Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Archive

Tag: Όσκαρ

imagesΟι ζέστες έχουνε σφίξει, αλλά εμείς έχουμε πιο… χειμωνιάτικη και συγκεκριμένα οσκαρική διάθεση! Με αφορμή, λοιπόν, τη δήλωση του τρεις φορές βραβευμένου με Όσκαρ Βρετανού ηθοποιού Sir Daniel Day Lewis ότι αποσύρεται, μόλις στα 60 του χρόνια, από τον κινηματογράφο, θυμόμαστε αυτόν και τους μόλις δύο ακόμη άνδρες ηθοποιούς που έχουν κερδίσει τρία Όσκαρ Α΄ ή/και Β΄ Ανδρικού Ρόλου στη διάρκεια της καριέρας τους. 90 χρόνια Όσκαρ, μόνο τρεις ηθοποιοί κατέχουν αυτό το ρεκόρ, και ήρθε η ώρα να τους γνωρίσουμε.

Walter Brennan (1894-1974)

Εθνικότητα: Αμερικανός
Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου: 1936 (Come and Get it), 1938 (Kentucky), 1940 (The Westerner)

11. Walter BrennanΠολλοί από εσάς μπορεί να μη γνωρίζετε καν- και δικαίως- το όνομα αυτό, κι ακόμη κι όσοι το ξέρουν αναρωτιούνται αμέσως «καλά, από τόσους μεγάλους ηθοποιούς στην ιστορία, γιατί αυτός έχει τρία Όσκαρ;». Η αλήθεια είναι πως ο συμπαθέστατος και αρκούντως ταλαντούχος ηθοποιός, μόνιμα δεύτερους ρόλους σε γουέστερν, δράματα και ανάλαφρες κωμωδίες (Sergeant York, The Pride of the Yankees, Meet John Doe, To Have and Have Not κ.α.) δε θα είχε ποτέ κερδίσει τα βραβεία του με τους σημερινούς κανονισμούς. Στα 30΄s όμως, δικαίωμα ψήφου για τα νεαρά τότε βραβεία Όσκαρ, στην κατηγορία των Β΄ ρόλων, είχε σχεδόν οποιοσδήποτε είχε την παραμικρή σχέση με το Χόλιγουντ, και ο Brennan ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους κύκλους των «μη-αστέρων» της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Όταν η Ακαδημία κατάλαβε τι συμβαίνει, άλλαξε το σύστημα, δίνοντας ψήφο μόνο στα μέλη της, και ο Brennan δεν κέρδισε άλλο βραβείο, αν και οι καλύτερες ερμηνείες του ήλθαν μετά το 1940, όταν κέρδισε για τελευταία φορά. Σχεδόν ποτέ πρωταγωνιστής, πάντα «ξεχασμένος» δεύτερος ρόλος, ο Brennan εξασφάλισε μια θέση στην αιωνιότητα μ΄ αυτόν τον παράδοξο τρόπο.

Jack Nicholson (1937- )

Εθνικότητα: Αμερικανός
Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου: 1975 (One Flew Over the Cuckoo’s Nest), 1997 (As Good as It Gets)
Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου: 1983 (Terms of Endearment)

Στο προαιώνιο ερώτημα «καλύτερος ηθοποιός όλων των εποχών», ο Τζακ Νίκολσον είναι σίγουρα μια σεβαστή απάντηση, οπότε τα τρία χρυσά αγαλματίδια που κατέχει δεν προκαλούν ιδιαίτερη έκπληξη. Για την ακρίβεια, θα μπορούσε να έχει κερδίσει ακόμη περισσότερα, με τις ερμηνείες του σε ταινίες όπως Chinatown (1974), Λάμψη (1980), Ζήτημα Τιμής (1992), μεταξύ άλλων, να είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Έχοντας αποσυρθεί κι αυτός πλέον (αν και σχεδιάζει να επανέλθει έστω για σύντομες εμφανίσεις), ο Νίκολσον έχει διαγράψει μια τεράστια, σταθερά ποιοτική καριέρα για περίπου μισό αιώνα, έχοντας παίξει πρακτικά σε όλα τα είδη και με ειδίκευσή του, φυσικά, τους λίγο… ψυχοπαθείς χαρακτήρες. Γι΄ αυτόν, τουλάχιστον, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα τρία Όσκαρ του είναι πανάξια, κι είναι απλά ακόμη ένα τεκμήριο του ταλέντου και των ικανοτήτων του.

Daniel Day-Lewis (1957- )

Εθνικότητα: Βρετανός (έχει και ιρλανδική υπηκοότητα)
Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου: 1989 (My Left Foot), 2007 (There Will Be Blood, 2012 (Lincoln)

Όπως και ο Νίκολσον, έτσι κι αυτός έχει μια πλούσια καριέρα με πολλές μεγάλες ερμηνείες, κι ίσως αυτή η ποικιλία και η σταθερότητα σε ποιοτικές ταινίες να οφείλονται για το γεγονός ότι είναι ο μοναδικός ηθοποιός με τρία Όσκαρ αποκλειστικά Α΄ Ανδρικού, αν και μάλλον δε θα ήταν ο πρώτος που θα σου ερχόταν στο μυαλό για μια τέτοια διάκριση. Είναι αναμφίβολα μεγάλος ηθοποιός, έχοντας περάσει με επιτυχία από κινηματογράφο, θέατρο και τηλεόραση, έχοντας ενσαρκώσει χαρακτήρες που άφησαν εποχή και δεν είναι τυχαίο πως εκτός από τις οσκαρικές ερμηνείες του έχει κι άλλες στο ενεργητικό του, τουλάχιστον εξίσου καλές (Ο Τελευταίος των Μοϊκανών, Εις το Όνομα του Πατρός, Οι Συμμορίες της Νέας Υόρκης). Ο 60χρονος Βρετανός έχει συνεργαστεί με τους περισσότερους μεγάλους δημιουργούς της εποχής μας, ειδικεύεται στα ιστορικά έπη έχοντας όμως αποδειχθεί ικανός σε οποιαδήποτε πρόκληση, και αν όντως πραγματοποιήσει την «απειλή» του για… συνταξιοδότηση, αυτό θα είναι μεγάλο πλήγμα για την έβδομη τέχνη.

o-OSCARS-2013-facebookΉρθε ξανά αυτή η μέρα του χρόνου, που κάποιοι πλούσιοι και διάσημοι τύποι μαζεύονται στο Λος Άντζελες για να φορέσουν τα καλά τους και να βραβεύσουν ο ένας τον άλλο. Μιλάμε φυσικά για την απονομή των Όσκαρ, που θα γίνει για 89η φορά απόψε τα ξημερώματα στο Dolby Theater, με παρουσιαστή τον κωμικό Jimmy Kimmel.

Πρωταγωνιστής φυσικά της οσκαρικής περιόδου υπήρξε το musical-φαινόμενο La La Land του Damien Chazelle, που κέρδισε ό,τι βραβείο βρέθηκε στο δρόμο του (Χρυσές Σφαίρες, BAFTA, DGA κλπ) και πέρασε ήδη στην ιστορία των Όσκαρ με τις 14 υποψηφιότητες που συγκέντρωσε, αριθμός που έχουν επαναλάβει μόνο οι ταινίες Όλα για την Εύα το 1950 και ο θρυλικός Τιτανικός 47 χρόνια αργότερα. Η πρώτη κέρδισε 6, η δεύτερη 11 (επίσης ρεκόρ). Στις επόμενες γραμμές θα δούμε πόσα προβλέπεται να κερδίσει το La La Land, ποιοι είναι οι βασικότεροι ανταγωνιστές του καθώς και τις ελληνικές συμμετοχές.

O Norman Taurog είναι -μέχρι σήμερα- ο νεότερος σκηνοθέτης που κέρδισε το αντίστοιχο Όσκαρ.

O Norman Taurog είναι -μέχρι σήμερα- ο νεότερος σκηνοθέτης που κέρδισε το αντίστοιχο Όσκαρ.

Μια απλή ματιά στα trends του Χόλιγουντ και στις στοιχηματικές προβλέψεις δείχνει πως η ταινία του Chazelle πολύ δύσκολα θα χάσει τα δύο βασικά βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Στη δεύτερη κατηγορία, μάλιστα, ο Chazelle όχι μόνο έχει τη νίκη στο… τσεπάκι, αλλά αν το πετύχει θα γίνει και ο νεότερος σκηνοθέτης νικητής όλων των εποχών: στα 32 του, είναι λίγους μήνες νεότερος από το Norman Taurog όταν κέρδισε για την ταινία Skippy, το 1931. Στη βασική κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας η έκπληξη δείχνει πιο πιθανή χάρη στο Moonlight του Barry Jenkins, μια ταινία που εκμεταλλεύεται άριστα τα αντιρατσιστικά αισθήματα που έχουν δημιουργηθεί στην Ακαδημία μετά τα όσα συνέβησαν πέρσι καθώς και ανεξάρτητα γεγονότα που μεσολάβησαν όπως η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

Πολύ δύσκολα, ωστόσο, το La La Land θα κατορθώσει να κερδίσει τα δύο ερμηνευτικά βραβεία. Από τη μία, η Emma Stone θεωρείται φαβορί στον Α΄ Γυναικείο Ρόλο, αλλά καλό θα ήταν να μην αγνοήσουμε την προ εξαετίας νικήτρια Natalie Portman (για το μετριότατο κατά τ΄ άλλα Jackie), ούτε και την Isabelle Huppert, που έχει ήδη κερδίσει αρκετά βραβεία για την αριστουργηματική της ερμηνεία στο γαλλοβελγικής παραγωγής θρίλερ Elle. Από την άλλη, στον Α΄ Ανδρικό Ρόλο, ο Ryan Gosling δύσκολα θα μπει σφήνα στο δίπολο Casey Affleck (Manchester by the Sea) – Denzel Washington (Fences). Δύο πανέμορφες, αρκετά διαφορετικές ερμηνείες προσφέρουν οι δύο ηθοποιοί, και η πρόβλεψη για το ποιος θα πάρει… σπίτι του το χρυσό αγαλματίδιο είναι μάλλον η πιο δύσκολη της βραδιάς.

Μεγάλη μάχη θα γίνει και στην κατηγορία του Πρωτότυπου Σεναρίου, με το La La Land (στο οποίο το σενάριο είναι μάλλον το αδύνατο σημείο) να δίνει μεγάλη μάχη με το έξοχα μελοδραματικό σενάριο του Kenneth Lonergan για το Manchester by the Sea. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, στην κατηγορία αυτή, την υποψηφιότητα του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου για τον Αστακό και, παρότι η νίκη δείχνει αδύνατη, ήδη οι δύο συμπατριώτες μας έχουν πετύχει πάρα πολλά και έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μας. Στο Διασκευασμένο Σενάριο, τέλος, το Moonlight χάνει μόνο με… θεϊκή παρέμβαση.

Το La La Land αποτελεί την ταινία-ορόσημο των φετινών Όσκαρ

Το La La Land αποτελεί την ταινία-ορόσημο των φετινών Όσκαρ

Για τα δύο μουσικά βραβεία (Καλύτερο Πρωτοεμφανιζόμενο Τραγούδι και Καλύτερο Soundtrack) το La La Land είναι προφανώς άχαστο. Στην πρώτη κατηγορία μάλιστα έχει δύο υποψήφια τραγούδια («City of Stars» και «Audition»), με το πρώτο να προβάλει ως το φαβορί. Το μόνο ερώτημα που απομένει από εκεί και πέρα είναι σε ποιο αριθμό βραβείων θα σταματήσει η εν λόγω ταινία, αλλά αυτό εξαρτάται πολύ από τις τεχνικές κατηγορίες στις οποίες συχνά συμβαίνουν εκπλήξεις.

Εξάλλου, υπόθεση αφροαμερικανών δείχνουν να είναι οι κατηγορίες Β΄ Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου (απόντος του La La Land σε αμφότερες κατηγορίες). Στην πρώτη, μόνη ένσταση για τον Mahershala Ali (Moonlight) είναι ο πολύ μικρός χρόνος συμμετοχής του στην ταινία, διαφορετικά η νίκη του μοιάζει και δεδομένη και πανάξια. Όσο για τη Viola Davis και την απίθανη, πληθωρική ερμηνεία της στο Fences (ακόμη μια υποψήφια ταινία με σχεδόν αποκλειστικά αφροαμερικανούς ηθοποιούς), μπορούμε να της δώσουμε το βραβείο… από τώρα.

Denzel Washington και Viola Davis διεκδικούν με αξιώσεις βραβεία για τις ερμηνείες τους.

Denzel Washington και Viola Davis διεκδικούν με αξιώσεις βραβεία για τις ερμηνείες τους.

Στην πάντα ενδιαφέρουσα κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας, δύο πολύ διαφορετικές ταινίες προβάλλουν ως τα φαβορί: το Ιρανικής παραγωγής The Salesman και το γερμανικό Tony Erdmann. Last but not least, η δεύτερη ελληνική υποψηφιότητα της βραδιάς, αυτή της Δάφνης Ματζαράκη για το Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ 4.1 Μίλια δεν έχει πολλές πιθανότητες διάκρισης, αλλά κι αυτό ελάχιστη σημασία έχει.

Από εκεί και πέρα οι προβλέψεις εκτείνονται σε πληθώρα επιλογών, όπως ποιος/α νικητής/τρια θα εκφωνήσει το μεγαλύτερης διάρκειας λόγο ή πόσοι από τους παρευρισκόμενους (παρουσιαστές, νικητές κλπ) θα αναφερθούν στο νέο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, για τον οποίο το Χόλιγουντ ως γνωστόν τρέφει άνευ προηγουμένου συμπάθεια και αγάπη. Όλα αυτά και άλλα πολλά θα μάθουμε σήμερα τα ξημερώματα (όσοι έχουν διάθεση για ξενύχτι) ή αύριο το πρωί (όσοι δεν έχουν). Το σίγουρο είναι πως η μαγεία των Όσκαρ είναι ξανά εδώ, και έτοιμη να μας συναρπάσει!

Οι 9 μονομάχοι στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας

Οι 9 μονομάχοι στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας

The 85th Academy Awards® will air live on Oscar® Sunday, February 24, 2013.Σήμερα το μεσημέρι η Ακαδημία των Όσκαρ ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες για την 89η απονομή των διάσημων βραβείων, που θα γίνει στις 26 Φεβρουαρίου στο Λος Άντζελες. Δε χρειάζεται όμως καν να περιμένουμε μέχρι τότε για να το ανακοινώσουμε: το La, La, Land είναι η ταινία-φαινόμενο της χρονιάς.

