• Ρέθυμνο (27-29/11/2015)

    Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που επιστρέψαμε από το Ρέθυμνο. Στα τέλη Νοεμβρίου μεταφέραμε την Ημερίδα που είχε γίνει εδώ.  Στο Ρέθυμνο δεν ήρθαν όλοι όσοι μίλησαν εδώ στη Θεσσαλονίκη αλλά πάντως ήρθαν αρκετοί: η Βενετία Αποστολίδου, ο Θεοδόσης Νικολαΐδης, η Άντρια Λουκαΐδου, η Ελένη Κατσαβέλη και η Μαρία Κασσεροπούλου. Εκεί μας συνάντησε και ο Αντώνης Καρτσάκης. Μαζί μας και ο αγαπημένος μας δάσκαλος Πάνος Πίστας.

    Για πολλούς λόγους, αυτό το τριήμερο ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία. Ζήσαμε όλοι την καταπληκτική κρητική φιλοξενία. Το πρώτο βράδυ που μείναμε στο Ρέθυμνο η Εύα Περπυράκη μάς έδειξε, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, την παλαιά πόλη του Ρεθύμνου, τα απομεινάρια μιας εποχής, που την επομένη το πρωί θα έμοιαζαν ζωντανά, γεμάτα από το φως και τα βήματα των ανθρώπων.

    Η πραγματικά αποκαλυπτική για όλους μας μέρα ήταν το πρωινό του Σαββάτου. Όχι τόσο για το ιστορικό κέντρο της πόλης όσο για την επίσκεψή μας στα Ρούστικα και στο Πνευματικό Κέντρο «Μανόλης και Ανέστης Αναγνωστάκης». Οι άνθρωποι του Ομίλου Φίλων του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη (εγώ είμαι απλώς ένα εξ αποστάσεως μέλος του ΔΣ), χάρη στην ακάματη εργασία και στο αστείρευτο μεράκι πρωτίστως της Έμμυς Παπαβασιλείου και της Εύας Περπυράκη, έχουν μεταποιήσει ένα εγκαταλελειμμένο κτίσμα των αρχών του 19ου, όπου έζησε η οικογένεια του πατέρα του Μανόλη, σε ένα ζωντανό κέντρο, που περιμένει με υπομονή τους επισκέπτες να του δώσουν ζωή και πνοή, σε ένα χωριό που δεν απέχει και πολύ από το Ρέθυμνο. Κι αυτό μπορεί να είναι μια μεγάλη πρόκληση για τους φίλους και συναδέλφους που βρίσκονται εκεί, τον Αλέξη, την Αγγέλα, τον Γιάννη, την Αναστασία, τον Δημήτρη. Να φέρουν φοιτητές να εργαστούν εκεί, να διοργανώσουν εκδηλώσεις και ημερίδες…

    Το Κέντρο έχει δύο ορόφους και τρεις χώρους. Στο ισόγειο, ο επισκέπτης διατρέχει ένα εκθεσιακό υλικό που αφορά τη ζωή και το έργο του Μανόλη. Το υλικό αυτό είναι σκηνοθετημένο με μεγάλη μαεστρία, προκαλεί διαρκώς τον επισκέπτη και δεν τον αφήνει να το προσπεράσει. Το υλικό μπορεί, σε κάποιο βαθμό, να είναι γνωστό αλλά σημασία έχει το πώς είναι οργανωμένο, πόσο καλαίσθητα ενθετημένο.

     

    Η έκθεση στο Κέντρο
    Από την έκθεσηIMG_3241

     

    Στον δεύτερο όροφο υπάρχουν δύο χώροι. Ο ένας είναι ένας μικρός αλλά συμπαθητικός χώρος που προορίζεται για ομιλίες. Ο άλλος, ελαφρώς υπερυψωμένος, φιλοδοξεί να είναι ένα είδος αναγνωστηρίου-εργαστηρίου: το εντυπωσιακό οικογενειακό δέντρο, πολλές φωτό από το παρελθόν της οικογένειας αλλά και από τα νεότερα μέλη (τη Νόρα και τον Ανέστη), που διεκδικούν τη δική τους παρουσία. Στον μέσον του χώρου δεσπόζει ένα τραπέζι με τα βιβλία του Μανόλη και με αρκετό χώρο για κάποιον που θέλει κάτι να σημειώσει, ακόμα και να εργαστεί.

    Το οικογνειακό δέντρο

    Το οικογνειακό δέντρο

    Με τον Πάνο και τον Γιάννη

    Με τον Πάνο και τον Γιάννη

     

    Η καταπληκτική μας επίσκεψη στα Ρούστικα, άριστα οργανωμένη από τον Όμιλο, ολοκληρώθηκε με τη βόλτα μας στο χωριό και το παραδοσιακό μεσημεριανό, στη μοναδική ταβέρνα της πλατείας. Μας περίμεναν πόρτες ανοιχτές και άνθρωποι με ανοιχτή καρδιά, με πολλά χρόνια στις πλάτες και με μια νότα αισιοδοξίας και καλωσορίσματος που έκανε πολλούς να ξεχάσουν ότι ήταν ταξιδιώτες και εμένα να νιώσω ένα σπινθήρισμα ψυχής, σαν να ήθελα να μιλήσω προς τους ανθρώπους αυτούς με μερικές από τις λέξεις και τους ιδιωματισμούς που άκουγα στα μικρά και εφηβικά μου χρόνια από την χανιώτισσα γιαγιά μου.

    Η Ημερίδα έγινε το απόγευμα. Πολύς κόσμος, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα υπήρχε τέτοια ανταπόκριση. Ακόμα κι ο Αλέξης μας έλεγε ότι η προσέλευση θα ήταν μικρή λόγω της μέρας και της ώρας (Σάββατο, στις 5, στο Σπίτι του Πολιτισμού). Άραγε πόσο βοήθησε και η πρωτότυπη έκθεση που ετοίμασαν η Λίλια Διαμαντοπούλου και η Θάλεια Ιερωνυμάκη; Μια έκθεση από νέους ανθρώπους που έγραψαν, ζωγράφισαν, σκιτσάρισαν θέματα, ιδέες, λόγια και σκέψεις απ” αφορμή τον άλλο Μανόλη, τον Μανούσο Φάσση. Μια καταπληκτική ιδέα, που είχα τη χαρά να τη μοιραστώ με τη Λίλια τον Ιούνιο του 2015 στη Βιέννη, όταν ακόμα το σχεδίαζε.

    Το βραδινό φαγητό στην παραλία του Ρεθύμνου και η περιπλάνηση στα στενά της πόλης ήταν το καλύτερο αντίδοτο στο άγχος για την οργάνωση αυτής της διπλής Ημερίδας.

    Ο πρωινός περίπατος στο Κάστρο μας άφησε, όμως, με ένα μικρό παράπονο: Ήταν κλειστό στο εσωτερικό του και έτσι αρκεστήκαμε με τη Νέτα και τη Θάλεια σε έναν περίπατο στο λιμάνι. Με αποζημίωσε η βόλτα στο λιμάνι και ο καφές στις ανταύγειες του θαλάσσιου νερού…

    IMG_3297

    Κατά την επιστροφή ένιωθα μια επικίνδυνη (όσο και ασυνήθιστη) πληρότητα συναισθημάτων. Είχα μείνει με την εντύπωση πως κάναμε κι εμείς κατιτίς για τον Μανόλη, που σαν να τον έβλεπα κιόλας να ξεπροβάλει με τα μουστάκια του και τα γυαλιά του μέσα από τα σύννεφα…

    IMG_3231


  • Ημερίδα για τον Αναγνωστάκη (Ρέθυμνο)

    Ρέθυμνο

    Βλ. εδώ το Πρόγραμμα.


  • «τα θέλω αυτά τα δυο λεπτά πριν ξυπνήσεις»

    Κατερίνα Κυριακού, Άντρια Λουκαΐδου, Χρυσόστομος, Έλενα Βατάλα. Μια παρέα (που μπορεί να έχει κι άλλους) φοιτητών του Τμήματος Φιλολογίας του ΑΠΘ. Μια παρέα που, σε εποχές τόσο δύσκολες για όλους, εξέδωσε ένα λογοτεχνικό έντυπο μικρού μεγέθους με 16 κείμενα και 5 σκίτσα. Καμιά υπερβολή, κανένα περιττό στολίδι. Μόνον τα κείμενα, ο λόγος, ποιητικός ή πεζός. Τα απολύτως απαραίτητα στοιχεία της έκδοσης και η φιλοδοξία του κολοφώνα να αποτελέσει αυτό το πρώτο τεύχος .

    Τί απομένει; Το νεανικό, άδολο όραμα της γραφής αλλά τώρα χωρίς την εκζήτηση, προς την οποία πολύ συχνά ρέπουν τα πρώτα γραψίματα. Λόγος άλλοτε σχεδόν γυμνός (όπως και ο αινιγματικός τίτλος της έκδοσης «Π.») και άλλοτε ανυποχώρητα ονειρικός απέναντι στον ίδιο τον εαυτό του και στο υπόρρητο μα μονίμως άρρητο βίωμα. Λόγος που οδοιπορεί στις εσωτερικές κόγχες, στις βιτρίνες των καταστημάτων, στις άκρες της μνήμης και της αμνησίας, στις επάλληλες μεταμορφώσεις του εαυτού σε άλλον, για να διατρανώσει τον θάνατο του δημιουργού: «ο άνθρωπος πέθανε/ ώρα να γίνουν όλα όπως πρώτα».

    Π., σου εύχομαι να είσαι καλοτάξιδο και να μακροημερεύσεις.

     


Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων