Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Archive

Tag: Sylvester Stallone

3,5 Stars

Είναι το Creed η ταινία στην οποία ο Σιλβέστερ Σταλόνε δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του; Κι αν ακόμη ναι, είναι τόσο καλή για να του χαρίσει το πρώτο του Όσκαρ; 40 χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του Ρόκι Μπαλμπόα, περνάει ακόμα η μπογιά του; Και γιατί κάποιος να ασχοληθεί με το ν-οστό σίκουελ, από τη στιγμή που τουλάχιστον τα τρία προηγούμενα είναι αντικειμενικά άθλια; Αυτά κι άλλα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στις γραμμές που ακολουθούν.

Creed_posterCreed (2015)
Sports drama, 125 λεπτά

Σκηνοθεσία: Ryan Coogler
Σενάριο: Ryan Coogler & Aaron Covington
Πρωταγωνιστούν: Michael B. Jordan, Sylvester Stallone, Tessa Thompson, Tony Bellew

Ο Adonis (Jordan), νόθος γιος του εκλιπόντος πρωταθλητή πυγμαχίας Apollo Creed, προσπαθεί να ανελιχθεί στον κόσμο που διέπρεψε ο πατέρας του με τη βοήθεια του μεγαλύτερου αντιπάλου και φίλου του πατέρα του, Ρόκι Μπαλμπόα (Σταλόνε).

Στα χαρτιά, η ταινία Creed είναι κάτι ανάμεσα σε σίκουελ και spin-off της αμφιλεγόμενης σειράς ταινιών Ρόκι που ξεκίνησε με την οσκαρική επιτυχία του 1976. Σίκουελ γιατί τα πάντα εκτυλίσσονται στο σύμπαν των προηγούμενων ταινιών, και ό,τι έχει συμβεί εκεί λαμβάνεται ως δεδομένο. Δεν είναι απαραίτητο να έχει δει κανείς όλες τις ταινίες της σειράς για να καταλάβει τι παίζει (θα ήταν μαρτύριο, άλλωστε), αλλά μια γενική ιδέα για τους κεντρικούς χαρακτήρες χρειάζεται. Spin-off, γιατί κεντρικός χαρακτήρας είναι κάποιος που δεν έχει εμφανιστεί στα προηγούμενα φιλμ, ο γιος του Apollo Creed, Adonis, ενώ εκτός του Ρόκι Μπαλμπόα δεν εμφανίζεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο κανένας από τους χαρακτήρες των ταινιών αυτών.

CreedΣτην πραγματικότητα, όμως, η ταινία είναι ένα άτυπο remake του πρώτου και αγαπημένου Rocky, που κυκλοφόρησε πριν 40 χρόνια. Ο Adonis Creed, όπως και ο Ρόκι Μπαλμπόα στην πρώτη εκείνη ταινία, είναι ένας ταλαντούχος αλλά μάλλον άσημος μποξέρ που προσπαθεί να ανελιχθεί όταν του παρουσιάζεται από το πουθενά μια ευκαιρία να διεκδικήσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Τότε ήταν τα 200 χρόνια από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ που ενέπνευσε τους διοργανωτές να διαλέξουν τυχαία έναν πυγμάχο από τη Φιλαδέλφεια (την πόλη στην οποία συντάχθηκε αυτή), τώρα το γεγονός ότι ο αλαζονικός Βρετανός πρωταθλητής (Bellew) αναγκάζεται να αποσυρθεί απ΄ την ενεργό δράση λόγω μιας ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε και θέλει να αποχωρήσει κερδίζοντας έναν μέτριο μποξέρ που όμως έχει όνομα και μπορεί να προσελκύσει δημοσιότητα. Ακόμη και οι ρομαντικές περιπέτειες του ήρωα (τη θέση της Adrian παίρνει εδώ η συμπαθέστατη τραγουδίστρια Bianca (Tessa Thompson)) είναι πολύ παρόμοιες στα δύο φιλμ.

Το Creed, μολαταύτα, κατορθώνει να ξεχωρίζει από το πρώτο Rocky και να βλέπεται εξίσου, αν όχι ακόμη περισσότερο, ευχάριστα με αυτό για τρεις κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι η μεστή σκηνοθεσία του Ryan Coogler, ο οποίος κατάφερε να διατηρήσει τα στοιχεία που έκαναν τον Ρόκι Μπαλμπόα και τις ταινίες του θρυλικές, απαλλάσσοντας όμως την ταινία από τα κλισέ και τις ανέμπνευστες ιστορίες των προηγούμενων ταινιών, και δημιουργώντας κάτι δοκιμασμένο και καινούριο ταυτόχρονα. Ο δεύτερος είναι η εμφάνιση του Σταλόνε ως Ρόκι Μπαλμπόα, για 7η φορά στην καριέρα του. Είναι και η τυχερή απ΄ ότι φαίνεται, καθώς ο 69χρονος αμφιλεγόμενος ηθοποιός είναι συγκινητικός και απολαυστικός, για πρώτη ίσως φορά στα 40 και πλέον χρόνια παρουσίας του στη μεγάλη οθόνη. Ο χαρακτήρας του αντιμετωπίζει θέματα όπως η σχέση παρελθόντος-παρόντος-μέλλοντος, ο θάνατος και το νόημα της ζωής. Δεν πίστευα ποτέ πως ένας επιφανειακός χαρακτήρας όπως ο Ρόκι μπορεί να διαχειριστεί τέτοια σύνθετα προβλήματα, αλλά το έξυπνο σενάριο και η ερμηνεία του Σταλόνε σε κάνουν να ταυτιστείς μαζί του ίσως για πρώτη φορά τα 40 αυτά χρόνια.