14 υποψηφιότητες, κυρίες και κύριοι. Από τις πιο «βαριές» κατηγορίες (ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, πρώτοι ρόλοι), στις οποίες και αναμένεται να κυριαρχήσει, μέχρι τα κοστούμια και τη διεύθυνση παραγωγής αλλά και τη μουσική, στην οποία απλά δεν έχει αντίπαλο, το πολυδιαφημισμένο ρομαντικό μιούζικαλ του Damien Chazelle υπάρχει παντού στη φετινή λίστα των Όσκαρ. 14 υποψηφιότητες, μόνο 2 ταινίες στην ιστορία του θεσμού είχαν τόσες (Όλα για την Εύα, το 1950, 6 νίκες και Τιτανικός, 1997, 11 νίκες) και καμία περισσότερα. Πριν λίγες μέρες, το La, La, Land έσπασε τα κοντέρ και στις Χρυσές Σφαίρες, καθώς έγινε η πρώτη ταινία στα χρονικά με 7 βραβεία στην κατοχή της. Όσο κι αν η χρονιά δεν είναι από τις καλύτερες στη συγκομιδή ταινιών, έχουμε να κάνουμε μ΄ ένα κινηματογραφικό φαινόμενο που θα θυμόμαστε, για τους αριθμούς αν μη τι άλλο, για πολλά χρόνια.

Η καλύτερη ταινία και πολλές άλλες κατηγορίες δείχνουν «καπαρωμένες» από την ταινία του Chazelle, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλες ταινίες με αρκετές υποψηφιότητες και ελπίδες. Το αντιρατσιστικό Moonlight απέσπασε 8 υποψηφιότητες, αποτελώντας μια απάντηση της Ακαδημίας στις κατηγορίες περί παραμέλησης των μειονοτήτων, όσες και η Άφιξη του Ντενίς Βιλνέβ, μια από τις ελάχιστες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που μπορούν να υπερηφανεύονται τόσες υποψηφιότητες. Πολύ καλά τα πήγε και ο Αντιρρησίας Συνείδησης του Μελ Γκίμπσον, με 6 υποψηφιότητες, όσες και ακόμα δύο ταινίες, Lion και Manchester by the Sea. Οι κωμωδίες και οι ταινίες με σούπερ ήρωες για άλλη μια χρονιά λάμπουν διά της απουσίας τους, αν και φέτος μάλλον όχι άδικα…

lala-land

Για άλλη μια φορά, επίσης, εικοστή συνολικά (!), η Μέριλ Στριπ είναι υποψήφια για Όσκαρ ερμηνείας, συγκεκριμένα Α΄ Γυναικείου Ρόλου για το ανάλαφρο Florence Foster Jenkins. Άλλα μεγάλα ονόματα που θα διεκδικήσουν ένα βραβείο την 26η Φεβρουαρίου είναι ο Mel Gibson, o Denzel Washington, η Natalie Portman και η Nicole Kidman, όλοι τους ήδη κάτοχοι κάποιου χρυσού αγαλματιδίου.

The_LobsterΑπό ελληνικής πλευράς, εξαιρετικά τιμητική διάκριση η υποψηφιότητα του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου, στην κατηγορία Πρωτότυπου Σεναρίου, για τον κυρίως βρετανικής παραγωγής Αστακό. Το σενάριο των δύο συμπατριωτών μας ήταν σίγουρα… πρωτότυπο και μοναδικό, και τους ευχόμαστε καλή τύχη. Μάλιστα, δεν είναι καν η μοναδική υποψηφιότητα ελληνικού χρώματος, καθώς υπάρχει και το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ 4,1 μίλια της Δάφνης Μαντζαράκη, υποψήφιο στην αντίστοιχη κατηγορία. Ακόμη ένας λόγος για να παρακολουθήσουμε, όσο αργά το βράδυ κι αν είναι, ακόμη μια λαμπερή και φαντασμαγορική τελετή, με παρουσιαστή φέτος τον πρωτάρη Jimmy Kimmel. Σημειώστε στο πρόγραμμά σας: 26 Φεβρουαρίου, 3 τα ξημερώματα η έναρξη, Dolby Theater, Los Angeles…

Oscar 2016Υποψηφιότητες

Best Picture

Arrival

Fences

Hacksaw Ridge

Hell or High Water

Hidden Figures

La La Land

Lion

Manchester By the Sea

Moonlight

Best Director

Arrival — Denis Villeneuve

Hacksaw Ridge — Mel Gibson

La La Land — Damien Chazelle

Manchester by the Sea — Kenneth Lonergan

Moonlight — Barry Jenkins

Best Supporting- Actor

Mahershala Ali (Moonlight)

Jeff Bridges (Hell or High Water)

Lucas Hedges (Manchester by the Sea)

Dev Patel (Lion)

Michael Shannon (Nocturnal Animals)

Best Supporting- Actress

Viola Davis (Fences)

Naomie Harris (Moonlight)

Nicole Kidman (Lion)

Octavia Spencer (Hidden Figures)

Michelle Williams (Manchester by the Sea)

Best Actor

Casey Affleck (Manchester by the Sea)

Andrew Garfield (Hacksaw Ridge)

Ryan Gosling (La La Land)

Viggo Mortensen (Captain Fantastic)

Denzel Washington (Fences)

Best Actress

Isabelle Huppert (Elle)

Ruth Negga (Loving)

Emma Stone (La La Land)

Natalie Portman (Jackie)

Meryl Streep (Florence Foster Jenkins)

Best Documentary Feature

Fire at Sea

I Am Not Your Negro

Life, Animated

O.J.: Made in America

13th

Best Foreign Language Film

Land of Mine, Denmark, Martin Zandvliet, director

A Man Called Ove, Sweden, Hannes Holm, director

The Salesman, Iran, Asghar Farhadi, director

Tanna, Australia, Bentley Dean, Martin Butler, directors

Toni Erdmann, Germany, Maren Ade, director

Best Cinematography

Arrival (Bradford Young)

La La Land (Linus Sandgren)

Lion (Grieg Fraser)

Moonlight (James Laxton)

Silence (Rodrigo Prieto)

Best Costume Design

Allied (Joanna Johnston)

Fantastic Beasts and Where to Find Them (Colleen Atwood)

Florence Foster Jenkins (Consolata Boyle)

Jackie (Madeline Fontaine)

La La Land (Mary Zophres)

Best Original Score

Jackie (Micachu)

La La Land (Justin Hurwitz)

Lion (Dustin O’Halloran, Hauschka)

Moonlight (Nicholas Britell)

Passengers (Thomas Newman)

Best Original Song

«Audition» (La La Land)

«»Can’t Stop the Feeling!» (Trolls)

«City of Stars» (La La Land)

«The Empty Chair» (Jim: The James Foley Story)

«How Far I’ll Go» (Moana)

Best Sound Editing

Arrival

Deepwater Horizon

Hacksaw Ridge

La La Land

Sully

Best Sound Mixing

Arrival

Hacksaw Ridge

La La Land

Rogue One: A Star Wars Story

13 Hours

Best Documentary Short

4.1 Miles (University of California, Berkeley)

Extremis (f/8 Filmworks in association with Motto Pictures)

Joe’s Violin (Lucky Two Productions)

Watani: My Homeland (ITN Productions)

The White Helmets (Grain Media and Violet Films)

Best Production Design

Arrival (Patrice Vermette)

Fantastic Beasts and Where to Find Them (Stuart Craig)

Hail Caesar

La La Land (Sandy Reynolds-Wasco, David Wasco)

Passengers (Guy Hendrix Dyas)

Best Original Screenplay

Hell or High Water (Taylor Sheridan)

La La Land (Damien Chazelle)

The Lobster (Yorgos Lanthimos, Efthymis Filippou)

Manchester by the Sea (Kenneth Lonergan)

20th Century Women (Mike Mills)

Best Adapted Screenplay

Arrival (Eric Heisserer)

Fences (August Wilson)

Hidden Figures (Allison Schroeder, Theodore Melfi)

Lion (Luke Davies)

Moonlight (Barry Jenkins, Tarell Alvin McRaney)

Best Animated Feature

Kubo and the Two Strings (Focus Features)

Moana (Disney)

My Life As a Zucchini (GKIDS)

The Red Turtle (Sony Classics)

Zootopia (Disney)

Best Animated Short

Blind Vaysha (National Film Board of Canada)

Borrowed Time (Quorum Films)

Pear Cider and Cigarettes (Massive Swerve Studios and Passion Pictures Animation)

Pearl (Google Spotlight Stories/Evil Eye Pictures)

Piper (Pixar)

Best Film Editing

Arrival (Joe Walker)

Hacksaw Ridge (John Gilbert)

Hell or High Water (Jake Roberts)

La La Land (Tom Cross)

Moonlight (Joi McMillon, Nat Sanders)

Best Makeup & Hairstyling

A Man Called Ove (Eva von Bahr and Love Larson)

Star Trek Beyond (Joel Harlow and Richard Alonzo)

Suicide Squad (Alessandro Bertolazzi, Giorgio Gregorini and Christopher Nelson)

Best Live Action Short

Ennemis Interieurs (Slim Azzazi)

La Femme et le TGV (Timo von Gunten and Giacun Caduff)

Silent Nights (Aske Bang and Kim Magnusson)

Sing (Kristof Deak and Anna Udvardy)

Timecode (Juanjo Gimenez)

Visual Effects

Deepwater Horizon

Doctor Strange

The Jungle Book

Kubo and the Two Strings (Focus Features)

Rogue One: A Star Wars Story

Γατάκια...

Γατάκια…

Άλλη μια απονομή των Όσκαρ πέρασε στην ιστορία χθες βράδυ στο Λος Άντζελες. Δουλειά μας τώρα, εμείς που ξενυχτήσαμε να σας ενημερώσουμε για όσα έγιναν και δεν έγιναν σε μια από τις καλύτερες (προσωπική άποψη αυτό, φυσικά) τελετές των τελευταίων ετών!

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ
– Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο κέρδισε Όσκαρ. Σας παραθέτουμε αυτή την πληροφορία στην περίπτωση που μας διαβάζετε από άλλο πλανήτη (αν ναι, παρακαλώ επικοινωνήστε), γιατί αν μας διαβάζετε από τη Γη προφανώς θα το έχετε ακούσει τόσες φορές που το βαρεθήκατε.
– Ο Κρις Ροκ ήταν ίσως ο πιο ανατρεπτικός παρουσιαστής των τελευταίων ετών, αφήνοντας στην άκρη τα κλισέ και τα καθιερωμένα αστεία και ασχολούμενος μ΄ έναν αιχμηρό αλλά κατάλληλο για την περίσταση τρόπο με το θέμα του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων.
Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο κέρδισε Όσκαρ.
Α ναι, το είπαμε αυτό…
– Το Spotlight έκανε τη μίνι έκπληξη και κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, αφήνοντας πίσω του το The Revenant. Μ΄ αυτό τον τρόπο έγινε η ταινία με τα λιγότερα συνολικά βραβεία (2) απ΄ όσες έχουν κερδίσει το σημαντικότερο βραβείο της βραδιάς στον 21ο αιώνα.
– Παρά την ήττα του στην κατηγορία αυτή, ο Inarritu έκανε το πολυπόθητο repeat στη Σκηνοθεσία.
– Τα βραβεία για άλλη μια φορά μοιράστηκαν, καθώς δεν υπήρχε η ταινία που ξεχώρισε. Απόδειξη πως τα 10 βραβεία για την ταινία, τις ερμηνείες, τη σκηνοθεσία, το σενάριο και τη μουσική κατέληξαν σε 8 διαφορετικές ταινίες.
– Το Mad Max: Fury Road κέρδισε τα περισσότερα αγαλματίδια (6), χωρίς όμως να κερδίσει σε καμία από τις προαναφερθείσες κατηγορίες. Όλες οι νίκες του ήρθαν σε τεχνικές κατηγορίες.
– Η παρουσίαση των βραβείων πέρασε σε άλλο επίπεδο, με κινούμενα σχέδια όπως τα Minions και οι πολυαγαπημένοι Buzz Lightyear και Woody από το Toy Story να απονέμουν τα βραβεία για τις ταινίες κινουμένων σχεδίων. Επική εμφάνιση επίσης από τα ρομπότ C3PO και R2D2. Την άλλη φορά και ο Chewbacca.

Ξεκινάμε την ανάλυσή μας από τα διαδικαστικά της τελετής, και συγκεκριμένα από τον παρουσιαστή Κρις Ροκ. Τι σίφουνας ήταν αυτός; Βγήκε στη σκηνή χαμογελαστός και, χωρίς περιστροφές και χάσιμο χρόνου για εισαγωγή, ξεκίνησε έναν 6λεπτο μονόλογο για το μείζον θέμα των φυλετικών διακρίσεων από την Ακαδημία εις βάρος των μαύρων ηθοποιών και λοιπών συντελεστών. Στο ίδιο μοτίβο συνέχισε καθ΄όλη τη διάρκεια της τελετής, με χιουμοριστικά βίντεο που απεικονίζουν πώς θα ήταν οι φετινές υποψήφιες ταινίες αν πρωταγωνιστούσε μαύρος καθώς και μια «συνέντευξη» που πήρε από έγχρωμα μέλη μιας υποβαθμισμένης κοινότητας στο Λος Άντζελες σχετικά με τις οσκαρικές γνώσεις τους.

Ήταν δύσκολη δουλειά για τον Ροκ αυτή, παρότι σίγουρα του έδωσε κάτι να ασχοληθεί και τον απάλλαξε από τα επαναλαμβανόμενα κλισέ αστεία που συνηθίζουν οι παρουσιαστές. Ήταν δύσκολη όμως, γιατί ήταν ταυτόχρονα κατήγορος (ως έγχρωμος ο ίδιος) και κατηγορούμενος (ως εκπρόσωπος της Ακαδημίας), ενώ έπρεπε να διατηρήσει το χιούμορ του κι έναν ανάλαφρο τόνο (τα Όσκαρ παρουσίαζε, όχι πολιτικό ντιμπέιτ για το ρατσισμό), χωρίς να προσβάλλει όσους θίγονται από το πρόβλημα.

Host Chris Rock speaks at the Oscars on Sunday, Feb. 28, 2016, at the Dolby Theatre in Los Angeles. (Photo by Chris Pizzello/Invision/AP)

Host Chris Rock speaks at the Oscars on Sunday, Feb. 28, 2016, at the Dolby Theatre in Los Angeles. (Photo by Chris Pizzello/Invision/AP)

Τα κατάφερε; Άνετα! Στον μονόλογο του στην αρχή ενόχλησε κάποιους, ήταν αιχμηρός, τολμηρός, αστειευόταν με επιτυχία με πράγματα που σπάνια θίγονται (χαρακτηριστικό αυτό που είπε «και πριν 50 χρόνια δεν υπήρχαν μαύροι υποψήφιοι, αλλά τότε ήμασταν (οι μαύροι) πιο πολύ απασχολημένοι με το αν θα μας βιάσουν ή μας λιντσάρουν την επόμενη μέρα παρά με το ποιος κέρδισε Όσκαρ Φωτογραφίας») και κράτησε μια ιδιαίτερη στάση. Από τη μία καταδίκασε τις διακρίσεις, κατηγορώντας γι΄ αυτές τα Όσκαρ (τα οποία χαρακτήρισε «White People’s Choice Awards») αλλά έκρινε υπερβολική τη στάση ορισμένων ανθρώπων του χώρου που αποφάσισαν να μποϊκοτάρουν την τελετή, θέλοντας προφανώς να υποβαθμίσει τη σημασία του γεγονότος. Το θέμα ήταν λεπτό, ο Ροκ ακροβατούσε σε τεντωμένο σκοινί, αλλά και να ισορροπήσει κατάφερε και να μας κάνει να γελάσουμε.

Σταθερή αξία η Σαρλίζ...

Σταθερή αξία η Σαρλίζ…

Πάμε στους νικητές τώρα. Α, πριν πάμε, να πούμε πως οι παρουσίες στο κόκκινο χαλί δεν ήταν τόσο εντυπωσιακές όσο συνήθιζαν, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν είχαμε κομψές και εντυπωσιακές παρουσίες. Μια ματιά στα δεξιά θα σας πείσει.

Πάμε στους νικητές τώρα (ξανά). Το The Revenant είχε πάρει τη Φωτογραφία (ο νικητής Emmanuel Lubezki κέρδισε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά), είχε πάρει τη Σκηνοθεσία, είχε πάρει τον Α΄ Ανδρικό (Leo) και περίμενε να στεφθεί ο απόλυτος νικητής με την Καλύτερη Ταινία. Κι εκεί ήρθε το χαμηλών τόνων Spotlight, που είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο που δόθηκε στη βραδιά και μόνο αυτό (Πρωτότυπο Σενάριο) να τους πάρει τη μπουκιά απ΄ το στόμα. Τεράστια επιτυχία για το βασισμένο σε αληθινά γεγονότα δράμα του Tom McCarthy, κι αμέσως προκύπτουν δύο ερωτήματα. Το περιμέναμε; Το άξιζε;

Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι όχι, αλλά δεν ήταν και τόσο μεγάλη έκπληξη. Το Revenant σίγουρα δεν έδειχνε ικανό να σαρώσει τα πάντα όπως πέρσι το Birdman. Ως εναλλακτική η Ακαδημία είχε και το Μεγάλο Σορτάρισμα (κέρδισε το Διασκευασμένο Σενάριο) αλλά μάλλον το θεώρησε υπερβολικά YOLO.

Στο δεύτερο ερώτημα, μάλλον ναι. Δεν είναι αριστούργημα, αλλά το Spotlight είναι μια άρτια, καλογυρισμένη, συγκινητική ταινία που άρεσε πολύ στους κριτικούς αλλά και στο κοινό. Εστιάζει σ΄ ένα πρόβλημα του παρελθόντος αλλά και του παρόντος (τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από μέλη της Καθολικής Εκκλησίας) μέσα από την προσπάθεια των δημοσιογράφων που έφεραν μια πολύκροτη τέτοια υπόθεση στο φως. Είναι ρεαλιστική, έχει εξαιρετικό καστ, και δεν υπήρχε κανένας σοβαρός λόγος για να μην κερδίσει.

Ο μεγάλος νικητής, η Καλύτερη (βάσει Όσκαρ) Ταινία του 2015

Ο μεγάλος νικητής, η Καλύτερη (βάσει Όσκαρ) Ταινία του 2015

Από κει και πέρα, μίνι έκπληξη η -πανάξια, βάσει ερμηνείας- νίκη του Mark Rylance στον Β΄ Ανδρικό για την ταινία Bridge of Spies. Εκτός από τον Σιλβέστερ Σταλόνε, που ήταν το φαβορί, ο Rylance νίκησε στο «σπριντ» κι άλλα μεγάλα ονόματα όπως ο Christian Bale και ο Tom Hardy. Στους γυναικείους ρόλους η Brie Larson και η Alicia Vikander, αμφότερες 27 μόλις ετών, επιβεβαίωσαν τα προγνωστικά κερδίζοντας δίκαια τα Όσκαρ Α΄ και Β΄ Γυναικείου Ρόλου, αντίστοιχα. Έκπληξη και στο τραγούδι, με τη Lady Gaga να μένει στα κρύα του λουτρού από τον Sam Smith και το «Writing’s on the Wall» (2ο σερί τραγούδι σε ταινία James Bond που κερδίζει). Στο λόγο αποδοχής του ο Smith αφιέρωσε το βραβείο στην κοινότητα των ομοφυλόφιλων διακηρύσσοντας ισότητα.

Πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς το standing ovation στον τεράστιο Ένιο Μορικόνε, νικητή, στα 87 του χρόνια, στην κατηγορία Καλύτερου Soundtrack. Ένας τεράστιος καλλιτέχνης, που επένδυσε μουσικά τα πιο θρυλικά spaghetti western των 60΄s και πολλές άλλες επιτυχίες, και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τη συγκίνηση του στο λόγο που εκφώνησε (στα ιταλικά) όταν παρέλαβε το βραβείο. Πιο συγκινητική και από το βίντεο-αφιέρωμα της Ακαδημίας σε όσους έφυγαν από τη ζωή τη χρονιά που πέρασε.

Ίσως οι δυο μεγάλοι χαμένοι της βραδιάς...

Ίσως οι δυο μεγάλοι χαμένοι της βραδιάς…

Μεγαλύτερη στιγμή της βραδιάς, φυσικά, αυτή στις 7 π.μ. ώρα Ελλάδας, όταν τα χείλη της Julianne Moore πρόφεραν το όνομα «Leonardo DiCaprio». Αυτό ήταν. Η κατάρα έσπασε, οι δαίμονες ξορκίστηκαν και το διαδίκτυο… πήρε φωτιά. Ο Leo ανέβηκε για να παραλάβει το βραβείο και μίλησε 3 λεπτά (αντί για 45΄΄ που είναι κανονικά ο μέγιστος χρόνος) προειδοποιώντας για τις κλιματικές αλλαγές και ζητώντας μας να μην πάρουμε τίποτα ως δεδομένο.

Κάπως έτσι πέρασαν στην ιστορία κι αυτά τα Όσκαρ. Δύο είναι οι κύριοι λόγοι για να τα θυμόμαστε: Κρις Ροκ και Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Παράδοξο επίσης πως η ταινία με τις περισσότερες νίκες, το Mad Max (6 βραβεία) δεν κέρδισε τίποτα ουσιώδες, σαρώνοντας τα τεχνικά (μιξάζ, μίξη ήχου, μοντάζ, κοστούμια, μακιγιάζ, διεύθυνση παραγωγής). Ραντεβού με το θείο Όσκαρ τον επόμενο Φεβρουάριο. Μέχρι τότε, απολαύστε μερικές ακόμα στιγμές που σημάδεψαν τη χθεσινή τελετή, και δείτε όλους τους νικητές!

Καλύτερη Ταινία: Spotlight
Σκηνοθεσία: Alejandro G. Iñárritu – The Revenant
Α΄ Ανδρικός Ρόλος: LEONARDO DI CAPRIO – The Revenant
Α΄ Γυναικείος Ρόλος: Brie Larson – Room
Β΄ Ανδρικός Ρόλος: Mark Rylance – Bridge of Spies
Β΄ Γυναικείος Ρόλος: Alicia Vikander – The Danish Girl
Πρωτότυπο Σενάριο: Tom McCarthy & Josh Singer – Spotlight
Διασκευασμένο Σενάριο: Adam McKay & Charles Randolph – The Big Short
Ταινία κινουμένων Σχεδίων, Μεγάλου Μήκους: Inside Out
Ταινία κινουμένων Σχεδίων, Μικρού Μήκους: Bear Story
Ντοκιμαντέρ, Μεγάλου Μήκους: Amy
Ντοκιμαντέρ, Μικρού Μήκους: A Girl in the River
Ξενόγλωσση Ταινία: Son of Saul, Ουγγαρία
Ταινία Μικρού Μήκους: Stutterer
Τραγούδι: Writing’s on the Wall – Spectre (Sam Smith & Jimmy Napes)
Soundtrack: Ennio Morricone – The Hateful Eight
Διεύθυνση Παραγωγής: Colin Gibson & Lisa Thomson – Mad Max: Fury Road
Μιξάζ: Mark A. Mangini & David White – Mad Max: Fury Road
Μίξη Ήχου: Chris Jenkins, Gregg Rudloff, Ben Osmo – Mad Max: Fury Road
Μοντάζ: Margaret Sixel – Mad Max: Fury Road
Οπτικά Εφέ: Mark Williams Ardington, Sara Bennett, Paul Norris, Andrew Whitehurst – Ex Machina
Κοστούμια: Jenny Beavan – Mad Max: Fury Road
Μακιγιάζ και Κομμώσεις: Lesley Vanderwalt, Elka Wardega, Damian Martin – Mad Max: Fury Road
Φωτογραφία: Emmanuel Lubezki – The Revenant

Η περίοδος των βραβείων για την κινηματογραφική χρονιά 2015 κλείνει, όπως πάντα, με το πιο λαμπερό γεγονός της, την απονομή των Όσκαρ, στο Dolby Theater του Λος Άντζελες. Το Cinema Therapy σας μεταφέρει τα τελευταία νέα από το Χόλιγουντ και τα προγνωστικά για τους νικητές!

Oscars_poster_2016Αρκετά ταραγμένη μπορεί να χαρακτηριστεί η φετινή οσκαρική σεζόν, με την Ακαδημία να δέχεται σφοδρότατη κριτική για τις «ρατσιστικές», όπως χαρακτηρίζονται από πλήθος ανθρώπων του χώρου και όχι μόνο, επιλογές της. Η Ακαδημία βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα για το γεγονός πως στις κατηγορίες των ερμηνειών, της σκηνοθεσίας και του σεναρίου (όλα τα βασικά, δηλαδή), δεν υπάρχει, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, έγχρωμος υποψήφιος, καθώς και για σεξισμό στην προώθηση των ταινιών. Μια πρώτη απάντηση ήρθε με την αλλαγή αρκετών απαρχαιωμένων κανονισμών σχετικά με τον τρόπο επιλογής και διατήρησης των μελών της, ωστόσο οι αντιδράσεις παραμένουν.

Ένα άλλο θέμα που απασχόλησε το κινηματογραφικό κοινό είναι το αν ο πολυαγαπημένος Λεονάρντο Ντι Κάπριο θα σπάσει επιτέλους την κατάρα και θα κερδίσει το Όσκαρ που του αρνούνται 2-3 δεκαετίες τώρα. Έχουμε ακούσει τόσα για το συγκεκριμένο θέμα που, αν και ούτως ή άλλως πιστεύω πως το αξίζει, η άποψή μου τώρα είναι «ας το πάρει να ησυχάσουμε επιτέλους».

Εκτός από το Leo, όμως, ποιοι άλλοι προβάλλουν ως φαβορί για να φύγουν από την τελετή με το χρυσό αγαλματίδιο; Θα τα καταφέρουν, ή θα έχουμε εκπλήξεις; Πώς θα τα πάει ως παρουσιαστής ο ταλαντούχος και, οξύμωρα, έγχρωμος παρουσιαστής Chris Rock, που είχε παρουσιάσει με σχετική επιτυχία τα βραβεία και το 2005; Θα έχουμε απρόοπτα στις εμφανίσεις ή/και στους λόγους αποδοχής των νικητών;

Οι απαντήσεις φυσικά επί της οθόνης τα ξημερώματα (3.30 π.μ.) της Κυριακής προς Δευτέρα. Εμείς αυτό που θα κάνουμε τώρα είναι να σας δώσουμε την εικόνα για τα βασικότερα βραβεία, μαζί με τη δική μας άποψη για το νικητή.

Καλύτερη Ταινία
BP

    The Big Short
    Bridge of Spies
    Brooklyn
    Mad Max: Fury Road
    The Martian
    The Revenant
    Room
    Spotlight

Φαβορί: The Revenant
Ισχυρότερα αουτσάιντερ: The Big Short, Spotlight

Κούρσα για τρεις το πολυπόθητο βραβείο της καλύτερης ταινίας, με την επική ιστορική περιπέτεια The Revenant να προβάλλει τις τελευταίες μέρες ως φαβορί λόγω των νικών της στα περισσότερα άλλα βραβεία. Οι δυο ταινίες που ακολουθούν στα προγνωστικά είναι εξίσου δυνατά χαρτιά, όμως, και δεδομένης και της πρόθεσης της Ακαδημίας να μην επαναλαμβάνεται στους νικητές (ο σκηνοθέτης του Revenant Alejandro G. Iñárritu είχε και τον περσινό νικητή, το Birdman), μην είστε σίγουροι για τίποτα.

Στα θετικά της υπόθεσης πως, κατά τη γνώμη μου, και οι 8 υποψήφιες ταινίες είναι αξιόλογες, γενικά φέτος υπήρξαν αρκετές πολύ καλές ταινίες, αλλά έλειπε το αριστούργημα. Δεν έχω ιδιαίτερη προτίμηση για το νικητή, αν και θα ήθελα κάποια στιγμή να κερδίσει αυτό το Όσκαρ μια πιο αβανταδόρικη και λιγότερο «πολιτικά ορθή» ταινία όπως το The Big Short.

Καλύτερη Σκηνοθεσία
Inarritu

    Alejandro G. Iñárritu – The Revenant
    George Miller – Mad Max: Fury Road
    Lenny Abrahamson – Room
    Adam McKay – The Big Short
    Tom McCarthy – Spotlight

Φαβορί: Alejandro G. Iñárritu
Ισχυρότερο αουτσάιντερ: George Miller

Παρά την επιθυμία της Ακαδημίας να μην επαναλαμβάνεται, μοιάζει μάλλον απίθανο -αλλά και άδικο- να μην κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη φορά ο Μεξικανός δημιουργός, καθώς το δυνατό σημείο της ταινίας του είναι η σκηνοθεσία. Αν συμβεί αυτό, ο Iñárritu θα γίνει μόλις ο τρίτος σκηνοθέτης με 2 διαδοχικές νίκες μετά τον θρυλικό Τζον Φορντ (1940-41) και τον Joseph L. Mankiewicz (1949-50). Δυνατό χαρτί, και άξιος ανταγωνιστής, ο Τζορτζ Μίλερ για το Mad Max, κατάφερε να αναβιώσει μια σειρά ταινιών που ξεκίνησε ο ίδιος πριν 40 περίπου χρόνια με μεγάλη επιτυχία. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι απλά συμπληρώνουν τη λίστα καθώς οι ταινίες τους βασίζονται περισσότερο στο σενάριο, αν και οι ίδιοι έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Το συναίσθημα λέει Μίλερ, αλλά η λογική λέει Iñárritu. Εδώ το κέρδισε πέρσι χωρίς ιδιαίτερα σκηνοθετικά επιτεύγματα, φέτος θα του ξεφύγει;

Α΄ Ανδρικός Ρόλος

Κούκλος...

Κούκλος…

    Bryan Cranston – Trumbo
    Leonardo DiCaprio – The Revenant
    Eddie Redmayne – The Danish Girl
    Michael Fassbender – Steve Jobs
    Matt Damon – The Martian

Φαβορί: Leonardo DiCaprio
Ισχυρότερα αουτσάιντερ: Κανένας, εκτός αν μας τρολάρει το σύμπαν

Μιλήσαμε και πριν για τη συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά τώρα θα μιλήσουμε σοβαρά.

Ο Ντι Κάπριο ήταν εξαρχής το φαβορί της κούρσας αυτής, και όχι μόνο γιατί η ερμηνεία του ως Hugo Glass είναι όντως εξαιρετική. Σημαντικό ρόλο έπαιξε πως οι ταινίες The Danish Girl και Steve Jobs απέτυχαν να προκαλέσουν την αίσθηση που αναμενόταν, με αποτέλεσμα οι πρωταγωνιστές τους Fassbender και (ο κάτοχος) Redmayne να μείνουν πίσω. Φαίνεται πως το σύμπαν συνομώτησε αυτή τη φορά υπέρ του Leo.

Αν και όντως το αξίζει ο Ντι Κάπριο, πιστεύω πως στο σύντομο μέλλον ο τηλεοπτικός αστέρας Bryan Cranston, που τάραξε τα κινηματογραφικά νερά ως Dalton Trumbo, θα πάρει κι αυτός στα χέρια του το θείο Όσκαρ. Απλώς όχι φέτος, εκτός αν, όπως είπαμε, μας τρολάρει το σύμπαν και μας και το Λεονάρντο.

Α΄ Γυναικείος Ρόλος
Larson

    Saoirse Ronan – Brooklyn
    Brie Larson – Room
    Charlotte Rampling – 45 Years
    Jennifer Lawrence – Joy
    Cate Blanchett – Carol

Φαβορί: Brie Larson
Ισχυρότερο αουτσάιντερ: Saoirse Ronan

Όπως πάντα η συγκεκριμένη κατηγορία είναι YOLO. Αυτή τη φορά, δυο… σιγανά ποταμάκια (Larson και Ronan) ξεχύθηκαν μπροστά στην κούρσα και άφησαν πίσω τις πιο μπαρουτοκαπνισμένες υπόλοιπες υποψήφιες. Και απόλυτα δίκαια, καθώς οι ταινίες για τις οποίες προτάθηκαν είναι αξιόλογες και στρέφονται γύρω τους, με τις ίδιες να αποδίδουν θαυμάσια απαιτητικούς ρόλους. Στα μισά της κούρσας όμως η Larson απέκτησε προβάδισμα, με την ερμηνεία της ως μια καταπιεσμένη και χρόνια κακοποιημένη μητέρα που βρίσκεται ξαφνικά ελεύθερη από τον απαγωγέα της μαζί με τον 5χρονο γιο της να κερδίζει με την αξία της τους κριτικούς. Ως είθισται, η ταινία που θα κερδίσει το συγκεκριμένο βραβείο δε θα κερδίσει κανένα άλλο, σοβαρό τουλάχιστον.

Προσωπικά πιστεύω πως η Larson το αξίζει, γιατί τα κατάφερε σε μια παραγωγή χωρίς μεγάλο μπάτζετ, φανφάρες και διαφημίσεις. Μόλις 27 ετών, έχει μέλλον η κυρία…

Β΄ Ανδρικός Ρόλος

Κι άλλος κούκλος...

Κι άλλος κούκλος…

    Christian Bale – The Big Short
    Mark Rylance – Bridge of Spies
    Tom Hardy – The Revenant
    Sylvester Stallone – Creed
    Mark Ruffalo – Spotlight

Φαβορί: Sylvester Stallone
Ισχυρότερο αουτσάιντερ: Mark Rylance

Ιδιαίτερη αυτή η κατηγορία, με 5 έξοχες ερμηνείες από πολύ καλούς ηθοποιούς (συν τον Σταλόνε). Συγκινητικός ο Bale ως ο τρελάρας προφήτης της καταστροφής στο The Big Short, μεστός και απέριττος ο Ruffalo ως ένας εκ των δημοσιογράφων-ερευνητών του Spotlight, καλός και ο Hardy ως εχθρός του Ντι Κάπριο στο The Revenant, αν και προτάθηκε κυρίως για να αποζημιωθεί που δεν τον πρότειναν για Α΄ Ανδρικό (για το Mad Max). Η ερμηνεία του Rylance ως ο πάντοτε απαθής Σοβιετικός κατάσκοπος στη Γέφυρα των Κατασκόπων είναι αριστουργηματική και υπό άλλες συνθήκες θα κέρδιζε. Αλλά, υπάρχει ο Σταλόνε…

Το συναίσθημα λέει Σταλόνε, η λογική λέει Rylance. Αλλά τούτη τη φορά θα επικρατήσει το πρώτο. Η ερμηνεία του Sly ως Ρόκι Μπαλμπόα για ν-οστή φορά στην καριέρα του είναι ίσως η καλύτερη που έκανε ποτέ, αλλά η προσπάθειά του είναι συγκινητική κι αυτή μάλλον θα του δώσει το βραβείο. Αν και μέτριος ηθοποιός, έχει καταφέρει πολλά και αυτό θα είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά του.

Β΄ Γυναικείος Ρόλος
Vikander

    Rooney Mara – Carol
    Alicia Vikander – The Danish Girl
    Jennifer Jason Leigh – The Hateful Eight
    Kate Winslet – Steve Jobs
    Rachel McAdams – Spotlight

Φαβορί: Alicia Vikander
Ισχυρότερα αουτσάιντερ: Rooney Mara, Kate Winslet

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα κούρσα της βραδιάς, μαζί με την καλύτερη ταινία.

Λογικό φαβορί η Vikander, με την πολύ καλή ερμηνεία της να σώζει το γόητρο του κατά τ΄ άλλα μέτριου The Danish Girl και να χτυπάει στα ίσια το Όσκαρ. Η Rooney Mara θα προσπαθήσει να σώσει με τη σειρά της το (οσκαρικό) γόητρο του Carol, μιας ταινίας που ξεκίνησε με όνειρα αλλά έμεινε στην πορεία, όχι άδικα. Προσωπική μου επιλογή όμως θα ήταν η Kate Winslet, που αλλάζει ελαφρώς πορεία από τους συνήθεις ρόλους της για να ερμηνεύσει αριστοτεχνικά την πιστή συνεργάτιδα της αλαζονικής ιδιοφυίας που λέγεται Στιβ Τζομπς, έναν σύνθετο χαρακτήρα που υπομένει τα πάντα και παραμένει ψύχραιμος ότι κι αν ακούει και βλέπει από το ιδιόρρυθμο αφεντικό του. Αρκετά καλή και η Leigh αλλά η ταινία του Ταραντίνο είναι τελείως αντι-οσκαρική αυτή τη φορά (εκτός απ΄ το soundtrack, βέβαια).

Λοιπά Βραβεία

pixarΓια τα σενάρια δεν υπάρχει αμφιβολία, εκτός κι αν το… οσκαρικό σενάριο κρύβει μεγάλες εκπλήξεις. Το Spotlight κερδίζει το πρωτότυπο, το The Big Short το διασκευασμένο, καθαρά και δίκαια, και ίσως αυτά να είναι και τα μοναδικά βραβεία τους.

Στη μουσική, ο 87χρονος Ennio Morricone, ένας θρυλικός συνθέτης με τεράστιες επιτυχίες εδώ και μισό αιώνα, λογικά θα κερδίσει το πρώτο του Όσκαρ για τους Μισητούς Οχτώ και θα γίνει ο γηραιότερος νικητής στην ιστορία των βραβείων. Στο τραγούδι, η Lady Gaga, πιο σοβαρή από ποτέ, προβάλλει ως το φαβορί για το «Til It Happens to You» από την ταινία The Hunting Ground, αν και το ιδιόρρυθμο «Writing’s on the Wall» του Spectre ίσως κάνει την έκπληξη.

Οι ταινίες Son of Saul (Ουγγαρία) και Inside Out (Disney, ποιος άλλος) θα κερδίσουν εκτός συγκλονιστικού απροόπτου τα βραβεία Ξενόγλωσσης Ταινίας και Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων, αντίστοιχα.

Για τις τεχνικές κατηγορίες, τέλος, στις περισσότερες θα έχουμε μάχη μεταξύ The Revenant και Mad Max (12 συνολικές υποψηφιότητες έκαστο), με το Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνά να μπαίνει σφήνα στα ειδικά εφέ.

LubezkiΑν κερδίσει -που φαντάζει εξαιρετικά πιθανό- στην κατηγορία της φωτογραφίας (για το Revenant), ο Emmanuel Lubezki (φωτό αριστερά) θα το έχει κάνει για τρίτη συνεχόμενη φορά (το 2013 ήταν το Gravity, πέρυσι το Birdman). Ο μόνος, ανεξαρτήτως ειδικότητας, άνθρωπος που έχει κερδίσει 3 διαδοχικές χρονιές Όσκαρ για τη δουλειά του σε μεγάλου μήκους ταινία είναι η σχεδιάστρια κοστουμιών Edith Head, την τριετία 1949-1951.

Κάπου εδώ η δουλειά μας τελείωσε. Αν την κάναμε καλά, έχετε όλα τα θεωρητικά εφόδια για να παρακολουθήσετε την τελετή. Πρέπει να το ξενυχτήσετε όμως για να το κάνετε, καθώς ξεκινά 3.30 π.μ. και τελειώνει 6 τα ξημερώματα. Αλλιώς, μπορείτε να μάθετε όσα έγιναν την επόμενη μέρα…

Συνεχίζοντας το πρώτο μας αφιέρωμα εν όψει Όσκαρ, σήμερα θα αναφερθούμε στους 5 σκηνοθέτες που κέρδισαν τα περισσότερα βραβεία στη μακροχρόνια πορεία των βραβείων…

Θυμηθείτε όσους βρέθηκαν στις θέσεις 6-10.

5. Steven Spielberg (1946- )

Steven_Spielberg_Cannes_2013_3Εθνικότητα: Αμερικανός
Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 2 (1993, 1998)
Υποψηφιότητες: 7 (1977, 1981, 1982, 1993, 1998, 2005, 2012)

Ο Spielberg, στον οποίο και τις ταινίες του έχουμε αφιερώσει αρκετά άρθρα, είναι ένας από τους τρεις σκηνοθέτες (μαζί με τον Ανγκ Λι και τον Κλιντ Ίστγουντ) που μετρούν 2 νίκες στα Όσκαρ και είναι ακόμη ενεργοί στον τομέα της σκηνοθεσίας. Ο επαναστάτης του κινηματογραφικού κόσμου, ο Σπίλμπεργκ ξεκίνησε την καριέρα του στα 70΄s και ήταν ο πρώτος δημιουργός που έδωσε τη δέουσα προσοχή στη μαζική διαφήμιση και προώθηση των ταινιών του, αλλάζοντας για πάντα τη ροή της τέχνης με blockbusters όπως Τα Σαγόνια του Καρχαρία (1975), Close Encounters of the Third Kind (1977) και E.T. ο Εξωγήινος (1982). Σύντομα όμως απέδειξε πως δεν ήταν ικανός μόνο σ΄ αυτού του είδους τις ταινίες και γύρισε καταξιωμένα, ιστορικού περιεχομένου συνήθως, δράματα όπως Το Πορφυρό Χρώμα (1985), Η Λίστα του Σίντλερ (1993), Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (1998), Πιάσε με αν μπορείς (2002), Μόναχο (2005) και Λίνκολν (2012). Τα δυο του αριστουργήματα για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Λίστα του Σίντλερ και η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν (1998) του χάρισαν ισάριθμα Όσκαρ σκηνοθεσίας. Ταυτόχρονα προώθησε και πολύ επιτυχημένα franchise films με κυριότερα αυτά του Ιντιάνα Τζόουνς και το Τζουράσικ Παρκ. Ο 70χρονος σκηνοθέτης είναι εδώ και χρόνια ο πιο ακριβοπληρωμένος δημιουργός στο Χόλιγουντ, και είναι από τους λίγους που είναι εξίσου καλός στα φαντασμαγορικά blockbusters που φέρνουν εκατομμύρια στα ταμεία, αλλά και σε ποιοτικές δραματικές (ή και κωμικές, ενίοτε) ταινίες με μερικούς από τους καλύτερους ηθοποιούς εδώ και 2 γενιές.

4. Billy Wilder (1906-2002)

λήψηΕθνικότητα: Αυστριακός (πήρε την αμερικανική υπηκοότητα το 1954)
Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 2 (1945, 1960)
Υποψηφιότητες: 8 (1944, 1945, 1950, 1953, 1954, 1957, 1959, 1960)

Ο μοναδικός στη λίστα μας που η σκηνοθεσία του δεν ήταν καν το δυνατό του σημείο. Ο έξοχος αυτός δημιουργός ξεκίνησε την καριέρα του στη Γερμανία αλλά μετανάστευσε στις ΗΠΑ λόγω Χίτλερ και ξεκίνησε ως σεναριογράφος. Ήταν ένας από τους πρώτους στον τομέα αυτό που ξεκίνησε να σκηνοθετεί τα σενάρια που έγραφε, καθώς ήταν δυσαρεστημένος με τη μεταχείριση των τελευταίων από τους σκηνοθέτες. Διέπρεψε σε πολλά είδη: κωμωδίες/κομεντί (Σαμπρίνα (1953), Επτά Χρόνια Φαγούρα (1955), Μερικοί το Προτιμούν Καυτό (1959, αμφότερες με τη Marilyn Monroe), Η Γκαρσονιέρα (1960)), δράματα και φιλμ νουάρ (Διπλή Αποζημίωση (1944), Λεωφόρος της Δύσης (1950), Μάρτυς Κατηγορίας (1957)), ταινίες όλες κλασικές και καταξιωμένες από την εποχή που προβλήθηκαν μέχρι σήμερα. Είχε συνεργαστεί με όλα σχεδόν τα μεγάλα αστέρια της χρυσής εποχής, αναδεικνύοντας ηθοποιούς όπως ο William Holden και, φυσικά, η Marilyn Monroe. Παραδόξως, οι νίκες του στα Όσκαρ ήρθαν για δύο από τις όχι και τόσο ποιοτικές ταινίες του (Το Χαμένο Σαββατοκύριακο και Η Γκαρσονιέρα), για τις οποίες κέρδισε και το Όσκαρ Σεναρίου, όπως και για τη Λεωφόρο της Δύσης. Όντας ο αγαπημένος σκηνοθέτης του Χόλιγουντ στα 50΄s, o Wilder πρακτικά εξαφανίστηκε από τη σκηνή μετά το 1960 (αν και γύρισε κάποιες αξιόλογες κωμωδίες μέχρι τα 70΄s), μη μπορώντας (ή μάλλον, μη θέλοντας) να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που αναπτύσσονταν στην τέχνη. Παρ΄ όλα αυτά, παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους δημιουργούς όλων των εποχών, και οι λάτρεις του σινεμά της εποχής συνήθως τον έχουν πολύ ψηλά στην εκτίμησή τους.

3. Frank Capra (1897-1991)

Frank_CapraΕθνικότητα: Ιταλός (πήρε την αμερικανική υπηκοότητα το 1941)
Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 3 (1934, 1936, 1938)
Υποψηφιότητες: 6 (1933, 1934, 1936, 1938, 1939, 1946)

Ίσως πολλοί από σας να μην τον ξέρετε, αλλά ο Frank Capra είναι ο άνθρωπος που διαμόρφωσε την κινηματογραφική ρομαντική κομεντί, και σχεδόν όλες οι «αγαπησιάρικες» αυτές ταινίες μέχρι και σήμερα ακολουθούν τις αρχές του. Αυτή, φυσικά, ήταν μια μόνο από τις προσφορές του στην τέχνη. Αν και Ιταλός, ο Capra αγάπησε ιδιαίτερα τη θετή πατρίδα του, τις ΗΠΑ, και με ταινίες του όπως Mr. Deeds Goes to Town (1936) You Can’t Take it with You και Mr. Smith Goes to Washington (1939) έδειξε την πίστη του στις δυνατότητες και τη σκέψη του αμερικανικού λαού, αν και φυσικά στηλίτευε τη διαφθορά και τη συμφεροντολογική σκέψη των υψηλών κυρίως τάξεων. Ξεκίνησε, φυσικά, με ρομαντικές κομεντί, διαμορφώνοντας για πάντα το είδος με τη μεγάλη του επιτυχία Συνέβη Μια Νύχτα (1934), με τον Clark Gable και την Claudette Colbert, που κέρδισε και τα 5 βασικά Όσκαρ. Αγαπημένοι του ηθοποιοί υπήρξαν ο James Stewart και η Jean Arthur. Ο πρώτος πρωταγωνίστησε και στην ταινία για την οποία γνωρίζουμε κυρίως σήμερα τον Capra, το χριστουγεννιάτικο It’s a Wonderful Life (1946), το οποίο παραδόξως δε σημείωσε επιτυχία όταν προβλήθηκε. Ήταν και το κύκνειο άσμα ουσιαστικά για τον Ιταλό δημιουργό, εν μέσω και κατηγοριών για αντιαμερικανικές ή/και κομμουνιστικές ενέργειες, κι ας ήταν από τους βασικούς συντελεστές της προσπάθειας του Χόλιγουντ να στηρίξει τον αμερικανικό στρατό στον Β΄ Παγκόσμιο. Η εκπληκτική του ισορροπία μεταξύ κωμωδίας και δράματος και τα διαχρονικά μηνύματα των ταινιών του τον καθιστούν έναν από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών.

2. William Wyler (1902-1981)

William_WylerΕθνικότητα: Γερμανός (πήρε την αμερικανική υπηκοότητα το 1938)
Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 3 (1942, 1946, 1959)
Υποψηφιότητες: 12 (1936, 1939, 1940, 1941, 1942, 1946, 1949, 1951, 1953, 1956, 1959, 1965)

Μια ντουζίνα υποψηφιότητες, τρεις νίκες, και ο Γερμανο-αμερικανός αυτός σκηνοθέτης έχει περάσει για πάντα στο πάνθεον των οσκαρικών ρεκόρ. Ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες στο Χόλιγουντ από πολύ νωρίς, το 1925, και στα μέσα της δεκαετίας του 1930 είχε ήδη αρχίσει να γυρίζει σημαντικές ταινίες, με μόνιμη πρωταγωνίστρια την αγαπημένη του τότε Bette Davis. Αν και αναμφίβολα μεγάλος δημιουργός, ο αριθμός των υποψηφιοτήτων του τον κολακεύει επειδή γύριζε ταινίες που πάντοτε αγαπούσε η Ακαδημία. Είχε… master στο κλασικό μελόδραμα, με μεγάλες ταινίες όπως Jezebel, Ανεμοδαρμένα Ύψη (1939), Το Γράμμα (1940) και Τα Καλύτερα Χρόνια της Ζωής μας (1946) να αποτελούν από τα καλύτερα δείγματα του είδους. Τελειομανής όσο δεν πήγαινε, οι ταινίες του είχαν πάντοτε φαντασμαγορικά σκηνικά και κοστούμια, μεγάλους αστέρες και πολυσύνθετους χαρακτήρες. Αν και προτιμούσε τα μεγάλα ονόματα, έδωσε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε νέους ηθοποιούς όπως η Audrey Hepburn (Διακοπές στη Ρώμη, 1953) και η Barbra Streisand (Funny Girl, 1968), ταινίες που απέδειξαν τις ικανότητες του και στην ανάλαφρη κομεντί. Το μεγαλύτερο έπος του ήταν φυσικά ο Μπεν Χουρ (1959) με τον Τσάρλτον Ίστον, μια ταινία που πέρασε στην αιωνιότητα χάρη και στην εξαίρετη σκηνοθεσία του και τη μαεστρική χρήση της (έγχρωμης, πλέον) κάμερας. Με 35 χρόνια επιτυχιών και βραβείων, ο Wyler έχει στο ενεργητικό μερικά από τα μεγαλύτερα και ανθεκτικά στο χρόνο χολιγουντιανά έπη.

1. John Ford (1894-1973)

220px-John_Ford_1946Εθνικότητα: Αμερικανός
Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 4 (1935, 1940, 1941, 1952)
Υποψηφιότητες: 5 (1935, 1939, 1940, 1941, 1952)

Ο βασιλιάς σκηνοθέτης του κλασικού γουέστερν είναι και ο βασιλιάς των Όσκαρ, έστω κι αν καμία νίκη του δεν ήρθε για κάποιο γουέστερν. Ξεκίνησε να σκηνοθετεί πολύ παλιά, το 1917, αλλά πέρασαν περίπου 20 χρόνια για να έρθει στο προσκήνιο του Χόλιγουντ. Η ταινία-ορόσημο για τον ίδιο ήταν το γουέστερν Stagecoach (1939), μια ταινία που ξεκίνησε ουσιαστικά την καριέρα του ίδιου, του μόνιμου πρωταγωνιστή και μεγάλου αστέρα John Wayne, αλλά και του κινηματογραφικού γουέστερν γενικότερα. Ένα είδος που φυτοζωούσε στα 30΄s, o Ford και ο Wayne ανέδειξαν τη δυναμική του και οι ταινίες που γύρισαν (The Searchers (1956), Ο άνθρωπος που σκότωσε το Λίμπερτι Βάλανς (1962), How the West Was Won (1963) και άλλες) θεωρούνται κλασικά διαμάντια σήμερα και επηρέασαν αρκετές μεταγενέστερες παραγωγές. Φυσικά ο Φορντ διέπρεψε και σε άλλα είδη εκτός από το γουέστερν, με ταινίες όπως Τα Σταφύλια της Οργής (1940), The Quiet Man (1952) και Mogambo (1953) να αναδεικνύουν το απλό, σαφές αλλά πάντοτε πρωτότυπο στιλ του. Κέρδισε Όσκαρ ακόμη και για ντοκιμαντέρ (το 1942), αποδεικνύοντας τη σχέση λατρείας του με τα χρυσά αγαλματίδια. Εκκεντρικός και με πολλές ιδιοτροπίες, ο Φορντ και οι ταινίες του λατρεύονταν και λατρεύονται από πολλούς και απορρίπτονται από άλλους τόσους. Με μόνο 5 υποψηφιότητες κατάφερε να συλλέξει 4 Όσκαρ και φιγουράρει μόνος πρώτος στις νίκες για σκηνοθέτες. Ένας πραγματικός εργάτης της σκηνοθεσίας, ο Φορντ είναι μια χαρακτηριστική φιγούρα της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ και το ρεκόρ του δείχνει αυτή τη στιγμή ακατάρριπτο.

Αξίζει να σημειωθεί πως κανένας έγχρωμος σκηνοθέτης (δεν είναι πολλοί, δυστυχώς, έτσι κι αλλιώς) δεν έχει κερδίσει το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, ενώ μόνο μια γυναίκα (η Kathryn Bigelow, το 2009), τα έχει καταφέρει. Πειστική απόδειξη, νομίζω, της ανισότητας που επικρατεί στους κόλπους των επαγγελματιών «πίσω από την κάμερα» στον κινηματογράφο…

OscarsΟσκαρική εβδομάδα αυτή που διανύουμε, με την απονομή της 28ης Φεβρουαρίου να είναι πλέον «προ των πυλών». Δε θα μπορούσαν να λείπουν τα αφιερώματα του Cinema Therapy και αυτή τη χρονιά!

Έχοντας πλέον 24 κατηγορίες βραβείων, τα Όσκαρ προσπαθούν να βραβεύσουν όλα τα στοιχεία που αποτελούν μια ταινία, από τη σκηνοθεσία και το σενάριο μέχρι τις… κομμώσεις και το μακιγιάζ. Παρ΄ όλα αυτά, τα σημαντικότερα βραβεία εξακολουθούν να είναι αυτά που ασχολούνται με τις ερμηνείες, το σενάριο, τη σκηνοθεσία και, φυσικά, αυτό της καλύτερης ταινίας.

Στο αφιέρωμα αυτό θα ασχοληθούμε με το Όσκαρ Σκηνοθεσίας και, συγκεκριμένα, με τους 10 σκηνοθέτες που έχουν κερδίσει τα περισσότερα βραβεία. Το Όσκαρ Σκηνοθεσίας θεωρείται το δεύτερο πιο αξιοσημείωτο βραβείο μετά από αυτό της καλύτερης ταινίας (που όμως δεν απευθύνεται σε συγκεκριμένο πρόσωπο), κάτι που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι 63 ταινίες (από τις 87 απονομές) που κέρδισαν το ένα κέρδισαν και το άλλο. Εάν το να το κερδίσει κανείς μια φορά είναι μεγάλο επίτευγμα, μόλις 19 σκηνοθέτες τα έχουν καταφέρει (τουλάχιστον) 2 φορές. Αν και τα Όσκαρ δεν είναι πάντοτε ούτε δίκαια ούτε αντικειμενικά, ούτε πρέπει να λαμβάνονται ως ο μοναδικός δείκτης ποιότητας ενός δημιουργού, οι περισσότεροι από τους σκηνοθέτες αυτούς αποτελούν μεγάλα ονόματα του άλλοτε και του σήμερα.

Επειδή εμείς επιθυμούσαμε το αφιέρωμά μας να έχει 10 σκηνοθέτες, από τους 19 που κέρδισαν 2 ή περισσότερες φορές, ο αριθμός των συνολικών υποψηφιοτήτων αποτέλεσε το «κριτήριο ισοβαθμίας» για όσους κέρδισαν ακριβώς 2 βραβεία. Η λίστα, όπως αναμενόταν, περιέχει μεγάλους δημιουργούς αλλά και ονόματα-εκπλήξεις, ενώ άλλα μεγάλα ονόματα απουσιάζουν. Θα διαπιστώσετε πως τις πρώτες θέσεις μονοπωλούν κυρίως σκηνοθέτες της παλιάς εποχής. Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό δεν είναι συγκεκριμένοι, αλλά το γεγονός οφείλεται μάλλον στο ότι τώρα περισσότεροι σκηνοθέτες έχουν την ευκαιρία να αναδείξουν το ταλέντο τους (σε αντίθεση με παλαιότερα που λίγα μεγάλα ονόματα αναλάμβαναν τις μεγάλες παραγωγές), καθώς και στην επιθυμία της Ακαδημίας να «μοιράσει» τα βραβεία και να μην αφήσει πολλούς αδικημένους.

image03_big-528x67710. Frank Lloyd (1886-1950)
Εθνικότητα: Σκοτσέζος (πήρε αμερικανική υπηκοότητα το 1932)
Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 2 (1929, 1933)
Υποψηφιότητες*: 5 (1929,1929,1929,1933,1935)

*Στα πρώτα χρόνια των Όσκαρ ήταν συχνό φαινόμενο ένας σκηνοθέτης (και όχι μόνο) να προτείνεται 2 ή 3 φορές για το ίδιο βραβείο, για διαφορετικές ταινίες. Οι κανόνες των βραβείων επιτρέπουν και τώρα κάτι τέτοιο, αλλά συμβαίνει πολύ σπάνια.

Να μια περίπτωση δημιουργού που κέρδισε 2 Όσκαρ Σκηνοθεσίας όταν τα βραβεία ήταν ακόμη «νεογέννητα» και μετά βούλιαξε στην ανωνυμία. Ο Frank Lloyd, γεννημένος στη Γλασκόβη, ξεκίνησε να σκηνοθετεί το 1915 και σύντομα μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Διέπρεψε στον βωβό κινηματογράφο και η μεγάλη του χρονιά ήταν το 1929, όταν σκηνοθέτησε τρεις ταινίες (The Divine Lady, Weary River, Drag) που απέσπασαν τα εύσημα από τους κριτικούς της εποχής και προτάθηκε για Όσκαρ και για τις τρεις. Κερδίζοντας για την πρώτη, έγινε ο τελευταίος σκηνοθέτης μέχρι τον Michel Hazanavicius το 2011 (The Artist) που κέρδισε το βραβείο σκηνοθετώντας ταινία χωρίς ήχο. Ακολούθησε και δεύτερο βραβείο το 1933 για το ιστορικό δράμα Cavalcade. Όλες αυτές οι ταινίες, καθώς και ο ίδιος ο Lloyd, παραμένουν παγκοσμίως άγνωστες στο ευρύ κοινό σήμερα, και μνημονεύονται μόνο από τους φανατικούς των ταινιών της εποχής. Μοναδική του κάπως πιο γνωστή σήμερα ταινία η περιπέτεια Mutiny on the Bounty (1935) με τον Clark Gable, που του χάρισε και την τελευταία του υποψηφιότητα. Η καριέρα του πήρε οριστικά την κατιούσα από εκεί και πέρα, και ουδείς θα πίστευε πως ο αξιόλογος, κατά τ΄ άλλα, Lloyd, έχει κερδίσει περισσότερα βραβεία από σκηνοθέτες όπως ο Χίτσκοκ, ο Τσάπλιν, ο Σκορτσέζε και ο Κιούμπρικ. Αυτά είναι τα Όσκαρ, όμως!

9. George Stevens (1904-1975)

StevensΕθνικότητα: Αμερικανός
Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 2 (1951,1956)
Υποψηφιότητες: 5 (1943,1951,1954,1956,1959)

Ίσως υπερεκτιμημένος στην εποχή του, αλλά αναμφίβολα ικανότατος και πολυτάλαντος, ο αυτοδημιούργητος George Stevens υπήρξε από τους πιο καταξιωμένους σκηνοθέτες της κλασικής εποχής. Ξεκίνησε την καριέρα του στην έβδομη τέχνη το 1930, ως οπερατέρ και φωτογράφος πριν ασχοληθεί με το σενάριο και τη σκηνοθεσία. Δούλεψε πρακτικά με όλα τα αστέρια της εποχής (Fred Astaire & Ginger Rogers, Spencer Tracy & Katharine Hepburn, Cary Grant, James Stewart, Barbara Stanwyck, Bette Davis, Montgomery Clift, Irene Dunne, Montgomery Clift, Elizabeth Taylor, James Dean), και ενώ καταξιώθηκε για τη δουλειά του σε ανάλαφρες κωμωδίες και μιούζικαλ, προς το τέλος της καριέρας του έκανε στροφή στα επικά και μη μελοδράματα. Τέσσερα από αυτά (Για Μια Θέση στον Ήλιο (1951), Shane (1953), Giant (1956) και Το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ (1959), του χάρισαν ισάριθμες υποψηφιότητες για Όσκαρ, ενώ κέρδισε το 1951 και το 1956. Εξίσου ικανός σε κωμωδίες και δράματα, και δουλεύοντας εξίσου καλά με μεγάλες βεντέτες και νέα ταλέντα, ο Stevens είχε κερδίσει τεράστια φήμη και ήταν περιζήτητος. Σήμερα, οι περισσότερες ταινίες του θεωρούνται ελαφρώς ξεπερασμένες με τη σύγχρονη κινηματογραφική ματιά, αν και η σκηνοθετική ποιότητα και οι ερμηνείες τους εξακολουθούν να κρίνονται σε υψηλό επίπεδο.

8. Elia Kazan (1909-2003)

KazanΕθνικότητα: Αμερικανός (γεννημένος στην Τουρκία, από Έλληνες γονείς)
Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 2 (1947,1954)
Υποψηφιότητες: 5 (1947,1951,1954,1955,1963)

Γεννημένος με το όνομα Ηλίας Καζαντζόγλου, από Έλληνες γονείς στην Κωνσταντινούπολη, ο Elia Kazan ήταν ένας από τους αναμορφωτές του αμερικανικού κινηματογράφου για τουλάχιστον 20 χρόνια. Συνιδρυτής του περίφημου Actors Studio, το 1947, ο Kazan ήταν από τους πρώτους σκηνοθέτες που αντιλήφθηκαν την ανάγκη να βρίσκονται κοντά και να καθοδηγούν τους πρωταγωνιστές των ταινιών τους, καθώς και πως επιτυχημένος σκηνοθέτης δεν είναι τόσο αυτός που θα του δώσεις τα μεγάλα ονόματα και ένα τεράστιο μπάτζετ και θα φτιάξει μια καλή ταινία, αλλά αυτός που θα αναδείξει νέα πρόσωπα και τεχνικές. Με ταινίες όπως Gentleman’s Agreement (1947, πρώτο Όσκαρ) Λεωφορείον ο Πόθος (1951), Το Λιμάνι της Αγωνίας (1954, δεύτερο Όσκαρ), Ανατολικά της Εδέμ (1955) και Αμέρικα, Αμέρικα (1963), ο Καζάν έφερε στο φως άγνωστους μέχρι τότε νέους ηθοποιούς όπως ο Marlon Brando, o James Dean, o Warren Beatty και η Eve Marie Saint, που αργότερα έγιναν από τα μεγαλύτερα αστέρια του χώρου. Ταυτόχρονα, προσέδωσε μια θεατρική ζωντάνια και παραστατικότητα στην τέχνη του κινηματογράφου, ξεφεύγοντας από την αυστηρή μέχρι τότε ιεραρχία του Χόλιγουντ. Μπορούσε να συνεργαστεί και με μεγάλα αστέρια της τέχνης (Gregory Peck, Vivien Leigh) με εξίσου μεγάλη επιτυχία, ήταν από τους πρώτους σκηνοθέτες που προσπαθούσαν να περάσουν κοινωνικά μηνύματα μέσω των ταινιών του, και οι περισσότεροι ηθοποιοί που συνεργάστηκαν μαζί του τον λάτρευαν. Δυστυχώς, μελανή σελίδα στην καριέρα του η απόφαση του να καταθέσει εναντίον τουλάχιστον 20 συναδέλφων του, μεταξύ των οποίων και πρώην συνεργατών του, στην ταραγμένη περίοδο του Μακαρθισμού, τερματίζοντας μόνιμα ή προσωρινά τις καριέρες τους. Η κίνηση του αυτή αμαυρώνει τη φήμη του μέχρι σήμερα, αλλά θα ήταν άδικο να τον θυμόμαστε μόνο γι΄ αυτό…

7. Fred Zinnemann (1907-1997)

220px-Fred_Zinnemann_1940sΕθνικότητα: Αυστριακός (απέκτησε την αμερικανική υπηκοότητα το 1954)
strong>Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 2 (1953,1966)
Υποψηφιότητες: 7 (1948,1952,1953,1959,1960,1966,1977)

Ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους σκηνοθέτες της ύστερης κλασικής εποχής (1945-1965), ο Zinnemann ανήκε σε μια μεγάλη γενιά Γερμανών και Αυστριακών κινηματογραφιστών που ξεκίνησαν τις καριέρες τους την εποχή του Γερμανικού εξπρεσιονισμού (δεκαετία 1920), για να αναγκαστούν να αφήσουν την πατρίδα τους λόγω της ανόδου του ναζισμού. Μετανάστευσε πρώτα στη Γαλλία και έπειτα στις ΗΠΑ, με πρώτη του επιτυχία εκεί το δράμα The Seventh Cross με τον Spencer Tracy, ενώ το 1950 με την ταινία The Men, έδωσε στον Μάρλον Μπράντο τον πρώτο του σημαντικό ρόλο. Γενικότερα ειδικεύτηκε στα θρίλερ, τα φιλμ νουάρ και τα γουέστερν, και ένα τέτοιο, Το Τρένο Θα Σφυρίξει Τρεις Φορές (1952), με τον Gary Cooper και τη Grace Kelly, αύξησε κατακόρυφα τη δημοτικότητά του. Παρά τις αντιδράσεις που εξακολουθεί να προκαλεί η ταινία για την αλληγορική στήριξή της στις μαύρες λίστες και το Μακαρθισμό, στο έργο αυτό καθώς και στο επικό μελόδραμα From Here to Eternity (1953), ο Zinnemann έδειξε πόσο καλά ήξερε να χειρίζεται την κάμερα (ειδικεύτηκε σε αργές ταινίες με μεγάλης διάρκειας πλάνα) αλλά και να καθοδηγεί τους ηθοποιούς. Η τελευταία ταινία περιλάμβανε ένα καστ αστέρων (Frank Sinatra, Deborah Kerr, Montgomery Clift, Donna Reed) και κέρδισε 8 Όσκαρ, ένα εκ των οποίων για το σκηνοθέτη. Αν και βρισκόταν στην ακμή του, ο Zinnemann δεν κατάφερε ποτέ να γυρίσει μια τόσο αξιόλογη ταινία όσο οι δύο προηγούμενες. Εξακολούθησε όμως να βρίσκεται στο προσκήνιο για αρκετά χρόνια, κερδίζοντας δεύτερο Όσκαρ το 1966 για την ταινία A Man for All Seasons, που εκμεταλλεύτηκε (και) την έλλειψη ποιοτικών ταινιών εκείνη τη χρονιά για να σαρώσει τα βραβεία. Το όνομα του Zinnemann δεν έμεινε στα χρόνια που πέρασαν εξίσου γνωστό με άλλων μεγάλων σκηνοθετών της εποχής, και συχνά το στιλ του θεωρείται ξεπερασμένο. Οι ταινίες του πάντως εξακολουθούν να μνημονεύονται, ειδικά στις ΗΠΑ, με Το Τρένο Θα Σφυρίξει Τρεις Φορές να θεωρείται ένα από τα καλύτερα γουέστερν όλων των εποχών.

6. Sir David Lean (1908-1991)

220px-DavidLeanΕθνικότητα: Βρετανός
Όσκαρ Σκηνοθεσίας: 2 (1957,1962)
Υποψηφιότητες: 7 (1946,1947,1955,1957,1962,1965,1984)

Ο συνεχιστής του Cecil DeMille, όπως τον αποκαλούσαν, ο πολυτάλαντος Βρετανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός David Lean είναι υπεύθυνος για την ύπαρξη ορισμένων από τα μεγαλύτερα «εξωτικά» επικά μελοδράματα των 1950’s και των 1960΄s. Ξεκίνησε την καριέρα του στην πατρίδα του, τη Μεγάλη Βρετανία, και το 1945 γύρισε το δράμα Brief Encounter, που θεωρείται μια απο τις καλύτερες ρομαντικές ταινίες όλων των εποχών. Ακολούθησαν δύο μεταφορές διάσημων έργων του Καρόλου Ντίκενς (Μεγάλες Προσδοκίες (1946) και Όλιβερ Τουίστ (1948)), που έκαναν τους Βρετανούς κριτικούς να τον χαρακτηρίσουν «βασιλιά του μελοδράματος». Ακόμη δεν είχαν δει τίποτα! Ο Lean δε συμπαθούσε ιδιαίτερα το Χόλιγουντ αλλά δελεάστηκε να γυρίσει κάποιες αμερικανικές (συμ)παραγωγές, με πρώτη την ανάλαφρη κομεντί Summertime με την Katharine Hepburn. Ακολούθησε μια δεκαετία με τρία από τα μεγαλύτερου μήκους και μπάτζετ κινηματογραφικά έπη όλων των εποχών, που χάρισαν 2 Όσκαρ και 3 υποψηφιότητες στο σκηνοθέτη (είχε ήδη άλλες 3). Πρόκειται για τη Γέφυρα του Ποταμού Κβάι (1957), μια ιστορία για μια ομάδα Βρετανών και Αμερικανών αιχμαλώτων στον Β΄ Παγκόσμιο, τον Λόρενς της Αραβίας, που έκανε διάσημο των πρωταγωνιστή Πίτερ Ο΄ Τουλ και είναι μάλλον η πιο γνωστή -και καλύτερη- ταινία του και το δακρύβρεχτο έπος Δόκτωρ Ζιβάγκο (1965) που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του. Από το 1965 και μετά ο Lean, όπως και οι περισσότεροι σύγχρονοί του δημιουργοί, δούλευε σχετικά σπάνια, αλλά πρόλαβε να προταθεί για 7η φορά για Όσκαρ για το φαντασμαγορικό Πέρασμα στην Ινδία (1984), ταινία στην οποία εκτός από σενάριο και σκηνοθεσία έκανε και το μοντάζ! Οι ταινίες του Lean έχουν επηρεάσει αρκετούς μεταγενέστερους δημιουργούς και έθεσαν τις βάσεις για την κατασκευή ενός «σοβαρού» μελοδράματος, μιας ταινίας δηλαδή που εκτός από εντυπωσιακά σκηνικά, κοστούμια, καστ αστέρων και βαρύγδουπους διαλόγους, μπορεί να περάσει τα μηνύματα της και να καθηλώσει το θεατή με την ιστορία της.

Το "Birdman" αναδείχτηκε μεγάλος νικητής στην 87η απονομή των Όσκαρ.

Το «Birdman» αναδείχτηκε μεγάλος νικητής στην 87η απονομή των Όσκαρ.

Οι Απόκριες τελείωσαν και εμείς στρωθήκαμε πάλι στη δουλειά. Μαζί με αυτές φυσικά πέρασε στην ιστορία και η 87η απονομή των βραβείων Όσκαρ με μια όχι και τόσο εντυπωσιακή τελετή που παρουσίασε ο Neil Patrick Harris. Αν και σε ταξίδι αναψυχής όπως ανέφερα και σε προηγούμενο άρθρο, ως γνήσιοι επαγγελματίες οι συντάκτες του blog παρακολούθησαν το μεγαλύτερο μέρος της τελετής και στο άρθρο αυτό καθώς και σε αυτό που θα ακολουθήσει θα έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε όσα έγιναν (και δεν έγιναν) την Κυριακή το βράδυ στο Dolby Theatre του Λος Άντζελες.

Στο συγκεκριμένο άρθρο θα ασχοληθούμε μόνο με το καθαρά κινηματογραφικό κομμάτι της τελετής, δηλαδή τους νικητές, τους ηττημένους, τις εκπλήξεις και τις απογοητεύσεις. Για τα… ευτράπελα της βραδιάς (που δεν υπήρξαν και πολλά), τον κεντρικό παρουσιαστή Neil Patrick Harris και τις εμφανίσεις που έλαμψαν στο κόκκινο χαλί και πάνω στη σκηνή θα ακολουθήσει ξεχωριστό άρθρο που θα φέρει την υπογραφή ανθρώπων πιο… ειδικών από μένα σε τέτοια θέματα.

O Alejandro González Iñárritu πρόσθεσε στη συλλογή του τα Όσκαρ Σκηνοθεσίας και Πρωτότυπου Σεναρίου.

O Alejandro González Iñárritu πρόσθεσε στη συλλογή του τα Όσκαρ Σκηνοθεσίας και Πρωτότυπου Σεναρίου.

– Το Birdman του Alejandro Gonzalez Inarritu κέρδιζε διαρκώς έδαφος μετά την μάλλον αποτυχημένη γι΄ αυτό έκβαση των Χρυσών Σφαιρών και λίγες μέρες πριν την τελετή ήταν ήδη το φαβορί για την κατάκτηση τουλάχιστον του βραβείου Καλύτερης Ταινίας, υποσκελίζοντας το Boyhood του Richard Linklater που οδηγούσε την κούρσα μέχρι τότε. Έκπληξη μπορεί να θεωρηθεί όμως το γεγονός ότι ο Μεξικανός δημιουργός κέρδισε τα βραβεία Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Πρωτότυπου Σεναρίου, καθώς το Boyhood στην πρώτη κατηγορία και το Grand Budapest Hotel στη δεύτερη έδειχναν ισχυροί αντίπαλοι. Κερδίζοντας συνολικά 4 Όσκαρ εκ των οποίων τα τρία πρώτης διαλογής, η ταινία του Inarritu αποτέλεσε τον αδιαμφισβήτητο νικητή της βραδιάς, παρότι κατά τη γνώμη μου η βράβευσή της τουλάχιστον στο σενάριο μπορεί να χαρακτηριστεί υπερβολική, και έδειξε πώς μια ταινία που δε φαινόταν να ξεχωρίζει όταν ξεκίνησε η «σεζόν των βραβείων» με τις Χρυσές Σφαίρες μπορεί να καλύψει το έδαφος και να αναδειχτεί νικήτρια. Άξιο αναφοράς ότι για πρώτη φορά μετά το 2011 τα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας κατέληξαν στην ίδια ταινία, γεγονός που πιστοποιεί το μέγεθος της επιτυχίας της ταινίας.

Η Patricia Arquette κέρδισε το μοναδικό Όσκαρ για το "Boyhood".

Η Patricia Arquette κέρδισε το μοναδικό Όσκαρ για το «Boyhood».

– Το Boyhood του Richard Linklater που φάνταζε ως απόλυτο φαβορί πριν ένα μήνα περιορίστηκε στο βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την Patricia Arquette (αξίζει να αναφέρουμε ότι τα 4 βραβεία για ηθοποιούς κατέληξαν σε ισάριθμες διαφορετικές ταινίες, και κανένα τέτοιο βραβείο δεν πήγε στο Birdman). Το γεγονός ότι προβλήθηκε αρκετούς μήνες πριν από το μεγάλο νικητή και δεν είχε τις απαραίτητες «δυνάμεις» για το «σπριντ» πριν τα Όσκαρ αποτελεί μια πιθανή εξήγηση, αλλά ο Linklater μάλλον θα αισθάνεται απογοητευμένος που δεν κατάφερε να κερδίσει το βραβείο Σκηνοθεσίας για την διάρκειας 12 ετών προσπάθειά του.

Τα εντυπωσιακά κοστούμια της ταινίας "The Grand Budapest Hotel" απέσπασαν φυσιολογικά το αντίστοιχο Όσκαρ.

Τα εντυπωσιακά κοστούμια της ταινίας «The Grand Budapest Hotel» απέσπασαν φυσιολογικά το αντίστοιχο Όσκαρ.

– Η ταινία The Grand Budapest Hotel, αν και προβλήθηκε στους πρώτους μήνες της χρονιάς έκανε την έκπληξη στις Χρυσές Σφαίρες κερδίζοντας το βραβείο Καλύτερης Ταινίας για Μιούζικαλ ή Κωμωδία από τον βασικό αντίπαλό του Birdman, και με τις 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ που απέσπασε λίγο αργότερα έδειχνε ικανό για… μεγάλα κόλπα στη χθεσινή απονομή. Τελικά όμως, αν και κέρδισε 4 βραβεία, όσα και το Birdman και περισσότερα από οποιαδήποτε άλλο, απέτυχε να κερδίσει κάποιο βραβείο ερμηνείας, σκηνοθεσίας ή σεναρίου (ειδικά η ήττα στην τελευταία κατηγορία σίγουρα απογοήτευσε τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Wes Anderson). Τα βραβεία που κέρδισε τελικά η ταινία έχουν σχέση με τα τεχνικά επιτεύγματα του φιλμ, λογικό αν αναλογιστούμε ότι τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική, όλα σε στιλ ταινιών εποχής, είχαν κερδίσει τις εντυπώσεις.

Το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου πήγε όπως αναμενόταν στο "Whiplash" και τον εξαιρετικό J.K. Simmons.

Το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου πήγε όπως αναμενόταν στο «Whiplash» και τον εξαιρετικό J.K. Simmons.

– Το (μετριότατο) Whiplash του νεαρού Damien Chazelle απέσπασε τρία βραβεία και οι συντελεστές του σίγουρα πρέπει να αισθάνονται ευχαριστημένοι. Το περίεργο είναι πως παρότι δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση για τη συγκεκριμένη ταινία, τα βραβεία που απέσπασε μάλλον τα δικαιούνταν. Ο J.K. Simmons ήταν απλά αξεπέραστος στο ρόλο του ως Terence Fletcher και… ακόμη και οι πέτρες ήξεραν ότι θα κερδίσει το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου, ενώ τα υπόλοιπα Όσκαρ για το μοντάζ και τη μίξη ήχου που απέσπασε η ταινία ήταν μάλλον δίκαια (αν και δεν ξέρω πολλά απ΄ αυτές τις κατηγορίες) ειδικά αν αναλογιστούμε ότι το έργο ασχολείται με τη μουσική και ο ήχος παίζει βασικό ρόλο, ενώ ο λόγος που δεν τη θεωρώ ποιοτική έχει κυρίως να κάνει με τη σκηνοθεσία και το σενάριο και όχι με τα καλλιτεχνικά επιτεύγματά της.

Ο Eddie Redmayne ήταν ο μεγάλος νικητής στην κατηγορία του Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

Ο Eddie Redmayne ήταν ο μεγάλος νικητής στην κατηγορία του Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

– Η Θεωρία των Πάντων κέρδισε, όπως αναμενόταν και παρά το σκληρό ανταγωνισμό, το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου, με τον 33χρονο Eddie Redmayne να γίνεται ένας απ΄ τους νεότερους νικητές της συγκεκριμένης κατηγορίας και ταυτόχρονα ο πρώτος μετά τον Geoffrey Rush το 1996 που κέρδισε το βραβείο υποδυόμενος ένα ιστορικό πρόσωπο που βρίσκεται ακόμα στη ζωή, τον σπουδαίο φυσικό Stephen Hawking. Η ταινία όμως απέτυχε να κερδίσει κάποιο άλλο βραβείο, αν και η αλήθεια είναι πως σε καμιά άλλη κατηγορία δεν ήταν φαβορί, και αυτό μετρίασε την επιτυχία του Redmayne, σε μια χρονιά πάντως που η Ακαδημία μοίρασε τα βραβεία σε αρκετές ταινίες.

O Bradley Cooper έμεινε πάλι χωρίς Όσκαρ.

O Bradley Cooper έμεινε πάλι χωρίς Όσκαρ.

– Το American Sniper του Κλιντ Ίστγουντ ήταν από τους μεγάλους χαμένους της βραδιάς αφού κέρδισε μόνο το βραβείο για το Μοντάζ Ήχου (κάποιος πιο ειδικός ίσως να μας εξηγήσει σε τι ακριβώς απευθύνεται η συγκεκριμένη κατηγορία), χωρίς να κερδίσει κανένα σημαντικό Όσκαρ παρά τις 6 υποψηφιότητες που είχε. Η ταινία του Eastwood έπαθε ουσιαστικά ό,τι και το American Hustle πέρσι, αποτελώντας την ταινία που είναι αρκετά καλή για να προταθεί σε αρκετές κατηγορίες αλλά όχι τόσο ώστε να βραβευτεί. Εμένα προσωπικά πάντως δε με στεναχώρησε ιδιαίτερα η αποτυχία της ταινίας να κερδίσει περισσότερα βραβεία, αν και λυπάμαι λίγο τον Bradley Cooper που για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ήταν υποψήφιος και έφυγε με άδεια χέρια.

O Graham Moore έσωσε το γόητρο της ταινίας κερδίζοντας το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.

O Graham Moore έσωσε το γόητρο της ταινίας κερδίζοντας το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.

– Το πραγματικό όμως American Hustle του 2014 θα ήταν παραλίγο το Παιχνίδι της Μίμησης του Νορβηγού Morten Tyldum, που με 8 υποψηφιότητες έσωσε την παρτίδα κερδίζοντας το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου, το οποίο ο σεναριογράφος Graham Moore παρέλαβε εκφωνώντας έναν άκρως συγκινητικό λόγο (για να φρεσκάρουμε τη μνήμη σας – και τη δική μας – θυμίζουμε ότι το American Hustle είχε προταθεί πέρσι για 10 Όσκαρ και δεν κέρδισε κανένα). Κατά τη γνώμη μου η ταινία άξιζε περισσότερα βραβεία, αλλά ο ισχυρός ανταγωνισμός σε ορισμένες κατηγορίες και κάποιες δικές της ατέλειες την περιόρισαν στο ένα και μοναδικό χρυσό αγαλματίδιο για το σενάριο, γεγονός που δε στεναχώρησε ιδιαίτερα τους συντελεστές καθώς ήταν κάτι που όλοι περίμεναν, οπότε πάλι καλά που το κέρδισαν κι αυτό.

O John Legend κέρδισε μαζί με τον ράπερ Common το Όσκαρ Τραγουδιού για το "Glory" και την ταινία "Selma".

O John Legend κέρδισε μαζί με τον ράπερ Common το Όσκαρ Τραγουδιού για το «Glory» και την ταινία «Selma».

– Το Selma της Ava DuVernay που είχε περιοριστεί σε δύο υποψηφιότητες για Καλύτερη Ταινία και Τραγούδι, κέρδισε όπως αναμενόταν στη δεύτερη κατηγορία για το εξαιρετικό «Glory» που τραγούδησαν και επί σκηνής ο ράπερ Common και ο John Legend. Τα γεγονότα που πραγματεύεται το έργο μνημονεύτηκαν αρκετά κατά τη διάρκεια της τελετής, δείγμα πως στην Ακαδημία κατάλαβαν ότι αδίκησαν την ταινία προτείνοντάς την μόνο για 2 βραβεία και αποκλείοντάς την από τις σημαντικότερες κατηγορίες. Η νίκη της ταινίας στην κατηγορία του τραγουδιού σημαίνει πως και οι 8 ταινίες που ήταν υποψήφιες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κέρδισαν τουλάχιστον ένα βραβείο σε κάποια άλλη κατηγορία, γεγονός που συνέβη για πρώτη φορά μετά την αύξηση του αριθμού των υποψήφιων ταινιών από πέντε σε «μέχρι δέκα» το 2009, και καταδεικνύει την πρόθεση της Ακαδημίας να «μοιράσει» τα βραβεία σε όσα περισσότερα φιλμ είναι δυνατόν.

Μετά από 4 υποψηφιότητες χωρίς νίκη, η 5η ήταν και φαρμακερή για την Julianne Moore.

Μετά από 4 υποψηφιότητες χωρίς νίκη, η 5η ήταν και φαρμακερή για την Julianne Moore.

To "Big Hero 6" της Disney έκανε την έκπληξη και πήρε το Όσκαρ Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.

To «Big Hero 6″ της Disney έκανε την έκπληξη και πήρε το Όσκαρ Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.

– Από τις υπόλοιπες ταινίες, το βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου πήγε στη Julianne Moore για την εξαιρετική ερμηνεία της στην ταινία Still Alice, γεγονός που όλοι ξέραμε βέβαια εδώ και μήνες. Το φαντασμαγορικό Interstellar του Κρίστοφερ Νόλαν είχε 5 υποψηφιότητες σε τεχνικές κατηγορίες και κέρδισε στην κατηγορία των οπτικών εφέ (λογικό), ενώ χωρίς βραβείο έμειναν, μεταξύ άλλων, οι ταινίες Into the Woods, Gone Girl και Foxcatcher, με την αποτυχία του τελευταίου να συνιστά μίνι έκπληξη. Στις υπόλοιπες κατηγορίες ξεχώρισε η (αναμενόμενη) νίκη του πολωνικού Ida στην Ξενόγλωσση Ταινία και η (όχι και τόσο αναμενόμενη) βράβευση της ταινίας Big Hero 6 ως Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων (μεγάλου μήκους), αν και φαβορί θεωρούνταν το Πώς να εκπαιδεύσετε το Δράκο σας 2.

Συνολικά, το γενικό συμπέρασμα που προκύπτει από τη βραδιά είναι πώς δεν υπήρξε καμιά εκπληκτική ταινία να «σαρώσει» τα βραβεία, αν και το Birdman ήταν ο μεγάλος νικητής κερδίζοντας μερικά από τα πιο σημαντικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Καλύτερης Ταινίας. Φάνηκε επίσης η πρόθεση της Ακαδημίας να μην αφήσει κανέναν παραπονεμένο, αφού βράβευσε συνολικά 16 ταινίες για 24 διαθέσιμα βραβεία και καμιά ταινία δεν κέρδισε πάνω από 4 βραβεία. Όπως και η ίδια η τελετή, έτσι και η κινηματογραφική χρονιά του 2014 ήταν καλή αλλά όχι εντυπωσιακή, με αρκετές αξιόλογες ταινίες αλλά χωρίς τη μεγάλη επιτυχία που θα θυμόμαστε όλοι μετά από χρόνια.

Απόκριες Oscar

Στη σελίδα μας στο facebook μπορείτε να δείτε τις αποδόσεις των μεγαλύτερων στοιχηματικών εταιριών για τα επερχόμενα Όσκαρ (και να ποντάρετε άμα θέλετε!). Καθώς σύσσωμοι οι συντάκτες και ο διαχειριστής του παρόντος blog θα βρίσκονται σε… ταξίδι αναψυχής το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας (αν και για τα Όσκαρ θα υπάρξει ενημέρωση, αυτά δεν ξεχνιούνται!), το συγκεκριμένο άρθρο είναι το τελευταίο πριν την απονομή και ασχολείται με τις τελικές μας προβλέψεις για τα Όσκαρ ώστε να έχετε μια τελευταία γνώμη από ειδικούς (λέμε τώρα) στο χώρο του κινηματογράφου. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας από Δευτέρα για τον απόηχο της απονομής και πολλά άλλα νέα άρθρα! Καλό τριήμερο!

Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας

Birdman

Η πρόβλεψη μας: Birdman
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Boyhood
Πιθανότερο αουτσάιντερ: The Imitation Game

Όσκαρ Σκηνοθεσίας

Linklater

Η πρόβλεψη μας: Richard Linklater – Boyhood
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Alejandro González Iñárritu – Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Wes Anderson – The Grand Budapest Hotel

Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου

Redmayne

Η πρόβλεψη μας: Eddie Redmayne – The Theory of Everything
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Michael Keaton – Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Benedict Cumberbatch – The Imitation Game

Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου

Moore

Η πρόβλεψη μας: Julianne Moore – Still Alice
Θα μπορούσε να το κερδίσει: (αν γυρίσει ο κόσμος ανάποδα) Reese Witherspoon – Wild
Πιθανότερο αουτσάιντερ: (αν ξαναγυρίσει ο κόσμος ανάποδα) Rosamund Pike – Gone Girl

Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου

Simmons

Η πρόβλεψη μας: J.K. Simmons – Whiplash
Θα μπορούσε να το κερδίσει: (δύσκολο μου φαίνεται) Edward Norton – Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: (απίθανο μου φαίνεται) Mark Ruffalo – Foxcatcher

Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου

Arquette

Η πρόβλεψη μας: Patricia Arquette – Boyhood
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Emma Stone – Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: (λέμε τώρα) Keira Knightley – The Imitation Game

Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου

Grand Budapest Hotel

Η πρόβλεψη μας: The Grand Budapest Hotel
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Boyhood

Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου

Imitation Game

Η πρόβλεψη μας: The Imitation Game
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Whiplash
Πιθανότερο αουτσάιντερ: The Theory of Everything

Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας

Ida

Η πρόβλεψη μας: Ida – Πολωνία
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Leviathan – Ρωσία
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Wild Tales – Αργεντινή

Όσκαρ Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων (μεγάλου μήκους)

How to train your dragon 2

Η πρόβλεψη μας: How to Train your Dragon 2
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Big Hero 6
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Song of the Sea

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στους κορυφαίους ηθοποιούς που δεν ευτύχησαν να πιάσουν στα χέρια τους το δικό τους πολυπόθητο χρυσό αγαλματίδιο. Καθώς σήμερα θα μιλήσουμε για τις 5 μεγαλύτερες μορφές του σινεμά που έμειναν χωρίς βραβείο (συν μια εμφάνιση-έκπληξη), ο τόνος μου υποχρεωτικά θα είναι λίγο πιο αυστηρός και επικριτικός απέναντι στις επιλογές της Ακαδημίας, γι΄ αυτό ζητώ εκ των προτέρων την κατανόησή σας.

5. Uma Thurman (1970- )

Uma_Thurman_2014_(cropped)

Υποψηφιότητες: 1
Pulp Fiction (1994 – Β΄ Γυναικείος Ρόλος)

Για πολλά χρόνια υπήρξε η μούσα του Κουέντιν Ταραντίνο, ο οποίος είναι ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, οπότε είναι λογικό να τη συμπεριλάβω στη συγκεκριμένη λίστα. Αντικειμενικά μιλώντας όμως, η Thurman άξιζε ένα βραβείο είτε για την πληθωρική ερμηνεία της ως Mia Wallace στο Pulp Fiction, μια ταινία στην οποία κυριαρχούν άνδρες (Τζον Τραβόλτα, Σάμουελ Τζάκσον, Μπρους Γουίλις), είτε για τον καθαρά πρωταγωνιστικό ρόλο της στις ταινίες Kill Bill (ως η εκδικητική «Νύφη») του ίδιου σκηνοθέτη, είτε για το ρόλο της ως Fantine στους Άθλιους (1998) με τους Liam Neeson και Geoffrey Rush, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι η λιγότερο ποιοτική Anne Hathaway κέρδισε Όσκαρ για τον ίδιο ρόλο 14 χρόνια αργότερα. Αναγνωρισμένη από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ (το 2011 ήταν στην κριτική επιτροπή στις Κάννες) και από κοινό και κριτικούς ως μια απ΄ τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς μας, έχει όλα τα φόντα για ένα χρυσό αγαλματίδιο, οπότε αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί δεν το έχει κερδίσει ακόμα.

4. Peter O΄ Toole (1932-2013)

200px-Peter_O'Toole_-_1968

Υποψηφιότητες: 8 (!)
Lawrence of Arabia (1962), Becket (1964), The Lion in Winter (1968), Goodbye, Mr. Chips (1969), The Ruling Class (1972), The Stunt Man (1980), My Favorite Year (1982), Venus (2006) (ουφ, τελείωσαν!)

Ό,τι και να λένε για τον Λεονάρντο ντι Κάπριο (περισσότερα για το παλικάρι αυτό αργότερα), ο Mr. Loser των Όσκαρ είναι αδιαμφισβήτητα τούτος δω ο ταλαντούχος Ιρλανδός. Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά οχτώ φορές υποψήφιος, και το αστείο της υπόθεσης είναι ότι σχεδόν πάντα υπήρχαν εξίσου καλοί ή καλύτεροι υποψήφιοι και του «έκλεβαν» το βραβείο. Αναφέρω χαρακτηριστικά τον Gregory Peck (1962 – To Kill a Mockingbird), τον Marlon Brando (1972 – The Godfather), τον Robert De Niro (1980 – Raging Bull) και τον Ben Kingsley (1982 – Gandhi). Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως ο Ο΄ Toole δεν έπρεπε να έχει ένα βραβείο, καθώς έχει τόσους πολύ καλούς και κάποιους μεγάλους ρόλους που είναι αδιανόητο πώς δεν το κατάφερε. Κατά τη γνώμη μου έπρεπε να κερδίσει για το ρόλο του ως T.E. Lawrence το 1962 (παρότι και ο τελικός νικητής Peck ήταν εξαιρετικός) και ίσως και για ένα ρόλο για τον οποίο δεν προτάθηκε καν, αυτόν του σαδιστή στρατηγού Tanz στη Νύχτα των Στρατηγών (αν και με τον ανταγωνισμό που υπήρχε εκείνη τη χρονιά (1967), αν προτεινόταν μάλλον τώρα θα μιλούσαμε για 0/9!). Πάλι καλά δηλαδή που κέρδισε Τιμητικό Όσκαρ το 2003, αν και μάλλον κι εκεί τα κατάφερε επειδή σ΄ αυτό το βραβείο δεν υπάρχει αντίπαλος!

3. Johnny Depp (1963- )

220px-JohnnyDeppHWOFJune2013

Υποψηφιότητες: 3
Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003), Finding Neverland (2004), Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Πόσους πραγματικά καλούς ρόλους χρειάζεται ένας ηθοποιός για να βραβευτεί με Όσκαρ; Αν λέγεται Johnny Depp, μάλλον πολλούς. Εκτός από τις τρεις ταινίες που του χάρισαν υποψηφιότητες, ο αγαπημένος ηθοποιός έχει εμφανιστεί σε πολλές άλλες μεγάλες επιτυχίες με εξαιρετικές ερμηνείες. Ήταν ο Ψαλιδοχέρης και ο Ed Wood στις αντίστοιχα ομώνυμες ταινίες του αγαπημένου του συνεργάτη Tim Burton, ο Joseph Pistone στο θρίλερ μυστηρίου Donnie Brasco του Mike Newell, o Hunter Thompson στην cult μαύρη κωμωδία Fear and Loathing in Las Vegas, o Willy Wonka στο θεότρελο Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας, και πολλοί πολλοί άλλοι… Με μια πλειάδα εξαιρετικών ρόλων, τεράστια δημοτικότητα σε κοινό και κριτικούς και την ικανότητά του να αλλάζει τόσο πολύ την εμφάνισή του από φιλμ σε φιλμ που αν επιλέξεις τυχαία δυο ταινίες του μπορεί να αργήσεις να καταλάβεις ότι πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο, παραμένει μυστήριο που η Ακαδημία δεν… μπήκε στον κόπο να του απονείμει ποτέ Όσκαρ.

Guest Star: Alfred Hitchock (1899-1980)

λήψη

Υποψηφιότητες (για Όσκαρ Σκηνοθεσίας): 5
Rebecca (1940), Lifeboat (1944), Spellbound (1945), Rear Window (1954), Psycho (1960)

Αν αναρωτιέστε τι δουλειά έχει αυτός ο εύσωμος σκηνοθέτης με το πούρο σε ένα χώρο για ηθοποιούς, να ξέρετε ότι την ίδια απορία είχαν και χιλιάδες θεατές που παρακολουθούσαν κάποια από τις 30 ταινίες που γύρισε στο Χόλιγουντ από το 1940 και μετά, όταν έβλεπαν την χαρακτηριστική φιγούρα του να εμφανίζεται στην ταινία για 10 δευτερόλεπτα και μετά να εξαφανίζεται χωρίς να επιτελεί κανένα σκοπό. Μόνο ως guest star θα μπορούσε λοιπόν να μπει στη λίστα, και τον παρουσιάζω εδώ γιατί αν συμμετείχε κανονικά θα έπαιρνε τη δεύτερη θέση. Με μια σειρά από ψυχολογικά θρίλερ που προκαλούν σασπένς και αγωνία σε μεγαλύτερο βαθμό από σχεδόν οποιαδήποτε σύγχρονη ταινία του είδους, ο Χίτσκοκ αποτέλεσε έναν απ΄ τους πιο σημαντικούς δημιουργούς όλων των εποχών, με ταινίες του όπως οι Rebecca (1940), Notorious (1946), Rope (1948), Strangers on a Train (1951), Dial M for Murder (1954), Rear Window (1954), Vertigo (1958), North by Northwest (1959), Psycho (1960) και The Birds (1963) να αποτελούν παγκοσμίως αναγνωρισμένα έργα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε όλες εκτός από την τελευταία βρίσκονται στη λίστα των αναγνωστών του IMDb με τις 250 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Δεν έχω να προσθέσω κάτι, παρά μόνο ότι το γεγονός ότι ο «βασιλιάς του σασπένς» έμεινε χωρίς στέμμα (Όσκαρ), αν εξαιρέσουμε το τιμητικό Irving G. Thalberg Memorial Award που του απένειμε η Ακαδημία το 1968, παραμένει μια κατάφορη αδικία στην ιστορία της 7ης τέχνης. Πώς να μην το ρίξει μετά στο κάπνισμα ο άνθρωπος;

Μεγάλος Νικητής :

images Σας τη φέραμε! Δεν υπάρχει νικητής! Για την ακρίβεια, υπάρχουν δύο. Από τότε που μου ήρθε σαν ιδέα να γράψω αυτό το άρθρο ήξερα ότι την 1η θέση θα πάρει κάποιος από αυτούς τους δύο αλλά δε μπορούσα να αποφασίσω ποιος. Δεδομένου ότι οι δυο ταλαντούχοι ηθοποιοί που μοιράζονται το παρόν βραβείο… της παρηγοριάς ανήκουν σε τελείως διαφορετικές εποχές και ενώ ο ένας έχει ολοκληρώσει την καριέρα του (για την ακρίβεια δε βρίσκεται καν στη ζωή), ο άλλος έχει ακόμη τόσα χρόνια μπροστά του που μπορεί κάποτε να αποκατασταθεί η αδικία, αποφάσισα πως σ΄ όποιον και να δώσω τη νίκη θα αδικήσω τον άλλο (αρκετά έχουν αδικηθεί στα Όσκαρ τα παιδιά). Σας παρουσιάζω λοιπόν τους δύο καλύτερους ηθοποιούς που δεν έχουν κερδίσει ποτέ Όσκαρ, τον Cary Grant και τον Leonardo DiCaprio !

Cary Grant (1904-1986)

Όχι, δε σας ξεγελάσαμε. Δεν κέρδισε ο Grant το συγκεκριμένο Όσκαρ, απλά το παρέλαβε για τη συνάδελφο και φίλη του Ingrid Bergman, το 1957.

Όχι, δε σας ξεγελάσαμε. Δεν κέρδισε ο Grant το συγκεκριμένο Όσκαρ, απλά το παρέλαβε για τη συνάδελφο και φίλη του Ingrid Bergman, το 1957.

Υποψηφιότητες: 2
Penny Serenade (1941), None but the Lonely Heart (1944)

Αν δεν είχε αποκτήσει τόσο cult status όλη αυτή η ιστορία με τον Ντι Κάπριο και τα Όσκαρ, αυτός εδώ ο χαρισματικός Βρετανός θα ήταν λογικά μόνος στην πρώτη θέση, και η αλήθεια είναι πως βρίσκεται σχεδόν σε κάθε παρόμοια λίστα. Το παράδοξο είναι πως οι ρόλοι για τους οποίους προτάθηκε για Όσκαρ είναι από τους λιγότερο γνωστούς του και δεν το άξιζε γι΄ αυτούς, αλλά για μια σειρά εκπληκτικών ερμηνειών σε κωμωδίες (The Awful Truth (1937), Bringing Up Baby (1938), His Girl Friday (1940) The Philadelphia Story (1940), Arsenic and Old Lace (1944)), δράματα (An Affair to Remember (1957)) και θρίλερ μυστηρίου, κυρίως του Άλφρεντ Χίτσκοκ (Suspicion (1941), Notorious (1946), To Catch a Thief (1955), North by Northwest (1959), Charade (1963)). Το ότι οι ρόλοι του ειδικά στα θρίλερ Notorious και North by Northwest αγνοήθηκαν απ΄ την Ακαδημία είναι αδιανόητο, και η αλήθεια είναι πως ελάχιστοι ηθοποιοί στην ιστορία του σινεμά μπορούσαν να παίξουν τόσο καλά τόσο πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, κωμικούς, ρομαντικούς και δραματικούς. Δεύτερος μεγαλύτερος σταρ όλων των εποχών σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στη σχετική του λίστα το 1999, έμεινε κι αυτός με ένα τιμητικό Όσκαρ Συνολικής Προσφοράς (1970) να του θυμίζει την αδικία που υπέστη. Όχι πως τον ένοιαζε βέβαια…

Leonardo DiCaprio (1974- )

Δεν ξέρουμε αν ο DiCaprio αισθάνεται ακριβώς έτσι για το γεγονός ότι δεν έχει κερδίσει ακόμη Όσκαρ, οι οπαδοί του όμως δεν πτοούνται...

Δεν ξέρουμε αν ο DiCaprio αισθάνεται ακριβώς έτσι για το γεγονός ότι δεν έχει κερδίσει ακόμη Όσκαρ, οι οπαδοί του όμως δεν πτοούνται…

Υποψηφιότητες: 4
What’s Eating Gilbert Grape (1993 – Β΄ Ανδρικός Ρόλος), The Aviator (2004), Blood Diamond (2006), The Wolf of Wall Street (2013)

Αν και γενικά είμαστε σοβαρή σελίδα, χρησιμοποιήσαμε για τον DiCaprio την παραπάνω όχι και τόσο σοβαρή εικόνα γιατί πραγματικά μόνο με χιούμορ μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος το γεγονός ότι ο μάλλον κορυφαίος ηθοποιός της γενιάς μας δεν έχει τιμηθεί με Όσκαρ. Οι κορυφαίοι του ρόλοι απλά πάρα πολλοί, με καλύτερους αυτούς του Howard Hughes στην ταινία The Aviator και του Jordan Belfort στο Λύκο της Wall Street, αμφότερες του Μάρτιν Σκορτσέζε, όπως και ακόμη δύο ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί με επιτυχία, Ο Πληροφοριοδότης (2006) και το Νησί των Καταραμένων (2010). Εξαιρετικές συνεργασίες με μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο James Cameron (Tιτανικός (1997), αν και εκεί δικαίως δεν προτάθηκε καθότι ήταν ανώριμος ακόμα), ο Steven Spielberg (Πιάσε με αν Μπορείς (2002)), ο Christopher Nolan (Inception (2010)) και ο Quentin Tarantino (Django Unchained (2012)), όλοι πρωτοκλασάτοι ρόλοι, αν προσθέσει κανείς και τις συνεργασίες με τον Σκορτσέζε που προαναφέραμε καθώς και άλλες επιτυχίες του όπως το Ματωμένο Διαμάντι (2006), δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, του κάνει πλάκα η Ακαδημία τόσα χρόνια. Σχεδόν όλοι οι ρόλοι που προανέφερα θα μπορούσαν να του έχουν προσφέρει το βραβείο, ενώ το 2004 και το 2013 οι ερμηνείες του στις ταινίες που προτάθηκε ήταν απλά οι καλύτερες της χρονιάς τους. Δικαίως αποτελεί διαδικτυακό φαινόμενο η συνεχιζόμενη… ατυχία του στα Όσκαρ, μας κάνει να γελάμε, αλλά κάποια στιγμή η Ακαδημία πρέπει να φερθεί… ώριμα. Αν συνεχίσει με τέτοιους ρόλους ο DiCaprio, αργά ή γρήγορα θα το κερδίσει. Και τότε να σας δω, κυρίες μου και κύριοι.

λήψη (2) Ένα άρθρο με το ίδιο θέμα από έναν λίγο πιο διακεκριμένο κριτικό από τον υποφαινόμενο (δεν εμπνεύστηκα τίποτε απ΄ αυτόν, το άρθρο το πήρα στα χέρια μου αφού ξεκίνησα να γράφω το δικό μου), μπορείτε να βρείτε εδώ.

Στο αφιέρωμά μας προέκυψε τελικά ισοπαλία μεταξύ δύο ηθοποιών στην πρώτη θέση. Έχει συμβεί κάτι τέτοιο στα Όσκαρ; Μόλις δύο φορές είναι η απάντηση, και την τελευταία φορά που συνέβη μπορείτε να τη δείτε εδώ.

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων