• Michel Butor (1927-2016)

    Άλλη μια απώλεια ενός πολύ σημαντικού ανθρώπου, ο οποίος έζησε ένα μέρος της ζωής του στη Θεσσαλονίκη (τέλη της δεκαετίας του 1950 και αρχές της δεκαετίας του 1960) και συνδέθηκε με τους πνευματικούς ανθρώπους της πόλης. Ιδιαίτερα συνδέθηκε με το ζεύγος Μανόλη και Νόρα Αναγνωστάκη συνεργάστηκε με κείμενά του στο περιοδικό Κριτική (1959-1961).

    Κατά την ίδια την Αναγνωστάκη, ήταν αυτός που της υπέδειξε το 1959 να δημοσιεύσουν στο περιοδικό κεφάλαια από τον Βαθμό Μηδέν της Γραφής του Μπαρτ, το οποίο μόλις είχε εκδοθεί στη Γαλλία. Σε μια εποχή λοιπόν που ο Μπαρτ ακόμα δεν είχε καταξιωθεί, ένα περιοδικό στην Ελλάδα παρουσίασε και τον ίδιο και ένα μεγάλο μέρος του πρώτου του σημαντικού έργου. Ίσως να είναι η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου αυτού του Μπαρτ εκτός Γαλλίας. Κι αυτό χάρη στην ευαίσθητη ματιά και στην οξύνοια του Michel Butor.


  • Νόρα Αναγνωστάκη

    Μεστό το σημερινό αφιέρωμα της Αυγής στη ζωή και στο έργο της Νόρας Αναγνωστάκη. Read the rest of this entry »


  • Νόρα Αναγνωστάκη (1925-2013)

    Χριστούγεννα 1997 η γνωριμία μου με τον Μανόλη και τη Νόρα. Είχε φροντίσει να προετοιμάσει το έδαφος ο δάσκαλος Πάνος Πίστας. Η Νόρα ζεστή και εγκάρδια. Προσφέρθηκε να φτιάξει ελληνικό καφέ. Με ρώτησε για τη ζωή στη Θεσσαλονίκη, τους ανθρώπους της και βεβαίως για τον Πάνο, που είχε χάσει την αγαπημένη του Αντωνία. Τον Πάνο τον εκτιμούσαν και τον αγαπούσαν πολύ και οι δυο.

    Τη ρώτησα να μάθω για τον ρόλο της στο περιοδικό «Κριτική», για τα διαβάσματά της, και τότε μου είπε ότι δεν γεννήθηκε το 1930 όπως έχει γραφτεί (και δυστυχώς γράφεται και τώρα, στα μεταθανάτια σημειώματα) αλλά το 1925 (αυτή η πενταετία είναι πολύ σημαντική φιλολογικά). Αρκετές φορές από τότε πηγαινα άλλοτε μόνος και άλλοτε με την Ελένη (μια φορά και με τα παιδιά) στην Πεύκη. Χάρη στη Νόρα και στα βραδινά τραπεζώματα του Σαββάτου γνώρισα κι άλλους αξιόλογους ανθρώπους, τον Μάνο Ελευθερίου, τον Αλέκο Αργυρίου, τη Λούλα, τον Γιάννη Πιπίνη, την Αλεξάνδρα Μπουφέα. Στο σπίτι της Πεύκης έμαθα πολλά πράγματα, μερικά μάλιστα ήταν και αποκαλυπτικά (λ.χ, τα πολλά ψευδώνυμα του Μανόλη ή αυτό που μου είπε σε κάποιο τραπέζι ο Γιώργος Ζεβελάκης, και μου το θύμισε στον χθεσινό αποχαιρετισμό, ότι η Νόρα είχε δημοσιεύσει ένα διήγημα με το ψευδώνυμο «Εύα Μάνου»).

    Στην τελευταία μας συνάντηση η Νόρα με οδήγησε στο δωμάτιο όπου βρίσκεται το αρχείο του Μανόλη. Κούτες γεμάτες με αποκόμματα εφημερίδων και άλλο υλικό που χρειάζεται ταξινόμηση. Με αγωνία στα μάτια με ρώτησε «Τί θα γίνουν όλα αυτά;» Δεν της απάντησα. Προτίμησα να κάνω κάτι άλλο, που ξέρω ότι της άρεσε: Να της πω πότε θα ξαναερχόμουν Αθήνα και πότε θα ξαναπερνούσα να τη δω. Μόνον που όταν της απαντούσα δεν ήξερα ότι η ίδια δεν θα ήταν πια στο σπίτι της Πεύκης αλλά στο σπίτι του ουρανού, με τον Μανόλη παρέα.

    Καλό δρόμο, Νόρα και σε ευχαριστώ για όλα. Την αγάπη μου στον Μανόλη.


Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων