Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Archive

Tag: Ben Affleck

Robin_Williams_(6451536411)_(cropped)Ένα ήσυχο βράδυ Αυγούστου, πριν τρία χρόνια. Ήμουν έτοιμος να πέσω για ύπνο, όταν είπα να ρίξω μια τελευταία ματιά στο διαδίκτυο. Τότε είδα το νέο που με σημάδεψε: ο Ρόμπιν Γουίλιαμς είναι νεκρός.

Το πιο δύσκολο μέρος της όλης υπόθεσης ήταν να συνειδητοποιήσει κανείς ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος αυτοκτόνησε. «Πώς είναι δυνατόν;», αναρωτιόταν όλος ο κόσμος. Αυτός ο ηθοποιός, αυτός ο άνθρωπος που οι ατάκες και οι ρόλοι του γεμίζουν τον κόσμο με ελπίδα και αισιοδοξία, και φαινόταν ότι δεν προσποιούνταν, αλλά αυτά τα αισθήματα τα είχε μέσα στην καρδιά του. Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, για λόγους που δεν είναι του παρόντος, έβαλε τέλος στη ζωή του στις 11 Αυγούστου του 2014.

Στο άρθρο αυτό θα αναλύσουμε τρεις μόνο από τις ταινίες στις οποίες έπαιξε αυτός ο μεγάλος κωμικός και πραγματικά αποτελούν πηγή έμπνευσης, αισιοδοξίας και ελπίδας. Σ΄ αυτές τις ταινίες, ο Γουίλιαμς, ανεξάρτητα από το αν μας έκανε να γελάσουμε ή να κλάψουμε (πολύ συχνά και τα δύο), μας οδήγησε σίγουρα στη σκέψη πως η ζωή είναι ωραία.

Good Morning, Vietnam (1987)
Μαύρη κωμωδία, 120΄

Σκηνοθεσία: Barry Levinson
Σενάριο: Mitch Markowitz
Πρωταγωνιστούν: Robin Williams, Forest Whitaker, Bruno Kirby

Ένας ραδιοφωνικός εκφωνητής υπηρετεί τη θητεία του στον πόλεμο του Βιετνάμ, και με το αιχμηρό του χιούμορ γίνεται εξαιρετικά δημοφιλής στους αμερικανούς στρατιώτες, αλλά προκαλεί αντιδράσεις στους ανωτέρους του.

Να γυρίσεις μια πολύ καλή ταινία για τον εφιαλτικό, για τους Αμερικανούς, πόλεμο του Βιετνάμ είναι κάτι που έχουν επιχειρήσει πολλοί σκηνοθέτες στα χρόνια που πέρασαν (Ελαφοκυνηγός, Αποκάλυψη Τώρα, Platoon κλπ). Το να γυρίσεις μια έξοχη κωμωδία ωστόσο, δείχνοντας παράλληλα και το σοβαρό, απάνθρωπο πρόσωπο της υπόθεσης, είναι κάτι που ακόμα και ο βραβευμένος με Όσκαρ Barry Levinson (Rain Man) δε θα μπορούσε να πετύχει αν δεν είχε εξασφαλίσει το Ρόμπιν Γουίλιαμς στον πρωταγωνιστικό ρόλο, το ρόλο που τον καταξίωσε στο σινεμά. Ο Γουίλιαμς γεμίζει από το πρώτο λεπτό την οθόνη με το μπρίο, την ενέργεια, το πάθος, το χιούμορ και το ταλέντο του και, όπως συνηθίζει, είναι ξεκαρδιστικός και συγκινητικός την ίδια στιγμή (συχνά, μάλιστα, αυτοσχεδιάζει στις ατάκες του). Μια από τις καλύτερες πολεμικές σάτιρες όλων των εποχών, η ταινία ήταν το πρώτο μεγάλο δείγμα των ικανοτήτων του 36χρονου -τότε- κωμικού και του έδωσε τη δυνατότητα να κερδίσει ακόμα πιο σπουδαίους ρόλους από κει κι έπειτα.

Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (1989)
Δράμα, 128΄

Σκηνοθεσία: Peter Weir
Σενάριο: Tom Schulman
Πρωταγωνιστούν: Robin Williams, Robert Sean Leonard, Ethan Hawke

Ένας ιδεαλιστής καθηγητής προσλαμβάνεται σ΄ ένα συντηρητικό σχολείο του Vermont και προσπαθεί να πείσει τους μαθητές του να σκεφτούν με διαφορετικό τρόπο.

Ίσως η ταινία για την οποία θυμόμαστε περισσότερο το Ρόμπιν Γουίλιαμς, αν υπάρχει τέτοια. Ατάκες όπως «Carpe diem» και «Captain, my captain» έχουν γράψει ιστορία κι εξακολουθούν να προκαλούν ρίγη συγκίνησης όταν τις βλέπεις και τις ακούς. Ο Γουίλιαμς ακροβατεί ξανά μεταξύ κωμωδίας και δράματος, αν κι εδώ κλίνει σαφώς προς το δεύτερο, δεν είναι αστείος αλλά είναι ευχάριστος, γεμάτος ζεστασιά και παραδίδει μαθήματα ζωής. Κι αν το αποτέλεσμα δε δικαιώνει πάντα τον τρομερό καθηγητή John Keating, που υποδύεται ο Williams, οι εκφράσεις του, τα λόγια του, οι ενέργειες του ιδίου και των μαθητών του, με δική του παραίνεση, είναι πραγματικά μήνυμα ελπίδας και έμπνευσης. Η ταινία αυτή πραγματικά δε θα είχε ούτε τη μισή αξία της με οποιονδήποτε άλλο στη θέση του Γουίλιαμς, ο οποίος βρήκε ακριβώς το ρόλο που του ταίριαζε κι έγραψε ιστορία.

Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997)
Δράμα, 126΄

Σκηνοθεσία: Gus Van Sant
Σενάριο: Matt Damon & Ben Affleck
Πρωταγωνιστούν: Matt Damon, Ben Affleck, Robin Williams

Ένας νεαρός από τις φτωχογειτονιές της Βοστόνης αποτελεί κρυφή μαθηματική ιδιοφυία, αλλά χρειάζεται σωστή καθοδήγηση για να βάλει σε τάξη τη ζωή του και να εκμεταλλευτεί τις ικανότητές του.

Δύο άγνωστοι στους κινηματογραφικούς κύκλους της εποχής 25χρονοι, ο Matt Damon και ο Ben Affleck, αμφότεροι φυσικά μεγάλα αστέρια σήμερα, τάραξαν τα νερά και εντυπωσίασαν τους πάντες με την ταινία αυτή, στην οποία πρωταγωνιστούν και υπογράφουν και το σενάριο. Και πάλι, ωστόσο, τίποτα δε θα ήταν ίδιο χωρίς την παρουσία του Williams, που κέρδισε επιτέλους Όσκαρ ερμηνείας, έστω και Β΄ Ανδρικού, σε ακόμα ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι: αυτό του εναλλακτικού, ανθρώπινου ψυχαναλυτή-καθοδηγητή της ιδιαίτερης μαθηματικής ιδιοφυίας που υποδύεται ο Damon. O Williams μας μαθαίνει κι εδώ για την αξία των πραγμάτων στη ζωή και για τη σημασία του να χαίρεσαι και να διασκεδάζεις, είναι ξανά ταυτόχρονα σοβαρός κι αστείος, και με την εμπειρία του σιγοντάρει τέλεια τον ταλαντούχο πλην άπειρο, τότε, πρωταγωνιστή Matt Damon. Μια ακόμα πολύ συγκινητική, ανθρώπινη και διδακτική ταινία στην οποία ο Γουίλιαμς έβαλε απόλυτα τη σφραγίδα του, γεμίζοντάς μας συγκίνηση, ελπίδα και έμπνευση.

Ως γνωστόν, ο κινηματογράφος έχει ασχοληθεί πρακτικά με τα πάντα, αλλά ένα αγαπημένο θέμα των σκηνοθετών είναι οι επιστήμες, και οι άνθρωποι που σχετίζονται μ΄ αυτές. Το Cinema Therapy σας παρουσιάζει πέντε τέτοιες ταινίες που σημάδεψαν την κινηματογραφική ιστορία και σας καλοσωρίζει στο πιο «ακαδημαϊκό» αφιέρωμά του!

Στιγμιότυπο από την πρώτη ταινία "επιστημονικής φαντασίας", το γαλλικό Ταξίδι στο Φεγγάρι (1902)

Στιγμιότυπο από την πρώτη ταινία «επιστημονικής φαντασίας», το γαλλικό Ταξίδι στο Φεγγάρι (1902)

Ο 20ος αιώνας υπήρξε αδιαμφισβήτητα ο αιώνας κατά τον οποίο η επιστήμη και η πρόοδος θριάμβευσαν. Τεράστια βήματα, μεγαλύτερα ίσως απ΄ όσα είχε πραγματοποιήσει συνολικά η ανθρωπότητα μέχρι τότε, σε όλους τους τομείς του επιστητού, άλλαξαν για πάντα τις ζωές των ανθρώπων που πέρασαν από τον πλανήτη μας. Τον ίδιο αιώνα εμφανίστηκε και ο κινηματογράφος (αν το καλοσκεφτείτε, κι αυτός χάρη στην πρόοδο των επιστημών υπάρχει!) και, όπως είναι φυσιολογικό, ασχολήθηκε αρκετά με τα επιστημονικά επιτεύγματα των τελευταίων 150-200 ετών, καθώς και με τη ζωή και το έργο των επιστημόνων που τα κατέστησαν δυνατά. Στον αιώνα που διανύουμε, μάλιστα, οι ταινίες με θέμα την επιστήμη και τους ανθρώπους της αυξάνονται εντυπωσιακά, καθώς έχει δημιουργηθεί κι ένα νέο «παρακλάδι» τους που μελετά την επιστήμη της πληροφορικής και τους υπολογιστές (έρχεται σύντομα ειδικό αφιέρωμα γι΄ αυτό). Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνούμε πως ένα τεράστιο κομμάτι του κινηματογράφου, οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας (στο μέλλον θα υπάρξει και γι΄ αυτές αφιέρωμα), χρησιμοποιούν ως βάση και πηγή έμπνευσης τις επιστημονικές ανακαλύψεις της εποχής μας, τις οποίες φυσικά επεκτείνουν μέχρι εκεί που τους επιτρέπει η φαντασία των δημιουργών τους και το… μπάτζετ της παραγωγής. Σε κάθε περίπτωση, οι επιστήμες είναι από τα βασικά θέματα που απασχολούν τις (σύγχρονες, κυρίως) κινηματογραφικές παραγωγές, γεγονός που μοιάζει φυσικό αν αναλογιστούμε πως ο κινηματογράφος αντλεί τη θεματολογία του από την ανθρώπινη πραγματικότητα, και οι επιστήμες αποτελούν πια τον ακρογωνιαίο λίθο της. Πέντε ταινίες του είδους, που ασχολούνται άμεσα ή έμμεσα με επιστήμες, επιστήμονες ή παρεμφερείς έρευνες και ανακαλύψεις θα εξετάσουμε στις γραμμές που ακολουθούν. Το αφιέρωμα αυτό, επομένως, εκτός από ψυχαγωγικό, ελπίζω να αποδειχθεί άκρως εκπαιδευτικό και ενημερωτικό!

Oι ταινίες είναι αμερικανικές παραγωγές, εκτός αν τονίζεται το αντίθετο.

Madame Curie (1943)

3 Stars

220px-Madame_Curie_(film)_poster

Διάρκεια: 124΄
Είδος: Βιογραφικό δράμα
Σκηνοθεσία: Mervyn LeRoy
Πρωταγωνιστούν: Greer Garson, Walter Pidgeon, Henry Travers
Υπόθεση: Ο επιτυχημένος φυσικός και ορκισμένος εργένης Pierre Curie γνωρίζει και παντρεύεται τη Marie, μια ευφυή μαθήτριά του, και μαζί εργάζονται για μια τεραστίων διαστάσεων επιστημονική ανακάλυψη.

Η αλήθεια είναι πως ο κλασικός κινηματογράφος ασχολήθηκε ελάχιστα με τις επιστήμες, και οι λόγοι είναι προφανείς. Αυτές καταρχήν δεν είχαν προχωρήσει ούτε κατά διάνοια στο σημερινό βαθμό (άρα, η θεματολογία ήταν περιορισμένη), ενώ το κοινό είχε σχετικά μειωμένη αντίληψη και γνώριζε ελάχιστα για την πολύπλοκη επιστημονική ορολογία και τους διακεκριμένους εκπροσώπους της επιστήμης. Γι΄ αυτό και τούτο το φιλμ του Mervyn LeRoy (Little Caesar, Waterloo Bridge) αποκτά ξεχωριστή αξία, παρότι το στιλ και η φιλοσοφία του είναι αρκετά γλυκανάλατα και ξεπερασμένα για τα σημερινά δεδομένα. Το διάσημο ζεύγος Curie, που ανακάλυψε μετά από προσπάθειες ετών το ραδιενεργό στοιχείο ράδιο και έθεσε τις βάσεις για τη σύγχρονη πυρηνική φυσική, υποδύονται (σε μία από τις εννέα συνεργασίες τους), οι Walter Pidgeon και Greer Garson, δυο εξαιρετικά δημοφιλείς ηθοποιοί της εποχής που μάλλον έχουν ξεχαστεί σήμερα, και βλέποντας την ταινία πιθανότατα καταλαβαίνεις το γιατί. Παρά τα εμφανή ελαττώματά του, το έργο είναι από τα ελάχιστα της εποχής του που αναλύει τόσο διεξοδικά και με σχετικά μικρή αλλοίωση τη ζωή και το έργο μεγάλων επιστημόνων, και οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η Garson είναι τουλάχιστον αξιόλογη στο ρόλο της Curie, της μεγαλύτερης ίσως γυναίκας επιστήμονα στην ιστορία. Επίσης, η ταινία παρέχει μια σειρά από επιστημονικές πληροφορίες και όρους, που σήμερα τους βρίσκουμε με το πάτημα ενός κουμπιού, αλλά για το κοινό του 1943 ήταν πραγματική επανάσταση.

Επιστροφή στο Μέλλον (Back to the Future, 1985)

4 Stars

Back_to_the_Future

Διάρκεια: 116΄
Είδος: Κωμωδία επιστημονικής φαντασίας
Σκηνοθεσία: Robert Zemeckis
Πρωταγωνιστούν: Michael J. Fox, Christopher Lloyd, Lea Thompson, Crispin Glover
Υπόθεση: Ένας νέος ταξιδεύει κατά λάθος στο παρελθόν, με ένα αυτοκίνητο-χρονομηχανή ενός τρελού επιστήμονα φίλου του, και οφείλει να διασφαλίσει πως οι έφηβοι γονείς του θα παντρευτούν προκειμένου να σώσει τη δική του ύπαρξη.

Είχα δηλώσει στην αρχή πως για τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας θα ακολουθήσει στο μέλλον ξεχωριστό αφιέρωμα, καθώς αποτελούν μεγάλο κεφάλαιο της τέχνης, αλλά τούτη εδώ ξεφεύγει αρκετά από την «πεπατημένη» του είδους, οπότε μπορεί να συμπεριληφθεί εδώ. Μια θεότρελη, τυπική των 80’s, κωμωδία του διάσημου Robert Zemeckis (Who Framed Roger Rabbit, Forrest Gump), με το νεαρό Marty McFly (Fox) να επιστρέφει στο 1955 (πριν 30 χρόνια, δηλαδή) και να συνυπάρχει με τους συνομήλικους, πλέον, γονείς του, οι οποίοι δε γνωρίζονταν ακόμη. Ο Marty επιδίδεται σε μια επίπονη και μακροχρόνια προσπάθεια να παρέμβει στο παρελθόν και να τους κάνει να ερωτευτούν και να παντρευτούν ώστε να εξασφαλιστεί η μελλοντική γέννησή του, ενώ ταυτόχρονα συνεργάζεται με τον παλαβό εφευρέτη που είναι υπεύθυνος για το όλο μπέρδεμα (Lloyd) ώστε να επιστρέψει… στο μέλλον. Αν και αποτελεί ένα ανάλαφρο sci-fi φιλμ, η ταινία θέτει αρκετά υποθετικά επιστημονικά ερωτήματα (κυρίως, το παράδοξο του παππού), στα οποία δίνει απάντηση μ΄ έναν χιουμοριστικό και ευχάριστο τρόπο, με μια περίεργη… παράδοξη λογική. Απ΄ τις καλύτερες κωμωδίες των 80΄s, άνοιξε το δρόμο για δύο σίκουελ και πολλές παρόμοιες sci-fi παραγωγές, ενώ βλέπεται το ίδιο ευχάριστα και σήμερα.

Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (Good Will Hunting, 1997)

4,5 stars

220px-Good_Will_Hunting_theatrical_poster

Διάρκεια: 126΄
Είδος: Δράμα
Σκηνοθεσία: Gus van Sant
Πρωταγωνιστούν: Matt Damon, Robin Williams, Ben Affleck, Minnie Driver
Υπόθεση: Ο νεαρός Γουίλ Χάντινγκ (Damon), επιστάτης στο MIT, αποτελεί μια κρυφή μαθηματική ιδιοφυία, αλλά χρειάζεται τη σωστή καθοδήγηση για να βρει το δρόμο του.

Μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους, γεμάτη νοσταλγία, συγκίνηση, ηθικά διδάγματα και μαθήματα ζωής. Το εμπνευσμένο, βραβευμένο με Όσκαρ πρωτότυπο σενάριο των Damon και Affleck έχει ως ήρωα τον Will Hunting, έναν καλόκαρδο αλλά με πολλά προβλήματα 20χρονο από τη Βοστώνη, που χωρίς να έχει σπουδάσει αποτελεί μια αυθεντική μεγαλοφυία, με εξαιρετική έφεση στα μαθηματικά και εκπληκτική φωτογραφική μνήμη. Οι δυνατότητές του κινδυνεύουν, όμως, να μείνουν αναξιοποίητες αν δε βρεθεί το κατάλληλο περιβάλλον για να συμβεί το αντίθετο, γι΄ αυτό κι ένας καθηγητής στο φημισμένο πανεπιστήμιο ΜΙΤ τον συστήνει σ΄ έναν ανθρωπιστή ψυχαναλυτή (Williams), που προσπαθώντας να τον καθοδηγήσει ανακαλύπτει πράγματα και για τη δική του ζωή. Μια πολύ ανθρώπινη ταινία, που καταδεικνύει με τον πιο συγκινητικό και πειστικό τρόπο τι μπορεί να πετύχει ο άνθρωπος αν πιστέψει στις δυνατότητές του και εργαστεί σκληρά ώστε να τις αξιοποιήσει, καθώς και πόσο χρήσιμη είναι για το είδος μας η επαφή με άλλους ανθρώπους, με τους οποίος μπορούμε να μοιραστούμε τα προβλήματά μας και να βρούμε τις λύσεις. Συγκλονιστικός ο αείμνηστος Robin Williams, βραβεύτηκε δικαίως με Όσκαρ, συνολικά μια πολύ όμορφη ταινία που σε προβληματίζει για αρκετά πράγματα, αλλά ταυτόχρονα προσφέρει μια νότα αισιοδοξίας και ελπίδας.

Ένας Υπέροχος Άνθρωπος (A Beautiful Mind, 2001)

4,5 stars

A_Beautiful_Mind_Poster

Διάρκεια: 135΄
Είδος: Βιογραφικό δράμα
Σκηνοθεσία: Ron Howard
Πρωταγωνιστούν: Russell Crowe, Jennifer Connelly, Ed Harris
Υπόθεση: Η ζωή του διάσημου μαθηματικού και οικονομολόγου John Nash Jr. (Crowe), από τις εξαιρετικές ανακαλύψεις του μέχρι τη χαμηλή κοινωνικότητα και τα προβλήματα σχιζοφρένειας που αντιμετώπισε.

Το γεγονός πως το φιλμ αυτό είναι μάλλον το μοναδικό του είδους που απέσπασε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας μάλλον λέει πολλά. Θέμα του η ζωή και το έργο του αείμνηστου (πέθανε πριν λίγες μέρες) βραβευμένου με Νόμπελ επιστήμονα John Nash, από τα πρώτα του βήματα στο Princeton, στο οποίο και παρουσίασε για πρώτη φορά την περίφημη εξίσωσή του (Nash equilibrium), μέχρι τη μακροχρόνια μάχη του με τη σχιζοφρένεια, που τον έκανε να βλέπει και να ακούει ανθρώπους που δεν υπήρχαν, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του ίδιου, της συζύγου και των παιδιών του, και την αναγνώριση που έλαβε τα τελευταία χρόνια από την επιστημονική κοινότητα. Μια πλήρης βιογραφία, θα μπορούσε να πει κανείς, με αρκετές ανακρίβειες και αλλοιώσεις, σχεδόν όλες όμως απαραίτητες για τη δραματοποίηση και την ομαλή εξέλιξη της πλοκής. Ένας συγκλονιστικός Ράσελ Κρόου απέδωσε τον πολύ απαιτητικό ρόλο του Nash με αρκετή ευελιξία και σεβασμό προς το πρόσωπο που υποδύθηκε, άγγιξε το back-to-back στα Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου (μετά το Μονομάχο), τελικά κέρδισε μόνο τη Χρυσή Σφαίρα. Εμβληματική και ατμοσφαιρική η σκηνοθεσία του Ron Howard, το έργο συνολικά αποτελεί, εκτός από ένα λαμπρό παράδειγμα κινηματογραφικής βιογραφίας, μια ταινία που καταδεικνύει ακόμη μια φορά την ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίσει ακόμη και τα πιο δύσκολα προβλήματα ασχολούμενος με αυτό που του αρέσει και τον «γεμίζει» ως προσωπικότητα. Ίσως η καλύτερη ταινία σχετικά με τις επιστήμες και τους επιστήμονες.

Η Θεωρία των Πάντων (The Theory of Everything, Μ. Βρετανία, 2014)

3 Stars

Theory_of_Everything

Διάρκεια: 123΄
Είδος: Βιογραφικό δράμα
Σκηνοθεσία: James Marsh
Πρωταγωνιστούν: Eddie Redmayne, Felicity Jones, Charlie Cox
Υπόθεση: Μια δραματοποιημένη ματιά στη ζωή του διάσημου φυσικού Stephen Hawking (Redmayne) και τη σχέση του με τη γυναίκα του (Jones).

Αναλυτική κριτική από το site μας για την ταινία μπορείτε να βρείτε εδώ.

Όταν πρωτοξεκίνησε το παρόν blog ήταν η περίοδος των Όσκαρ, και είχαμε γράψει αρκετά πράγματα για την ταινία αυτή. Οι δυνατότητές της, αναμφίβολα εξαιρετικές: η ζωή του παγκοσμίως διάσημου Stephen Hawking, ενός από τους μεγαλύτερους επιστήμονες όλων των εποχών, που αποτελεί ένα απίστευτο δείγμα ανθρώπινης θέλησης και προσπάθειας, καθώς πάσχει εδώ και πολλά χρόνια από τη νόσο ALS, η οποία, ως γνωστόν, τον έχει καθηλώσει εδώ και μισό αιώνα σε αναπηρικό καροτσάκι. Παρά την εξαιρετική ερμηνεία του νεαρού, πολλά υποσχόμενου, Βρετανού Eddie Redmayne, που κέρδισε το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου ως Hawking, η ταινία πάσχει σε αρκετά σημεία, καθώς ενώ σου κινεί εξαρχής το ενδιαφέρον αδυνατεί να πετύχει το κάτι παραπάνω. Έχοντας στα χέρια του μια ιστορία με ακόμη περισσότερες δυνατότητες απ΄ αυτήν του John Nash (βλέπε Ένας Υπέροχος Άνθρωπος), ο James Marsh αποτυγχάνει να φέρει το κοινό σε στενή επαφή με τη συγκλονιστική ιστορία του Hawking, ενώ δεν παρέχει πολλές πληροφορίες για τη ζωή του διάσημου επιστήμονα απ΄ αυτές που κάποιος πιθανότατα ήδη θα γνώριζε. Η ταινία βέβαια είναι τουλάχιστον αξιόλογη και αποτελεί μια όμορφη δραματοποιημένη βιογραφία ενός ανεπανάληπτου βεληνεκούς επιστήμονα, και η θέση της στη συγκεκριμένη λίστα είναι εξ ορισμού εξασφαλισμένη.

quote-film-is-one-of-the-three-universal-languages-the-other-two-mathematics-and-music-frank-capra-31217
Η σχέση της έβδομης τέχνης με τις επιστήμες, και συγκεκριμένα τα μαθηματικά, αποδίδεται με τον καλύτερο τρόπο από τον τεράστιο Frank Capra (1897-1991).

Κρίνοντας από τον αριθμό και την ποιότητα παρόμοιων ταινιών που γυρίστηκαν τα τελευταία χρόνια, μπορούμε να πούμε πως η επιστήμη εξελίσσεται σε ένα από τα αγαπημένα θέματα των κινηματογραφικών δημιουργών, που αντλούν ιδέες και έμπνευση από τους ανθρώπους της για να δημιουργήσουν ορισμένες από τις πιο διάσημες ταινίες του πρόσφατου παρελθόντος. Για το φινάλε, σας έχουμε ένα Top 10 από το site WatchMojo, με τις δέκα μεγαλύτερες (πραγματικές ή μη) ιδιοφυίες που απεικονίστηκαν ποτέ σε στη μεγάλη οθόνη. Απολαύστε το!

3,5 Stars

Gone_Girl_Poster
Σε μια χρονιά που μεγάλα ονόματα του σύγχρονου κινηματογράφου όπως ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο Μάρτιν Σκορτσέζε και ο ΚουέντινΤαραντίνο δεν παρουσίασαν κάποια νέα ταινία ενώ ο πανταχού παρών Γούντι Άλεν εμφάνισε το αξιοπρεπές πλην μετριοπαθές – σύμφωνα με τους κριτικούς – Magic in the Moonlight, ήρθε επιτέλους ένα μεγάλο όνομα, ο David Fincher (Se7en,Fight Club, The Social Network) να μας χαρίσει μια ταινία οσκαρικών προδιαγραφών, το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Gillian Flynn. Πρωταγωνιστής της ιστορίας ο Nick Dunne (Ben Affleck) ένας απλός άνθρωπος από μια επαρχιακή πόλη του Μιζούρι, ο οποίος βλέπει τη γυναίκα του Amy (Rosamund Pike) να εξαφανίζεται ανήμερα της 5ης επετείου του γάμου τους , γεγονός που θα πυροδοτήσει μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων από την τοπική κοινωνία και κυρίως τα μέσα ενημέρωσης. Ταυτόχρονα παρακολουθούμε μέσα από flashbacks την πορεία της γνωριμίας και του γάμου των δύο πρωταγωνιστών όπως περιγράφεται σ’ ένα μυστήριο ημερολόγιο της Amy που βρέθηκε μετά την εξαφάνισή της. Το ημερολόγιο μαζί με κάποια άλλα στοιχεία φαίνεται να ενοχοποιούν τον Nick, ο οποίος προβάλλεται ως ψυχωτικός δολοφόνος, βίαιος και άπιστος (καθώς διατηρούσε μακροχρόνιο δεσμό με μια 20χρονη) σύζυγος, ακόμα και αιμομίκτης, λόγω της στενής σχέσης με την κυνική και ρεαλίστρια αδερφή του (Carrie Coon). Στο τέλος η ανατροπές και η αγωνία κορυφώνεται καθώς μαθαίνουμε τι απέγινε η Amyβλέποντας ταυτόχρονα της προσπάθειες του Nickνα βελτιώσει την εικόνα του και να αποφύγει την – ίσως θανατική – καταδίκη με τη βοήθεια ενός πανέξυπνου δικηγόρου (Tyler Perry).

O φετινός παρουσιαστής των Όσκαρ Neil Patrick Harris υποδύεται τον μάλλον ανισόρροπο Desi.

O φετινός παρουσιαστής των Όσκαρ Neil Patrick Harris υποδύεται τον μάλλον ανισόρροπο Desi.


Πραγματικά είχα καιρό να απολαύσω για 150 λεπτά μια τόσο άρτια δομημένη και έξυπνη ταινία που ισορροπεί εντυπωσιακά ανάμεσα στο μυστήριο , το δράμα και το σασπένς, σκιαγραφώντας ταυτόχρονα χαρακτήρες που βλέπουμε συχνά σε φιλμ νουάρ και χιτσκοκικά θρίλερ. Ο Μπεν Άφλεκ, σταθερή αξία σε ποιοτικές ταινίες, πείθει απόλυτα στο ρόλο του αφελούς πλην μυστηριώδους μέσου ανθρώπου που δείχνει ότι μπορεί να παρασυρθεί εύκολα από τα πάθη του, το υπόλοιπο καστ είναι εμποτισμένο από τη φιλοσοφία του φιλμ και δίνει μεστές ερμηνείες, ωστόσο την παράσταση κλέβει με διαφορά η Pike, που στο ρόλο της Amy δίνει μια τέτοια διάσταση στο ρόλο της γοητευτικής, πανέξυπνης αλλά και αδίστακτης στο να πάρει αυτό που θέλει γυναίκας που θα ζήλευαν ακόμη και κλασικές femmes fatales όπως η Barbara Stanwyck (Double Indemnity) και η Σάρον Στόουν (Βασικό Ένστικτο), χωρίς να έχει ούτε ελάχιστη από τη σεξουαλικότητά τους. Τέλος, ο Fincher μας αποδεικνύει ακόμα μια φορά πως αν έχει το κατάλληλο σενάριο στα χέρια του μπορεί να δημιουργήσει θρίλερ που σε κρατούν με κομμένη την ανάσα μέχρι το τέλος, έστω κι αν αυτή τη φορά οι εντυπωσιακές ανατροπές κατά τη διάρκεια της ταινίας δημιουργούν ένα σχετικά προβλέψιμο φινάλε. Κρατήστε το στα υποψήφια για Όσκαρ…

Το πρώτο μας ιστορικό αφιέρωμα για τα Όσκαρ κλείνει με 2 πολύ μεγάλα λάθη που έκανε η Ακαδημία των Όσκαρ στις επιλογές της στον 21ο αιώνα (ειδικά το πρώτο) και με τις… 1+1 αδικίες που αναφέρω από το πρώτο μέρος. Συντονιστείτε…

2009

Το κέρδισε: The Hurt Locker
Έπρεπε να το κερδίσει: ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ!!!

The Hurt Locker: η κατά τη γνώμη μου χειρότερη ταινία που αναδείχτηκε καλύτερη της χρονιάς στην 82η απονομή των Όσκαρ.

The Hurt Locker: η κατά τη γνώμη μου χειρότερη ταινία που αναδείχτηκε καλύτερη της χρονιάς στην 82η απονομή των Όσκαρ.


Εντάξει, το 2009 δεν ήταν και από τις καλύτερες κινηματογραφικές χρονιές. Το γεγονός ότι ταινίες για… παιδιά όπως το Avatar του James Cameron, ταινίες συμπαθητικές αλλά με αρκετά ελαττώματα όπως το Precious του Lee Daniels και το The Blind Side με τη Sandra Bullock, καθώς και η ίσως πιο μέτρια ταινία του μεγάλου Κουέντιν Ταραντίνο (Άδωξοι Μπάσταρδη) ήταν υποψήφιες για Όσκαρ και διακρίθηκαν σε όλα τα βραβεία, μάλλον λέει πολλά. Αυτό όμως δε δικαιολογεί την απόφαση των μελών της Ακαδημίας να δώσουν το ανώτατο βραβείο στο απαράδεκτο Hurt Locker της Kathryn Bigelow. Πρόκειται για μια ταινία με σχετικά άγνωστο καστ, που δε συγκέντρωσε ούτε 50 εκατομμύρια δολλάρια στο box office, που ενώ έχει θέμα τον πόλεμο του Ιράκ ούτε συγκινεί ούτε δείχνει στο θεατή τη φρίκη του πολέμου όπως αντίστοιχες ταινίες. Μια ταινία που το μόνο που πετυχαίνει είναι να προάγει τον αμερικάνικο ψευτο-πατριωτισμό και την ανωτερότητα του έθνους των Ηνωμένων Πολιτειών. Απλά απαράδεκτη, και ακόμη χειρότερη η βράβευσή της με αυτό το ιστορικό βραβείο.

2012

Το κέρδισε: Argo
Έπρεπε να το κερδίσει: Django Unchained (ή έστω Lincoln)

Το "Argo" του Ben Affleck νίκησε το "Lincoln" του Steven Spielberg στη μάχη για το Όσκαρ.

Το «Argo» του Ben Affleck νίκησε το «Lincoln» του Steven Spielberg στη μάχη για το Όσκαρ.


Δε μαθαίνουν εκεί στα Όσκαρ τελικά. Τρία χρόνια μετά τη γκάφα με το Hurt Locker, έρχονται να προσφέρουν το ανώτερο βραβείο τους σε ακόμα μια ταινία με φιλο-αμερικάνικο μήνυμα, το Argo του Ben Affleck, που έχει θέμα την… ηρωϊκή διάσωση 6 Aμερικανών διπλωματών από το Ιράν του 1980 και το πώς κατάφεραν οι έξυπνοι Αμερικάνοι να πιάσουν… κορόιδα τους κατώτερους Ιρανούς. Ποια είναι η διαφορά με το 2009; Εδώ τουλάχιστον πρόκειται για μια σοβαρή δουλειά, από ένα σοβαρό άνθρωπο (Affleck) και έχουμε μια ταινία που αν αφαιρέσεις το αμφιλεγόμενο μήνυμά της βλέπεται ευχάριστα. Με τις ταινίες του 2009 ίσως και να άξιζε τη νίκη, εδώ όμως ο Ταραντίνο δεν εμφανίζεται με το μέτριο Άδωξοι Μπάσταρδη άλλα με το εντυπωσιακό Django Unchained στο οποίο οι Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo di Caprio και Samuel Jackson τα τινάζουν κυριολεκτικά όλα στον αέρα, όπως γίνεται σε κάθε ταινία του θεοπάλαβου αλλά μεγαλοφυιούς δημιουργού. Και αν η Ακαδημία δεν ήθελε να πάει το βραβείο σε μια ταινία με τόση βία και παράνοια, θα μπορούσε τουλάχιστον να το δώσει στο πολύ αξιόλογο Lincoln του Στίβεν Σπίλμπεργκ, που σκιαγραφεί αριστοτεχνικά την προσπάθεια του διάσημου προέδρου των ΗΠΑ να εξασφαλίσει το μέλλον του έθνους του εν μέσω εμφυλίου, και προσφέρει ένα πολύ καλύτερο μάθημα Αμερικανικής ιστορίας και πολιτισμού από την προπαγάνδα που επέλεξαν να βραβεύσουν.

Αδικία Νο 10+1: 1939

Το κέρδισε: Gone with the Wind
Έπρεπε να το κερδίσει: Gone with the Wind

Frankly, my dear, I don't give a damn.

Frankly, my dear, I don’t give a damn.


Τι συμβαίνει εδώ; Μήπως ήπια λίγο παραπάνω και το ανέβασα αυτό, αφού η ταινία που κέρδισε και αυτή που έπρεπε να κερδίσει συμπίπτουν; Όχι, εδώ δεν πρόκειται για αδικία. Καλά και χρυσά έπραξαν και έδωσαν αυτό και άλλα 9 Όσκαρ στο διαχρονικό αριστούργημα του Victor Fleming, μια ταινία που δεν πρόκειται να ξεχαστεί ούτε σε 300 χρόνια. Το… λάθος στην περίπτωση αυτή είναι πως έπρεπε να βραβευτεί μόνο μια ταινία. Κι έτσι έμειναν χωρίς βραβείο δύο ακόμη τεράστιες δημιουργίες της 7ης τέχνης, ο πανέμορφος Μάγος του Οζ (επίσης του Fleming) και η πανέξυπνη, συγκινητική, ελπιδοφόρα, επίκαιρη όσο ποτέ πολιτική σάτιρα Mr. Smith Goes to Washington του «ιδεαλιστή» Frank Capra με έναν απολαυστικό James Stewart να τα βάζει με τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος. Αν θέλουμε να βρούμε λάθος της Ακαδημίας στη χρονιά αυτή, είναι ότι έδωσε όλα τα σημαντικά βραβεία στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος και αγνόησε τα άλλα δύο μεγάλα ονόματα της χρονιάς. Αλλά είπαμε, ταινίες σαν αυτή βγαίνουν κάθε 30 χρόνια και αν…
Κλασική σκηνή από τον μαγευτικό "Μάγο του Οζ"

Κλασική σκηνή από τον μαγευτικό «Μάγο του Οζ»


Αδικία Νο 10+1+1: 1972

Το κέρδισε: The Godfather
Έπρεπε να το κερδίσει: The Godfather

Ξεχάστε το Rocky, το Hurt Locker και ό,τι άλλο σας περιέγραψα στα τρία μέρη. Εάν η Ακαδημία έδινε εκείνη τη χρονιά το Όσκαρ στο Cabaret (πράγμα που φάνταζε πιθανό, δεδομένου ότι συνολικά κέρδισε 7 Όσκαρ συμπεριλαμβανομένης της σκηνοθεσίας) και όχι στο Νονό (που κέρδισε αυτό και μόλις άλλα δύο) θα μιλούσαμε για τέτοιο έγκλημα που θα έπρεπε να διώκεται ποινικά. Το δραματικό μιούζικαλ του Bob Fosse, εάν ήταν σοκαριστικό για την εποχή του δε μπορώ να το ξέρω, αλλά σήμερα φαντάζει παντελώς αδιάφορο και βλέπεται μόνο για την ερμηνεία της Liza Minelli.

Ο Vito Corleone (Marlon Brando) είναι ο "Νονός".

Ο Vito Corleone (Marlon Brando) είναι ο «Νονός».

Το γκανγκστερικό δράμα-θρίλερ του Francis Ford Coppola από την άλλη, με τον απίθανο Μάρλον Μπράντο στο ρόλο του Βίτο «Δον» Κορλεόνε έχει γράψει τη δική του ιστορία, κατά κάποιο τρόπο μεγάλωσε μια γενιά και συνεχίζει να επηρεάζει τις ζωές μας είτε σχετίζεται κάποιος με το σινεμά είτε όχι. Απλά δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ των δυο ταινιών. Δεν ξέρω αν βλέπετε ποδόσφαιρο, αλλά υποθέτω θα ξέρετε τους Μέσι και Ρονάλντο. Ε, είναι σαν να έχετε έναν απ΄ αυτούς τους δύο (για να μην κάνω και διακρίσεις) απ΄ τη μια και το Λουκά Βύντρα απ΄ την άλλη και να δίνετε τη Χρυσή Μπάλα στο Βύντρα. Ευτυχώς η Ακαδημία απέφυγε οριακά το λάθος…

Υ.Γ. Τα επόμενα άρθρα μου θα είναι κριτικές ταινιών που βγήκαν τη χρονιά που μας πέρασε και παρότι αξιόλογες, δε διακρίθηκαν ιδιαίτερα στα Όσκαρ. Θα ανεβάσω τις κριτικές στην αρχική μορφή τους, για να φανούν οι ελπίδες που είχα για την αναγνώριση των ταινιών αυτών και δυστυχώς δεν έγιναν πράξη.

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων