτοι καί σέ λίγο νέοι πτυχιοῦχοι τοῦ Τμήματος Θεολογίας, ὁ κύκλος τῶν προπτυχιακῶν σας σπουδῶν, μέ ἀντικείμενο τή Θεολογική Ἐπιστήμη καί ὅ,τι αὐτό σημαίνει γιά τόν ἄνθρωπο, τήν Ἐκκλησία, τήν κοινωνία καί ὁλόκληρο τόν κόσμο. Πέρασαν τέσσερα, ἴσως καί παραπάνω, χρόνια στήν πόλη τῆς Θεσσαλονίκης, τήν πόλη τῶν μνημείων, τῆς ἱστορίας, τῆς λογοτεχνίας, τῆς ποίησης καί τῶν ξεχωριστῶν βιωμάτων, τήν πόλη τῆς ἔρευνας, τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καί τῆς Θεολογικῆς μαρτυρίας. Ἀπό ἐδῶ καί πέρα, μέ τό ἴδιο πνεῦμα τῆς εὐθύνης πού σᾶς διέκρινε κατά τήν περίοδο τῶν σπουδῶν σας, καλεῖσθε νά θεολογήσετε στόν κόσμο, ὅπου οἱ ἄνθρωποι δέν θεολογοῦν . «ἡ τοῦ κόσμου σοφία, κατά τόν Μέγα Βασίλειο, τά πρωτεῖα φέρεται (ὄχι μόνο τότε, ἀλλά νομίζω καί τώρα) παρωσαμένη τό καύχημα τοῦ σταυροῦ». Ἡ κοσμική δηλαδή σοφία ἔχει διαχρονικά τά πρωτεῖα, παραγκωνίζοντας τό καύχημα τοῦ Σταυροῦ, ἄρα καί τό τῆς Ἀναστάσεως φρόνημα. Ἡ προσωπική σας λοιπόν παρουσία στή σύγχρονη ἐποχή μέ τά δικά της προτάγματα, τά πάσης φύσεως διλήμματα, τούς προβληματισμούς καί τίς συγχύσεις, δέν μπορεῖ νά λειτουργήσει θετικά ἐάν δέν ἐμπνέεται ἀπό ὑψηλό αἴσθημα εὐθύνης. Κι ἐδῶ ταιριάζει ὁ λόγος τοῦ Ἕλληνα συγγραφέα. «Ν’ ἀγαπᾶς τήν εὐθύνη . νά λές ἐγώ μονάχος μου θά σώσω τόν κόσμο. Ἄν χαθεῖ, ἐγώ θά φταίω» (Νίκος Καζαντζάκης). Ὅσο κι ἄν ἀκούγεται ἐγωϊστικό ἐκφράζει τήν ἀποφασιστικότητα καί τή θέληση νά εἶναι κανείς ὑπεύθυνος ἀπέναντι στόν ἑαυτό του καί στούς ἄλλους. Νά γνωρίζει ὅτι ἡ δράση στή ζωή καί τήν κοινωνία δέν πηγάζει μόνο ἀπό τή σκέψη καί ἀλλά ἀπό τήν ἑτοιμότητα γιά ἀνάληψη εὐθύνης.

Σᾶς ὑπενθυμίζω ὅτι κατά τόν χρόνο τῆς σπουδῆς σας στά κείμενα καί τίς παραδόσεις τῶν καθηγητῶν σας ἀκούσατε νά γίνεται λόγος καί γιά τήν ἠθική τῆς εὐθύνης, γιά τήν ἠθική πού «τοποθετεῖ τό κέντρο βάρους στήν ὑπευθυνότητα τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἐλευθερία τῆς συνειδήσεώς του. Ὁ καθένας καλεῖται νά ἐνεργεῖ ἐλεύθερα καί ὑπεύθυνα, ἐκτιμῶντας σέ κάθε περίπτωση τά δεδομένα καί ἀποφασίζοντας προσωπικά γιά τό καλό καί σωστό τρόπο συμπεριφορᾶς καί δράσεως».

Τήν εὐθύνη ὡς στάση ζωῆς μᾶς τή δίδαξε ὁ ἴδιος ὁ Θεός δοκιμάζοντας τήν ἐλευθερία μας στόν παράδεισο. Τήν εὐθύνη ἐπίσης μᾶς τήν ἐνέπνευσε ὁ Χριστός μέ τό τῆς φιλανθρωπίας ἔργο του καί τή θυσία του πάνω στό σταυρό. Ὁ ἀποστολικός λόγος μᾶς παροτρύνει νά ζοῦμε «τό μυστήριον τῆς πίστεως ἐν καθαρᾷ συνειδήσει» καί νά ἔχουμε στό μυαλό μας ὅσα εἶναι «ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἀγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα», ὅ,τι ἔχει σχέση μέ τήν ἀρετή καί εἶναι ἄξιο ἐπαίνου. Τό «πρᾶξις γάρ θεωρίας ἐπίβασις» τῆς πατερικῆς σκέψης ἔρχεται νά μᾶς ὑπενθυμίσει τήν εὐθύνη τῆς συνέπειας πού πρέπει νά ὑπάρχει ἀνάμεσα στά λόγια καί στά ἔργα μας, τό στόμα μας νά λαλεῖ σοφίαν καί ἡ μελέτη τῆς καρδιᾶς μας σύνεσιν.

Τό ἔργο τῆς θεολογικῆς μαρτυρίας καί τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος, ἀγαπητοί μου, στόν κόσμο προϋποθέτει τήν ἱκανότητά μας νά ξεπερνᾶμε τόν ἑαυτό μας γινόμενοι «τοῖς πᾶσι τά πάντα». Ἡ κοινωνία, ἡ οἰκογένεια, ἡ Ἐκκλησία, ὅλος ὁ κόσμος χρειάζεται ὑπεύθυνους ἀνθρώπους, μέ πνεῦμα θυσίας, μέ διάθεση αὐτοκριτικῆς καί συγγνώμης, μέ ὅρους διαλόγου, καταλλαγῆς καί διακονίας κατά τό «ὃς ἐάν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὐμῶν διάκονος». Αὐτός πού ἀναλαμβάνει τίς εὐθύνες του καί λέει ἐγώ φταίω καί ζητᾶ συγνώμη εἶναι μεγάλος ἡγέτης κατά μίαν εὔστοχη νομίζω ἄποψη.

Δική σας, δική μας – ὅλων εὐθύνη, εἶναι νά διορθωθοῦν τά κακῶς ἔχοντα καί νά μήν ὑπάρχει στόν κόσμο ἀδικία. Ἡ παρακμή π.χ. τῶν προτύπων, ἡ πνευματική κρίση πού ταλανίζει τό σύγχρονο ἄνθρωπο, ὁ πλησίον πού πάσχει, τό μῖσος πού δηλητηριάζει τίς μεταξύ μας σχέσεις, ὁ ἀποχριστιανισμός τῆς κοινωνίας, ἡ ταύτιση τῆς θρησκείας μέ τό σκοταδισμό καί τή διαφθορά, οἱ φονταμενταλιστικές ἀκρότητες, ἡ διασάλευση τοῦ ἀνθρωπολογικοῦ θεμελίου στίς μέρες μας, ἡ ὑποτίμηση γενικότερα τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου ὡς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀσύνετη χρήση τῆς τεχνολογίας, ἡ ἀπομείωση τῶν συστατικῶν τῆς ἀνθρώπινης φύσης (τά οἰκολογικά προβλήματα δηλαδή), ἡ κρίση στήν οἰκογένεια, ἡ σωστή ἀνατροφή τῶν παιδιῶν πού κινδυνεύουν ἀνά πᾶσα στιγμή ἀπό χίλιους δύο κινδύνους, εἶναι ζητήματα γιά τά ὁποῖα δέν πρέπει νά μένει κανείς ἀδιάφορος καί πρωτίστως ὁ θεολόγος, ἀπ’ ὅποιο μετερίζι ἀσκεῖ τό ἔργο τῆς διακονίας του.

Εἶναι νομίζω μεγάλο λάθος ὅλα τά παραπάνω καί πολλά ἄλλα ἀρνητικά γιά τή ζωή μας φαινόμενα νά τά προσπερνᾶμε ἢ νά μεταθέτουμε σέ ἄλλους τήν εὐθύνη πού ἔχουμε γιά τήν ἀντιμετώπισή τους. Μετά ἀπό κάποια ἡλικία, ἔλεγε ὁ Ἀβραάμ Λίνκολν, ὁ καθένας εἶναι ὑπεύθυνος γιά τό πρόσωπο πού ἔχει φτιάξει. Σίγουρα τό πρόσωπο αὐτό γιά νά ἔχει τή λάμψη τῆς χαρᾶς, τῆς εἰρήνης, τῆς ἐλπίδας καί τῆς συμφιλίωσης θά πρέπει νά φωτίζεται ἀπό τό φῶς τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀνάδειξη ἀκριβῶς ἐκ μέρους σας αὐτοῦ τοῦ προσώπου θά εἶναι ἔργο τέλειο, ἔργο πνευματικῆς πολιτείας καί μαρτυρία ὕψιστης εὐθύνης.

Θερμά συγχαρητήρια

Καλή πορεία στή ζωή σας

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χαιρετισμός τοῦ Προέδρου τοῦ Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ. Καθηγητή Παναγιώτη Ἰ. Σκαλτσῆ στήν τελετή Ὀρκωμοσίας τῶν τελειοφοίτων (16-11-2017)

Φεστιβάλ θανάτου και στρογγυλή τράπεζα με θέμα: «Φοβάμαι τον θάνατο» στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ

235159Στους χώρους της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ διεξάγεται από τις 23 Οκτωβρίου ένα φεστιβάλ με θέμα τον θάνατο, κατά το οποίο γίνονται προβολές ταινιών και ακολουθούν σχολιασμοί και συζητήσεις. Το φεστιβάλ ολοκληρώνεται την ερχόμενη Τρίτη 14 Νοεμβρίου και θα ακολουθήσει στρογγυλή τράπεζα με θέμα: «Φοβάμαι τον θάνατο» στην αίθουσα ΣΤ΄ του τετάρτου ορόφου της Θεολογικής Σχολής στις 20:30. Η είσοδος είναι ελεύθερη. Στη συζήτηση θα συμμετάσχουν:

Γιώργος Ζωγραφίδης, Αναπληρωτής Καθηγητής Τμήματος Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής ΑΠΘ

Κωνσταντίνος Μποζίνης, Επίκουρος Καθηγητής Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ΑΠΘ

Ζαΐρα Παπαληγούρα, Καθηγήτρια Τμήματος Ψυχολογίας ΑΠΘ

Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ.

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φεστιβάλ θανάτου και στρογγυλή τράπεζα με θέμα: «Φοβάμαι τον θάνατο» στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ

Ημερίδα με θέμα: «Χρέος Μνήμης προς τον Άγιο Γεννάδιο Β΄ Σχολάριο»

Η Εφορεία της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γένους Σχολής, η Διεύθυνση της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γένους Σχολής και ο Σύλλογος Φίλων της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γένους Σχολής διοργανώνουν ημερίδα με θέμα: «Χρέος Μνήμης προς τον Άγιο Γεννάδιο Β΄ Σχολάριο» υπό την αιγίδα της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου. Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017 και ώρα 14:30 μ.μ., στην αίθουσα εκδηλώσεων της Πατριαρχικής Μεγάλης του Γένους Σχολής.

Ομιλητές:

Ο κ. Χρήστος Αραμπατζής, Καθηγητής Πατρολογίας στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,

Η κ. Ευαγγελία Αμοιρίδου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Εκκλησιαστικής Ιστορίας, στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,

Ο Διάκονος Stefan Toma, Διδάκτωρ Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Υφηγητής (Habilitand) στην Θεολογική Σχολή του Kiel, Deutschland (Christian-Albrechts Universitat).

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ημερίδα με θέμα: «Χρέος Μνήμης προς τον Άγιο Γεννάδιο Β΄ Σχολάριο»

Ο Λούθηρος και η Μεταρρύθμιση-Ετήσιο συνέδριο του Άρτου Ζωής

Το θέμα του φετινού, όγδοου κατά σειρά, συνεδρίου του Άρτου Ζωής είναι «Ο Λούθηρος και η Μεταρρύθμιση. Ιστορία, θεολογία, πολιτική«. Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 24 και το Σάββατο 25 Νοεμβρίου 2017, στην Αίθουσα Λόγου, στη Στοά του Βιβλίου (Αρσάκειο Μέγαρο, Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου).

Πρόγραμμα

Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

5.00 μ.μ. Χαιρετισμός (Σταύρος Ζουμπουλάκης)

Α” συνεδρία (πρόεδρος: Θεοδόσης Νικολαΐδης)

5.10 μ.μ. Κώστας Γαγανάκης, αναπλ. καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας & Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ, H ιστορία ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία στη λουθηρανική σκέψη

5.30 μ.μ. Ανδρονίκη Διαλέτη, επίκ. καθηγήτρια στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας & Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Η Μεταρρύθμιση μέσα από το πρίσμα της καθημερινότητας: μια ιστοριογραφική επισκόπηση

5.50 μ.μ. Γιώργος Πλακωτός, λέκτορας στο Τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας & Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου, Ανασύσταση του παρελθόντος, ουτοπία και ετεροτοπία στα μεταρρυθμιστικά κινήματα

6.10 μ.μ. Γιάννης Κυριακαντωνάκης, ιστορικός, διδάσκων στο ΕΑΠ, Ουμανισμός, Μεταρρύθμιση, Δίωξη. Ο Κύριλλος Λούκαρις και οι έριδες γύρω από την Προτεσταντική Ομολογία του 1629

6.30 μ.μ. Συζήτηση

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Β” συνεδρία (πρόεδρος: Γιώτης Κανταρτζής)

10.00 π.μ. Θάνος Λίποβατς, ομότιμος καθηγητής πολιτικής ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Δικαίωση διά της πίστεως

10.20 π.μ. π.μ. Αργύρης Πέτρου, καθηγητής Πρακτικής Θεολογίας στο Ελληνικό Βιβλικό Κολλέγιο, Εκδημοκρατισμός της Βίβλου ή απαξίωση της ερμηνευτικής; Οι συνέπειες μιας επαναστατικής και επικίνδυνης ιδέας του Λουθήρου

10.40 Γιώργος Γρηγορίου, δικηγόρος, Η πολιτική θεολογία του Λουθήρου

11.00 π.μ. Σταύρος Ζουμπουλάκης, πρόεδρος Δ.Σ. Άρτου Ζωής, Ο Λούθηρος και οι Εβραίοι

11.20 π.μ. Συζήτηση

11.50 π.μ. Διάλειμμα

Γ” συνεδρία (πρόεδρος: Γιώργος Γρηγορίου)

12.10 μ.μ. Γιάννης Τσεβάς, χειρουργός οδοντίατρος, Εισαγωγή στην ιστορία της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας

12.30 μ.μ. Πάρις Παπαγεωργίου, φιλόλογος, Ο Συνοικισμός Ευαγγελικών της Κατερίνης. Η ίδρυση και η πορεία μιας ετερόδοξης προσφυγικής κοινότητας

12.50 μ.μ. Αντώνης Σμυρναίος, επίκ. καθηγητής στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Η ιεραποστολική εκπαίδευση στην πύλη της Ανατολής: Προτεσταντικά σχολεία στη μετεπαναστατική Ελλάδα

13.10 μ.μ. Γιώτης Κανταρτζής, ποιμένας της Α” Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Αθηνών, Αν είχε περάσει ο Λούθηρος από εδώ…

13.30 μ.μ. Συζήτηση

Δ” συνεδρία (πρόεδρος: Σταύρος Ζουμπουλάκης)

6.00 μ.μ. Περικλής Βαλλιάνος, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ, Ο Λούθηρος και η ιδέα της ελευθερίας

6.20 μ.μ. Θεοδόσης Νικολαΐδης, αναπλ. καθηγητής στο Τμήμα Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου, Η υποχρέωση και το δικαίωμα της αντίστασης στα γραπτά του Λουθήρου

6.40 μ.μ. Γρηγόρης Μολύβας, αναπλ. καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης & Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ, Προτεσταντισμός και πολιτικός ριζοσπαστισμός. Το δικαίωμα στην προσωπική κρίση

7.00 μ.μ. Συζήτηση

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο Λούθηρος και η Μεταρρύθμιση-Ετήσιο συνέδριο του Άρτου Ζωής

Ο Χρήστος Γιανναράς αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ

Την 6η Νοεμβρίου 2017, ημέρα Δευτέρα και ώρα 19.00 στη Μεγάλη Αίθουσα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Ομότιμος Καθηγητής Φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου Χρήστος Σπ. Γιανναράς.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Προσφώνηση από τον Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Μελέτιο-Αθανάσιο Κ. Δημόπουλο.

Παρουσίαση του έργου και της προσωπικότητας του τιμωμένου από τον Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής, καθηγητή Απόστολο Β. Νικολαΐδη.

Αναγόρευση του τιμωμένου:

– Ανάγνωση των κειμένων του Ψηφίσματος του Τμήματος, της Αναγόρευσης και του Διδακτορικού Διπλώματος από τον Πρόεδρο του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας, καθηγητή Σωτήριο Σ. Δεσπότη.

– Περιένδυση του τιμωμένου με την τήβεννο της Θεολογικής Σχολής από τον Κοσμήτορα καθηγητή Απόστολο Β. Νικολαΐδη.

Ομιλία του τιμώμενου Ομότιμου Καθηγητή Χρήστου Σπ. Γιανναρά με τίτλο: «Η αλήθεια ως ορθότητα και η αλήθεια ως μετοχή».

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο Χρήστος Γιανναράς αναγορεύεται επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του ΕΚΠΑ

Χρήστος Τεάζης, Η προτεσταντοποίηση του Ισλάμ στην Τουρκία

Διάλεξη του Λέκτορα του Πανεπιστημίου της Άγκυρας στη Θεολογική Σχολή ΑΠΘ

Στα πλαίσια των σεμιναρίων του Εργαστηρίου Ιστορίας, Πολιτικής, Διπλωματίας και Γεωγραφίας της Εκκλησίας «ΕUSEBIUS LAB» του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας και των μεταπτυχιακών μαθημάτων του κ. Χρήστου Αραμπατζή, Καθηγητή Πατρολογίας του Τμήματος Θεολογίας, της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ, προσκλήθηκε να μιλήσει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Άγκυρας κ. Χρήστος Τεάζης με θέμα «Η προτεσταντοποίηση του Ισλάμ και η μεταμόρφωση της πολιτικής ζωής στην Τουρκία». Την εκδήλωση που έλαβε χώρα την Τετάρτη 25 Οκτωβρίου 2017 στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του 1ου ορόφου της Θεολογικής Σχολής συντόνιζε ο Καθηγητής Εκκλησιαστικής Ιστορίας και Πρόεδρος του Τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας κ. Κωνσταντίνος Χρήστου συμπαριστάμενος από τον Διευθυντή του Εργαστηρίου Καθηγητή Εκκλησιαστικής Ιστορίας κ. Βασίλειο Κουκουσά.

O κ. Τεάζης αναφέρθηκε στις ιδεολογικές ρίζες του «Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» (Adalet ve Kalkınma Partisi, AK PARTİ) του Recep Tayyip Erdoğan, οι οποίες ανάγονται στη δεύτερη ομάδα της Α΄ Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της 23ης Απριλίου 1920∙ εκφραστής τότε της πρώτης ομάδας αναδείχτηκε ο Μουσταφά Κεμάλ που προσέφερε τον ιδεολογικό μανδύα της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας. Κατά τον ομιλητή οι συνεχιστές της πρώτης ομάδας με πολιτικό εκφραστή το ρεπουμπλικανικό λαϊκό κόμμα διαμόρφωσαν μέχρι σήμερα τις κόκκινες γραμμές πάνω στις οποίες κινήθηκε το πολιτικό και οικονομικό σύστημα της γείτονος. Όμως μετά την επικράτηση του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου 2017, το οποίο επισημοποίησε την εφαρμογή του προεδρικού συστήματος, πολύ κοντά στα αμερικανικά πρότυπα, το «Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» μέχρι τις προεδρικές εκλογές του 2019 θα διαμορφώσει τις δομές της νέας Τουρκίας έχοντας ως ιδεολογικό πυρήνα τις θέσεις της δεύτερης ομάδας της Α’ Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης. Κατά τις εκτιμήσεις του κ. Τεάζη οι αλλαγές που θα επέλθουν και θα διαμορφώσουν το νέο πολιτικό σκηνικό είναι οι ακόλουθες: 1. μετάβαση από την Προεδρευομένη Δημοκρατία στην Προεδρική Δημοκρατία, 2. μετατροπή του πολυκομματικού συστήματος σε δικομματικό κατά τα αμερικανικά πρότυπα «Δημοκρατών» και «Ρεπουμπλικάνων», 3. πέρασμα από τη γαλλικού τύπου κοσμικότητα (τη Laïcité) στην αμερικανικού τύπου κοσμικότητα (τον σεκουλαρισμό). Σύμφωνα με τον ομιλητή α) κατά την περίοδο διακυβέρνησης του «Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» το Ισλάμ έχει αρχίσει να εκκοσμικεύεται ή να «προτεσταντοποιείται», συμπέρασμα που τεκμηριώθηκε μέσα από παραδείγματα της καθημερινότητας, όπως λ.χ. την εμφάνιση των αντικαπιταλιστών μουσουλμάνων ή την ενδυμασία των μανδηλοφορουσών που πλέον αρχίζει να υιοθετεί τα δυτικά πρότυπα, ενώ β) η «προτεσταντοποίηση» αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην καταναλωτική δυτική κουλτούρα που έχει εισβάλει σε όλες τις γειτονιές της Τουρκίας. Κατακλείοντας τη διάλεξή του ο κ. Τεάζης εστίασε σε δύο λεπτομέρειες που αποδεικνύουν κατά την εκτίμησή του την τεράστια σημασία που αποδίδει το «Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης» στην πρώτη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι στο πίσω μέρος των νέων αστυνομικών ταυτοτήτων απεικονίζεται το κτήριο της πρώτης Εθνοσυνέλευσης, ενώ στην πρώτη επέτειο της 15ης Ιουλίου για το αποτυχημένο κίνημα του 2016 οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν από το κτήριο της πρώτης Εθνοσυνέλευσης.

Στην εκδήλωση παρέστησαν εκτός των προαναφερθέντων Καθηγητών από το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας ο Καθηγητής Δογματικής της Ορθοδόξου Kαθολικής Εκκλησίας κ. Τσίγκος Βασίλειος, ο Αναπληρωτής Καθηγητής Ιστορίας των Θρησκειών κ. Κραλίδης Απόστολος και ο Επίκουρος Καθηγητής Ιστορίας των Πρεσβυγενών Πατριαρχείων κ. Μπάκας Ιωάννης, ενώ από το Τμήμα Θεολογίας η Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Θρησκειολογίας κ. Ζιάκα Αγγελική, μεταπτυχιακοί και προπτυχιακοί φοιτητές και φοιτήτριες της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ., δημοσιογράφοι και άλλοι ενδιαφερόμενοι. Στο τέλος ακολούθησε εκτενής συζήτηση με αφορμή ερωτήματα που υποβλήθηκαν από το ακροατήριο στον κ. Τεάζη.

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χρήστος Τεάζης, Η προτεσταντοποίηση του Ισλάμ στην Τουρκία

Υποδοχή πρωτοετών φοιτητών της κατεύθυνσης μουσουλμανικών σπουδών του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ

Το υλικό δημιουργήθηκε από την TV 100

59 νέους φοιτητές υποδέχτηκε τη φετινή ακαδημαϊκή χρονιά η κατεύθυνση μουσουλμανικών σπουδών του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, η οποία ιδρύθηκε πέρυσι, μετά από μακρά περίοδο διαλόγου και διαφωνιών. Μεταξύ των φοιτητών βρίσκονται και 13 ιεροδιδάσκαλοι από περιοχές της Θράκης, οι οποίοι θα μπορούν μετά το τέλος των σπουδών τους να διδάξουν ως θεολόγοι στα σχολεία της περιοχής. Την περασμένη Δευτέρα πραγματοποιήθηκε στη Θεολογική Σχολή η υποδοχή των μουσουλμάνων φοιτητών της κατεύθυνσης μουσουλμανικών σπουδών.

Ρεπορτάζ: Βάσω Λυκουρίνου Κάμερα: Άρης Κατσούδας Μοντάζ: Φρόσω Αστραντίνη. Μιλούν: ΜΠΑΣΙΑ ΡΑΧΜΙ (Φοιτητής Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών ΑΠΘ), ΜΕΧΜΕΤ ΑΛΙ (Φοιτητής Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών ΑΠΘ), ΙΣΧΑΚ ΚΑΝΙΑΛΙ (Φοιτητής Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών ΑΠΘ), ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ(Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ), ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΚΑΛΤΣΗΣ (Πρόεδρος Τμ. Θεολογίας ΑΠΘ), ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΖΙΑΚΑ (Αν. Καθηγήτρια Θρησκειολογίας ΑΠΘ)

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Υποδοχή πρωτοετών φοιτητών της κατεύθυνσης μουσουλμανικών σπουδών του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ

Χριστιανοί Κόπτες μάρτυρες στο παρελθόν και στο παρόν

koptes_neomartyres

Την προσεχή Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ερμείας, Πρόεδρος του Κοπτικού Ορθοδόξου Κέντρου Πολιτισμού (Coptic Orthodox Cultural Center) που εδρεύει στο Κάιρο της Αιγύπτου και τελεί υπό την αιγίδα του Κοπτικού Ορθοδόξου Πατριαρχείου, θα επισκεφθεί το Τμήμα Θεολογίας ΑΠΘ και θα δώσει διάλεξη με θέμα «Χριστιανοί Κόπτες μάρτυρες στο παρελθόν και στο παρόν». Η διάλεξη θα πραγματοποιηθεί στο Β΄ Αμφιθέατρο της Θεολογικής Σχολής και ώρα 13:00-14:30, στο πλαίσιο του μαθήματος «Εισαγωγή στη Χριστιανική Γραμματεία και Αγιολογία» του Αναπληρωτή Καθηγητή κ. Παναγιώτη Υφαντή, ενώ θα συνοδευθεί από έκθεση φωτογραφιών και εικόνων με θέμα τους σύγχρονους Κόπτες μάρτυρες. H έκθεση θα φιλοξενηθεί στην Αίθουσα Συνεδριάσεων του τετάρτου ορόφου (ώρες λειτουργίας 12:00 – 17:00).

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χριστιανοί Κόπτες μάρτυρες στο παρελθόν και στο παρόν

Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Νικολακόπουλος εξελέγη νέος Πρόεδρος του Τμήματος Ορθοδόξου Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου

ΝικολακόπουλοςΝέος Πρόεδρος του Τμήματος Ορθοδόξου Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου της Γερμανίας (Ludwig-Maximilians-Universität München) εξελέγη στις 16 Οκτωβρίου ο καθηγητής της βιβλικής θεολογίας κ. Κωνσταντίνος Νικολακόπουλος. Ο νεοεκλεγείς διαδέχεται στην προεδρία του Τμήματος τον καθηγητή της συστηματικής θεολογίας κ. Αθανάσιο Βλέτση και η θητεία του ορίζεται για το χρονικό διάστημα Οκτώβριος 2017-Σεπτέμβριος 2019. Ο κ. Νικολακόπουλος υπηρετεί την Ορθόδοξη Θεολογία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου από το 1985. Μπορείτε να δείτε το βιογραφικό του νέου Προέδρου εδώ. Τα ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ εύχονται στο νεοεκλεγέντα Πρόεδρο καλή και δημιουργική θητεία.

Κατηγορίες: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο καθηγητής Κωνσταντίνος Νικολακόπουλος εξελέγη νέος Πρόεδρος του Τμήματος Ορθοδόξου Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου

Aνδρέα Νανάκη, Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου, Πτυχές σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας στον 20ο αιώνα, εκδόσεις Μπαρμπουνάκη, Θεσσαλονίκη, 2017

Βιβλιοκρισία του Δρ. Θεολογίας ΑΠΘ Χάρη Ανδρεόπουλου

ΕΞΩΦΥΛΛΟ βιβλίου Νανάκη[44625]Δέκα μελετήματα συγκροτούν το υπό τον τίτλο «Πτυχές Σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας στον 20ο αιώνα» νέο βιβλίο του Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου της Εκκλησίας της Κρήτης και καθηγητού Εκκλησιαστικής Ιστορίας στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. κ. Ανδρέα Νανάκη, το οποίο εκδίδεται σε μια κρίσιμη στιγμή κατά την οποία το ευρύτερο ζήτημα των σχέσεων της Εκκλησίας με την Πολιτεία εμφανίζεται στο προσκήνιο με αξιοζήλευτη περιοδικότητα αποτελώντας –το τελευταίο διάστημα όλο και συχνότερα, όλο και εντονότερα– θέμα «ημερησίας διατάξεως» στην ατζέντα του δημοσίου διαλόγου, εν όψει μάλιστα και της επικειμένης συνταγματικής αναθεωρήσεως. Πρόσφατα μάλιστα  το θέμα απησχόλησε την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, κατά την διάρκεια των εργασιών της, στις αρχές (3 – 6) Οκτωβρίου 2017. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου και πανεπιστημιακός καθηγητής κ. Ανδρέας Νανάκης, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Eίναι πολύ γνωστός, όχι μόνο στον ακαδημαϊκό χώρο και ιδιαιτέρως σ΄ αυτόν της ιστορικής επιστήμης λόγω του πλουσίου έργου του στον κλάδο της Νεώτερης Εκκλησιαστικής Ιστορίας, αλλά και στο ευρύ κοινό χάρις είτε στις συχνές, δημόσιες παρεμβάσεις του με εισηγήσεις σε επιστημονικές ημερίδες και συνέδρια, είτε μέσω της αρθογραφίας του στον Τύπο (σε εφημερίδες της Κρήτης, σε θεολογικά/εκκλησιαστικά περιοδικά, παλαιότερα στα «ΝΕΑ» και εσχάτως στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», όπου προσφάτως [11.06.2017] εδημοσίευσε το άρθρο του «Η Εκκλησία της Ελλάδος και η χούντα 1967-1974» το οποίο έκανε «θραύση»…). Εξ αιτίας της πλούσιας σχετικής εργογραφίας και της εν γένει ποιμαντικής και επιστημονικής του δραστηριότητας έχει καταγραφεί στην εκκλησιαστική και ακαδημαϊκή κοινότητα ως ο κατ΄ εξοχήν ιστορικός της Εθναρχίας, της πολιτικής και εκκλησιαστικής εκφράσεως της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, ως ένας εκ των επαϊόντων του πλέγματος των  σχέσεων Κωνσταντινουπόλεως – Αθηνών, αλλά και βαθύς γνώστης, από εκκλησιαστικής και ιστορικής σκοπιάς, του θέματος των σχέσεων Εκκλησίας – Πολιτείας. Πρόκειται για το θέμα με το οποίο ασχολείται εις το παρόν σύγγραμμά του αναδεικνύοντας μέσα από τα κείμενα – μελετήματα του βιβλίου του τις βαθύτερες ιστορικές πτυχές αυτών των προβληματικών από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους (1830) και μέχρι σήμερα (άλλοτε με περιόδους μεγάλων εντάσεων και άλλοτε με ύφεση) σχέσεων ανάμεσα στους δύο θεσμούς (διοικούσα Εκκλησία-Κράτος). Ο συγγραφέας του βιβλίου δεν αρκείται στις επισημάνσεις και τις διαπιστώσεις, αλλά καταθέτει τις απόλυτα τεκμηριωμένες απόψεις και προτάσεις του, ενσωματώνοντάς τες στα κείμενά του με λόγο ευαγγελικό και πατερικό και εν παντί εκκλησιολογικό, για το δέον γενέσθαι μιας ειρηνικής συνυπάρξεως μέσω του αλληλοσεβασμού των ρόλων, για μια πορεία που θα κατατείνει στην ενίσχυση και σφυρηλάτηση αρμονικών σχέσεων μεταξύ των θεσμικών φορέων της Εκκλησίας και της Πολιτείας.

Στις σελίδες του κυρίως μέρους (σσ. 47-219) του θεματολογικά πολυδιάστατου και πολυποίκιλου αυτού συγγράμματος, το οποίο κυκλοφορήθηκε τον περασμένο Ιούλιο από τις «Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη» της Θεσσαλονίκης, οι επιμέρους θεματικές ενότητες αντιστοιχούν στα δέκα κατά καιρούς και περιστάσεις δημοσιευθέντα κείμενα – μελετήματα του Σεβ. Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέα, τα οποία είναι τα εξής:

Το πρώτο κείμενο τιτλοφορείται «Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ Γ΄ και τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα στη Θεσσαλονίκη» (σσ. 47-65). Πρόκειται για ομιλία η οποία εκφωνήθηκε την Κυριακή 7-12-2014 στην αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ακολούθησαν τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Ιωακείμ Γ΄ έμπροσθεν της Θεολογικής Σχολής. Ο συγγραφέας καταγράφει την πορεία του αοιδίμου Οικουμενικού Πατριάρχου Ιωακείμ Γ΄ (Δεβετζή ή Δημητριάδη) και τον αγώνα του για την αναγκαιότητα της συνυπάρξεως και της συνεργασίας όλων των Ορθοδόξων – του «ρωμαίικου» – στο πλαίσιο μιας ορθόδοξης κοινοπολιτείας, εξαίροντας, παραλλήλως, το χάρισμα που είχε ο Ιωακείμ να προσλαμβάνει τον μεταβαλλόμενο κόσμο, να τοποθετείται σ΄ αυτόν και να διαμορφώνει το αύριο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και το μέλλον του, οριοθετώντας τους σκοπούς και τους στόχους του μέσα στο χρόνο, αναπλαισιώνοντας/αναπροσαρμόζοντας καταλλήλως την πολιτική του. Όπως έπραξε κατά τη δεύτερη πατριαρχία του (1901 – 1912) όταν, στη δίνη των κοσμογονικών αλλαγών που επέφεραν την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τον διαμελισμό της σε έθνη/κράτη της Βαλκανικής, θα στραφεί – αυτός ο δυναμικότερος και γνησιότερος εκφραστής της εθναρχίας και της εθναρχούσης Εκκλησίας – προς την Αθήνα, σηματοδοτώντας τη νέα πολιτική, αυτή της συμπορεύσεως του Πατριαρχείου με το εθνικό μας κέντρο. Είναι η εποχή που ο Ιωακείμ επανδρώνει τη Μακεδονία και τις δοκιμαζόμενες από τον βουλγαρικό εθνικισμό Μητροπόλεις με αρχιερείς που εμφορούνται, όχι πλέον από την εθναρχική, αλλά την εθνική συνείδηση, την εθνική ιδέα και ιδεολογία. Οι περισσότεροι απ΄ τους αρχιερείς αυτούς εγκαθίστανται στη Μακεδονία πριν από τον Παύλο Μελά και τους Έλληνες προξένους, οι οποίοι ήλθαν από την Αθήνα, για να ενισχύσουν και διαμορφώσουν το εθνικό φρόνημα των ντόπιων πληθυσμών που δοκιμάζονταν από την δράση των εξαρχικών βουλγάρων εθνικιστών.

«Το “ανάθεμα” στον Ελευθέριο Βενιζέλο» (1916)» (σσ. 67-76) είναι το δεύτερο μελέτημα. Πρόκειται για ανακοίνωση του Σεβ. Αρκαλοχωρίου στο Συνέδριο «100 χρόνια από το κίνημα Εθνικής Άμυνας» που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Ιανουάριο του 2016. Εδώ περιγράφονται και αναλύονται από τον συγγραφέα τα τραγικά γεγονότα των πολιτικών αντιπαραθέσεων ανάμεσα στους βενιζελόφρονες (υποστηρικτές του Ελευθ. Βενιζέλου) και τους βασιλόφρονες (υποστηρικτές του Βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄) που έλαβαν χώρα στη περίοδο του εθνικού διχασμού (1915-1917) και στα οποία ενεπλάκη, ως μη ώφειλε, η ελλαδική Εκκλησία, επί αρχιεπισκοπείας Θεοκλήτου Α΄ (Μηνοπούλου), συμπορευομένη και συνεργούσα με τη βασιλική παράταξη και το παραστρατιωτικό κίνημα των «επιστράτων» στην αποτρόπαιη πράξη του «αναθέματος» κατά του Ελευθ. Βενιζέλου. Πρόκειται για μια ανάμειξη  την οποία απεριφράστως είχε καταδικάσει το 2000 και ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Χριστόδουλος (Παρασκευαΐδης) δηλώνοντας ευθαρσώς ότι «θα έπρεπε κάποτε η Εκκλησία να ζητήσει συγγνώμη από τον λαό για την ανάμειξή της στις πολιτικές διαμάχες του αιώνος που πέρασε και ειδικότερα για την ανάμειξή της στον εθνικό διχασμό, ο οποίος ταλάνισε τον Ελληνισμό (…) Ηταν πραγματικό λάθος να αποφασίζονται αναθέματα για πολιτικούς λόγους και η Εκκλησία να χρησιμοποιείται, κατά κάποιον τρόπο, για να επενδύσουν πάνω εις αυτήν οι διάφοροι πολιτικοί άνδρες τις δικές τους επιδιώξεις» («Τα Νέα», 03.04.2000, σ. 40).  Ο Σεβ. Αρκαλοχωρίου αντιμετωπίζει το «ανάθεμα» ως μια πράξη μισαλλοδοξίας, αλλά και απογνώσεως των βασιλοφρόνων της παλαιάς Ελλάδος, καθώς έβλεπαν δυναμικώς ανερχόμενο προς την εξουσία τον Βενιζέλο (ο οποίος και εξελέγη πρωθυπουργός τον Ιούνιο του 1917), θεωρεί, ωστόσο, ότι η επιρροή του «αναθέματος» περιορίσθηκε στην επικράτεια του κράτους των Αθηνών και δεν κατόρθωσε να επιδράσει στις ευρύτερες συνειδήσεις του Ελληνισμού. Τούτο  απεδείχθη λίγα χρόνια αργότερα όταν οι προσφυγικοί πληθυσμοί που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα ήταν προσκείμενοι στο Βενιζέλο και χάρη σ΄ αυτούς είχε τα θριαμβευτικά αποτελέσματα των εκλογών του 1928.

Το τρίτο κείμενο έχει τίτλο: «Ο Μητροπολίτης Κυζίκου Καλλίνικος και ο καθηγητής Ανδρούτσος αντιπαραθέτονται για την εκλογή του Μελετίου Μεταξάκη (1921)» (σσ. 77-95). Πρόκειται για εισήγηση στην Ημερίδα: «Μητροπολίτης Βεροίας Καλλίνικος», στη Μητρόπολη Βεροίας τον Οκτώβριο του 2012. Η μελέτη αυτή έχει ως αντικείμενο την έριδα που προκάλεσε η εκλογή του από Αθηνών Αρχιεπισκόπου Μελετίου Μεταξάκη, το Νοέμβριο του 1921, ως Οικουμενικού Πατριάρχου, η οποία εκλογή από την πλευρά των Αθηνών θεωρήθηκε «αντικανονική». Επί της ουσίας, όμως, η αντίδραση είχε πολιτικά αίτια, καθώς, από τον προηγούμενο χρόνο, ήτοι από τον Νοέμβριο του 1920, μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές αυτής της χρονιάς, την Αθήνα ήλεγχε ήδη ο επανακάμψας στον Θρόνο Βασιλεύς Κωνσταντίνος Α΄, ο οποίος μάλιστα ανάμεσα στις πρώτες του μέριμνες περιέλαβε την επαναφορά στον αρχιεπισκοπικό θρόνο του (βασιλόφρονος) Θεοκλήτου Α΄ (Μηνοπούλου), υποχρεώνοντας τον μέχρι τότε (βενιζελικό) Αθηνών Μελέτιο Μεταξάκη να αποχωρήσει (Φεβρουάριος 1921) και να μεταβεί στην Αμερική, όπου θα παραμείνει μέχρι την εκλογή του, εννέα μήνες αργότερα (Νοέμβριος 1921), στον πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Πρωταγωνιστές στη νομοκανονική αντιπαράθεση γύρω από το θέμα της εκλογής Μεταξάκη την οποία καταγράφει ο Σεβ. Αρκαλοχωρίου είναι από τη μία πλευρά ο καθηγητής Δογματικής και Χριστιανικής Ηθικής του Πανεπιστημίου Αθηνών Χρήστος Ανδρούτσος, ο οποίος, ως εκφραστής της τότε κρατούσης καταστάσεως των Αθηνών, θεώρησε την εκλογή του Μεταξάκη ως αντικανονική και από την άλλη ο (από Βεροίας και Ναούσης) Μητροπολίτης Κυζίκου Καλλίνικος Δελικάνης, ο οποίος με τα κείμενά του υπερασπίσθηκε σθεναρά την εκλογή του Μελετίου. Ενδιαφέρουσα αντιπαράθεση, με ικανά νομοκανονικά επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές, τα οποία προβληματίζουν δημιουργικά τον αναγνώστη, αποτελώντας, ωστόσο, το περίβλημα της αντιπαραθέσεως, το περιεχόμενο της οποίας ήταν σαφέστατα ιδεολογικοπολιτικό. Μια αναμέτρηση ανάμεσα στη βασιλική και την βενιζελική παράταξη.

«Η επίσκεψη του Ελευθερίου Βενιζέλου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο την 1η Νοεμβρίου 1930» (σσ. 97-112) είναι το τέταρτο κείμενο το οποίο απετέλεσε επιστημονική ανακοίνωση του Σεβ. Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρεά στο ΙΑ΄ Διεθνές Κρητολογικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στο  Ρέθυμνο τον Οκτώβριο του 2011. Το γεγονός της επισκέψεως του Βενιζέλου στο Φανάρι, μία ημέρα μετά την υπογραφή στην Αγκυρα του Ελληνοτουρκικού Συμφώνου Φιλίας (30.10.1930) από τον Ελληνα πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Τουρκίας Μουσταφά Κεμάλ, υπήρξε μείζον, όχι μόνο γιατί Έλληνας πρωθυπουργός επισκεπτόταν για πρώτη φορά το Πατριαρχείο, αλλά και διότι η Τουρκία δεν είχε επισήμως αναγνωρίσει τον Πατριάρχη Φώτιο (Μανιάτη) ως μη ανταλλάξιμο, κάτι που συνέβη ένα περίπου μήνα μετά (Δεκέμβριος του ΄30). Μια αναγνώριση, πάντως, προβληματική ως προς την πραγματική, την οικουμενική υπόσταση του Πατριαρχείου την οποία εκφράζει, για την ανά την οικουμένη Ορθόδοξη Εκκλησία, το πρόσωπο του Πατριάρχου και η Μεγάλη εν Κωνσταντινουπόλει του Χριστού Εκκλησία, καθώς οι τουρκικές αρχές απέφυγαν την χρήση του όρου «Πατριάρχης» και «Οικουμενικό Πατριαρχείο», συνεχίζοντας να θεωρούν τον Κωνσταντινουπόλεως ως «αρχιπαπά» (baspapaz), σύμφωνα με την πρακτική που εφάρμοζαν μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και, δυστυχώς, εξακολουθούν να εφαρμόζουν μέχρι σήμερα. Στη θερμή προσφώνηση του Πατριάρχου Φωτίου για την «αποσκοπούσα να υπηρετήσει την ειρηνική σχέση  μεταξύ των δύο λαών» επίσκεψή του σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη, ο Βενιζέλος θα αναφερθεί «εις τα προσπαθείας, τας οποίας καταβάλλομεν αι δύο Κυβερνήσεις Αθηνών και Αγκύρας δια να φέρομεν την ειρήνην εις την Ανατολήν, ήτις αποτελεί όρον απαραίτητον δια την πρόοδον και ευημερίαν των λαών αυτής», διαβεβαιώντας, παραλλήλως, τον Πατριάρχη ότι «κατά την εποχήν αυτήν καθ΄ην αλλαχού παρατηρείται χαλάρωσις τις του θρησκευτικού αισθήματος, το αίσθημα τούτο παραμένει θερμόν εν Ελλάδι, η δε ελληνική κοινωνία ολόκληρος θα εξακολουθήσωμεν πάντοτε να είμεθα πιστά πνευματικά τέκνα της Μεγάλης Εκκλησίας». Την επίσκεψη και τις επαφές του Βενιζέλου προβάλλει θετικά το βενιζελικό «Βήμα», ενώ από την αντιβενιζελική, αντιπολιτευόμενη «Καθημερινή» διατυπώνονται πολλές επιφυλάξεις ειδικά για την υπογραφή του Συμφώνου Φιλίας και μάλιστα δια της γραφίδος του εκδότου της Γεωργίου Βλάχου, ο οποίος υπογράφει και τα σχετικά άρθρα («Γ.Α.Β.»).

«Ο Ιωάννης Μεταξάς (1938) και η εκλογή του Αθηνών Χρυσάνθου του από Τραπεζούντος» (σσ. 113-130) είναι το πέμπτο μελέτημα το οποίο δημοσιεύτηκε στον Τιμητικό Τόμο: «Σπουδή στην κατακόρυφη και οριζόντια κοινωνικότητα», για τον ομότιμο καθηγητή Βασ. Ι. Γιούλτση, Θεσσαλονίκη 2007 (σσ. 113-130). Πρόκειται για κείμενο το οποίο μαζί με το δέκατο («Εκκλησία και Πολιτεία στην ελληνική επικράτεια») αποτελούν, κατά τη γνώμη μας, το «ψαχνό» του βιβλίου καθώς σ΄ αυτά τα κείμενα/μελετήματα καταγράφονται οι δύο από τις τρείς ακραίες πολιτειακές παρεμβάσεις της τελευταίας 80ετίας, τα δύο από τα τρία αρχιεπισκοπικά ζητήματα που επέφεραν ισχυρό κλονισμό στις σχέσεις Εκκλησίας – Πολιτείας στη διάρκεια του 20ου αιώνος.  Εν προκειμένω εξετάζεται από τον συγγραφέα το αρχιεπισκοπικό ζήτημα Δαμασκηνού Παπανδρέου – Χρυσάνθου Φιλιππίδη (1938-1941), που προκλήθηκε στη διάρκεια του δικτατορικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου (1936-1941), επί  πρωθυπουργίας Ιωάννου Μεταξά, όταν ο τελευταίος με ευθείες παρεμβάσεις του -δικαστικών κατ΄ αρχήν και εν συνεχεία νομοθετικών-  ανέτρεψε την υπό της Ιεραρχίας γενομένη κανονική εκλογή (Νοέμβριος 1938) στην Αρχιεπισκοπή του (βενιζελικού) Μητροπολίτου Κορινθίας Δαμασκηνού Παπανδρέου, επιβάλλοντας τη θέλησή του για ανάδειξη αρεστού Αρχιεπισκόπου. Ετσι, αφού σε πρώτη φάση, με διάφορες μεθοδείες, επέτυχε την ακύρωση της εκλογής του Δαμασκηνού στο Συμβούλιο της Επικρατείας, σε δεύτερη κατέφυγε στην έκδοση αναγκαστικού νόμου με τον οποίο μετέφερε το δικαίωμα εκλογής Αρχιεπισκόπου από τη Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας (ολομελείας) στη «μικρά» (12μελή) Διαρκή Σύνοδο, και μάλιστα με το σύστημα του «τριπροσώπου», έτσι ώστε την τελική επιλογή να έχει η κυβέρνηση. Υπό την απειλή δε της συγκροτήσεως «Αριστίνδην» Συνόδου επιβλήθηκε στη Διαρκή Σύνοδο να μην περιλάβει στο τριπρόσωπο το όνομα του Δαμασκηνού, ο οποίος άλλωστε ούτε είχε παραιτηθεί ούτε είχε αποδεχθεί την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, έτσι ώστε η δικτατορική κυβέρνηση ανέδειξε, τελικώς (Δεκέμβριος 1938), στον αρχιεπισκοπικό Θρόνο τον εκλεκτό της, τον από Τραπεζούντος Χρύσανθο (Φιλιππίδη), προσκείμενο στη βασιλική παράταξη. Αν και επισημαίνει την αντικανονικότητα του τρόπου εκλογής του Χρυσάνθου στην Αρχιεπισκοπή, ο συγγραφέας αναφέρεται με κολακευτικά λόγια στον «δυναμικό και διαπρεπή ιεράρχη του Οικουμενικού Θρόνου», θεωρώντας ότι είναι ζητούμενο αν ο Χρύσανθος χωρίς την ενθάρρυνση του Μεταξά ενδιαφερόταν ουσιαστικά για τη θέση του Αθηνών καθώς και αν υιοθετούσε, ενέκρινε και αποδεχόταν τα γενόμενα που τελικά ο Μεταξάς με τη στρατιωτική πυγμή του καθεστώτος επέβαλε καταλύοντας κάθε κανονική τάξη στα εσωτερικά (interna corporis) της Εκκλησίας. Στη σκέψη αυτή οδηγείται ο συγγραφέας εκτιμώντας ότι η άρνηση του Χρυσάνθου να ορκίσει την δωσίλογη κυβέρνηση Τσολάκογλου (1941) και η εν συνεχεία αποπομπή του (την οποία ο Σεβ. Αρκαλοχωρίου χαρακτηρίζει «ηρωική και ένδοξη έξοδο») από την Αρχιεπισκοπή, με Συντακτική Πράξη της κατοχικής κυβερνήσεως, συνιστούν δύο γεγονότα που δηλώνουν κατ΄ ουσίαν  την βούληση του Χρυσάνθου να εξέλθει από όλη αυτή την περιπέτεια της εμπλοκής και συνεργασίας του με το δικτατορικό καθεστώς Μεταξά και την πολιτική χειραγωγήσεως της Εκκλησίας με την οποία η δικτατορία της «4ης Αυγούστου» πορεύθηκε, αντιμετωπίζοντας την Εκκλησία ως προέκταση του κρατικού μηχανισμού, χρήσιμου για την επιβολή των ιδεολογικών της σκοπιμοτήτων. Συγκρίνοντας τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο (Κοτσώνη) που αρχιεράτευσε και αυτός σε περίοδο δικτατορίας (1967-1973) με την περίπτωση του Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου (Φιλιππίδη), ο Σεβ. Αρκαλοχωρίου θα επισημάνει ότι «ο Αθηνών Ιερώνυμος που θαύμαζε τον Χρύσανθο και με παρόμοιο αντικανονικό τρόπο είχε ανέλθει στη θέση του Αθηνών, στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973, δεν τόλμησε την παράλληλη ηρωϊκή έξοδο…». (Πράγματι: πόσο διαφορετικές θα ήταν στην διοικούσα Εκκλησία οι εξελίξεις και πόσο διαφορετικά θα είχε γραφεί η -πολιτική και εκκλησιαστική- Ιστορία εκείνης της θλιβερής περιόδου εάν ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Κοτσώνης είχε σταθεί στο πλευρό των φοιτητών, όπως π.χ. είχε πράξει ο τότε (τιτουλάριος) Επίσκοπος Ανδρούσης και νυν Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Αναστάσιος Γιανουλάτος; Θεωρούμε ότι –πρωτίστως και κυρίως για τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο κυρό Ιερώνυμο- θα είχε γραφεί πολύ διαφορετικά…)

Το έκτο και το έβδομο μελέτημα αφορούν στο ίδιο πρόσωπο: στον Μητροπολίτη Ιωαννίνων και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Σπυρίδωνα Βλάχο, του οποίου εξαίρεται η τόλμη, η αποφασιστικότητα και η παρρησία, ως αρχιερέως, να αντιπαρατεθεί με την πολιτική εξουσία όταν  αισθάνεται ότι αδικείται (βλ. εις 6o κείμενο/μελέτημα: «Η διαμαρτυρία του Σπυρίδωνος προς τον Στ. Γονατά για την μετάθεσή του από τα Ιωάννινα [1923]», σσ. 131-144. Μελέτημα το οποίο δημοσιεύτηκε στον Τιμητικό Τόμο για τον ομότιμο Καθηγητή Γρηγόριο Δ. Ζιάκα, Θεσσαλονίκη, 2008). Επιπροσθέτως επισημαίνεται η μετριοπάθεια και  σύνεση, ως αρετές με τις οποίες πολιτεύθηκε προτάσσοντας διαρκώς το συμφέρον της Εκκλησίας, όταν παραμερίζοντας τα ιδεολογικά (φιλοβασιλικά) του φρονήματα θα πρωτοστατήσει το 1938 στην εκλογή του (βενιζελικού) Κορινθίας Δαμασκηνού Παπανδρέου στην Αρχιεπισκοπή, ή όταν το 1951, ως Αρχιεπίσκοπος, εκφράζοντας εμπράκτως την μαρτυρία της Εκκλησίας για την ειρηνική και ενωτική της αποστολή στην κοινωνική και πολιτική ζωή της Ελλάδος, θα ζητήσει από την κυβέρνηση (των Νικ. Πλαστήρα και Σοφ. Βενιζέλου) να αποτραπεί η δικαστική απόφαση θανατικής καταδίκης του ηγετικού στελέχους του τότε  παράνομου ΚΚΕ Νίκου Μπελογιάννη. Κάτι που, ως γνωστόν, τελικά, δεν απεφεύχθη παρά τις παρεμβάσεις τόσο του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος, όσο και πολιτικών, διανοουμένων και καλλιτεχνών από την Ελλάδα (βουλευτές της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς – ΕΔΑ) και το εξωτερικό (Σαρλ ντε Γκώλ, Πωλ Ελυάρ, Ζαν Κοκτώ, Ζαν-Πωλ Σαρτρ, Ναζίμ Χικμέτ, Πάμπλο Πικάσσο, Τσάρλι Τσάπλιν, κ.α.) που προσπάθησαν να σώσουν τον Μπελογιάννη (βλ. εις 7o κείμενο: «Ο από Ιωαννίνων Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Σπυρίδων εν μέσω εκκλησιαστικών και πολιτικών διχασμών», σσ. 145-158. Ανακοίνωση στο Συνέδριο για τα 100 χρόνια της Σχολής Βελλάς [1911-2011], Ιωάννινα, Οκτώβριος 2011).

Όγδοο κείμενο: «Η Εκκλησία και ο Νίκος Καζαντζάκης. Ο μύθος για τον αφορισμό και την κηδεία του (1957)» (σσ. 159-175). Πρόκειται για ανακοίνωση του Σεβ. Αρκαλοχωρίου η οποία παρουσιάσθηκε σε Συνέδριο για τον Νίκο Καζαντζάκη, τον Σεπτέμβριο του 2007 στο Ηράκλειο της Κρήτης για τα πενήντα χρόνια (1957-2007) από τον θάνατό του. Ο συγγραφέας καταρρίπτει δύο μύθους: πρώτον, τον περί αφορισμού του Καζαντζάκη και δεύτερον, τον περί μη τελέσεως κηδείας κατά την εκκλησιαστική τάξη, μύθους που καλλιέργησαν κύκλοι των θρησκευτικών οργανώσεων αλλά και αθέων, οι οποίοι για δικούς τους λόγους επιζητούσαν και ήθελαν έναν αφορισμένο Καζαντζάκη. Ανασκευάζοντας τους συγκεκριμένους μύθους ο συγγραφέας, αφού επισημάνει ότι όταν απεβίωσε ο Καζαντζάκης τον Οκτώβριο του 1957 στην πόλη Φράιμπουργκ της Γερμανίας και η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα προκειμένου να εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα πριν μεταφερθεί στο τελικό της προορισμό (στη Κρήτη), όντως, ο τότε Αθηνών Θεόκλητος Β΄(Παναγιωτόπουλος, ο από Πατρών), αρνήθηκε την παραμονή της σορού του Καζαντζάκη σε ναό των Αθηνών, φοβούμενος «όχι αδίκως», όπως σημειώνει ο συγγραφέας, τις «αντιδράσεις κάποιων ακραίων χριστιανικών ομάδων που τελικά έδρασαν και στο Ηράκλειο πλησίον του Αγ. Μηνά κατά την κηδεία του Καζαντζάκη». Αφορισμός εκ μέρους της αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος εις βάρος του Καζαντζάκη, εξ επόψεως νομοκανονικής, δεν μπορούσε να υπάρξει δοθέντος του ότι αυτός ως γέννημα – θρέμμα της Κρήτης και κάτοικος του εξωτερικού υπήγετο στην πνευματική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εις ότι αφορά την κηδεία του: ετελέσθη στη γενέτειρά του, στο Ηράκλειο, την 5η Νοεμβρίου 1957, κατά τα εκκλησιαστικώς κεκανονισμένα, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου (Ψαλιδάκη), παρισταμένων του Υπουργού Παιδείας Αχιλ. Γεροκωστοπούλου (της Κυβερνήσεως Κων. Καραμανλή), του αρχηγού του κόμματος των Φιλελευθέρων Γεωργίου Παπανδρέου και του βουλευτού, επίσης, των Φιλελευθέρων Κων. Μητσοτάκη, του πρύτανη του ΑΠΘ Ιωαν. Κακριδή, και πολλών άλλων επισήμων. Την σορό του Καζαντζάκη στην τελευταία του κατοικία, στον Mαρτινέγκο, συνόδευσε ο στρατιωτικός ιερέας π. Σταύρος Καρπαθιωτάκης. Εις ότι αφορά την πίστη καθ΄ εαυτή και τη σχέση του Καζαντζάκη με το Θεό, ο συγγραφέας εκτιμά ότι «ο Καζαντζάκης δεν έκλεισε ποτέ το κεφάλαιο του Θεού στη ζωή του. Δεν μπόρεσε να διαγράψει τον Θεό. Σ΄ αυτό βοήθησε και η παράδοση της Κρήτης. Ο πολιτισμός της. Η παρακαταθήκη που παραδίδεται από γενιά σε γενιά (…) ο Καζαντζάκης, ανάστημα της πολιτιστικής παράδοσης και της πνευματικής παρακαταθήκης, όπως την γνωρίζει και τη βιώνει στη γενέτειρά του, την Κρήτη, έχει τη δωρεά της ρωμαλέας δυσεύρετης και δημιουργικής σκέψης, με την οποία αναζητά διαρκώς και διακαώς τον Θεό…», παραθέτοντας εν προκειμένω ανάλογες απόψεις των μακαριστών Νικ. Ματσούκα, καθηγητού Δογματικής και Φιλοσοφίας της Θεολογικής του ΑΠΘ, του Κων. Τσάτσου, ακαδημαϊκού και διατελέσαντος Προέδρου της Δημοκρατίας, καθώς και του Πατριάρχου Αθηναγόρα (Σπύρου). Ο τελευταίος όταν είχε ερωτηθεί (1961) για το λογοτεχνικό έργο του Καζαντζάκη απήντησε ότι «τα βιβλία του Καζαντζάκη κοσμούν την Πατριαρχική βιβλιοθήκη», καταρρίπτοντας έτσι τον μύθο περί αφορισμού του κρητικού λογοτέχνη και συγγραφέα από την Εκκλησία.

Το ένατο κείμενο του βιβλίου υπό τον τίτλο «Σχέσεις Εκκλησίας και Αριστεράς στην Ελλάδα μεταξύ του 20ου και 21ου αιώνα» (σσ. 177-192) αποτελεί ανακοίνωση η οποία παρουσιάσθηκε από τον Σεβ. Αρκαλοχωρίου στο Επιστημονικό Συνέδριο: «Εκκλησία και Αριστερά», στην Θεσσαλονίκη, τον Ιανουάριο του 2013. Ο συγγραφέας παρότι εξ αρχής αναγνωρίζει και επισημαίνει ότι η κοσμοθεωρία της Αριστεράς ως εδραζομένη στις αρχές του διαλεκτικού υλισμού αρνείται ως κρατική δομή, εξουσία και πολιτική, όχι μόνο την ύπαρξη του Θεού, αλλά και κάθε υπερβατικής δυνάμεως, θυμάται και αναπολεί τις τον διάλογο και τις συζητήσεις που επεχείρησε ομάδα διανοητών της μεταπολιτεύσεως με την αριστερή κοσμοθεωρία στις οποίες συμμετείχε και ο ίδιος ως νέος τότε πτυχιούχος της Φιλοσοφικής και της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ. Επρόκειτο για τις «εβδομάδες ελευθέρου διαλόγου», όπως είχαν ονομασθεί, οι οποίες για σειρά ετών οργανώνονταν σε κάθε περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και στις οποίες είχαν κληθεί και αριστεροί στοχαστές, όπως ο Κωστής Μοσκώφ, ο Κώστας Ζουράρις, αλλά και ο Στέλιος Ράμφος που συνομιλούσαν με τον Παναγιώτη Νέλλα, τον Νίκο Ματσούκα, τον Χρήστο Γιανναρά, τον π. Βασίλειο Γοντικάκη, κ.α. Επίσης, ο συγγραφέας απομυθοποιώντας την στερεοτυπική αντίληψη που θέλει σώνει και καλά τον αριστερό ψηφοφόρο απέναντι ή και εχθρικό προς την Εκκλησία υπενθυμίζει ότι ο Γιάννης Πασαλίδης, ως Πρόεδρος της ΕΔΑ το 1958, κατά τον αγιασμό του Κοινοβουλίου προσέγγισε και ασπάσθηκε τον σταυρό. Παραλλήλως, παραθέτει και την καθαρή και ίσια και ανεπιτήδευτα αυθόρμητη απάντηση που έδωσε (εν έτει 1975, καταγραφείσα σε επιφυλλίδα της εποχής) στον Χρήστο Γιανναρά ο «απλός ιδεολόγος της Αριστεράς, ο κυνηγημένος -χωρίς να΄ ναι “οργανωμένος”- γερο ψαράς κάποιοι νησιού, όταν ρωτήθηκε «γιατί είναι αριστερός, γιατί προτίμησε αυτή τη βασανισμένη ζωή, μ΄ αυτό το σκληρό τίμημα;»: «Για τη Δικαιοσύνη παιδί μου. Για να μη πλουταίνει ο πλούσιος σε βάρος του φτωχού, για να χαιρόμαστε όλοι δίκαια του Θεού τα δώρα» (βλ. Γιανναρά, Χρ., Κεφάλαια Πολιτικής Θεολογίας, Η Εκκλησία και οι πολιτικές ιδεολογίες, Αθήνα, 1983). Το μελέτημα αυτό – το 9ο του βιβλίου -του Σεβ. Αρκαλοχωρίου προσφέρεται ως προβληματισμός για τη στάση της επίσημης- και νυν κυβερνώσης – Αριστεράς της σήμερον, σε σχέση με την Αριστερά (Ε.Δ.Α.) της εποχής του Γιάννη Πασαλίδη, τον οποίο αναφέρει ο Σεβ. Ανδρέας, καθώς -θα προσθέταμε εμείς- και της Αριστεράς του 1965  των Ηλία Ηλιού, Μανώλη Γλέζου και Λεωνίδα Κύρκου της Αριστεράς (Ε.Δ.Α.), η οποία  όταν η τότε Κυβέρνηση του Στεφ. Στεφανοπούλου (των λεγομένων αποστατών της Ενώσεως Κέντρου) επιχειρούσε (τον Νοέμβριο του ΄65) να ελέγξει τη λειτουργία της νομίμου και κανονικής υπό τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β΄ (Χατζησταύρου)  Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στο θέμα της εκλογής Μητροπολιτών και προωθούσε προς τούτο νομοθετική ρύθμιση για τη συγκρότηση «Αριστίνδην» Συνόδου, ήταν -η Ε.Δ.Α.- η μόνη πολιτική παράταξη που ρητά και κατηγορηματικά αντετάχθη απολύτως στον διορισμό «Αριστίνδην» Συνόδου. Την ώρα που οι άλλοι μεγάλοι και μικροί πολιτικοί σχηματισμοί (η επίσημη «Ένωση Κέντρου» δια του Γ. Παπανδρέου, η Ε.Ρ.Ε. δια του Παν. Κανελλοπούλου και το μικρό «Κόμμα Προοδευτικών» του Σπυρίδωνος Μαρκεζίνη) καθώς και μερίδα ιεραρχών (οι οποίοι δύο χρόνια μετά θα συνταχθούν -ορισμένοι μάλιστα θα δεχθούν να γίνουν και μέλη της- με την 8μελή «Αριστίνδην» Σύνοδο που θα διορίσει το δικτατορικό καθεστώς του ΄67) και κληρικών συγκατένευαν για τη σύσταση «Αριστίνδην» Συνόδου, η Ε.Δ.Α. (των Ηλία Ηλιού, Μανώλη Γλέζου και Λεωνίδα Κύρκου, που αποτελούσαν τότε την ηγεσία της) διεκήρυττε την αντίθεσή της, θεωρώντας ότι «αυτό θα αποτελούσε πλήρη επέμβαση στα εσωτερικά της Εκκλησίας ενώ κατά την άποψη της Ε.Δ.Α. τέτοιες παρεμβάσεις είναι ανεπίτρεπτες» (βλ. εφημ. «Ελευθερία» [Αθηνών], 25.11.1965, σελ. 1 και 7, και  «Μακεδονία», 25.11.1965, σελ. 1 και 8). Τέτοιες πολιτικές προσωπικότητες θα μπορούσαν, ασφαλώς ν΄ αποτελέσουν πρότυπα για τη σημερινή ηγεσία και τα στελέχη της Αριστεράς όσον αφορά στη σχέση τους με την Εκκλησία, η οποία αν δεν είναι σχέση πίστεως, θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει και – στο πλαίσιο των υφισταμένων ήδη διακριτών ρόλων – να λειτουργεί ως σχέση αμοιβαίου σεβασμού. Η Εκκλησία μας, όχι μόνο ως μυστήριο της διηνεκούς αποκαλύψεως του Θεού στον άνθρωπο -όπως το βιώνουν και πολλοί αριστεροί στα πολιτικά φρονήματα και χριστιανοί στη πίστη Έλληνες πολίτες, πολίτες που ψηφίζουν Αριστερά, αλλά την Εκκλησία δεν την αρνούνται- αλλά και ως έκφραση μιας μακραίωνης πολιτιστικής παραδόσεως και στοιχείο της ταυτότητας του Γένους μας – έναν τέτοιο σεβασμό ασφαλώς τον αξίζει και σίγουρα τον δικαιούται.

Το βιβλίο κατακλείεται με το (δέκατο) κείμενο «Εκκλησία και Πολιτεία στην Ελληνική Επικράτεια» (σσ. 193-219), ένα μελέτημα το οποίο δημοσιεύεται στον υπό έκδοση τιμητικό τόμο για τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πριγκηποννήσων κ. Ιάκωβο (Σωφρονιάδη). Όπως προείπαμε, το κείμενο αυτό, μαζί με το προεκτεθέν πέμπτο, αποτελούν, κατά τη γνώμη μας, το «ψαχνό» του βιβλίου εστιάζοντας και αναλύοντας ιστορικά στις πολυκύμαντες σχέσεις Πολιτείας-Εκκλησίας από την εποχή της βαυαροκρατίας και της αυτογνωμόνου -πραξικοπηματικής- ανακηρύξεως της αυτοκεφαλίας (1833), οπότε δρομολογήθηκε ένα οιονεί καθεστώς «ανεξαρτησίας» της ελλαδικής Εκκλησίας από το Πατριαρχείο.  Παραλλήλως από εκείνη την εποχή επιβλήθηκε η υποταγή της θεσμικής Εκκλησίας στην Πολιτεία, στο πλαίσιο του συστήματος της «νόμω κρατούσης Πολιτείας», διαμορφώνοντας μια σχέση εξαρτήσεως που άλλοτε ήταν χαλαρή (ήπια πολιτειοκρατία) και άλλοτε εξελίσσετο  σε υποδούλωση της Εκκλησίας στο Κράτος (ακραία πολιτειοκρατία), κυρίως σε περιόδους δικτατορικών καθεστώτων όπως εκείνα του στρατηγού Θεοδ. Παγκάλου (1925-1926), του Ιωαν. Μεταξά (1936-1941) και της δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967-1974) που θέλησαν να υποτάξουν την Εκκλησία στις ιδεολογικοπολιτικές τους σκοπιμότητες. Στο κείμενό του αυτό ο Σεβ. Αρκαλοχωρίου θεωρεί ως τελευταία πολιτειοκρατική παρέμβαση στην Εκκλησία της Ελλάδος αυτή της δικτατορίας του 1967 με την εκλογή από «Αριστίνδην» Σύνοδο ως Αρχιεπισκόπου του αρχιμανδρίτου Ιερωνύμου Κοτσώνη, παρέμβαση τις επιπτώσεις της οποίας έχει παρουσιάσει και αναλύσει εις το υπό τον τίτλο ««Η Εκκλησία της Ελλάδος και η χούντα 1967 – 1974» άρθρο του που εδημοσίευσε η «Καθημερινή» τον περασμένο Ιούνιο. Στην ίδια συνάφεια ο συγγραφέας εκτιμά ότι από την Μεταπολίτευση (1974) και εντεύθεν, ιδίως δε μετά την ψήφιση του Καταστατικού Χάρτου του 1977 και την κατάργηση του κυβερνητικού εκπροσώπου, επί αρχιεπισκοπείας Σεραφείμ (Τίκα), διαμορφώνεται μια ελεύθερη Εκκλησία σε μια δημοκρατική πολιτεία. Αποψη την οποία επιβεβαίωσε και ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος στην Ιεραρχία της 26ης.06.2017 όταν, αναφερόμενος «στην τόλμη αρχιερέως μας (σ.σ.: επρόκειτο για τον Μητροπολίτη Ελασσώνος Ιάκωβο Μακρυγιάννη) στη δεκαετία του 1960 (σ.σ.: για την ακρίβεια: τον Νοέμβριο του ΄65) να σχίσει Βασιλικό Διάταγμα, θυροκολλημένο στον μητροπολιτικό ναό, που απηγόρευε την σύναξη της Ιεραρχίας μας» (βλ. «Εκκλησία», τχ. 7, Ιουλίου 2017, σελ. 473), θα επισημάνει το γεγονός ότι σήμερα η Ιεραρχία δύναται να συνέρχεται ελευθέρως και αυτοβούλως και ν΄ αποφασίζει για τη ζωή και τη λειτουργία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ως κατακλείδα στο κείμενο αυτό περιέχεται η ανάλυση των σχέσεων κανονικής ενότητας που συνδέουν την αυτοκέφαλη Εκκλησίας της Ελλάδος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και η περιγραφή των κανονικών δικαιοδοσιών του Οικουμενικού Θρόνου σε εκκλησιαστικές επαρχίες της ελληνικής επικρατείας, όπως αυτές των Μητροπόλεων των Νέων Χωρών (επαρχίες της Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Θράκης και των νήσων του Αιγαίου, η διοίκηση των οποίων έχει παραχωρηθεί από το 1928 επιτροπικώς στην αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος), της Εκκλησίας της Κρήτης (ιδιαίτερη ημιαυτόνομη  εκκλησιαστική επαρχία έχουσα την κανονική εξάρτησή της απ΄ το Οικ. Πατριαρχείο), τις (πέντε) Μητροπόλεις των Δωδεκανήσων και την Εξαρχία της Πάτμου (που υπάγονται απ’ ευθείας στο Πατριαρχείο) και το Άγιον Όρος, με Επίσκοπό του τον Οικουμενικό Πατριάρχη.

Το βιβλίο του Σεβ. Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέα, το οποίο είναι αφιερωμένο «τω π. Ειρηναίω Δεληδήμω» ως «ευγνωμοσύνης αντίδωρον» και προλογίζεται καταλλήλως  από τον Σεβ. Μητροπολίτη Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως Δρ. Αθηναγόρα (Δικαιάκο), προσφέρει στον αναγνώστη την ευκαιρία να προβληματισθεί για σειρά σημαντικών πολιτικο-εκκλησιαστικών γεγονότων που σημάδεψαν την νεώτερη ιστορία του τόπου, να συλλογισθεί για τις αιτίες που τα προκάλεσαν και να αναστοχασθεί για το φλέγον και ακανθώδες ζήτημα των σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας, το οποίο είναι διαχρονικό, τα τελευταία δε έτη ιδιαίτερα επίκαιρο. Ο συγγραφέας υπό την διττή ιδιότητά του, ως ιεράρχης και πανεπιστημιακός δάσκαλος, στα κείμενά του αποκαλύπτει και υπογραμμίζει όχι μόνο ιστορικές αλήθειες, αλλά πρωτίστως και, κυρίως, τον σωτηριολογικό και μεταμορφωτικό ρόλο της Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο contra στους «πειρασμούς της εξουσίας» που εμφιλοχωρούν στις σχέσεις των ανθρώπων και τη λειτουργία των θεσμών. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο εισαγωγικό του σημείωμα «(…) η επίγεια στρατευομένη Εκκλησία διεξάγει μια πάλη, όχι προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τις αρχές και τις εξουσίες, τους κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνος τούτου. Προς τα πονηρά πνεύματα (Εφ. 6,12)…», απευθύνοντας προσκλητήριο πορείας με οδηγό τη νηπτική παράδοση βάσει της οποίας «καλούμεθα να είμαστε πρωτίστως προσευχομένη Εκκλησία, διότι μόνο έτσι δυνάμεθα να αντισταθούμε στον αντίδικο και στα πονηρά του έργα». Παρομοιάζοντας, εξ άλλου, τους πειρασμούς του διαβόλου με οποίους βρέθηκε αντιμέτωπος η Ιησούς πορευόμενος μετά τη βάπτιση του για 40 ημέρες στην έρημο (Λκ. 4, 1-13) με τους πειρασμούς τους οποίους συναντά ο χριστιανός κάθε εποχής, κληρικός ή λαϊκός, ο συγγραφέας θεωρεί ότι «αυτοί οι πειρασμοί στην Εκκλησία δημιουργούν το δράμα, αλλά και την επίγεια ελπίδα του Χριστού. Ωστόσο, αυτό το δράμα έχει αίτιο φθαρτό και πεπερασμένο, ενώ η ελπίδα του ανθρώπου στηρίζεται στο μυστήριο της γέννησης, της σάρκωσης, του Σταυρού και της Αναστάσεως του Θεού Λόγου, του Χριστού. Αυτή η σχέση εξισορροπεί, αμβλύνει τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες στις πτυχές των σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας».

Πρόκειται για ένα θαυμάσιο βιβλίο με κείμενα/μελετήματα στα οποία η Θεολογία και η Ιστορία συμπορεύονται ευχαριστιακά, δίδοντας την αφορμή, το έναυσμα για την εισόδευση του αναγνώστη στα ενδότερα του μυστηρίου της Εκκλησίας. Για μια ειρηνική προσέγγιση του πολύπαθου θέματος των σχέσεων της Εκκλησίας με τη Πολιτεία και για μια διευθέτησή του, μέσω ενός εντίμου και ειλικρινούς διαλόγου που θα βασίζεται στη βαθειά γνώση του χαρακτήρα και της φύσεως των δύο θεσμών, την πλήρη συνεκτίμηση όλων των κοινωνικών, ιστορικών, πολιτειολογικών και εκκλησιολογικών δεδομένων που συνθέτουν το όλο πλαίσιο αναφοράς των σχέσεών τους και θα αποσκοπεί στην αρμονική συνύπαρξη, τον αλληλοσεβασμό. Οι «Πτυχές» -το νέο βιβλίο του Σεβ. Αρκαλοχωρίου κ. Ανδρέα Νανάκη-  αυτό ακριβώς εισηγούνται και εύχονται.

Κατηγορίες: ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΣΙΕΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Aνδρέα Νανάκη, Μητροπολίτου Αρκαλοχωρίου, Πτυχές σχέσεων Εκκλησίας-Πολιτείας στον 20ο αιώνα, εκδόσεις Μπαρμπουνάκη, Θεσσαλονίκη, 2017

Διάλεξη του Μητροπολίτη Αυστρίας κ. Αρσενίου στο Τμήμα Θεολογίας ΑΠΘ για τον ρόλο της Ορθοδοξίας στην Ευρώπη

Ο Μητροπολίτης Αυστρίας, Έξαρχος Ουγγαρίας και Μεσευρώπης, κ. Αρσένιος (Καρδαμάκης), διδάκτωρ Θεολογίας, έδωσε διάλεξη με θέμα «Ὁ ρόλος τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί Θεολογίας γιά τήν Εὐρώπη» την 20η Οκτωβρίου 2017 στην αίθουσα συνεδριάσεων του 4ου ορόφου της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης στα πλαίσια των μεταπτυχιακών μαθημάτων του Διευθυντή του Τομέα Εκκλησιαστικής Ιστορίας, Χριστιανικής Γραμματείας, Αρχαιολογίας και Τέχνης του Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ., Καθηγητή Πατρολογίας κ. Χρήστου Αραμπατζή.

O ομιλητής αναφέρθηκε αρχικά στις σχέσεις Ευρώπης και Ορθοδοξίας από την ένταξη της Ελλάδος στην ΕΟΚ το 1981 και ακολούθως των ορθοδόξων κρατών της Κύπρου, της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, αλλά και στην παρουσία των άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών εντός ευρωπαϊκών χωρών∙ στη συνέχεια μίλησε για το ευρωπαϊκό ζήτημα ως ανθρωπιστικό ζήτημα και για τη σχέση της Ορθόδοξης Θεολογίας με τον ευρωπαϊκό ανθρωπισμό. Καταλήγοντας πρότεινε ως λύση στην κρίση και τα σύγχρονα προβλήματα της Ευρώπης τον Επανευαγγελισμό τονίζοντας την αξία του βιώματος ως προτύπου και της προσευχής στην καθημερινότητα του ανθρώπου.

Παρέστησαν ως ακροατές ο Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας και Καθηγητής Λειτουργικής κ. Παναγιώτης Σκαλτσής, η Καθηγήτρια Ομιλητικής κ. Δήμητρα Κούκουρα, ο Επίκουρος Καθηγητής Σχολικής Παιδαγωγικής και Διδακτικής Μεθοδολογίας του μαθήματος των Θρησκευτικών κ. Αθανάσιος Στογιαννίδης και πλήθος προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών και φοιτητριών. Ακολούθησε εκτενής συζήτηση με αφορμή ερωτήματα που υπεβλήθησαν από το ακροατήριο. «Ένα καντήλι σε μια γωνιά, λίγο λιβάνι και την πίστη της γιαγιάς …» αντιπρότεινε ο ιεράρχης ως πρώτο βήμα της νέας γενιάς στη σημερινή κατάσταση εκκοσμίκευσης, κρίσης της πίστης, αμφισβήτησης, σχετικοποίησης της αλήθειας, αθεΐας και διάλυσης της κοινωνίας των προσώπων ευελπιστώντας στο θαύμα και το έλεος του Θεού. Ο Μητροπολίτης Αυστρίας κ. Αρσένιος θα ομιλήσει εκ νέου κατά την εξαγγελία του Καθηγητή κ. Αραμπατζή στα πλαίσια των μαθημάτων του τον Φεβρουάριο του επερχόμενου έτους.

Διαβάστε εδώ την ομιλία του Μητροπολίτης Αυστρίας.

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Διάλεξη του Μητροπολίτη Αυστρίας κ. Αρσενίου στο Τμήμα Θεολογίας ΑΠΘ για τον ρόλο της Ορθοδοξίας στην Ευρώπη

Περιοδικό Θεολογία (τόμος 88, τεύχος 2, 2017)

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

IMGΠΡΟΛΟΓΙΚΟ    5

ΝΙΚΟΛΑΟΥ Γ. ΞΕΞΑΚΗ, Προσεγγίζοντας τo νόημα της έκφρασης: «τόν…διάβολον καταργήσας»     7

ΧΡΗΣΤΟΥ Κ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Τo Γενέθλιον της Θεοτόκου Μαρίας κατά τoν Άγιο Νεόφυτο τον Έγκλειστο      21

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Α. ΤΣΙΓΚΟΥ, Η θεολογία της περιχωρήσεως στην περί Αγίας Τριάδος διδασκαλία των Καππαδοκών Πατέρων    37

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ν. ΜΟΣΧΟΥ, Η διαμόρφωση της νεκρώσιμης ακολουθίας κατά τους λεγομένους Σκοτεινούς Χρόνους στην Ανατολική Μεσόγειο (6ος-7ος αι.)     55

HEINZ WARNECKE, Strandete der Apostel Paulus auf Malta oder in Westgriechenland?     69

ΑΡΧΙΜ. ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΥ ΓΚΡΕΚΑ, Oι έννοιες «ειρήνη», «δικαιοσύνη», «καταλλαγή» σύμφωνα με την Πατερική Γραμματεία    159

ΝΙΚΟΥ Φ. ΤΟΜΠΡΟΥ, Ιερά λείψανα στην υπηρεσία τής πολιτικής: Η περίπτωση της κάρας του αποστόλου Ανδρέα    179

ΑΡΧΙΜ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΦΑΡΜΑΚΗ, Θεολογία της Θρησκείας και διαθρησκειακός διάλογος    203

ΓΕΩΡΓΙΟΥ-ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΛΟΗ, Βυζάντιο και Σλάβοι. Το κράτος των Ρώς (Ρώσων) και ο εκχριστιανισμός των Ανατολικών Σλάβων (9ος-10ος αιώνας) 217

ΕΥΤΥΧΙΟΥ Σ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗ, Η Ορθόδοξη Διαχείριση της Θρησκευτικής Ετερότητας    231

ΙΔΙΟΜΕΛΑ

ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ-ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ-ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, Η συνάντηση της ορθόδοξης χριστιανικής παιδαγωγικής και της ανθρωπιστικής παιδαγωγικής στην παιδαγωγική του Αλέξανδρου Κοσμόπουλου    251

ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ    279

ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ   293

ΒΙΒΛΙΟΣΤΑΣΙΟΝ   299

ΑΝΑΛΟΓΙΟΝ    315

Κατηγορίες: ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Περιοδικό Θεολογία (τόμος 88, τεύχος 2, 2017)

Επιστημονική Ημερίδα με θέμα: «Βιβλιοθήκες και συλλογές χειρογράφων και εγγράφων στην Ελλάδα: Παρελθόν, παρόν και μέλλον»

Kerkini_7[6397]Η Ελληνική Παλαιογραφική Εταιρεία εορτάζει την επέτειο των είκοσι χρόνων από την ίδρυσή της και διοργανώνει εκδηλώσεις εορτασμού. Μία επιστημονική ημερίδα με θέμα: «Βιβλιοθήκες και συλλογές χειρογράφων και εγγράφων στην Ελλάδα: Παρελθόν, παρόν και μέλλον» θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο του Πατριαρχικού Ιδρύματος Πατερικών Μελετών στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Βλατάδων (Επταπυργίου 64, Άνω Πόλη) στη Θεσσαλονίκη την Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017 και ώρες 09.00-13.00 και 17.00-19.30. Στο πλαίσιο του εορτασμού οργανώνονται επίσης από την ΕΛΠΕ και εκθέσεις χειρογράφων με θέμα: «Πέντε εκθέσεις χειρογράφων μικρών συλλογών της Θεσσαλονίκης». Αναλυτικά:

Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών (Εθνικής Αμύνης 4, 3ος όροφος, τηλ. 2310 273 878 10-10-17 έως 15-11-17, Δευτέρα-Παρασκευή, 8.30-14.30).

Κέντρο Αγιολογικών Μελετών (Ερμού 34, 2ος όροφος, Μ. Αγίας Θεοδώρας, τηλ. 2310 252 639 10-10-17 έως 15-11-17, Δευτέρα-Παρασκευή, 10.00-13.00).

Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης (Εθνικής Αμύνης 27, 4ος όροφος, τηλ. 2313 318 578, 1-10-10-17 έως 30-10-17, Δευτέρα-Παρασκευή, 9.00-20.00).

Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού (Λεωφόρος Στρατού 2, τηλ. 2313 306 400
18-10-17 έως 18-11-17, κάθε μέρα
8.00-20.00 (18–31 Οκτωβρίου), 9.00–16.00 (1–18 Νοεμβρίου).

Πατριαρχικόν Ίδρυμα Πατερικών Μελετών (Επταπυργίου 64, Μ. Βλατάδων, τηλ. 2310 202 301, 10-10-17 έως 15-12-17, Δευτέρα-Παρασκευή, 9.00-14.30).

Δείτε περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Κατηγορίες: ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΙΔΕΣ | Ετικέτες: | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Επιστημονική Ημερίδα με θέμα: «Βιβλιοθήκες και συλλογές χειρογράφων και εγγράφων στην Ελλάδα: Παρελθόν, παρόν και μέλλον»

Η ομιλία του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ Καθηγητή κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου στον Αγιασμό για την έναρξη των μαθημάτων του ακαδημαϊκού έτους 2017-2018

Αγιασμός_20

Αν θα ήθελε να περιγράψει κανείς με μία μόνο φράση τον ρόλο και την αποστολή των Θεολογικών Σχολών στη σύγχρονη κοινωνία, δεν θα εύρισκε ίσως καταλληλότερη από αυτήν με την οποία ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός απάντησε, σύμφωνα με το ευαγγελικό ανάγνωσμα που ακούσαμε σήμερα, στην πρόκληση του διαβόλου, όταν του πρότεινε να μετατρέψει τις πέτρες σε ψωμιά: «Ο άνθρωπος δε ζει μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει απ’ το στόμα του Θεού» (Λου δ΄ 4). Σ’ αυτήν τη, συχνά τόσο πιεστική, ανάγκη του ανθρώπου για πνευματική τροφή, επιχειρεί να ανταποκριθεί η επιστήμη της Θεολογίας. Έτσι, αν και το πρώτο συνθετικό της λέξης «Θεολογία» είναι «Θεός», αντικείμενο της επιστήμης που υπηρετούμε σ’ αυτήν τη  Σχολή είναι ο άνθρωπος.

Αφού, λοιπόν, ο ίδιος ο Θεός «τα απαρνήθηκε όλα, πήρε μορφή δούλου κι έγινε άνθρωπος» (Φιλ β΄ 7), καλούμεστε όλοι, διδάσκοντες και διδασκόμενοι, να απευθυνθούμε στον άνθρωπο της εποχής μας, και να γίνουμε μια φωνή ελπίδας που θα αντιπαραθέσει στα σημερινά αδιέξοδα το όραμα της Βασιλείας του Θεού. Καλούμαστε να κηρύξουμε στη σύγχρονη κοινωνία, όχι έναν ψεύτικο, όμορφο, παχουλό και ξανθό Χριστούλη αλλά, τον πραγματικό Ιησού Χριστό, εκείνον τον ξυπόλητο δάσκαλο που γεννήθηκε σαν περιθωριακός σε έναν βρόμικο στάβλο έξω από ένα μικρό χωριό της Παλαιστίνης και πέθανε ατιμωτικά σαν ληστής καρφωμένος πάνω σ’ έναν σταυρό έξω από την Ιερουσαλήμ. Καλούμαστε να δώσουμε στον σύγχρονο άνθρωπο κουράγιο, διαβεβαιώνοντάς τον ότι αυτόν τον πραγματικό Χριστό δεν μπόρεσε να τον νικήσει ο θάνατος· καλούμαστε να αποδείξουμε ότι ο απόστολος Παύλος είχε δίκαιο όταν διαβεβαίωνε τους Κορίνθιους ότι «Εσείς όλοι μαζί αποτελείτε το σώμα του Χριστού και ο καθένας σας χωριστά είστε μέλη του» (Α΄Κο ιβ΄ 27).

Αγιασμός_1

Εσείς, οι νέοι θεολόγοι, είστε τώρα τα χέρια του αναστημένου Χριστού που θα κάνουν τα καλά έργα του για να πιστέψει ο κόσμος· εσείς είστε τα πόδια του που θα μεταφέρετε το ευαγγέλιό του στα πέρατα της οικουμένης· εσείς είστε το στόμα του που θα εξαγγείλει το μήνυμα του. Και όταν έρθει η ώρα να μιλήσετε μη διστάσετε στιγμή να πείτε όλη την αλήθεια, σύμφωνα με όσα ο ίδιος απόστολος μας έχει παραγγείλει: «Επιμένετε στην προσευχή. Μην παύετε να ευγνωμονείτε τον Θεό. Προσεύχεστε κοντά στα άλλα και για μας, να δώσει ο Θεός νέες ευκαιρίες για το κήρυγμα, ώστε να διακηρύξουμε το μυστήριο της σωτηρίας που προσφέρει ο Χριστός … Σ’ εκείνους που δεν είναι μέλη της εκκλησίας, να φέρεστε με σύνεση, κάνοντας καλή χρήση κάθε ευκαιρίας. Τα λόγια σας να είναι πάντα γεμάτα χάρη κι όχι ανούσια. Να ξέρετε πώς πρέπει να αποκρίνεστε στον καθένα» (Κολ. δ΄ 2-6).

Και είναι πάλι ο απόστολος Παύλος αυτός που δίνει το παράδειγμα για το πώς θα το πετύχετε αυτό. Σύμφωνα με την αφήγηση, του ευαγγελιστή Λουκά στο βιβλίο Πράξεις των Αποστόλων (ιθ΄ 8-10), ο Παύλος διακόπτει για δύο χρόνια τα ιεραποστολικά του ταξίδια και παραμένει στην Έφεσο, όπου, εκτός από τη συναγωγή, επισκέπτεται καθημερινά και τη στωική σχολή του Τυράννου, ακούγοντας και διδάσκοντας. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το ότι στα κείμενά του που σχετίζονται με την Έφεσο (Α΄ προς Κορινθίους, Προς Κολασσαείς και Προς Εφεσίους), γίνεται η προσαρμογή του εβραϊκού όρου “χοχμά” (= σοφία) στην ελληνιστική αντίληψη περί λόγου και σοφίας που προλείανε το έδαφος για τον πρόλογο του τέταρτου Ευαγγελίου. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πέρα από τον φωτισμό του αγίου Πνεύματος και τον υπέρμετρο ζήλο του αποστόλου, η κατάλληλη μελέτη και προετοιμασία του ήταν αυτή που στεφάνωσε με επιτυχία το ιεραποστολικό του ταξίδι στον ελληνικό κόσμο. Αυτό το παράδειγμα σας καλώ κι εγώ, με την ευκαιρία της έναρξης της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς να ακολουθήσετε· να προσεύχεστε για να σας ενδυναμώνει ο Θεός και να μελετάτε για να διευρύνετε τους ορίζοντές σας. Και εύχομαι στο τέλος αυτής της διαδρομής να σας αξιώσει ο Θεός να μπορείτε να διαβεβαιώσετε τους πάντες, όπως ο απόστολος στο ανάγνωσμα που ακούσαμε κατά τη σημερινή λειτουργία «Έχω την έντονη προσμονή κι ελπίδα ότι σε τίποτα δε θα ντροπιάσω την αποστολή μου, αλλά όπως πάντα, έτσι και τώρα με πολύ θάρρος θ’ αγωνιστώ, ώστε να δοξαστεί ο Χριστός με όλο μου το είναι» (Φιλ α΄ 20).

Προτού σας ευχηθώ καλή ακαδημαϊκή χρονιά, επιτρέψτε μου μια σημείωση:

Αγιασμός_25

Τα κείμενα που σας διάβασα προέρχονται από τη μετάφραση της Καινής Διαθήκης που εκπόνησαν οι καθηγητές της προηγούμενης γενιάς των ερμηνευτών δασκάλων της Σχολής μας για λογαριασμό της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα αξιόλογη προσπάθεια που αξίζει να έχει κανείς στη βιβλιοθήκη του, καθώς αποτελεί τμήμα της ζωντανής ιστορίας της Σχολής στην οποία εισέρχεστε. Και το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι ίσως ότι η ιστορία αυτή συνεχίζεται με τους νέους βιβλικούς επιστήμονες της Σχολής μας, καθώς η Ελληνική Βιβλική Εταιρία συνεχίζει να εργάζεται με υψηλό αίσθημα ευθύνης, προκειμένου να προσφέρει στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό επιστημονικά και θεολογικά αξιόπιστες εκδόσεις και μεταφράσεις του βιβλικού κειμένου. Για τον λόγο αυτό, με την ευκαιρία της έναρξης της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, θα δωρίσω στην καθεμιά και στον καθένα από σας ένα αντίτυπο αυτής της έκδοσης, πιστεύοντας ότι θα αποτελέσει σημαντικό βοήθημα και ασφαλή οδοδείκτη όλων των προσωπικών σας επιλογών ως θεολόγων.

Κατηγορίες: ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ | Ετικέτες: , | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η ομιλία του Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ Καθηγητή κ. Μιλτιάδη Κωνσταντίνου στον Αγιασμό για την έναρξη των μαθημάτων του ακαδημαϊκού έτους 2017-2018