Τα περίφημα "Rocky Steps" στο Μουσείο Τέχνης της Philadelphia εμφανίζονται και πάλι στο φινάλε του έργου

Τα περίφημα «Rocky Steps» στο Μουσείο Τέχνης της Philadelphia εμφανίζονται και πάλι στο φινάλε του έργου

Ο τρίτος λόγος είναι η πολύ δυνατή ερμηνεία των δύο άλλων πρωταγωνιστών, και κυρίως του Michael B. Jordan. Μόλις στα 28 του, ο ταλαντούχος ηθοποιός αποδίδει εξαιρετικά έναν χαρακτήρα ακόμη πιο συμπαθή από τον προ 40ετίας Μπαλμπόα, που αναγκάζεται να ζει υπό τη σκιά του θρυλικού πατέρα του Apollo Creed και αμφιταλαντεύεται διαρκώς για το αν πρέπει να δεχτεί και να εκμεταλλευτεί την υστεροφημία αυτή ή να προσπαθήσει να ξεκινήσει από το μηδέν. Ο Jordan προσδίδει στο χαρακτήρα του αυτή την αμφιβολία και τις αντιθέσεις-αντιφάσεις που εμφανίζει στη συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια του φιλμ. Πλάι του η Tessa Thompson ερμηνεύει άκρως ικανοποιητικά το ρόλο της, προσφέροντας μια ανάλαφρη νότα στο έργο και έχοντας πολύ καλή χημεία με τον συμπρωταγωνιστή της. Εξαιρετικά καλογυρισμένες, τέλος, και οι σκηνές με τους αγώνες μποξ που δίνει ο ήρωας, με τον τρόπο κίνησης της κάμερας να δείχνει εμπειρία εκ μέρους του σκηνοθέτη από τον κόσμο του αθλήματος.

Το μόνο, αλλά δυστυχώς αρκετά σημαντικό, μειονέκτημα της ταινίας αποτελεί το γεγονός πως είναι εξαιρετικά προβλέψιμη, ειδικά για όσους έχουν δει το αρχικό Rocky, καθώς ουσιαστικά ακολουθεί την ίδια ιστορία υπό άλλες συνθήκες. Παρ΄ όλα αυτά, οι πολυάριθμοι φαν του θρυλικού Ρόκι Μπαλμπόα και των ταινιών του έχουν επιτέλους ένα λόγο να αισθάνονται περήφανοι. Η μίξη παλιού και νέου, δοκιμασμένου και πολλά υποσχόμενου, Sylvester Stallone και Michael B. Jordan, πέτυχε και με το παραπάνω υπό την καθοδήγηση του Cooglan. Ο Σταλόνε κέρδισε ήδη τη Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου και είναι καθοδόν για το πρώτο του Όσκαρ. Είτε το κερδίσει, όμως, είτε όχι, απέδειξε πως μπορεί να παίξει καλά όταν του δώσεις την ευκαιρία. Έστω και στα 69 του…

rs_634x1024-150109135528-634-golden-globes-trophy.jw.1915Πριν πω οτιδήποτε άλλο, να ευχηθώ μέσα απ΄ την καρδιά μου καλή χρονιά σε όλους, με υγεία, ευτυχία και επιτυχίες. Στο πρώτο μας άρθρο για το 2016, λοιπόν, θα ασχοληθούμε με τη χθεσινοβραδινή απονομή των Χρυσών Σφαιρών, των κατά κοινή παραδοχή σημαντικότερων κινηματογραφικών βραβείων μετά τα Όσκαρ. Θα δούμε και θα αναλύσουμε τους νικητές και τους χαμένους αλλά και ό,τι αξιόλογο συνέβη χτες βράδυ στο Beverly Hilton Hotel του Λος Άντζελες.

Ο περσινός μεγάλος νικητής των Όσκαρ, Alejandro González Iñárritu, που πήρε σπίτι του τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου στην περσινή απονομή, συνεργάστηκε μ΄ έναν μεγάλο… loser, τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, στην επική περιπέτεια The Revenant (21/1 η πρεμιέρα του έργου στη χώρα μας, σας το συστήνω ανεπιφύλακτα) με σκοπό να σαρώσουν τα χρυσά αγαλματίδια. Στις Χρυσές Σφαίρες πάντως τα κατάφεραν, με τον Μεξικανό σκηνοθέτη να κερδίζει το βραβείο Σκηνοθεσίας, τον Leo αυτό του Α΄ Ανδρικού Ρόλου για δραματική ταινία (τρίτη Χρυσή Σφαίρα στην καριέρα του μετά από αυτές για τον Ιπτάμενο Κροίσο το 2004 και το Λύκο της Wall Street 9 χρόνια αργότερα) και την ταινία τους το σημαντικότερο βραβείο της βραδιάς, αυτό της Καλύτερης Δραματικής Ταινίας. Όπως ήταν φυσικό, το hashtag #GiveLeoAnOscar έχει ήδη αρχίσει να κυριαρχεί στα social media και θα τραβήξει μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου.

αρχείο λήψηςΣτους νικητές της χθεσινής βραδιάς ανήκει και το βιογραφικό φιλμ Steve Jobs, με θέμα τη ζωή του αείμνηστου ιδρυτή και προέδρου της Apple, το οποίο κέρδισε τα βραβεία Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την Kate Winslet και Σεναρίου για τον Aaron Sorkin. Δύο βραβεία κέρδισε και η φαντασμαγορική Διάσωση του Ρίντλεϊ Σκοτ, εκμεταλλευόμενη το διαχωρισμό των βασικών κατηγοριών σε δράματα και κωμωδίες. Συγκεκριμένα, η ταινία αναδείχθηκε Καλύτερη Κωμωδία ή Μιούζικαλ της χρονιάς και ο πρωταγωνιστής της Ματ Ντέιμον πήρε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τέτοιες ταινίες, για την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα μετά από 18 χρόνια και τον Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ (κάτι που ανέφερε και στο νικητήριο λόγο του).

Στην αντίστοιχη κατηγορία για τις γυναίκες νικήτρια αναδείχθηκε εύκολα η Τζένιφερ Λόρενς για το Joy, κερδίζοντας για τρίτη φορά τα τελευταία χρόνια τη Χρυσή Σφαίρα, όλες για ταινίες που σκηνοθέτησε ο David O. Russell. Στην ίδια κατηγορία για δραματικές ταινίες, η 26χρονη Brie Larson έκανε τη μίνι-έκπληξη κερδίζοντας για την ερμηνεία της στην ανεξάρτητη καναδο-ιρλανδέζικη παραγωγή The Room, και τώρα πάει και για το Όσκαρ.

images (1)Στους χαμένους της βραδιάς οι ταινίες-φαβορί The Big Short, Spotlight και Carol που έφυγαν με άδεια χέρια, αλλά δεν πρέπει να απογοητεύονται εν όψει Όσκαρ καθώς έχουμε δει πολλές φορές τα δύο βραβεία να μη συμβαδίζουν. Στα της βραδιάς, ο παρουσιαστής Ricky Gervais τα πήγε αρκετά καλά, έμπειρος γαρ καθώς παρουσίαζε για 4η φορά τις Χρυσές Σφαίρες. Υπήρχε έντονο αντιρατσιστικό κλίμα και δε μπορούσε να μην αναφερθεί και ο ρατσιστής υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, με τα μελανότερα χρώματα φυσικά. Από τους λόγους των νικητών, ξεχώρισε η αφιέρωση του Ντι Κάπριο στους ιθαγενείς των ΗΠΑ (κοινώς Ινδιάνους), για τους οποίους ζήτησε περισσότερα δικαιώματα και αναγνώριση. Εξαιρετική, και ταιριαστή στο αντιρατσιστικό κλίμα της απονομής, και η παρουσίαση από τον σπουδαίο Τομ Χανκς του τιμητικού βραβείου Cecil B. DeMille για τον σπουδαίο έγχρωμο ηθοποιό και δις κάτοχο Όσκαρ Denzel Washington. Στην παρουσίασή του ο Χανκς έκανε μια πανέμορφη ιστορική αναδρομή σε παλαιότερους νικητές του βραβείου, ονόματα-θρύλους που περιμένουν τους συνεχιστές τους.

imagesΓια όσους αρέσκονται σε στατιστικά, ο σπουδαίος Ιταλός συνθέτης Ennio Morricone έγινε ο γηραιότερος άνθρωπος που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα, κερδίζοντας στα 87 του για τη μουσική που έγραψε στους Μισητούς Οχτώ του Κουέντιν Ταραντίνο, και ελπίζει για το πρώτο του Όσκαρ. Μια άλλη παλιά καραβάνα, ο Σιλβέστερ Σταλόνε, κέρδισε το πρώτο σημαντικό βραβείο της καριέρας του (αν εξαιρέσουμε τα… Χρυσά Βατόμουρα) για την ερμηνεία του στο ν-οστό σίκουελ του Rocky με τίτλο Creed (Β΄ Ανδρικός Ρόλος). Αξιοσημείωτο επίσης το γεγονός πως όλοι οι υποψήφιοι στην κατηγορία Α΄ Ανδρικού δραματικής ταινίας κέρδισαν την υποψηφιότητα υποδυόμενοι υπαρκτά πρόσωπα.

Τέλος, στα τηλεοπτικά βραβεία (οι Χρυσές Σφαίρες απευθύνονται και στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη), ξεχώρισε η βράβευση του εξαιρετικού Mr. Robot ως καλύτερης Δραματικής Σειράς αλλά και αυτή της Lady Gaga για την ερμηνεία της στο American Horror Story: Hotel. Η τελευταία ξεχώρισε επίσης για την εκκεντρική (αν και άκρως φυσιολογική για την ίδια) εμφάνισή της, τον συγκινητικά προσωπικό λόγο (τουλάχιστον προσπάθησε) που εκφώνησε στην απονομή αλλά και ένα μικρό απρόοπτο με τον Ντι Κάπριο όταν πήγε να παραλάβει το βραβείο. Μπορείτε να την απολαύσετε στο βίντεο που ακολουθεί.

ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Καλύτερη Δραματική Ταινία: The Revenant
Καλύτερη Ταινία, Κωμωδία ή Μιούζικαλ: The Martian
Α΄ Ανδρικός Ρόλος, Δράμα: Leonardo DiCaprio, The Revenant
Α΄ Ανδρικός Ρόλος, Κωμωδία ή Μιούζικαλ: Matt Damon, The Martian
Α΄ Γυναικείος Ρόλος, Δράμα: Brie Larson, Room
Α΄ Γυναικείος Ρόλος, Κωμωδία ή Μιούζικαλ: Jennifer Lawrence, Joy
Β΄ Ανδρικός Ρόλος: Sylvester Stallone, Creed
Β΄ Γυναικείος Ρόλος: Kate Winslet, Steve Jobs
Σκηνοθεσία: Alejandro González Iñárritu, The Revenant
Σενάριο: Aaron Sorkin, Steve Jobs
Τραγούδι: «Writing’s on the Wall» (Sam Smith & Jimmy Napes), Spectre
Μουσική: Ennio Morricone, The Hateful Eight
Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Inside Out
Ξενόγλωσση Ταινία: Son of Saul, Ουγγαρία

Για τους τηλεοπτικούς νικητές και όλους τους υποψήφιους ρίξτε μια ματιά εδώ.

Υπενθυμίζουμε πως η τελετή απονομής των Όσκαρ θα γίνει στις 28 Φεβρουαρίου στο Λος Άντζελες, ενώ η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων την Πέμπτη που μας έρχεται, 14 Ιανουαρίου. Το Cinema Therapy θα είναι φυσικά στην «καρδιά» των γεγονότων για να σας μεταφέρει και φέτος τα πάντα σχετικά με τα μεγάλα βραβεία που έρχονται.

Μια από τις πιο δημοφιλείς και αμφιλεγόμενες σειρές ταινιών της δεκαετίας που διανύουμε είναι οι Αναλώσιμοι, μια τριλογία που ενώνει μεγάλα αστέρια των ταινιών δράσης, υποσχόμενη πολλή δράση, θέαμα και… τίποτε άλλο. Το Cinema Therapy επιχειρεί να την αναλύσει και να σας παρουσιάσει τα θετικά και τα αρνητικά της, καθώς και τους λόγους της επιτυχίας της.

936full-the-expendables-2-poster

Στα τέλη της δεκαετίας του 2000, ο μάλλον ατάλαντος αλλά εξαιρετικά επιτυχημένος Σιλβέστερ Σταλόνε (Rocky, Rambo), παρατηρώντας προφανώς ότι έχει μεγαλώσει ελαφρώς για να παίζει μόνος του τον σκληρό, είχε μια μεγαλοφυή, εμπορικά τουλάχιστον, ιδέα. Να σκηνοθετήσει μια ταινία δράσης με τον ίδιο πρωταγωνιστή ως ηγέτης μιας ομάδας που θα αποτελούνταν από αρκετούς tough guys του κινηματογράφου, και θα προσπαθούσε να αποδώσει δικαιοσύνη εναντίον μιας ομάδας κακών, που επίσης θα υποδύονταν γνωστοί ηθοποιοί από παρόμοιες ταινίες. Για την πρώτη ταινία, που κυκλοφόρησε το 2010, κατάφερε να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες, μεταξύ άλλων, του Jason Statham, του Mickey Rourke, του Bruce Willis, του Arnold Schwarzenegger και του Jet Li. Η ταινία είχε τεράστιο μπάτζετ, εκπληκτικά ειδικά εφέ και αρκετή διαφημιστική προβολή, και, όπως αναμένονταν, εισέπραξε τρεις φορές το μπάτζετ της (συνολικά 240 εκατομμύρια). Εξίσου αναμενόμενη εξέλιξη ήταν και το σίκουελ, το οποίο δε σκηνοθέτησε αυτή τη φορά ο Σταλόνε, το οποίο τα πήγε ακόμη καλύτερα στο box office, και απέσπασε θετικές κριτικές ακόμη και από αυστηρούς κριτικούς λόγω του παλαβού χιούμορ και της άναρχης δράσης του. Προσθήκες σε σχέση με το πρώτο φιλμ ακόμη μερικοί τρομεροί ήρωες ταινιών δράσης, όπως ο Ζαν-Κλοντ Βαν Νταμ και, φυσικά, ο Τσακ Νόρις. Ακολούθησε και τρίτη ταινία, το 2014, με αρκετό «νέο αίμα» και τους αρχικούς χαρακτήρες να διαδραματίζουν δευτερεύοντα ρόλο. Αν και σε καμία περίπτωση δεν ήταν αποτυχία, η τρίτη αυτή ταινία δε δικαίωσε τις προσδοκίες και προτάθηκε ακόμη και για Χρυσά Βατόμουρα. Παρ΄ όλα αυτά, θα ακολουθήσουν σύντομα και οι Αναλώσιμοι 4, και ποιος ξέρει πόσοι ακόμη. Αυτό που πέτυχε αναμφίβολα η σειρά μέχρι τώρα είναι να ενώσει πολλούς παρόμοιου στιλ ηθοποιούς και να τους «ρίξει» στο στοιχείο τους: τα όπλα, τα μαχαίρια και τις μπουνιές. Μην ψάχνετε για ποιότητα και ερμηνείες… οσκαρικών προδιαγραφών εδώ, απλά απολαύστε τη δράση και, φυσικά, την ανάλυσή μας σε κάθε ταινία ξεχωριστά.

Οι Αναλώσιμοι (The Expendables, 2010)

2,5 Stars

220px-Expendablesposter

Διάρκεια: 103΄
Είδος: Περιπέτεια δράσης
Σκηνοθεσία: Sylvester Stallone
Πρωταγωνιστούν: Sylvester Stallone, Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Mickey Rourke
Υπόθεση: Ένας πράκτορας της CIA προσλαμβάνει μια ομάδα μισθοφόρων για να εξουδετερώσει έναν διεφθαρμένο πρώην συνάδελφό του που συνεργάζεται μ΄ έναν δικτάτορα στην Κεντρική Αμερική.

Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε με μια λέξη την πρώτη ταινία της (μέχρι στιγμής) τριλογίας, η λέξη αυτή θα ήταν «αναγνωριστική». Το έργο, που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Σταλόνε, μας εισάγει στους βασικούς χαρακτήρες (την ομάδα των «Αναλώσιμων», τις ειδικότητές τους, τους στόχους και τις υποθέσεις που αναλαμβάνουν. Η υπόθεση που έχουν αναλάβει εδώ είναι να ανατρέψουν μια δικτατορία που έχει επιβάλλει ουσιαστικά ένας πρώην πράκτορας της CIA στην Κεντρική Αμερική προκειμένου να ελέγξει το εμπόριο ναρκωτικών. Η υπόθεση περιπλέκεται όταν εμφανίζεται η κόρη του στρατηγού που έχει αναλάβει ως δικτάτορας-μαριονέτα, και προσπαθεί να βοηθήσει τους Αναλώσιμους. Πολλή δράση, χιουμοριστικές ατάκες άλλοτε έξυπνες άλλοτε όχι, απλοϊκές αλλά ικανοποιητικές ερμηνείες και πολύ.. ξύλο από τους Stallone και Statham, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη της παρέας, και ηθοποιοί όπως ο Bruce Willis και ο Arnold Schwarzenegger σε υποστηρικτικούς αλλά χαρακτηριστικούς ρόλους, που αναλύονται περισσότερο στα σίκουελ. Η ταινία δεν είναι σε καμιά περίπτωση εντυπωσιακή, ούτε καν στο επίπεδο των ειδικών εφέ και των σκηνών με μάχες και όπλα, και περισσότερο εισάγει το θεατή στο μάλλον απλό νόημα της σειράς, προϊδεάζοντάς τον για τη συνέχεια.

Οι Αναλώσιμοι 2 (The Expendables 2, 2012)

3 Stars

220px-The_Expendables_2_poster

Διάρκεια: 103΄
Είδος: Περιπέτεια δράσης
Σκηνοθεσία: Simon West
Πρωταγωνιστούν: Sylvester Stallone, Jason Statham, Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger, Jet Li, Jean-Claude Van Damme, Chuck Norris
Υπόθεση: Οι Αναλώσιμοι αναλαμβάνουν μια υπόθεση φαινομενικά ρουτίνας, η οποία περιπλέκεται λόγω της συμμετοχής ενός μεγαλεμπόρου όπλων και της δολοφονίας ενός εκ των μελών τους, για την οποία οι υπόλοιποι θα ορκιστούν εκδίκηση.

Αναμφίβολα η καλύτερη ταινία της τριλογίας, χωρίς μάλιστα να συμβαίνει κάτι ιδιαίτερο. Απλούστατα έχουμε ατελείωτη δράση από την αρχή μέχρι το τέλος, απολαυστικές χιουμοριστικές (συχνά αυτοσαρκαστικές) ατάκες από τους πρωταγωνιστές, μεγαλύτερη συμμετοχή από τους κλασικούς «σκληρούς» Willis και Schwarzeneger και, φυσικά, την προσθήκη των ανεπανάληπτων Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ (ο κακός) και Τσακ Νόρις, που βρίσκονται καθαρά στο στοιχείο τους. Αυτή τη φορά το σενάριο ξετυλίγεται χωρίς καμία λογική, με τους Αναλώσιμους να πολεμούν εναντίον ενός δεκαπλάσιου σε μέγεθος στρατού, τις σφαίρες, τις εκρήξεις και το ξύλο να πέφτουν βροχή, τον όποιο ρεαλισμό του πρώτου φιλμ να πηγαίνει.. περίπατο, και το θεατή να απολαμβάνει αυτό που βλέπει χωρίς πολλές ερωτήσεις και αναλύσεις. Το να βλέπεις καμιά δεκαριά 50άρηδες σούπερ γυμνασμένους μισθοφόρους να πολεμούν τους πάντες και τα πάντα δεν είναι και ο πιο εποικοδομητικός τρόπος να περάσεις την ώρα σου, αλλά σίγουρα είναι ευχάριστο και ανάλαφρο. Ίσως σε κάποιο σημείο να βαρεθείς από την πολλή δράση, αλλά κάθε φορά που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, το σενάριο… σε ξεπερνάει. So bad it’s good, με λίγα λόγια..

Κάποια στιγμή μέσα στην ταινία, οι Αναλώσιμοι τα βρίσκουν σκούρα απέναντι σε μια υπεράριθμη ομάδα εχθρικών στρατιωτών. Εκεί που όλα μοιάζουν χαμένα, συμβαίνει κάτι το απίστευτο: όλοι οι εχθροί σκοτώνονται ακαριαία! Η πιο cult σκηνή και των τριών ταινιών, στο πιάτο σας…

Οι Αναλώσιμοι 3 (The Expendables 3, 2014)

2 Stars

Expendables_3_poster

Διάρκεια: 126΄
Είδος: Περιπέτεια δράσης
Σκηνοθεσία: Patrick Hughes
Πρωταγωνιστούν: Sylvester Stallone, Jason Statham, Mel Gibson, Arnold Schwarzenegger, Antonio Banderas, Harrison Ford, Wesley Snipes
Υπόθεση: O αρχηγός των Αναλώσιμων (Σταλόνε) επεκτείνει την ομάδα του με νέο αίμα ώστε να εξουδετερώσει έναν μεγαλέμπορο όπλων και συνιδρυτή της ομάδας, που έχει ορκιστεί να την καταστρέψει.

Μετά την επιτυχία της δεύτερης ταινίας, οι συντελεστές επιχείρησαν να ανακατέψουν την τράπουλα, μαντεύοντας σωστά πως το κοινό έχει βαρεθεί να βλέπει συνεχώς τους ίδιους. Με πρόσχημα πως ο αρχηγός της ομάδας Σταλόνε αρνείται να θέσει τη ζωή των συνεργατών του σε κίνδυνο για έναν περισσότερο προσωπικό στόχο, το φιλμ εμφανίζει μια σειρά από νέους – ή όχι και τόσο νέους – ηθοποιούς (Kellan Lutz, Ronda Rousey, Antonio Banderas, Glen Powell, Victor Ortiz), και το ρόλο του Μπρους Γουίλις αναλαμβάνει ο Χάρισον Φορντ, σε μια προσπάθεια του σκηνοθέτη να ανανεώσει το ανθρώπινο δυναμικό του καθώς και να κάνει τις σκηνές δράσης πιο ρεαλιστικές και ευκολοχώνευτες. Γενικά η ταινία φαίνεται πιο ρεαλιστική από τις προηγούμενες (αν εξαιρέσουμε το φινάλε) και προσπαθεί να εισβάλλει περισσότερο στο παρελθόν και την προσωπικότητα των πρωταγωνιστών. Αυτό ακριβώς είναι και το ελάττωμά της. Κανείς δε βλέπει τους Αναλώσιμους για να διεισδύσει στον εσωτερικό κόσμο του Σταλόνε ή του Μπαντέρας (που πάντως είναι απολαυστικός και χιουμοριστικός). Τους βλέπουμε για τη δράση, τα ειδικά εφέ, τις ατάκες και το.. πολύ ξύλο. Και αυτά το έργο αυτό δεν τα αποδίδει εξίσου καλά με τα δύο προηγούμενα, παρά την αναίτια μεγάλη διάρκειά του. Ακόμη και για τα δεδομένα των Αναλώσιμων, μια αποτυχημένη ταινία…

expendablesΣυνολικά, τους Αναλώσιμους μπορούμε να τους κρίνουμε με δυο διαφορετικούς τρόπους. Από καθαρά καλλιτεχνική σκοπιά, πρόκειται για μια απαράδεκτη τριλογία, που δεν επιδεικνύει ιδιαίτερο σεβασμό στη νοημοσύνη του θεατή, ενώ έχει ως μοναδικό στόχο.. τα φράγκα. Αποδεχόμενοι όμως την πραγματικότητα και την επιτυχία παρόμοιων παραγωγών, μπορούμε να πούμε πως οι Αναλώσιμοι διαθέτουν ένα μοναδικό cult status, καθώς το να βλέπεις ένα μάτσο θρυλικούς ηθοποιούς ταινιών δράσης να πολεμούν μαζί δεν είναι και τόσο κακό, τελικά. Προφανώς υπάρχουν άπειρες πολύ καλύτερες ταινίες από τις συγκεκριμένες, αλλά το να κάτσεις να τις δεις από μια φορά, ειδικά με τη σωστή παρέα, έχει την πλάκα του. Αρκεί να μην τις πάρεις στα σοβαρά, φυσικά…

Oscars
Στο προηγούμενο μέρος αναλύσαμε τα λάθη της νεαρής τότε Ακαδημίας των Όσκαρ στις 3 πρώτες δεκαετίες απονομής των βραβείων. Τώρα θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας στο χρόνο και στο… άδικο στις δεκαετίες του Νέου Κύματος (60’s και 70’s) και στα τέλη του 20ού αιώνα. Σ” αυτές τις δεκαετίες η Ακαδημία έχει απαλλαγεί από πολλά πάθη της κλασικής εποχής, αλλά αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι έχει αποφύγει τα σοβαρά λάθη. Ας ταξιδέψουμε και πάλι στο χρόνο…


1960

Η Janet Leigh στην περίφημη "σκηνή του μπάνιου" από την ταινία Ψυχώ.

Η Janet Leigh στην περίφημη «σκηνή του μπάνιου» από την ταινία Ψυχώ.


To κέρδισε: Τhe Apartment
Έπρεπε να το κερδίσει: Psycho

Ο Billy Wilder αδικήθηκε αρκετές φορές ως σκηνοθέτης και δημιουργός από την Ακαδημία, αποτυγχάνοντας να κερδίσει το βραβείο για αριστουργήματα όπως Double Indemnity (1944), Sunset Boulevard (1950) και Some Like it Hot (1959). Εδώ εμφανίζεται με την χαριτωμένη αλλά μαύρη κωμωδία The Apartment με τους γνωστούς από παλιότερες ταινίες του Jack Lemmon και Fred McMurray και κερδίζει τα βραβεία Ταινίας και Σκηνοθεσίας, κατά τη γνώμη μου περισσότερο επειδή η κινηματογραφική βιομηχανία αισθάνθηκε υποχρεωμένη απέναντί του παρά γιατί η ταινία του είναι τόσο τρομερή. Μ΄ αυτό τον τρόπο η Ακαδηημία διασφάλισε ότι ένας ακόμα μεγαλύτερος δημιουργός, ο «βασιλιάς του σασπένς» Άλφρεντ Χίτσκοκ, θα έμενε για πάντα χωρίς αγαλματίδιο, αφού δεν του το έδωσε (ούτε καν τον πρότεινε, για να είμαστε ακριβείς) ούτε για το διαχρονικά καλύτερο θρίλερ όλων των εποχών, την πρωτοποριακή Ψυχώ. Κατά τη γνώμη μου η ταινία σε τρομάζει και σε κρατά σε αγωνία καλύτερα από οποιοδήποτε υπερσύγχρονο θρίλερ με τέρατα,βαμπίρ και οπτικά εφέ, και το γεγονός ότι τα Όσκαρ δεν το αναγνώρισαν αυτό συνιστά από μόνο του μεγάλη αδικία.


1976

O Peter Finch εκφωνεί τον μοναδικό "Mad as Hell" λόγο του ως τηλεπαρουσιαστής στην ταινία Network.

O Peter Finch εκφωνεί τον μοναδικό «Mad as Hell» λόγο του ως τηλεπαρουσιαστής στην ταινία Network.


You talkin΄ to me?

You talkin΄ to me?


To κέρδισε: Rocky
Έπρεπε να το κερδίσει: Network

Hey, Academy, what the hell are you doing? Ίσως η χειρότερη απόφαση στην ιστορία των Όσκαρ ήρθε το 1976, όταν τα μέλη της Ακαδημίας της είχαν στα χέρια τους τρεις μεγάλες ταινίες, το Δίκτυο του Sidney Lumet, το All the President’s Men του Alan J.Pakula με το εκπληκτικό δίδυμο Ρόμπερτ Ρέντφορντ – Ντάστιν Χόφμαν και τον πρωτοποριακό αν και κατά τη γνώμη μου όχι τόσο εξαιρετικό Ταξιτζή με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Και απ” όλες αυτές τις ταινίες, το Όσκαρ κέρδισε ο απίθανος Rocky του Σιλβέστερ Σταλόνε, που όσο cult και να είναι η ιστορία του ως πυγμάχος που από το πουθενά διεκδικεί τον ανώτερο τίτλο απέναντι στον πρωταθλητή, ε δεν είναι για Όσκαρ σε καμιά περίπτωση. Μόνη εξήγηση που μπορώ να βρω είναι ότι η ταινία προωθεί το αμερικάνικο όνειρο και της αξίες του αμερικανικού έθνος τη στιγμή που οι άλλες τρεις επιτίθενται η μεν πρώτη στον αδίστακτο και κερδοσκοπικό τρόπο που λειτουργούν τα ΜΜΕ, η δεύτερη απευθείας στην αμερικανική κυβέρνηση Νίξον για το σκάνδαλο Watergate και η τρίτη στη φτώχεια και τις ανισότητες των Αμερικανικών μεγαλουπόλεων. Καλύτερη ταινία του 1976 θεωρώ το Δίκτυο (ειδικά για την ερμηνεία του Peter Finch) αλλά δεν έχει σημασία αυτό, σημασία έχει ότι η Ακαδημία απέδειξε περίτρανα ότι αποφασίζει με άλλα κριτήρια και όχι με αυστηρά καλλιτεχνικά.


1987

Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας, μεγάλος νικητής της 60ής απονομής.

Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας, μεγάλος νικητής της 60ής απονομής.


To κέρδισε: The Last Emperor
Έπρεπε να το κερδίσει: The Untouchables

Personal favorite για το 1987 είναι το Καλημέρα Βιετνάμ με τον αείμνηστο, πλέον, Robin Williams, αλλά το να κερδίσει αυτό το βραβείο μια καυστική κωμωδία-καταπέλτης για την πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης στον πόλεμο του Βιετνάμ είναι out of the question. Ισάξια όμως είναι και η ταινία Οι Αδιάφθοροι, μια εξαιρετική περιπέτεια του ειδικού σ΄ αυτές τις ταινίες Brian de Palma με εξαιρετικές ερμηνείες απ” τους Κέβιν Κόστνερ, Σον Κόνερι (αυτός κέρδισε το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού) και Ρόμπερτ ντε Νίρο (στο ρόλο του Αλ Καπόνε). Η ταινία συμφωνεί με το πνεύμα των Όσκαρ, οπότε αδυνατώ να συνειδητοποιήσω γιατί η Ακαδημία προτίμησε τη φαντασμαγορική διεθνή συμπαραγωγή του Bernando Bertolucci, που αν και αναμφίβολα αξιόλογη, άξιζε το βραβείο Σκηνοθεσίας για τις τεχνικές του Ιταλού σκηνοθέτη αλλά συνολικά είναι κατώτερη της ταινίας του De Palma. Δεν πρόκειται για τόσο μεγάλη αδικία όσο κάποιες προηγούμενες περιπτώσεις, αλλά αξίζει αναφοράς.


1998

Ο Edward Norton ως μετανοημένος νεοναζί στα "Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας" που γενικά αγνοήθηκαν στα Όσκαρ.

Ο Edward Norton ως μετανοημένος νεοναζί στα «Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας» που γενικά αγνοήθηκαν στα Όσκαρ.

H Gwyneth Paltrow στο ρόλο της Viola de Lesseps, που της χάρισε το Όσκαρ.

H Gwyneth Paltrow στο ρόλο της Viola de Lesseps, που της χάρισε το Όσκαρ.


To κέρδισε: Shakespeare in Love
Έπρεπε να το κερδίσει: American History X ή Life is Beautiful

Το ημι-βιογραφικό δράμα Ερωτευμένος Σέξπιρ του John Madden διαθέτει καλο καστ (Gwyneth Paltrow, Joseph Fiennes, Ben Affleck) και αν και έχει μερικά ελαττώματα στην αφήγηση είναι αρκετά αξιόλογο και σε μια φτωχή από ταινίες χρονιά ίσως άξιζε το βραβείο. Η συγκεκριμένη χρονιά όμως είχε δύο πραγματικά μεγάλες ταινίες, κατά τη γνώμη μου στις 10 καλύτερες όλων των εποχών, που επιτίθενται αμφότερες στη θηριωδία του ναζισμού (και του αυθεντικού του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του σύγχρονου νεοναζισμού).Στο American History X κυριολεκτικά σε καθηλώνει η προσπάθεια του ήρωα να απαρνηθεί το νεο-ναζιστικό παρελθόν του και να σώσει τον αδερφό του απ” το να ακολουθήσει ανάλογη πορεία, ενώ το La vita è bella του Ρομπέρτο Μπενίνι αποτελεί έναν ύμνο στο χιούμορ και στην αγάπη, όπλα που αν τα χρησιμοποιήσει σωστά ο άνθρωπος αποτελούν ισχυρά αντίδοτα ακόμη και στις πιο φρικιαστικές σελίδες της ιστορίας. Μάλιστα, μια άλλη αντιπολεμική ταινία, η επική Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν ήταν επίσης υποψήφια, αλλά η Ακαδημία την αγνόησε και αυτήν. Επειδή ο τελικός νικητής είναι μια ποιοτική ταινία δεν πρόκειται για τόσο μεγάλη γκάφα όσο το 1976, αλλά και πάλι είναι να απορείς…

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων