• Νικήτας Παρίσης (1935-2016)

    Άλλη μια απώλεια για την πνευματική μας ζωή.

    Άνθρωπος με αξιοπρέπεια και με αυστηρότητα κριτηρίων και αρχών που καμιά φορά λογίζεται και ως συντηρητισμός. Με πολλή σημαντική προσφορά στα γράμματα και πιο ειδικά στη νεοελληνική φιλολογία.

    Τον Νικήτα Παρίση είχα την τιμή να τον γνωρίσω κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1980.  Τον γνώρισα επειδή ήμουν φίλος (και παραμένω) με τον γιο του Γιάννη. Ήταν καλοκαίρι, στη Χαλκιδική, όπου έκαναν οικογενειακές διακοπές. Τελευταία φορά βρεθήκαμε φέτος τον Μάρτιο. Τον είχαμε καλέσει στον «Φιλόλογο» να μιλήσει για τον Πάνο Πίστα και δέχθηκε με χαρά.Ίσως το κείμενο ομιλίας του για τον Πάνο Πίστα, το οποίο θα δημοσιευτεί σε προσεχές τεύχος του Φιλολόγου, να είναι και ένα από τα τελευταία έντυπα κείμενά του.

    Ας είναι ελαφρύ το χώμα.

    nikitas-parisis


  • Παναγιώτης Πίστας

    Το βράδυ της Δευτέρας 21 Μαρτίου 2016, ο «Φιλόλογος» οργάνωσε μια εκδήλωση προς τιμήν του Παναγιώτη (Πάνου) Πίστα, πανεπιστημιακού δασκάλου πολλών. Η εκδήλωση έγινε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από συναδέλφους, φίλους και μαθητές του Πάνου αλλά και από τα μέλη του Συλλόγου, που είχαν ακούσει για τον Πάνο και την προσφορά του.

    Η βραδιά ήταν πολύ σημαντική, νομίζω. Όχι μόνο για τον ίδιο τον Πάνο, που δεν παρασύρθηκε από το θερμό κλίμα της βραδιάς και συγκράτησε, όπως πάντα εξάλλου, τη συγκίνηση εντός του. Ήταν σημαντική και για όλους εμάς, που, χάρη στους ομιλητές της βραδιάς, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είναι ακριβές (πολλώ δε μάλλον δίκαιο) να μιλούμε για ολιγογραφία, την οποία πολλοί έχουν καταλογίσει στον Πάνο, συχνά ως αποτέλεσμα της δεδομένης αγάπης του για την αρτιότητα και για την επεξεργασία της λεπτομέρειας.

    Μίλησαν κατά σειρά: ο Γιώργος Κεχαγιόγλου (ο Πάνος Πίστας ως συνάδελφος), η Βενετία Αποστολίδου (μέσα σε 20 λεπτά ζύγισε και ενέπλεξε με τρόπο ζηλευτό από τη μια την αγάπη για τον Πάνο και από την άλλη την έκταση της επιστημονικής μαθητείας), ο Νικήτας Παρίσης (αναφέρθηκε στη σύζευξη του ήθους που διακρίνει τον άνθρωπο και το ύφος της γραφής του) και ο (νεότερος όλων) Βασίλης Βασιλειάδης (ανέδειξε ένα θέμα όχι ιδιαίτερα γνωστό: την αγάπη του Πάνου στη μικρή φόρμα, με παράδειγμα την κριτικογραφία του).

    Ως τεκμήριο της συμμετοχής μου στην εκδήλωση, καταγράφω εδώ το σύντομο σχόλιο που έκανα στην αρχή, πριν παρουσιάσω τους ομιλητές:

    Τον Παναγιώτη Πίστα και την αείμνηστη σύζυγό του Αντωνία Κατσιαντώνη-Πίστα τους γνώρισα στα χρόνια κατά τα οποία τελείωνα τις προπτυχιακές μου σπουδές (τέλη της δεκαετίας του 1980), στα χρόνια δηλαδή της διαμόρφωσης και του νεανικού ενθουσιασμού. Από τότε, η σχέση μου με τον Πάνο είχε τα χαρακτηριστικά της μαθητείας, η οποία όμως δεν περιορίστηκε στη Φιλολογία και στην επιστημονική συνεργασία. Χάρη στην καλόπιστη αλλά όχι εύκολη κριτική και αυτοκριτική του, στο χάρισμά του να αφουγκράζεται ανησυχίες και αναστολές, χάρη στην ανεπιτήδευτη μετριοφροσύνη και ανυπόκριτη μετριοπάθειά του, χάρη στην εγκάρδια και, όσο χρειαζόταν, γενναιόδωρη προσφορά και παρουσία του, η σχέση αυτή νίκησε τη φθορά του χρόνου. Γι” αυτό και η μαθητεία κοντά του δεν έχει ημερομηνία λήξης. Νιώθω τυχερός λοιπόν που είμαι κι εγώ ένας από τους πολλούς που οφείλουν πολλά στον Πάνο και που με χαρά λέμε ότι ανήκουμε στον κύκλο των μαθητών του. Τον ευχαριστώ από καρδιάς. 

     

    Παναγιώτης Πίστας (φωτ. Γ. Βανίδη)


Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων