Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Archive

Tag: Matt Damon

Robin_Williams_(6451536411)_(cropped)Ένα ήσυχο βράδυ Αυγούστου, πριν τρία χρόνια. Ήμουν έτοιμος να πέσω για ύπνο, όταν είπα να ρίξω μια τελευταία ματιά στο διαδίκτυο. Τότε είδα το νέο που με σημάδεψε: ο Ρόμπιν Γουίλιαμς είναι νεκρός.

Το πιο δύσκολο μέρος της όλης υπόθεσης ήταν να συνειδητοποιήσει κανείς ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος αυτοκτόνησε. «Πώς είναι δυνατόν;», αναρωτιόταν όλος ο κόσμος. Αυτός ο ηθοποιός, αυτός ο άνθρωπος που οι ατάκες και οι ρόλοι του γεμίζουν τον κόσμο με ελπίδα και αισιοδοξία, και φαινόταν ότι δεν προσποιούνταν, αλλά αυτά τα αισθήματα τα είχε μέσα στην καρδιά του. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, έβαλε τέλος στη ζωή του στις 11 Αυγούστου του 2014.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τρεις μόνο από τις ταινίες στις οποίες έπαιξε αυτός ο μεγάλος κωμικός και πραγματικά αποτελούν πηγή έμπνευσης, αισιοδοξίας και ελπίδας. Σ΄ αυτές τις ταινίες, ο Γουίλιαμς, ανεξάρτητα από το αν μας έκανε να γελάσουμε ή να κλάψουμε (πολύ συχνά και τα δύο), μας οδήγησε σίγουρα στη σκέψη πως η ζωή είναι ωραία.

Good Morning, Vietnam (1987)
Μαύρη κωμωδία, 120΄

Σκηνοθεσία: Barry Levinson
Σενάριο: Mitch Markowitz
Πρωταγωνιστούν: Robin Williams, Forest Whitaker, Bruno Kirby

Ένας ραδιοφωνικός εκφωνητής υπηρετεί τη θητεία του στον πόλεμο του Βιετνάμ, και με το αιχμηρό του χιούμορ γίνεται εξαιρετικά δημοφιλής στους αμερικανούς στρατιώτες, αλλά προκαλεί αντιδράσεις στους ανωτέρους του.

Να γυρίσεις μια πολύ καλή ταινία για τον εφιαλτικό, για τους Αμερικανούς, πόλεμο του Βιετνάμ είναι κάτι που έχουν επιχειρήσει πολλοί σκηνοθέτες στα χρόνια που πέρασαν (Ελαφοκυνηγός, Αποκάλυψη Τώρα, Platoon κλπ). Το να γυρίσεις μια έξοχη κωμωδία ωστόσο, δείχνοντας παράλληλα και το σοβαρό, απάνθρωπο πρόσωπο της υπόθεσης, είναι κάτι που ακόμα και ο βραβευμένος με Όσκαρ Barry Levinson (Rain Man) δε θα μπορούσε να πετύχει αν δεν είχε εξασφαλίσει το Ρόμπιν Γουίλιαμς στον πρωταγωνιστικό ρόλο, το ρόλο που τον καταξίωσε στο σινεμά. Ο Γουίλιαμς γεμίζει από το πρώτο λεπτό την οθόνη με το μπρίο, την ενέργεια, το πάθος, το χιούμορ και το ταλέντο του και, όπως συνηθίζει, είναι ξεκαρδιστικός και συγκινητικός την ίδια στιγμή (συχνά, μάλιστα, αυτοσχεδιάζει στις ατάκες του). Μια από τις καλύτερες πολεμικές σάτιρες όλων των εποχών, η ταινία ήταν το πρώτο μεγάλο δείγμα των ικανοτήτων του 36χρονου -τότε- κωμικού και του έδωσε τη δυνατότητα να κερδίσει ακόμα πιο σπουδαίους ρόλους από κει κι έπειτα.

Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (1989)
Δράμα, 128΄

Σκηνοθεσία: Peter Weir
Σενάριο: Tom Schulman
Πρωταγωνιστούν: Robin Williams, Robert Sean Leonard, Ethan Hawke

Ένας ιδεαλιστής καθηγητής προσλαμβάνεται σ΄ ένα συντηρητικό σχολείο του Vermont και προσπαθεί να πείσει τους μαθητές του να σκεφτούν με διαφορετικό τρόπο.

Ίσως η ταινία για την οποία θυμόμαστε περισσότερο το Ρόμπιν Γουίλιαμς, αν υπάρχει τέτοια. Ατάκες όπως «Carpe diem» και «Captain, my captain» έχουν γράψει ιστορία κι εξακολουθούν να προκαλούν ρίγη συγκίνησης όταν τις βλέπεις και τις ακούς. Ο Γουίλιαμς ακροβατεί ξανά μεταξύ κωμωδίας και δράματος, αν κι εδώ κλίνει σαφώς προς το δεύτερο, δεν είναι αστείος αλλά είναι ευχάριστος, γεμάτος ζεστασιά και παραδίδει μαθήματα ζωής. Κι αν το αποτέλεσμα δε δικαιώνει πάντα τον τρομερό καθηγητή John Keating, που υποδύεται ο Williams, οι εκφράσεις του, τα λόγια του, οι ενέργειες του ιδίου και των μαθητών του, με δική του παραίνεση, είναι πραγματικά μήνυμα ελπίδας και έμπνευσης. Η ταινία αυτή πραγματικά δε θα είχε ούτε τη μισή αξία της με οποιονδήποτε άλλο στη θέση του Γουίλιαμς, ο οποίος βρήκε ακριβώς το ρόλο που του ταίριαζε κι έγραψε ιστορία.

Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997)
Δράμα, 126΄

Σκηνοθεσία: Gus Van Sant
Σενάριο: Matt Damon & Ben Affleck
Πρωταγωνιστούν: Matt Damon, Ben Affleck, Robin Williams

Ένας νεαρός από τις φτωχογειτονιές της Βοστόνης αποτελεί κρυφή μαθηματική ιδιοφυία, αλλά χρειάζεται σωστή καθοδήγηση για να βάλει σε τάξη τη ζωή του και να εκμεταλλευτεί τις ικανότητές του.

Δύο άγνωστοι στους κινηματογραφικούς κύκλους της εποχής 25χρονοι, ο Matt Damon και ο Ben Affleck, αμφότεροι φυσικά μεγάλα αστέρια σήμερα, τάραξαν τα νερά και εντυπωσίασαν τους πάντες με την ταινία αυτή, στην οποία πρωταγωνιστούν και υπογράφουν και το σενάριο. Και πάλι, ωστόσο, τίποτα δε θα ήταν ίδιο χωρίς την παρουσία του Williams, που κέρδισε επιτέλους Όσκαρ ερμηνείας, έστω και Β΄ Ανδρικού, σε ακόμα ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι: αυτό του εναλλακτικού, ανθρώπινου ψυχαναλυτή-καθοδηγητή της ιδιαίτερης μαθηματικής ιδιοφυίας που υποδύεται ο Damon. O Williams μας μαθαίνει κι εδώ για την αξία των πραγμάτων στη ζωή και για τη σημασία του να χαίρεσαι και να διασκεδάζεις, είναι ξανά ταυτόχρονα σοβαρός κι αστείος, και με την εμπειρία του σιγοντάρει τέλεια τον ταλαντούχο πλην άπειρο, τότε, πρωταγωνιστή Matt Damon. Μια ακόμα πολύ συγκινητική, ανθρώπινη και διδακτική ταινία στην οποία ο Γουίλιαμς έβαλε απόλυτα τη σφραγίδα του, γεμίζοντάς μας συγκίνηση, ελπίδα και έμπνευση.

Συνεχίζουμε το καλοκαιρινό αφιέρωμα μας στη μοναδική κινηματογραφική δεκαετία του 1990, με πέντε ακόμη πολύ μεγάλες ταινίες που κυκλοφόρησαν στα 5 τελευταία χρόνια του 20ού αιώνα!

220px-Seven_(movie)_posterSeven (1995)
Θρίλερ μυστηρίου, 126΄

Σενάριο: Andrew Kevin Walker
Σκηνοθεσία: David Fincher
Πρωταγωνιστούν: Morgan Freeman, Brad Pitt, Gwyneth Paltrow

Ένας βετεράνος αστυνομικός κι ένας νεαρός συνάδελφός του προσπαθούν να εντοπίσουν ένα serial killer που διαπράττει τα εγκλήματά του με έμπνευση τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

Ένα από τα καλύτερα σύγχρονα θρίλερ, σε τυπικό στιλ 90΄s, που εκμεταλλεύεται τα πολυάριθμα ατού της για ένα αριστουργηματικό αποτέλεσμα. Εξαιρετικό καστ, και με τρομερή χημεία μεταξύ τους (ιδιαίτερα οι πολύ διαφορετικοί Freeman & Pitt), ένας νεαρός (τότε) σκηνοθέτης που αργότερα αναδείχθηκε σε μεγάλο όνομα στο Χόλιγουντ (Fight Club, Benjamin Button, The Social Network) κι ένα πρωτότυπο και ανατρεπτικό σενάριο που αποτυπώνεται με τρόπο ανατριχιαστικό αλλά πάντα καλλιτεχνικό από τον Fincher. Απίθανος ο Kevin Spacey στο ρόλο του δολοφόνου, αγωνιώδες όσο λίγα το φινάλε, η ταινία έχει προβληθεί άπειρες φορές στην τηλεόραση, κατέχει θέση στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα θρίλερ παγκοσμίως και αποτελεί ξεκάθαρα must watch για κάθε σινεφίλ που σέβεται τον εαυτό του.

220px-Usual_suspects_ver1Συνήθεις Ύποπτοι (1995)
Γκανγκστερικό θρίλερ, 106΄
2 βραβεία Όσκαρ

Σενάριο: Christopher McQuarrie
Σκηνοθεσία: Bryan Singer
Πρωταγωνιστούν: Kevin Spacey, Stephen Baldwin, Gabriel Byrne

Ο μοναδικός επιζών μιας πολύνεκρης ένοπλης διαμάχης σε λιμάνι της Καλιφόρνια δίνει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα που οδήγησε σ΄ αυτή, με αρχή μια φαινομενικά τυχαία συνάντηση 5 ανθρώπων σε μια διαδικασία αναγνώρισης υπόπτων.

Υπάρχουν ταινίες που είναι προορισμένες να γίνουν αριστουργήματα, και με το που τις βλέπεις το καταλαβαίνεις με τη μία. Υπάρχουν όμως και οι άλλες, αυτές που δε φαίνονται με την πρώτη, αλλά τελικά κρύβουν κάτι το μεγαλειώδες. Τέτοια είναι και οι Συνήθεις Ύποπτοι, μια περιπέτεια μυστηρίου χωρίς πολύ μεγάλα ονόματα (εκτός του Spacey), μ΄ ένα σκηνοθέτη που τώρα βγάζει το.. ψωμί του γυρίζοντας τις ταινίες X-Men και μ΄ ένα τόσο δαιδαλώδες και αντιφατικό σενάριο που μπερδεύει και τον πιο προσεκτικό. Και αυτό ακριβώς θέλει. Στο απίστευτο φινάλε όλα αποκαλύπτονται, όλα βγάζουν νόημα (ή μήπως όχι;) και τότε μένεις μ΄ ανοιχτό το στόμα αντιλαμβανόμενος ότι αυτό που είδες είναι μοναδικό. Ίσως το πιο ανατρεπτικό και μαγικό φινάλε στην ιστορία του σινεμά, μπορείτε να πυροβολήσετε ελεύθερα όποιον σας το κάνει spoil πριν δείτε την ταινία. Αν δεν το έχετε κάνει ήδη (να δείτε το έργο, όχι να πυροβολήσετε).

220px-Good_Will_Hunting_theatrical_posterΟ Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997)
Δράμα, 125΄
2 βραβεία Όσκαρ

Σενάριο: Matt Damon & Ben Affleck
Σκηνοθεσία: Gus Van Sant
Πρωταγωνιστούν: Matt Damon, Robin Williams, Ben Affleck

O νεαρός Will Hunting (Damon) είναι μια σπάνια αλλά ακατέργαστη μαθηματική ιδιοφυία, αλλά χρειάζεται καθοδήγηση για να βρει τον εαυτό του και να αξιοποιήσει το ταλέντο του.

Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις ποια είναι η μεγαλύτερη ερμηνεία του αείμνηστου Ρόμπιν Γουίλιαμς, αλλά αυτή η ταινία θέτει σοβαρή υποψηφιότητα. Και το καλύτερο είναι ότι αυτό παίζει να είναι το μικρότερο από τα ατού της. Δυο νεαροί -τότε- φίλοι και συνεργάτες, οι πασίγνωστοι πια Matt Damon και Ben Affleck έγραψαν το σενάριο και πρωταγωνίστησαν σ΄ αυτό το έξοχο δράμα που τα έχει όλα. Χιούμορ, σασπένς, συγκίνηση, εκπλήξεις και πάνω απ΄ όλα ανθρωπιά, με βιώματα και χαρακτήρες βγαλμένα απ΄ τη ζωή. Σε μια χρονιά που τα Όσκαρ σάρωσε ο Τιτανικός, η ερμηνεία του Γουίλιαμς και το σενάριο των δύο φίλων κατόρθωσαν να δώσουν στην ταινία δύο πανάξια χρυσά αγαλματίδια. Όπως σχεδόν όλα τα έργα στα οποία έπαιξε ο εκλιπών κωμικός, ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ εκτός από μεγάλη ταινία αποτελεί και κινηματογραφικό μάθημα ζωής, αλλά και πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

American_history_x_posterΜαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (1998)
Crime drama, 118΄

Σενάριο: David McKenna
Σκηνοθεσία: Tony Kaye
Πρωταγωνιστούν: Edward Norton, Edward Furlong, Stacey Keach

Ένας νεοναζί, ενεργό μέλος μιας σχετικής οργάνωσης στις σύγχρονες ΗΠΑ, καταδικάζεται για ρατσιστικό έγκλημα και στη φυλακή συνειδητοποεί το λάθος του. Όταν αποφυλακιστεί, ωστόσο, θα δει το μικρό αδερφό του να θέλει να ακολουθήσει τον ίδιο λάθος δρόμο που αυτός αποκήρυξε.

Μια που πιάσαμε το θέμα «ταινίες-μαθήματα ζωής», ας μιλήσουμε για την κορωνίδα των ταινιών αυτών. Σε μια εποχή που η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και οι νεοναζιστικές τάσεις δείχνουν υψηλότερες από ποτέ (μεταπολεμικά), το αριστούργημα του Tony Kaye (που ήταν βέβαια μόνο τυπικά σκηνοθέτης και αντιτάχθηκε στην προβολή της ταινίας) δείχνει πιο επίκαιρο αλλά και απαραίτητο από ποτέ. Μέσα από την εκπληκτική εναλλαγή ασπρόμαυρο και έγχρωμου, παρελθόντος και παρόντος, μισαλλοδοξίας και ανεκτικότητας, μας δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως οι νεοναζιστικές ιδέες καταστρέφουν χιλιάδες ζωές: καταστρέφουν πρώτα απ΄ όλα τους ίδιους τους νεοναζί, ακόμη κι αν μετανοήσουν όπως ο αντιήρωας της ταινίας αυτής, τις οικογένειες, τους φίλους αλλά και τους επίπλαστους εχθρούς τους, διαβρώνοντας τελικά ολόκληρη την κοινωνία. Ένα από τα «καλά παιδιά» του Χόλιγουντ, ο Edward Norton, μεταμορφώνεται σε παρανοϊκό ακροδεξιό τέρας στην καλύτερη ερμηνεία της πλούσιας καριέρας του. Μια ταινία-διαμάντι που όλοι πρέπει να δουν για πολλούς λόγους.

220px-Green_mileΤο Πράσινο Μίλι (1999)
Δράμα φαντασίας, 188΄

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Frank Darabont
Πρωταγωνιστούν: Tom Hanks, David Morse, Michael Clarke Duncan

Ένας ηλικιωμένος, πρώην φύλακας σε πτέρυγα θανατοποινιτών, θυμάται τις περιπέτειές του εκεί, επικεντρώνοντας την ιστορία του σ΄ ένα γιγαντόσωμο μαύρο κατάδικο με παράξενες ικανότητες.

Σχεδόν κάθε βιβλίο του μεγάλου συγγραφέα Stephen King είναι φλέβα χρυσού για τον ίδιο, κι ένας λόγος παραπάνω είναι οι μεγάλες αμοιβές που εισπράττει για τις κινηματογραφικές μεταφορές των best-seller του. Αν και γενικά συγγραφέας «τρομακτικών ιστοριών» (Carrie, Shining, Misery κ.α.), ο Κινγκ έγραψε και δυο εκπληκτικά μυθιστορήματα με θέμα τις φυλακές, το Shawshank Redemption (γράψαμε γι΄ αυτό το φιλμ στο πρώτο μέρος του αφιερώματος) και τοΠράσινο Μίλι, που αμφότερα μετέφερε στην οθόνη ο Frank Darabont. Το Πράσινο Μίλι αποτελεί ακόμη μια πολύ ανθρώπινη ιστορία των 90΄s, μ΄ έναν εκπληκτικό Τομ Χανκς σ΄ έναν τυπικό γι΄ αυτόν ρόλο, ένα σενάριο-κόλαφος κατά της θανατικής ποινής και γενικά της στενοκεφαλιάς των ανθρώπων και των κανονισμών τους, η ταινία του Darabont δείχνει πάνω απ΄ όλα να πιστεύει στα θαύματα. Κι αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με το ρεαλισμό που κατά τ΄ άλλα προβάλλει, δεν ενοχλεί τόσο από τη στιγμή που την κάνει ακόμη πιο όμορφη…

rs_634x1024-150109135528-634-golden-globes-trophy.jw.1915Πριν πω οτιδήποτε άλλο, να ευχηθώ μέσα απ΄ την καρδιά μου καλή χρονιά σε όλους, με υγεία, ευτυχία και επιτυχίες. Στο πρώτο μας άρθρο για το 2016, λοιπόν, θα ασχοληθούμε με τη χθεσινοβραδινή απονομή των Χρυσών Σφαιρών, των κατά κοινή παραδοχή σημαντικότερων κινηματογραφικών βραβείων μετά τα Όσκαρ. Θα δούμε και θα αναλύσουμε τους νικητές και τους χαμένους αλλά και ό,τι αξιόλογο συνέβη χτες βράδυ στο Beverly Hilton Hotel του Λος Άντζελες.

Ο περσινός μεγάλος νικητής των Όσκαρ, Alejandro González Iñárritu, που πήρε σπίτι του τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου στην περσινή απονομή, συνεργάστηκε μ΄ έναν μεγάλο… loser, τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, στην επική περιπέτεια The Revenant (21/1 η πρεμιέρα του έργου στη χώρα μας, σας το συστήνω ανεπιφύλακτα) με σκοπό να σαρώσουν τα χρυσά αγαλματίδια. Στις Χρυσές Σφαίρες πάντως τα κατάφεραν, με τον Μεξικανό σκηνοθέτη να κερδίζει το βραβείο Σκηνοθεσίας, τον Leo αυτό του Α΄ Ανδρικού Ρόλου για δραματική ταινία (τρίτη Χρυσή Σφαίρα στην καριέρα του μετά από αυτές για τον Ιπτάμενο Κροίσο το 2004 και το Λύκο της Wall Street 9 χρόνια αργότερα) και την ταινία τους το σημαντικότερο βραβείο της βραδιάς, αυτό της Καλύτερης Δραματικής Ταινίας. Όπως ήταν φυσικό, το hashtag #GiveLeoAnOscar έχει ήδη αρχίσει να κυριαρχεί στα social media και θα τραβήξει μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου.

αρχείο λήψηςΣτους νικητές της χθεσινής βραδιάς ανήκει και το βιογραφικό φιλμ Steve Jobs, με θέμα τη ζωή του αείμνηστου ιδρυτή και προέδρου της Apple, το οποίο κέρδισε τα βραβεία Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την Kate Winslet και Σεναρίου για τον Aaron Sorkin. Δύο βραβεία κέρδισε και η φαντασμαγορική Διάσωση του Ρίντλεϊ Σκοτ, εκμεταλλευόμενη το διαχωρισμό των βασικών κατηγοριών σε δράματα και κωμωδίες. Συγκεκριμένα, η ταινία αναδείχθηκε Καλύτερη Κωμωδία ή Μιούζικαλ της χρονιάς και ο πρωταγωνιστής της Ματ Ντέιμον πήρε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τέτοιες ταινίες, για την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα μετά από 18 χρόνια και τον Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ (κάτι που ανέφερε και στο νικητήριο λόγο του).

Στην αντίστοιχη κατηγορία για τις γυναίκες νικήτρια αναδείχθηκε εύκολα η Τζένιφερ Λόρενς για το Joy, κερδίζοντας για τρίτη φορά τα τελευταία χρόνια τη Χρυσή Σφαίρα, όλες για ταινίες που σκηνοθέτησε ο David O. Russell. Στην ίδια κατηγορία για δραματικές ταινίες, η 26χρονη Brie Larson έκανε τη μίνι-έκπληξη κερδίζοντας για την ερμηνεία της στην ανεξάρτητη καναδο-ιρλανδέζικη παραγωγή The Room, και τώρα πάει και για το Όσκαρ.

images (1)Στους χαμένους της βραδιάς οι ταινίες-φαβορί The Big Short, Spotlight και Carol που έφυγαν με άδεια χέρια, αλλά δεν πρέπει να απογοητεύονται εν όψει Όσκαρ καθώς έχουμε δει πολλές φορές τα δύο βραβεία να μη συμβαδίζουν. Στα της βραδιάς, ο παρουσιαστής Ricky Gervais τα πήγε αρκετά καλά, έμπειρος γαρ καθώς παρουσίαζε για 4η φορά τις Χρυσές Σφαίρες. Υπήρχε έντονο αντιρατσιστικό κλίμα και δε μπορούσε να μην αναφερθεί και ο ρατσιστής υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, με τα μελανότερα χρώματα φυσικά. Από τους λόγους των νικητών, ξεχώρισε η αφιέρωση του Ντι Κάπριο στους ιθαγενείς των ΗΠΑ (κοινώς Ινδιάνους), για τους οποίους ζήτησε περισσότερα δικαιώματα και αναγνώριση. Εξαιρετική, και ταιριαστή στο αντιρατσιστικό κλίμα της απονομής, και η παρουσίαση από τον σπουδαίο Τομ Χανκς του τιμητικού βραβείου Cecil B. DeMille για τον σπουδαίο έγχρωμο ηθοποιό και δις κάτοχο Όσκαρ Denzel Washington. Στην παρουσίασή του ο Χανκς έκανε μια πανέμορφη ιστορική αναδρομή σε παλαιότερους νικητές του βραβείου, ονόματα-θρύλους που περιμένουν τους συνεχιστές τους.

imagesΓια όσους αρέσκονται σε στατιστικά, ο σπουδαίος Ιταλός συνθέτης Ennio Morricone έγινε ο γηραιότερος άνθρωπος που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα, κερδίζοντας στα 87 του για τη μουσική που έγραψε στους Μισητούς Οχτώ του Κουέντιν Ταραντίνο, και ελπίζει για το πρώτο του Όσκαρ. Μια άλλη παλιά καραβάνα, ο Σιλβέστερ Σταλόνε, κέρδισε το πρώτο σημαντικό βραβείο της καριέρας του (αν εξαιρέσουμε τα… Χρυσά Βατόμουρα) για την ερμηνεία του στο ν-οστό σίκουελ του Rocky με τίτλο Creed (Β΄ Ανδρικός Ρόλος). Αξιοσημείωτο επίσης το γεγονός πως όλοι οι υποψήφιοι στην κατηγορία Α΄ Ανδρικού δραματικής ταινίας κέρδισαν την υποψηφιότητα υποδυόμενοι υπαρκτά πρόσωπα.

Τέλος, στα τηλεοπτικά βραβεία (οι Χρυσές Σφαίρες απευθύνονται και στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη), ξεχώρισε η βράβευση του εξαιρετικού Mr. Robot ως καλύτερης Δραματικής Σειράς αλλά και αυτή της Lady Gaga για την ερμηνεία της στο American Horror Story: Hotel. Η τελευταία ξεχώρισε επίσης για την εκκεντρική (αν και άκρως φυσιολογική για την ίδια) εμφάνισή της, τον συγκινητικά προσωπικό λόγο (τουλάχιστον προσπάθησε) που εκφώνησε στην απονομή αλλά και ένα μικρό απρόοπτο με τον Ντι Κάπριο όταν πήγε να παραλάβει το βραβείο. Μπορείτε να την απολαύσετε στο βίντεο που ακολουθεί.

ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Καλύτερη Δραματική Ταινία: The Revenant
Καλύτερη Ταινία, Κωμωδία ή Μιούζικαλ: The Martian
Α΄ Ανδρικός Ρόλος, Δράμα: Leonardo DiCaprio, The Revenant
Α΄ Ανδρικός Ρόλος, Κωμωδία ή Μιούζικαλ: Matt Damon, The Martian
Α΄ Γυναικείος Ρόλος, Δράμα: Brie Larson, Room
Α΄ Γυναικείος Ρόλος, Κωμωδία ή Μιούζικαλ: Jennifer Lawrence, Joy
Β΄ Ανδρικός Ρόλος: Sylvester Stallone, Creed
Β΄ Γυναικείος Ρόλος: Kate Winslet, Steve Jobs
Σκηνοθεσία: Alejandro González Iñárritu, The Revenant
Σενάριο: Aaron Sorkin, Steve Jobs
Τραγούδι: «Writing’s on the Wall» (Sam Smith & Jimmy Napes), Spectre
Μουσική: Ennio Morricone, The Hateful Eight
Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Inside Out
Ξενόγλωσση Ταινία: Son of Saul, Ουγγαρία

Για τους τηλεοπτικούς νικητές και όλους τους υποψήφιους ρίξτε μια ματιά εδώ.

Υπενθυμίζουμε πως η τελετή απονομής των Όσκαρ θα γίνει στις 28 Φεβρουαρίου στο Λος Άντζελες, ενώ η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων την Πέμπτη που μας έρχεται, 14 Ιανουαρίου. Το Cinema Therapy θα είναι φυσικά στην «καρδιά» των γεγονότων για να σας μεταφέρει και φέτος τα πάντα σχετικά με τα μεγάλα βραβεία που έρχονται.

Ως γνωστόν, ο κινηματογράφος έχει ασχοληθεί πρακτικά με τα πάντα, αλλά ένα αγαπημένο θέμα των σκηνοθετών είναι οι επιστήμες, και οι άνθρωποι που σχετίζονται μ΄ αυτές. Το Cinema Therapy σας παρουσιάζει πέντε τέτοιες ταινίες που σημάδεψαν την κινηματογραφική ιστορία και σας καλοσωρίζει στο πιο «ακαδημαϊκό» αφιέρωμά του!

Στιγμιότυπο από την πρώτη ταινία "επιστημονικής φαντασίας", το γαλλικό Ταξίδι στο Φεγγάρι (1902)

Στιγμιότυπο από την πρώτη ταινία «επιστημονικής φαντασίας», το γαλλικό Ταξίδι στο Φεγγάρι (1902)

Ο 20ος αιώνας υπήρξε αδιαμφισβήτητα ο αιώνας κατά τον οποίο η επιστήμη και η πρόοδος θριάμβευσαν. Τεράστια βήματα, μεγαλύτερα ίσως απ΄ όσα είχε πραγματοποιήσει συνολικά η ανθρωπότητα μέχρι τότε, σε όλους τους τομείς του επιστητού, άλλαξαν για πάντα τις ζωές των ανθρώπων που πέρασαν από τον πλανήτη μας. Τον ίδιο αιώνα εμφανίστηκε και ο κινηματογράφος (αν το καλοσκεφτείτε, κι αυτός χάρη στην πρόοδο των επιστημών υπάρχει!) και, όπως είναι φυσιολογικό, ασχολήθηκε αρκετά με τα επιστημονικά επιτεύγματα των τελευταίων 150-200 ετών, καθώς και με τη ζωή και το έργο των επιστημόνων που τα κατέστησαν δυνατά. Στον αιώνα που διανύουμε, μάλιστα, οι ταινίες με θέμα την επιστήμη και τους ανθρώπους της αυξάνονται εντυπωσιακά, καθώς έχει δημιουργηθεί κι ένα νέο «παρακλάδι» τους που μελετά την επιστήμη της πληροφορικής και τους υπολογιστές (έρχεται σύντομα ειδικό αφιέρωμα γι΄ αυτό). Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνούμε πως ένα τεράστιο κομμάτι του κινηματογράφου, οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας (στο μέλλον θα υπάρξει και γι΄ αυτές αφιέρωμα), χρησιμοποιούν ως βάση και πηγή έμπνευσης τις επιστημονικές ανακαλύψεις της εποχής μας, τις οποίες φυσικά επεκτείνουν μέχρι εκεί που τους επιτρέπει η φαντασία των δημιουργών τους και το… μπάτζετ της παραγωγής. Σε κάθε περίπτωση, οι επιστήμες είναι από τα βασικά θέματα που απασχολούν τις (σύγχρονες, κυρίως) κινηματογραφικές παραγωγές, γεγονός που μοιάζει φυσικό αν αναλογιστούμε πως ο κινηματογράφος αντλεί τη θεματολογία του από την ανθρώπινη πραγματικότητα, και οι επιστήμες αποτελούν πια τον ακρογωνιαίο λίθο της. Πέντε ταινίες του είδους, που ασχολούνται άμεσα ή έμμεσα με επιστήμες, επιστήμονες ή παρεμφερείς έρευνες και ανακαλύψεις θα εξετάσουμε στις γραμμές που ακολουθούν. Το αφιέρωμα αυτό, επομένως, εκτός από ψυχαγωγικό, ελπίζω να αποδειχθεί άκρως εκπαιδευτικό και ενημερωτικό!

Oι ταινίες είναι αμερικανικές παραγωγές, εκτός αν τονίζεται το αντίθετο.

Madame Curie (1943)

3 Stars

220px-Madame_Curie_(film)_poster

Διάρκεια: 124΄
Είδος: Βιογραφικό δράμα
Σκηνοθεσία: Mervyn LeRoy
Πρωταγωνιστούν: Greer Garson, Walter Pidgeon, Henry Travers
Υπόθεση: Ο επιτυχημένος φυσικός και ορκισμένος εργένης Pierre Curie γνωρίζει και παντρεύεται τη Marie, μια ευφυή μαθήτριά του, και μαζί εργάζονται για μια τεραστίων διαστάσεων επιστημονική ανακάλυψη.

Η αλήθεια είναι πως ο κλασικός κινηματογράφος ασχολήθηκε ελάχιστα με τις επιστήμες, και οι λόγοι είναι προφανείς. Αυτές καταρχήν δεν είχαν προχωρήσει ούτε κατά διάνοια στο σημερινό βαθμό (άρα, η θεματολογία ήταν περιορισμένη), ενώ το κοινό είχε σχετικά μειωμένη αντίληψη και γνώριζε ελάχιστα για την πολύπλοκη επιστημονική ορολογία και τους διακεκριμένους εκπροσώπους της επιστήμης. Γι΄ αυτό και τούτο το φιλμ του Mervyn LeRoy (Little Caesar, Waterloo Bridge) αποκτά ξεχωριστή αξία, παρότι το στιλ και η φιλοσοφία του είναι αρκετά γλυκανάλατα και ξεπερασμένα για τα σημερινά δεδομένα. Το διάσημο ζεύγος Curie, που ανακάλυψε μετά από προσπάθειες ετών το ραδιενεργό στοιχείο ράδιο και έθεσε τις βάσεις για τη σύγχρονη πυρηνική φυσική, υποδύονται (σε μία από τις εννέα συνεργασίες τους), οι Walter Pidgeon και Greer Garson, δυο εξαιρετικά δημοφιλείς ηθοποιοί της εποχής που μάλλον έχουν ξεχαστεί σήμερα, και βλέποντας την ταινία πιθανότατα καταλαβαίνεις το γιατί. Παρά τα εμφανή ελαττώματά του, το έργο είναι από τα ελάχιστα της εποχής του που αναλύει τόσο διεξοδικά και με σχετικά μικρή αλλοίωση τη ζωή και το έργο μεγάλων επιστημόνων, και οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η Garson είναι τουλάχιστον αξιόλογη στο ρόλο της Curie, της μεγαλύτερης ίσως γυναίκας επιστήμονα στην ιστορία. Επίσης, η ταινία παρέχει μια σειρά από επιστημονικές πληροφορίες και όρους, που σήμερα τους βρίσκουμε με το πάτημα ενός κουμπιού, αλλά για το κοινό του 1943 ήταν πραγματική επανάσταση.

Επιστροφή στο Μέλλον (Back to the Future, 1985)

4 Stars

Back_to_the_Future

Διάρκεια: 116΄
Είδος: Κωμωδία επιστημονικής φαντασίας
Σκηνοθεσία: Robert Zemeckis
Πρωταγωνιστούν: Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Lea Thompson, Crispin Glover
Υπόθεση: Ένας νέος ταξιδεύει κατά λάθος στο παρελθόν, με ένα αυτοκίνητο-χρονομηχανή ενός τρελού επιστήμονα φίλου του, και οφείλει να διασφαλίσει πως οι έφηβοι γονείς του θα παντρευτούν προκειμένου να σώσει τη δική του ύπαρξη.

Είχα δηλώσει στην αρχή πως για τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας θα ακολουθήσει στο μέλλον ξεχωριστό αφιέρωμα, καθώς αποτελούν μεγάλο κεφάλαιο της τέχνης, αλλά τούτη εδώ ξεφεύγει αρκετά από την «πεπατημένη» του είδους, οπότε μπορεί να συμπεριληφθεί εδώ. Μια θεότρελη, τυπική των 80’s, κωμωδία του διάσημου Robert Zemeckis (Who Framed Roger Rabbit, Forrest Gump), με το νεαρό Marty McFly (Fox) να επιστρέφει στο 1955 (πριν 30 χρόνια, δηλαδή) και να συνυπάρχει με τους συνομήλικους, πλέον, γονείς του, οι οποίοι δε γνωρίζονταν ακόμη. Ο Marty επιδίδεται σε μια επίπονη και μακροχρόνια προσπάθεια να παρέμβει στο παρελθόν και να τους κάνει να ερωτευτούν και να παντρευτούν ώστε να εξασφαλιστεί η μελλοντική γέννησή του, ενώ ταυτόχρονα συνεργάζεται με τον παλαβό εφευρέτη που είναι υπεύθυνος για το όλο μπέρδεμα (Lloyd) ώστε να επιστρέψει… στο μέλλον. Αν και αποτελεί ένα ανάλαφρο sci-fi φιλμ, η ταινία θέτει αρκετά υποθετικά επιστημονικά ερωτήματα (κυρίως, το παράδοξο του παππού), στα οποία δίνει απάντηση μ΄ έναν χιουμοριστικό και ευχάριστο τρόπο, με μια περίεργη… παράδοξη λογική. Απ΄ τις καλύτερες κωμωδίες των 80΄s, άνοιξε το δρόμο για δύο σίκουελ και πολλές παρόμοιες sci-fi παραγωγές, ενώ βλέπεται το ίδιο ευχάριστα και σήμερα.

Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (Good Will Hunting, 1997)

4,5 stars

220px-Good_Will_Hunting_theatrical_poster

Διάρκεια: 126΄
Είδος: Δράμα
Σκηνοθεσία: Gus van Sant
Πρωταγωνιστούν: Matt Damon, Robin Williams, Ben Affleck, Minnie Driver
Υπόθεση: Ο νεαρός Γουίλ Χάντινγκ (Damon), επιστάτης στο MIT, αποτελεί μια κρυφή μαθηματική ιδιοφυία, αλλά χρειάζεται τη σωστή καθοδήγηση για να βρει το δρόμο του.

Μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους, γεμάτη νοσταλγία, συγκίνηση, ηθικά διδάγματα και μαθήματα ζωής. Το εμπνευσμένο, βραβευμένο με Όσκαρ πρωτότυπο σενάριο των Damon και Affleck έχει ως ήρωα τον Will Hunting, έναν καλόκαρδο αλλά με πολλά προβλήματα 20χρονο από τη Βοστώνη, που χωρίς να έχει σπουδάσει αποτελεί μια αυθεντική μεγαλοφυία, με εξαιρετική έφεση στα μαθηματικά και εκπληκτική φωτογραφική μνήμη. Οι δυνατότητές του κινδυνεύουν, όμως, να μείνουν αναξιοποίητες αν δε βρεθεί το κατάλληλο περιβάλλον για να συμβεί το αντίθετο, γι΄ αυτό κι ένας καθηγητής στο φημισμένο πανεπιστήμιο ΜΙΤ τον συστήνει σ΄ έναν ανθρωπιστή ψυχαναλυτή (Williams), που προσπαθώντας να τον καθοδηγήσει ανακαλύπτει πράγματα και για τη δική του ζωή. Μια πολύ ανθρώπινη ταινία, που καταδεικνύει με τον πιο συγκινητικό και πειστικό τρόπο τι μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος αν πιστέψει στις δυνατότητές του και εργαστεί σκληρά ώστε να τις αξιοποιήσει, καθώς και πόσο χρήσιμη είναι για το είδος μας η επαφή με άλλους ανθρώπους, με τους οποίος μπορούμε να μοιραστούμε τα προβλήματά μας και να βρούμε τις λύσεις. Συγκλονιστικός ο αείμνηστος Robin Williams, βραβεύτηκε δικαίως με Όσκαρ, συνολικά μια πολύ όμορφη ταινία που σε προβληματίζει για αρκετά πράγματα, αλλά ταυτόχρονα προσφέρει μια νότα αισιοδοξίας και ελπίδας.

Ένας Υπέροχος Άνθρωπος (A Beautiful Mind, 2001)

4,5 stars

A_Beautiful_Mind_Poster

Διάρκεια: 135΄
Είδος: Βιογραφικό δράμα
Σκηνοθεσία: Ron Howard
Πρωταγωνιστούν: Russell Crowe, Jennifer Connelly, Ed Harris
Υπόθεση: Η ζωή του διάσημου μαθηματικού και οικονομολόγου John Nash Jr. (Crowe), από τις εξαιρετικές ανακαλύψεις του μέχρι τη χαμηλή κοινωνικότητα και τα προβλήματα σχιζοφρένειας που αντιμετώπισε.

Το γεγονός πως το φιλμ αυτό είναι μάλλον το μοναδικό του είδους που απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας μάλλον λέει πολλά. Θέμα του η ζωή και το έργο του αείμνηστου (πέθανε πριν λίγες μέρες) βραβευμένου με Νόμπελ επιστήμονα John Nash, από τα πρώτα του βήματα στο Princeton, στο οποίο και παρουσίασε για πρώτη φορά την περίφημη εξίσωσή του (Nash equilibrium), μέχρι τη μακροχρόνια μάχη του με τη σχιζοφρένεια, που τον έκανε να βλέπει και να ακούει ανθρώπους που δεν υπήρχαν, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του ίδιου, της συζύγου και των παιδιών του, και την αναγνώριση που έλαβε τα τελευταία χρόνια από την επιστημονική κοινότητα. Μια πλήρης βιογραφία, θα μπορούσε να πει κανείς, με αρκετές ανακρίβειες και αλλοιώσεις, σχεδόν όλες όμως απαραίτητες για τη δραματοποίηση και την ομαλή εξέλιξη της πλοκής. Ένας συγκλονιστικός Ράσελ Κρόου απέδωσε τον πολύ απαιτητικό ρόλο του Nash με αρκετή ευελιξία και σεβασμό προς το πρόσωπο που υποδύθηκε, άγγιξε το back-to-back στα Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου (μετά το Μονομάχο), τελικά κέρδισε μόνο τη Χρυσή Σφαίρα. Εμβληματική και ατμοσφαιρική η σκηνοθεσία του Ron Howard, το έργο συνολικά αποτελεί, εκτός από ένα λαμπρό παράδειγμα κινηματογραφικής βιογραφίας, μια ταινία που καταδεικνύει ακόμη μια φορά την ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίσει ακόμη και τα πιο δύσκολα προβλήματα ασχολούμενος με αυτό που του αρέσει και τον «γεμίζει» ως προσωπικότητα. Ίσως η καλύτερη ταινία σχετικά με τις επιστήμες και τους επιστήμονες.

Η Θεωρία των Πάντων (The Theory of Everything, Μ. Βρετανία, 2014)

3 Stars

Theory_of_Everything

Διάρκεια: 123΄
Είδος: Βιογραφικό δράμα
Σκηνοθεσία: James Marsh
Πρωταγωνιστούν: Eddie Redmayne, Felicity Jones, Charlie Cox
Υπόθεση: Μια δραματοποιημένη ματιά στη ζωή του διάσημου φυσικού Stephen Hawking (Redmayne) και τη σχέση του με τη γυναίκα του (Jones).

Αναλυτική κριτική από το site μας για την ταινία μπορείτε να βρείτε εδώ.

Όταν πρωτοξεκίνησε το παρόν blog ήταν η περίοδος των Όσκαρ, και είχαμε γράψει αρκετά πράγματα για την ταινία αυτή. Οι δυνατότητές της, αναμφίβολα εξαιρετικές: η ζωή του παγκοσμίως διάσημου Stephen Hawking, ενός από τους μεγαλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών, που αποτελεί ένα απίστευτο δείγμα ανθρώπινης θέλησης και προσπάθειας, καθώς πάσχει εδώ και πολλά χρόνια από τη νόσο ALS, η οποία, ως γνωστόν, τον έχει καθηλώσει εδώ και μισό αιώνα σε αναπηρικό καροτσάκι. Παρά την εξαιρετική ερμηνεία του νεαρού, πολλά υποσχόμενου, Βρετανού Eddie Redmayne, που κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου ως Hawking, η ταινία πάσχει σε αρκετά σημεία, καθώς ενώ σου κινεί εξαρχής το ενδιαφέρον αδυνατεί να πετύχει το κάτι παραπάνω. Έχοντας στα χέρια του μια ιστορία με ακόμη περισσότερες δυνατότητες απ΄ αυτήν του John Nash (βλέπε Ένας Υπέροχος Άνθρωπος), ο James Marsh αποτυγχάνει να φέρει το κοινό σε στενή επαφή με τη συγκλονιστική ιστορία του Hawking, ενώ δεν παρέχει πολλές πληροφορίες για τη ζωή του διάσημου επιστήμονα απ΄ αυτές που κάποιος πιθανότατα ήδη θα γνώριζε. Η ταινία βέβαια είναι τουλάχιστον αξιόλογη και αποτελεί μια όμορφη δραματοποιημένη βιογραφία ενός ανεπανάληπτου βεληνεκούς επιστήμονα, και η θέση της στη συγκεκριμένη λίστα είναι εξ ορισμού εξασφαλισμένη.

quote-film-is-one-of-the-three-universal-languages-the-other-two-mathematics-and-music-frank-capra-31217
Η σχέση της έβδομης τέχνης με τις επιστήμες, και συγκεκριμένα τα μαθηματικά, αποδίδεται με τον καλύτερο τρόπο από τον τεράστιο Frank Capra (1897-1991).

Κρίνοντας από τον αριθμό και την ποιότητα παρόμοιων ταινιών που γυρίστηκαν τα τελευταία χρόνια, μπορούμε να πούμε πως η επιστήμη εξελίσσεται σε ένα από τα αγαπημένα θέματα των κινηματογραφικών δημιουργών, που αντλούν ιδέες και έμπνευση από τους ανθρώπους της για να δημιουργήσουν ορισμένες από τις πιο διάσημες ταινίες του πρόσφατου παρελθόντος. Για το φινάλε, σας έχουμε ένα Top 10 από το site WatchMojo, με τις δέκα μεγαλύτερες (πραγματικές ή μη) ιδιοφυίες που απεικονίστηκαν ποτέ σε στη μεγάλη οθόνη. Απολαύστε το!

Η μεγάλη μονομαχία μεταξύ δύο εκ των κορυφαίων ηθοποιών του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, αλλά και των αρχών του 21ου, του Αλ Πατσίνο και του Ρόμπερτ Ντε Νίρο συνεχίζεται ακόμη πιο έντονη! Υποδεχθείτε, λοιπόν, για δεύτερη φορά τους δύο μεγάλους αστέρες μας!

Πριν συνεχίσουμε την ανάλυσή μας, ορίστε μερικές μαγικές στιγμές των πρωταγωνιστών του αφιερώματος από ταινίες που δε συμπεριλήφθηκαν στη σύγκριση…

Σε διαφορετικούς ρόλους

Awakenings (1990) vs. Άρωμα Γυναίκας (1992)

220px-Awakenings220px-Scent_of_a_Woman

Awakenings (1990)

Σκηνοθεσία: Penny Marshall
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 121΄
Πρωταγωνιστούν: Robin Williams, Robert De Niro, Penelope Ann Miller
Υπόθεση: Στην Αμερική του 1969, τα θύματα μιας επιδημίας εγκεφαλίτιδας βρίσκονται σε κατατονία επί τέσσερις δεκαετίες, αλλά ένας ψυχίατρος αποφασίσει να τους χορηγήσει ένα νέο φάρμακο που μπορεί να τους βοηθήσει.

Άρωμα Γυναίκας (Scent of a Woman, 1992)

Σκηνοθεσία: Martin Brest
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 156΄
Πρωταγωνιστούν: Al Pacino, Chris O΄ Donnell, James Rebhorn
Υπόθεση: Ένας φοιτητής από το Όρεγκον χρειάζεται χρήματα και δέχεται να αναλάβει να προσέχει έναν τυφλό συνταγματάρχη εν αποστρατεία, αλλά η δουλειά αποδεικνύεται πολύ πιο περίπλοκη απ΄ ότι φαινόταν.

Ποιος είπε ότι ο Αλ Πατσίνο και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο ήταν καλοί μόνο σε ρόλους μαφιόζων, αστυνομικών και γενικά «σκληρών» του κινηματογράφου; Οι δυο μεγάλοι αστέρες έχουν αποδείξει πολλάκις την ικανότητά τους να αποδίδουν με εξίσου εξαιρετικό τρόπο πολύ πιο πολυδιάστατους, ευαίσθητους και συγκινητικούς ρόλους. Ορίστε δυο χτυπητά παραδείγματα. Στην ταινία Awakenings, ο Ντε Νίρο υποδύεται έναν έγκλειστο σε ψυχιατρική κλινική, που βρίσκεται σε κατατονία και τροχιά άρνησης να επικοινωνήσει επί 40 χρόνια, αλλά ξαφνικά συνέρχεται, μαζί με άλλους ασθενείς, χάρη σ΄ ένα (προσωρινά) θαυματουργό φάρμακο που του παρείχε ο ανθρωπιστής ψυχίατρος που υποδύεται ο αείμνηστος Ρόμπιν Γουίλιαμς. Η ερμηνεία του Ντε Νίρο είναι συγκλονιστική, ειδικά στις σκηνές που δείχνουν το χαρακτήρα του να προσπαθεί να προσαρμοστεί στη ζωή μετά από 40 χρόνια «αποχής», αλλά κι εκεί που οι παρενέργειες του φαρμάκου αρχίζουν να γίνονται αισθητές και το μέλλον δε δείχνει τόσο ρόδινο όσο φαινόταν… Μαζί με τον Γουίλιαμς και το εξαιρετικό σενάριο του Steven Zaillian (Η Λίστα του Σίντλερ), δημιουργούν μια πολύ συγκινητική ταινία. Από την άλλη, ο Πατσίνο έχει δώσει πιθανότατα την καλύτερη ερμηνεία του σ΄ έναν τέτοιο ρόλο, και συγκεκριμένα σ΄ αυτόν ενός τυφλού, εγωιστή αλλά παραδόξως ευαίσθητου συνταγματάρχη στο αξιόλογο – αν και συχνά κουραστικό – Άρωμα Γυναίκας. Έχοντας στο πλευρό του έναν μέτριο Chris O΄ Donnell κι ένα σενάριο με μεγάλες δυνατότητες αλλά εμφανή ελαττώματα, ο σπουδαίος ηθοποιός συγκινεί και τον πιο αναίσθητο με την ερμηνεία του, ειδικά στη σκηνή του τανγκό που παραθέτουμε στη συνέχεια, καθώς και σ΄ αυτή στο φινάλε όταν υπερασπίζεται το νεαρό συνοδό του. Αξεπέραστη ερμηνεία, του χάρισε δικαίως το μοναδικό Όσκαρ της πλούσιας καριέρας του.

Επιτέλους μαζί!

Ένταση (Heat, 1995)

220px-Heatposter

Σκηνοθεσία: Michael Mann
Είδος: Γκανγκστερική περιπέτεια, θρίλερ
Διάρκεια: 170΄
Πρωταγωνιστούν: Al Pacino, Robert De Niro, Jon Voight, Val Kilmer
Υπόθεση: Μια συμμορία ληστών αρχίζει να αισθάνεται την «καυτή ανάσα» της αστυνομίας όταν αφήνει – χωρίς κάποιο μέλος της να το καταλάβει – ένα στοιχείο στην τελευταία της ληστεία.

Το κοινό στις δεκαετίες του ’70, του ’80 και του ’90 λάτρεψε τόσο τον Πατσίνο όσο και τον Ντε Νίρο. Έχοντας παρόμοιες καταβολές, αναδειχθεί με παρόμοιο τρόπο και ειδικευτεί σε παρόμοιους ρόλους με αρκετά παρόμοιο στιλ υποκριτικής, ήταν αναπόφευκτο να υπάρξουν συγκρίσεις, ενώ υπήρξε λαϊκή απαίτηση να συμπρωταγωνιστήσουν μαζί κάποτε, δεδομένου πως είναι χρόνια φίλοι στην προσωπική τους ζωή (φυσικά, οι δυο τους είναι πρωταγωνιστές στο δεύτερο μέρος του Νονού, αλλά, όπως εξηγήσαμε και στο πρώτο μέρος της cine-μαχίας, δεν εμφανίστηκαν μαζί σε καμία σκηνή. Τελικά, το έργο να τους «ενώσει» σε κάποιο φιλμ ανέλαβε ο διακεκριμένος σκηνοθέτης Michael Mann (Ο Τελευταίος των Μοϊκανών), ο οποίος μάλιστα έθεσε τους χαρακτήρες τους αντιμέτωπους: ο ένας (Ντε Νίρο) επικεφαλής μιας συμμορίας ληστών, ο άλλος (Πατσίνο), ο αστυνομικός που τους καταδιώκει. Αν και η ταινία δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα καλογυρισμένο θρίλερ με πολλή δράση και αρκετή αγωνία, μόνο η παρουσία αυτών των δύο κολοσσών στην ίδια ταινία, μόνο η ύπαρξή τους ταυτόχρονα στη μεγάλη οθόνη, είναι αρκετή να ανεβάσει επίπεδο το έργο. Οι χαρακτήρες που υποδύονται δε διαφέρουν πολύ απ΄ αυτούς που τους καταξίωσαν: στην αντίθετη πλευρά του νόμου μεν, αλλά με κώδικα τιμής, ανδρισμό, αξιοπρέπεια και βαθιά εσωτερική αναζήτηση. Και φυσικά, τεράστιο σεβασμό ο ένας προς τον άλλο, τον ίδιο ακριβώς που επιδεικνύουν και ως άνθρωποι, τον ίδιο που τους καθιστά, εκτός από τεράστιους ηθοποιούς, και ξεχωριστές προσωπικότητες. Το μεγαλείο των δυο αστέρων ξεδιπλώνεται αριστουργηματικά στην ταινία αυτή του Michael Mann, κι ας έχουν γυρίσει και οι δύο (πολύ) καλύτερες. Για τα πρακτικά, να αναφέρουμε πως μετά απ΄ την Ένταση, οι δυο γίγαντες του σινεμά συνεργάστηκαν ξανά μόνο μια φορά: στο μετριότατο θρίλερ Righteous Kill, το 2008. Το να τους βλέπεις μαζί στην ίδια ταινία αποτελεί, σε κάθε περίπτωση, μοναδική εμπειρία. Απολαύστε τους.

Διακωμωδώντας το στιλ τους

Ανάλυσέ το (1999) vs. Η Συμμορία των 13 (2007)

220px-Analyze_this220px-Oceans13Poster1

Ανάλυσέ το (Analyze This, 1999)

Σκηνοθεσία: Harold Ramis
Είδος: Γκανγκστερική κωμωδία
Διάρκεια: 103΄
Πρωταγωνιστούν: Billy Crystal, Robert De Niro, Liza Kudrow, Joe Viterelli
Υπόθεση: Ένας ψυχίατρος, απογοητευμένος επειδή οι περιπτώσεις που αναλαμβάνει δεν είναι ενδιαφέρουσες, βλέπει τη ζωή του να αλλάζει όταν ένας ανασφαλής μεγαλομαφιόζος θα του ζητήσει ψυχιατρική βοήθεια.

Η Συμμορία των 13 (Ocean’s Thirteen, 2007)

Σκηνοθεσία: Steven Soderbergh
Είδος: Περιπέτεια δράσης, κωμωδία
Διάρκεια: 114΄
Πρωταγωνιστούν: George Clooney, Brad Pitt, Matt Damon, Andy Garcia, Al Pacino
Υπόθεση: O Danny Ocean ετοιμάζει τη συμμορία του για μια νέα επίθεση, αυτή τη φορά εναντίον του ιδιοκτήτη καζίνο Willy Bank (Pacino), ο οποίος πρόδωσε ένα μέλος της αρχικής συμμορίας.

Καθώς περνούν τα χρόνια, οι κλασικοί ρόλοι που υποδύθηκαν εξαιρετικά οι δυο σταρ έχουν εξελιχθεί, ο κινηματογραφικός γκάνγκστερ του 1980 και του 2010 απέχουν αρκετά στο στιλ και τις αρχές τους. Ταυτόχρονα, τα χρόνια πέρασαν και για τους ίδιους, οπότε τους είναι πολύ πιο εύκολο και πρακτικό να υποδύονται πιο ανάλαφρους και χαμηλών τόνων, που προσεγγίζουν, ωστόσο, μ΄ έναν κωμικό τρόπο΄τις παλιές δόξες. Στην παλαβή κωμωδία Ανάλυσέ το, για παράδειγμα, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο υποδύεται έναν… ανασφαλή και με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα μεγαλομαφιόζο, που ζητά τη βοήθεια ενός φιλήσυχου ψυχαναλυτή, τον οποίο υποδύεται εξαιρετικά ο Billy Crystal, για να τα λύσει, αλλά και για να ισχυροποιήσει ξανά την κλονισμένη θέση του στην ιεραρχία της Μαφίας. Σατιρίζοντας ουσιαστικά παλαιότερους παρόμοιους ρόλους του, και χάρη και στην εξαιρετική καθοδήγηση του ειδικού στις κωμωδίες Harold Ramis (Ghostbusters, Η Μέρα της Μαρμότας), ο Ντε Νίρο είναι απολαυστικός, και αποδεικνύει πως εκτός από «σκληρός» και συγκινητικός, μπορεί να είναι και πολύ αστείος. Ο Πατσίνο, πάλι, είχε πάντοτε λιγότερο καλές σχέσεις με την κωμωδία και το χιούμορ, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει γυρίσει κι αυτός αρκετές ανάλαφρες ταινίες. Σ΄ αυτό το πλαίσιο, δέχτηκε να παίξει στη Συμμορία των 13, την τρίτη ταινία μιας τριλογίας με ensemble cast – όλοι αστέρες – που υπόσχεται πολλή δράση, γκλάμουρ, στιλ και αρκετό παράλογο χιούμορ. Αυτά ενσαρκώνει και ο χαρακτήρας του Πατσίνο στο φιλμ: ο ιδιοκτήτης καζίνο Willy Bank, ένας υψηλής αισθητικής και με πολλές γνωριμίες (έχει σφίξει το χέρι του Φρανκ Σινάτρα) παράνομος, εναντίον του οποίου στρέφονται οι πρωταγωνιστές όταν προδίδει έναν απ΄ αυτούς. Σε αντίθεση με τον Ντε Νίρο στο Ανάλυσέ το, ο Πατσίνο δεν είναι πρωταγωνιστής, ούτε περιμένεις απ΄ αυτόν τη βασική δόση χιούμορ και δράσης της ταινίας. Αποδεικνύει, ωστόσο, κι αυτός την ικανότητά του σε ανάλαφρους και ευχάριστους ρόλους, που προσεγγίζουν αυτούς που τον ανέδειξαν, αλλά με πιο κωμικές ιδιότητες. Όπως και να χει το πράγμα, Πατσίνο και Ντε Νίρο εξακολουθούν να μας εκπλήσσουν με τις ικανότητές τους σε μια μεγάλη ποικιλία ρόλων, και οι καριέρες τους μόνο τελειωμένες δεν πρέπει να θεωρούνται…

Φυσικά, οι ταινίες και τα παραδείγματα που παραθέσαμε είναι ελάχιστο δείγμα μπροστά στο μεγαλείο και την μακρόχρονη καριέρα των δύο μεγάλων ηθοποιών, και δεν είναι ούτε κατά διάνοια αρκετά για να εκθέσουν το ταλέντο και τις ικανότητές τους. Αμφότεροι έχουν πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ακόμη επιτυχίες, αλλά θα ήταν κουραστικό και για σας και για μας να τις αναλύσουμε όλες. Γι΄ αυτό και θα κλείσουμε το αφιέρωμά μας με δυο βίντεο που έχουν συγκεντρώσει τις μεγαλύτερες στιγμές από ολόκληρη την καριέρα τους, δυο βίντεο που ίσως σας βοηθήσουν να κατανοήσετε ακόμη καλύτερα με πόσο κορυφαίους ανθρώπους του σινεμά έχουμε να κάνουμε…

Η τιτανομαχία μεταξύ δύο εκ των καλύτερων δημιουργών των τελευταίων 40 ετών, του Στίβεν Σπίλμπεργκ και του Μάρτιν Σκορτσέζε, συνεχίζεται. Στο δεύτερο μέρος αναλύουμε συνολικά 8 ταινίες (4 ζευγάρια) που σημάδεψαν τις καριέρες των δημιουργών τους αλλά και το κοινό που είχε την τύχη να τις απολαύσει.

Η «Καλύτερη Ταινία»
Η Λίστα του Σίντλερ (1993) vs. Ο Πληροφοριοδότης (2006)

220px-Schindler's_List_movie
5-starsΔιάρκεια: 197΄
Είδος: Ιστορικό δράμα
Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Πρωταγωνιστούν: Liam Neeson, Ralph Fiennes, Ben Kingsley, Caroline Goodall
Υπόθεση: Στην Πολωνία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Γερμανός βιομήχανος Όσκαρ Σίντλερ αρχίζει να ενδιαφέρεται για τους Εβραίους υπαλλήλους του καθώς βλέπει την καταδίωξη που υφίστανται από τους Ναζί.

220px-Departed2344,5 starsΔιάρκεια: 151΄
Είδος: Περιπέτεια δράσης, δράμα
Σκηνοθεσία: Martin Scorcese
Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Matt Damon, Jack Nicholson, Mark Wahlberg
Υπόθεση: Ένας πράκτορας της αστυνομίας που έχει εισχωρήσει στην Ιρλανδική Μαφία της Βοστόνης ως πληροφοριοδότης, και ένας μαφιόζος με την ίδια αποστολή στην αστυνομία, εμπλέκονται σ΄ έναν αγώνα δρόμου για το ποιος θα αποκαλύψει πρώτος ποιον, όταν και οι δυο πλευρές συνειδητοποιούν ότι στις τάξεις τους υπάρχει κατάσκοπος.

Σε αντίθεση με άλλους μεγάλους δημιουργούς (Alfred Hitchock, Sidney Lumet, David Fincher και πολλοί άλλοι), ο Spielberg και ο Scorcese είχαν την τύχη να δουν από μία ταινία τους να κερδίζει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, και τους ίδιους να κερδίζουν το αντίστοιχο βραβείο σκηνοθεσίας. Και το πιο περίεργο, το κέρδισαν ο καθένας για την ταινία που μάλλον είναι όντως η καλύτερή του. Για το Σπίλμπεργκ δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Η Λίστα του Σίντλερ είναι ένα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου σινεμά, μια ταινία ρεαλιστική, συγκινητική, επική με συγκλονιστικές ερμηνείες (που κακώς δεν απέφεραν κανένα Όσκαρ), ανεπανάληπτη σκηνοθεσία (οι θηριωδίες των Ναζί απεικονίζονται με τον πιο λεπτομερή, ανατριχιαστικό τρόπο, ενώ η ταινία είναι ασπρόμαυρη με μοναδική εξαίρεση το κοριτσάκι με το κόκκινο φόρεμα) και ένα σενάριο που η μεγάλη του δύναμη είναι ότι βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Ο Πληροφοριοδότης, από την άλλη, είναι αναμφίβολα μια μεγάλη ταινία, αλλά του λείπει το κάτι παραπάνω που θα τον κατέτασσε στα αριστουργήματα, επομένως άλλες ταινίες του Σκορτσέζε όπως Το Νησί των Καταραμένων και Ο Λύκος της Wall Street μπορούν να θεωρηθούν ισάξιές του. Τρεις μεγάλοι αστέρες του σινεμά (DiCaprio, Damon, Nicholson) δίνουν καταπληκτικές ερμηνείες, η δράση και η αγωνία δεν αφήνουν το θεατή να πάρει ανάσα, αλλά ίσως το σενάριο και οι συντελεστές να δημιουργούν προσδοκίες για κάτι πολύ μεγάλο, που δεν επαληθεύονται. Αναμφίβολα η ταινία άξιζε τα Όσκαρ που κέρδισε και είναι μια από τις καλύτερες του 21ου αιώνα, αλλά οι δυνατότητές της ήταν ακόμη περισσότερες. Σε κάθε περίπτωση, απέδειξε ότι ο Σκορτσέζε περνά από το 2000 και μετά τη… δεύτερη σκηνοθετική νιότη του.

Το τρίωρο ιστορικό έπος
Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (1998) vs. Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης (2002)

220px-Saving_Private_Ryan_poster4 StarsΔιάρκεια: 169΄
Είδος: Περιπέτεια, δράμα
Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Πρωταγωνιστούν: Tom Hanks, Edward Burns, Matt Damon, Tom Sizemore
Υπόθεση: Μετά την απόβαση στη Νορμανδία, μια ομάδα Αμερικανών στρατιωτών αναλαμβάνει να εντοπίσει και να διασώσει έναν αλεξιπτωτιστή που βρέθηκε πίσω από τις εχθρικές γραμμές, ενώ και τα τρία αδέρφια του χάθηκαν στον πόλεμο.

220px-Gangs_of_New_York_Poster4 StarsΔιάρκεια: 160΄
Είδος: Ιστορικό δράμα
Σκηνοθεσία: Martin Scorcese
Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Daniel Day-Lewis, Cameron Diaz, Liam Neeson
Υπόθεση: Το 1863, ο Amsterdam Vallon επιστρέφει στην περιοχή των Πέντε Σημείων στη Νέα Υόρκη, για να εκδικηθεί τον δολοφόνο του πατέρα του και κυρίαρχο της περιοχής. Ο Αμερικανικός εμφύλιος, όμως, που εξελίσσεται αποτελεί έναν απρόβλεπτο παράγοντα στα σχέδια και των δύο.

Οι ταινίες εποχής είναι ακόμη ένα είδος που τόσο ο Στίβεν Σπίλμπεργκ όσο και ο Μάρτιν Σκορτσέζε διέπρεψαν. Ο πρώτος ασχολήθηκε κυρίως με μεγάλους σύγχρονους πολέμους, όπως ο Αμερικανικός εμφύλιος (Λίνκολν), ο Α΄ Παγκόσμιος (Το Άλογο του Πολέμου) και, φυσικά, ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (Λίστα του Σίντλερ). Με τον τελευταίο ασχολείται και στην επική Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν, μόνο που εδώ ασχολείται με όσα συνέβησαν στο πεδίο της μάχης και όχι με το Ολοκαύτωμα. Το πρώτο δεκάλεπτο του φιλμ βλέπουμε μια δραματοποιημένη περιγραφή της απόβασης της Νορμανδίας, και είναι ό,τι πιο καλλιτεχνικά βίαιο έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη. Δεν είναι εύκολο να βλέπεις βόμβες να σκάνε, σώματα να διαμελίζονται και στοίβες πτώματα να δημιουργούνται, και όλα αυτά να αποδίδονται με τόσο ρεαλιστικό και υψηλής αισθητικής τρόπο. Η υπόλοιπη ταινία βασίζεται στην εξαιρετική ερμηνεία του αγαπημένου πρωταγωνιστή του Σπίλμπεργκ, Tom Hanks, καθώς και στη γεμάτη εντυπωσιακά και απαιτητικά πλάνα σκηνοθεσία, που του χάρισε και δεύτερο Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Σε αντίθεση με το Σπίλμπεργκ, ο Μάρτιν Σκορτσέζε ασχολήθηκε περισσότερο με την εξέλιξη της αμερικανικής κοινωνίας στους περίπου δύο αιώνες ιστορίας του έθνους, και στις εξίσου επικές Συμμορίες της Νέας Υόρκης, παρουσιάζει με τον πιο διορατικό τρόπο τη Νεοϋορκέζικη κοινωνία εν μέσω εμφυλίου, που μαστίζονταν από τη βία, το ρατσισμό και την προκατάληψη. Οι κεντρικοί χαρακτήρες, ο βίαιος και ρατσιστής Bill Cutting (Daniel Day-Lewis) και ο νεαρός παθιασμένος Ιρλανδός Amsterdam Vallon (DiCaprio), ανεξάρτητα από τις τεράστιες διαφορές τους, είναι άνθρωποι που με το δικό τους τρόπο συνέβαλαν στη δημιουργία της σύγχρονης Αμερικής. Οι δυο πρωταγωνιστές είναι απολαυστικοί, και ο Σκορτσέζε απλά δίνει ρέστα πίσω απ΄ την κάμερα, πρωτοτυπώντας ακόμη μια φορά καθώς απεικονίζει τον εμφύλιο από την πλευρά του Βορρά (συνήθως απεικονίζεται ο Νότος). Τέλος, οι ταινίες αυτές δείχνουν πως οι περισσότεροι σταρ των τελευταίων ετών έχουν συνεργαστεί και με τους δύο μεγάλους δημιουργούς: ο Matt Damon πρωταγωνίστησε στον Πληροφοριοδότη του Σκορτσέζε, ενώ οι Leonardo DiCaprio, Daniel Day Lewis και Liam Neeson έπαιξαν σε τουλάχιστον μία μεγάλη επιτυχία του Σπίλμπεργκ (Πιάσε με αν Μπορείς, Λίνκολν και Λίστα του Σίντλερ αντίστοιχα).

Αναδεικνύοντας τον Ντι Κάπριο
Πιάσε με αν Μπορείς (2002) vs. The Aviator (2004)

220px-Catch_Me_If_You_Can_2002_movie4,5 starsΔιάρκεια: 141΄
Είδος: Βιογραφικό δράμα, περιπέτεια
Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Tom Hanks, Christopher Walken, Martin Sheen
Υπόθεση: Η ιστορία του κορυφαίου παραχαράκτη Frank Abagnale Jr, που πριν κλείσει τα 19 του χρόνια είχε κερδίσει εκατομμύρια δολλάρια πλαστογραφώντας επιταγές ως πιλότος της PanAm, διακεκριμένος χειρουργός και δημόσιος κατήγορος.

220px-The_Aviator_Poster4,5 starsΔιάρκεια: 170΄
Είδος: Βιογραφικό δράμα
Σκηνοθεσία: Martin Scorcese
Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Cate Blanchett, Kate Beckinsale, John C. Reilly, Alec Baldwin
Υπόθεση: Ο βίος και η πολιτεία του επιχειρηματία Howard Hughes από τη δεκαετία του 1920 μέχρι αυτήν του 1940, όταν και διέπρεψε ως ιδιοκτήτης αεροπορικής εταιρίας και μεγαλοπαραγωγός του κλασικού Χόλιγουντ, αλλά η ψυχική του υγεία γινόταν όλο και πιο εύθραυστη.

Ίσως ο τίτλος του συγκεκριμένου ζεύγους να είναι λανθασμένος. Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο είχε ήδη αναδειχθεί στο Χόλιγουντ από τη δεκαετία του ΄90 μέσα από τις – ανώριμες αλλά πετυχημένες – ερμηνείες του σε ταινίες όπως Ρωμαίος και Ιουλιέτα και, φυσικά, στον Τιτανικό. Ποιοτικός ηθοποιός όμως δεν ήταν. Αυτό το έργο ανέλαβαν, μεταξύ άλλων, ο Μάρτιν Σκορτσέζε και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, με τον πρώτο να αναπτύσσει μαζί του μια εξαιρετική συνεργασία που διαρκεί μέχρι σήμερα και… κάνει θαύματα. Όσο ο, 28χρονος τότε, Ντι Κάπριο, γύριζε τις Συμμορίες της Νέας Υόρκης του Σκορτσέζε, τον είχε εντοπίσει ο Σπίλμπεργκ και του έδωσε τον δύσκολο πρωταγωνιστικό ρόλο του παραχαράκτη Frank Abagnale Jr. Ρόλος που είναι δύσκολος τόσο γιατί ο χαρακτήρας που υποδύεται είναι υπαρκτό πρόσωπο, όσο και γιατί το πρόσωπο αυτό είχε μια τόσο ενδιαφέρουσα και πολυτάραχη ζωή, που το να… μπεις στο μυαλό του χρειάζεται μεγάλη τέχνη. Με την ερμηνεία του όμως ο Ντι Κάπριο έβγαλε ασπροπρόσωπο τον Σπίλμπεργκ, και ξεκίνησε μια λαμπρή καριέρα σε ποιοτικούς ρόλους. Πολλούς τέτοιους του έδωσε στη συνέχεια ο Σκορτσέζε, και ο πιο χαρακτηριστικός από αυτούς ήταν αυτός του επιχειρηματία Howard Hughes. Τα ίδια κι εδώ. Υπαρκτό πρόσωπο, με μοναδική και πολυδιάστατη προσωπικότητα, τεράστιες φιλοδοξίες, και εύθραυστο εσωτερικό κόσμο. Αυτή τη φορά ο Ντι Κάπριο ταυτίζεται πλήρως με το ρόλο του: δείχνει απίστευτα έξυπνος και δραστήριος, παθιασμένος και φιλόδοξος, αλλά ταυτόχρονα παρανοϊκός. Απορίας άξιο γιατί δεν κέρδισε Όσκαρ. Το ρόλο του πλούσιου επιχειρηματία, άλλωστε, ο Ντι Κάπριο τον επανέλαβε στο μέλλον με μεγάλη επιτυχία (Ο Υπέροχος Γκάτσμπι, Ο Λύκος της Wall Street). Σε κάθε περίπτωση, οι δυο ταινίες αυτές, μαζί με τις Συμμορίες της Νέας Υόρκης που αναλύσαμε πριν, μετέτρεψαν τον Ντι Κάπριο από έναν μέτριο ηθοποιό που πρωταγωνιστούσε χάρη στη γοητεία του και μόνο, σε έναν ώριμο σταρ που διαθέτει αδιαμφισβήτητη ποιότητα και μπορεί να αποδώσει με την ίδια άνεση ανάλαφρους και σοβαρούς ρόλους. Και τόσο ο Σπίλμπεργκ, όσο και ο Σκορτσέζε αξίζουν τα εύσημα για το κατόρθωμα αυτό.

Η τελευταία ταινία… μέχρι την επόμενη
Λίνκολν (2012) vs. Ο Λύκος της Wall Street (2013)

220px-Lincoln_2012_Teaser_Poster3,5 StarsΔιάρκεια: 150΄
Είδος: Ιστορικό δράμα, βιογραφία
Σκηνοθεσία: Steven Spielberg
Πρωταγωνιστούν: Daniel Day-Lewis, Sally Field, David Strathairn, Joseph Gordon-Levitt, Tommy Lee Jones
Υπόθεση: Ενώ ο Αμερικανικός Εμφύλιος μαίνεται, ο πρόεδρος Λίνκολν προσπαθεί να εξασφαλίσει τη νίκη στο πεδίο της μάχης και ταυτόχρονα να κάμψει την αντίσταση του Κογκρέσου στην προσπάθεια του να περάσει ένα διάταγμα απελευθέρωσης των σκλάβων.

WallStreet2013poster4,5 starsΔιάρκεια: 179΄
Είδος: Μαύρη κωμωδία, βιογραφία
Σκηνοθεσία: Martin Scorcese
Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Jonah Hill, Margot Robbie, Matthew McConaughey
Υπόθεση: Η άνοδος και η πτώση του χρηματιστή Τζόρνταν Μπέλφορτ, από τα τεράστια κέρδη του στη Wall Street με νόμιμους και παράνομους τρόπους μέχρι τα προβλήματα που αντιμετώπισε με τις εξαρτήσεις, τη διαφθορά και το FBI.

Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 2010, και μετά από μισό αιώνα καριέρας, ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Μάρτιν Σκορτσέζε εξακολουθούν να είναι ενεργοί και να μας προσφέρουν μεγάλες ταινίες. Μέχρι να κυκλοφορήσουν στους κινηματογράφους οι νέες ταινίες τους (Bridge of Spies και Silence, αντίστοιχα), πιο πρόσφατες ταινίες τους είναι αυτές που παρουσιάζουμε εδώ. Το Λίνκολν αποτελεί, μετά τη Λίστα του Σίντλερ, την πιο ώριμη, σοβαρή και λιγότερο εντυπωσιακή (από άποψη ειδικών εφέ και τεχνολογικών μέσων) ταινία του Σπίλμπεργκ. Η αφήγηση της ιστορίας του μεγάλου Αμερικανού προέδρου κατά τη διάρκεια του εμφυλίου είναι μεστή και απέριττη, ο Σπίλμπεργκ προτιμά να μείνει στα γεγονότα, και η ταινία του σίγουρα δεν είναι εντυπωσιακή. Είναι ένα δείγμα ενός σκηνοθέτη στην ωριμότητά του, που δεν έχει πλέον επιθυμία για φαντασμαγορικά σκηνικά, χρώματα και οπτικά εφέ, και θέλει οι ταινίες του να είναι προσγειωμένες και ρεαλιστικές. Μεγάλη αξία στην ταινία δίνει φυσικά η ερμηνεία του Daniel Day-Lewis στο ρόλο του Lincoln, που τον κατέστησε το μοναδικό μέχρι στιγμής άνδρα ηθοποιό με 3 Όσκαρ στην κατοχή του. Όσο το Lincoln κυκλοφορούσε στους κινηματογράφους, ο Μάρτιν Σκορτσέζε ετοίμαζε μια εντελώς διαφορετική ταινία. Ο Λύκος της Wall Street είναι μια από τις πιο άναρχες, ανώριμες και χωρίς ίχνος σοβαρότητας ταινίες που έχει γυρίσει ο μεγάλος δημιουργός, αλλά ταυτόχρονα μια από τις καλύτερες. Ο Σκορτσέζε ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Προσέγγισε ίσως για πρώτη φορά στην καριέρα του την κωμωδία (αν και πάντα είχαν κάποια δόση χιούμορ τα έργα του), έδωσε στον Ντι Κάπριο ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι, και μας έδειξε και πάλι τις τεράστιες δυνατότητές του. Η ταινία κατηγορήθηκε για σεξισμό, προώθηση ενός ανήθικου lifestyle καθώς και για τις πολλές ακατάλληλες σκηνές που περιέχει, αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει πλήρως τους συντελεστές της. Χιούμορ, δράση, συγκίνηση και… προκλητικές σκηνές συνθέτουν μια ταινία που, αν και αρκετοί καταδικάζουν, η πλειοψηφία του κοινού αγάπησε. Κι εμείς επίσης.

Οι 70χρονοι πια Σπίλμπεργκ και Σκορτσέζε αποδεικνύουν διαρκώς πως δεν υστερούν σε τίποτα σε σχέση με νεότερους συναδέλφους τους, αλλά ούτε και με τους παλαιότερους εαυτούς τους. Αναμένουμε με μεγάλο ενδιαφέρον τις επόμενες παραγωγές τους, και εκφράζουμε το θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη μας για όσα μας προσέφεραν μέχρι τώρα. Κλείνουμε το αφιέρωμά μας μ΄ ένα μάλλον χιουμοριστικό βίντεο, στο οποίο σκηνοθέτες όπως ο Σπίλμπεργκ, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ, ο Κουέντιν Ταραντίνο και ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ… ραπάρουν προκειμένου να αναδειχθεί ο καλύτερος. Αν και δεν ανταποκρίνεται φυσικά στην πραγματικότητα, το βίντεο είναι γεμάτο σινεφίλ αναφορές και αναμφίβολα αστείο.

3 Stars

Interstellar Αφού ταξιδέψαμε μαζί του στον κόσμο των ταχυδακτυλουργών και της τηλεμεταφοράς στο Prestige (2006), κατόπιν στον κόσμο των ονείρων και των πολλαπλών επιπέδων τους στο Inception (2010) και, φυσικά, στην ούτως ή άλλως φανταστική Gotham City και τον ανθρώπινο σουπερ-ήρωα προστάτη της μέσω της τριλογίας του Σκοτεινού Ιππότη (2005-2012), ο διακεκριμένος σκηνοθέτης Κρίστοφερ Νόλαν μας δίνει την ευκαιρία να ταξιδέψουμε στο (πολύ) μακρινό διάστημα και στις πολλαπλές διαστάσεις. Μέσο του «ταξιδιού» μας η ταινία Interstellar, που διαδραματίζεται σε ένα ζοφερό κόσμο όπου τα τρόφιμα των ανθρώπων εξαντλούνται και ο θάνατος μοιάζει μαθηματικά βέβαιος. Μέσα στη μίζερη αυτή πραγματικότητα ο ιδεαλιστής Κούπερ (Matthew McCounaghey), μηχανικός και πρώην πιλότος της NASA , θα ανακαλύψει με τη βοήθεια της 10χρονης κόρης του Murph (Mackenzie Foy) και ενός περίεργου… φαντάσματος έναν μυστικό σταθμό της NASA που με αρχηγό τον καθηγητή Μπραντ (Michael Caine) προσπαθεί να σώσει τον κόσμο βρίσκοντας πλανήτες σε ένα μακρινό γαλαξία που ίσως να είναι κατοικήσιμοι. Ο Κούπερ θα συμφωνήσει να ηγηθεί της αποστολής εξερεύνησης των 3 επικρατέστερων για… μετανάστευση πλανητών, μαζί με την κόρη του καθηγητή (Anne Hathaway), δύο ακόμη ερευνητές και δύο περίεργα ρομπότ. Θα συναντήσουν άπειρες δυσκολίες, από μαύρες τρύπες που απειλούν να τους καταπιούν και καθυστερούν το χρόνο έτσι ώστε 1 ώρα στο μακρινό αυτό γαλαξία να ισοδυναμεί με 7 γήινα έτη μέχρι την έλλειψη καυσίμων και τις φιλονικίες που προκύπτουν μεταξύ τους από το ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησής τους, ενώ παράλληλα στη γη η ενήλικη πια Murph (Jessica Chastain) επιχειρεί να λύσει το μυστήριο του φαντάσματος και να πετύχει εκεί που απέτυχε ο καθηγητής. Η λύση του προβλήματος τελικά είναι τόσο περίπλοκη όσο η έννοια των πέντε διαστάσεων και συνάμα τόσο απλή όσο η ανθρώπινη αγάπη και το συναίσθημα.

O Matt Damon εμφανίζεται σ΄ έναν μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο.

O Matt Damon εμφανίζεται σ΄ έναν μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο.


Ο Νόλαν, πιστός στο δόγμα του να προσφέρει ιστορίες που φλερτάρουν με το μεταφυσικό-υπερφυσικό (χρησιμοποιώντας πάντα φαντασμαγορικά ειδικά εφέ) και ταυτόχρονα είναι τόσο προσιτές και ανθρώπινες, παρουσιάζει μια ταινία που δημιούργησε πολλές προσδοκίες και δικαίωσε τις περισσότερες. Και πώς να μην τις δικαιώσει όταν το καστ είναι μια παρέλαση αστέρων (5 ηθοποιοί που συμμετέχουν στο φιλμ έχουν βραβευτεί με Όσκαρ) που δίνουν απολαυστικές ερμηνείες , κυρίως ο ΜcCounaghey (με κεκτημένη ταχύτητα απ’ το περσινό χρυσό αγαλματίδιο) και ο αειθαλής Michael Caine. Η ταινία σου προκαλεί αρκετό δέος με τα σκηνικά και τα εφέ της αλλά αυτό δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με τη συγκίνηση που σου προκαλεί ειδικά στις σκηνές που ο Κούπερ επικοινωνεί με την κόρη του από μικρό κοριτσάκι μέχρι ετοιμοθάνατη γυναίκα. Το (μαύρο) χιούμορ δε λείπει, με κύριο εκφραστή του το καυστικότατο ρομπότ TARS, που ρυθμίστηκε να έχει μια περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Το μόνο για το οποίο μπορεί να κατηγορήσει κανείς την ταινία είναι τα λογικά κενά στην εξήγηση του μυστηρίου προς το φινάλε, αλλά εδώ που τα λέμε επιστημονική φαντασία είναι, χώρος για λογικά όρια δεν υπάρχει εφόσον επιτυγχάνονται οι στόχοι του Νόλαν και περνούν αβασάνιστα και ευχάριστα οι σχεδόν 3 ώρες της ταινίας.

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων