Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Archive

Tag: Κριτική ταινίας

Μετά από μια σειρά μάλλον αποτυχημένων ταινιών, ο Ινδός σκηνοθέτης M. Night Shyamalan επέστρεψε δυναμικά στις αρχές του χρόνου, προσπαθώντας με ακόμη ένα θρίλερ στα όρια του μεταφυσικού, αν και εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα, να μιμηθεί ή έστω να προσεγγίσει την τεράστια επιτυχία της Έκτης Αίσθησης, της ταινίας που τον καταξίωσε.

MV5BZGM5NzI4YWEtNzlkYS00NWM1LTg4ZjctMDQ5ZmNlYTY0NjNmL2ltYWdlL2ltYWdlXkEyXkFqcGdeQXVyMjY5ODI4NDk@._V1_SY1000_CR0,0,675,1000_AL_Διχασμένος (Split, 2016)
Θρίλερ, ΗΠΑ, 118΄

Σκηνοθεσία-Σενάριο: M. Night Shyamalan
Πρωταγωνιστούν: James McAvoy, Anya Taylor-Joy, Betty Buckley

Ένας άνδρας με 23 διαφορετικές προσωπικότητες απαγάγει τρεις έφηβες κοπέλες, οι οποίες πρέπει να βρουν τρόπο να ξεφύγουν πριν έρθει στην επιφάνεια μια καταστροφική εικοστή τέταρτη.

αρχείο λήψης

Τη «βάση» για το σενάριο της ταινίας αποτέλεσε η απίστευτη ιστορία του Billy Milligan, ενός εγκληματία που διαγνώστηκε πράγματι με διαταραχή πολλαπλών προσωπικοτήτων -24 είχε ο αθεόφοβος- στην Αμερική τη δεκαετία του 1980. Μάλιστα, υπήρχε εκτενές πλάνο για να γυριστεί ταινία η ίδια η ζωή του Milligan, με τον Leonardo DiCaprio να τον υποδύεται, αλλά μέχρι στιγμής έχει μείνει «στο ράφι». Η ταινία του Shyamalan, από την άλλη, που αποτελεί εκτός των άλλων και κάτι-σαν-σίκουελ του Unbreakable, στηρίζεται μεν στην περίπτωση του Milligan αλλά δεν ακολουθεί παρά στοιχειωδώς τα γεγονότα, ενώ σταδιακά εισχωρεί και στο χώρο του υπερφυσικού και της επιστημονικής φαντασίας, σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη, εξάλλου.

Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο McAvoy ονομάζεται Kevin, αλλά οι 23 προσωπικότητες που υπάρχουν μέσα του λειτουργούν ημι-αυτόνομα κι έχουν δικά τους χαρακτηριστικά και τρόπο σκέψης (π.χ. μόνο η μια έχει διαβήτη, κάποιες είναι δεξιόχειρες και κάποιες αριστερόχειρες κλπ). Κάθε φορά εμφανίζεται μόνο μια προσωπικότητα, κι η προσωπικότητα-αρχηγός, αυτή δηλαδή που αποφασίζει ποιος θα εμφανιστεί και πότε, λέγεται Barry κι είναι σχετικά ήρεμος χαρακτήρας. Δύο από τις «σκοτεινές» προσωπικότητες, όμως, ο ηδονοβλεψίας Dennis και η Patricia (ναι, υπάρχουν και γυναικείες) βγαίνουν στο φως και ο πρώτος απαγάγει της τρεις έφηβες με στόχο να τις θυσιάσει στο «τέρας», μια άγνωστη 24η προσωπικότητα με παράξενες δυνάμεις.

Αν εξαιρέσουμε τα περί τέρατος, τα υπόλοιπα που έγραψα για τις προσωπικότητες έχουν όντως εντοπιστεί σε άνθρωπο, γεγονός που μοιάζει τουλάχιστον παράδοξο και οι ψυχίατροι προσπαθούν εδώ και χρόνια να ερμηνεύσουν ικανοποιητικά. Στην ταινία βλέπουμε, για παράδειγμα, μία από τις τρεις κοπέλες να γίνεται φίλη μ΄ ένα δεκάχρονο αγόρι (ακόμη μια από τις προσωπικότητες) και να προσπαθεί να βρει τρόπο να ξεφύγει. Οι προσωπικότητες λειτουργούν ουσιαστικά αυτόνομα, αλλά γνωρίζουν η μία τις πράξεις των άλλων και υπάρχουν ακόμη και ποινές γι΄ αυτές που δεν κάνουν αυτό που πρέπει! Σαν κανονική ομάδα, δηλαδή. Μάλιστα, ο Κέβιν αναγνωρίζει το πρόβλημα και επισκέπτεται τακτικά μια εναλλακτική ψυχίατρο (Buckley), η οποία διατρέχει κίνδυνο όταν τον εμπιστεύεται περισσότερο απ΄ όσο πρέπει.

split-2016-film-1

Το πρώτο που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία φυσικά είναι η ερμηνεία του James McAvoy, γνωστού για το ρόλο του καθηγητή Xavier στους X-Men, ο οποίος κλέβει τις εντυπώσεις με τις εύστοχες, ακραίες εναλλαγές προσωπικοτήτων που επιδεικνύει κατά μήκος της ταινίας και την ικανότητά του να σε βάλει στο νόημα του «ένας άνθρωπος, πολλοί χαρακτήρες». Ο χαρακτήρας του είναι ψυχοπαθής, προφανώς, αλλά μπορεί να είναι και λογικός, και ο McAvoy πείθει στο ρόλο του απόλυτα. Μπορεί να μην πρόκειται για οσκαρική ερμηνεία, όπως ίσως έδινε ο Ντι Κάπριο αν γυριστεί ποτέ η αληθινή ιστορία, αλλά ανεβάζει την ταινία καταφανώς.

Όπως έκανε και στην Έκτη Αίσθηση, που συχνά θεωρείται η ταινία με το πιο ανατρεπτικό φινάλε όλων των εποχών, έτσι κι εδώ, ο Ινδοαμερικανός σκηνοθέτης αναπτύσσει την ταινία του ανεβάζοντας στα ύψη το σασπένς λίγο πριν το φινάλε, για να δώσει στο τέλος μια όχι και τόσο φυσιολογική εξήγηση κι ένα ανάλογο τέλος (δεν αποκαλύπτω περισσότερα). Σε αντίθεση με τότε, όμως, τώρα αυτό μάλλον ξενίζει, όχι μόνο γιατί η υπόθεση είναι εμπνευσμένη από αληθινή ιστορία αλλά κι επειδή το μεγαλύτερο ατού όλων αυτών των απίστευτων γεγονότων που εκτυλίσσονται είναι ότι μοιάζουν ρεαλιστικά, και το γεγονός ότι στο τέλος αποδεικνύεται ότι δεν είναι προσωπικά μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση.

Συνολικά, ωστόσο, το Split παίρνει καλό βαθμό, και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όποιον ψάχνει θρίλερ με έντονο, διαρκώς αναπτυσσόμενο σασπένς και μια δόση μεταφυσικού. Ο Shaymalan απέδειξε μετά από πολύ καιρό πως έχει δυνατότητες να γυρίσει μια πολύ αξιόλογη ταινία, αν βρει το κατάλληλο κόνσεπτ και το αναπτύξει σωστά, με το καστ να βοηθάει φυσικά με την παρουσία του.

3-stars

Τα πιο βαριά χαρτιά της έριξε στο τραπέζι η DC στη μάχη των superhero movies. Συγκεκριμένα, ένωσε τους… καλύτερους κακούς των περιπετειών της για να φτιάξει μια ομάδα διάσωσης του κόσμου κάπως διαφορετική από της άλλης, σε μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς.

suicide_squad_film_posterSuicide Squad (2016) – Superhero movie, 1h 56min

Σενάριο-Σκηνοθεσία: David Ayer
Μουσική: Steven Price
Πρωταγωνιστούν: Will Smith, Margot Robbie, Jared Leto, Cara Delevigne
Μπάτζετ: 175 εκατομμύρια $
Έσοδα στο box-office (8/9/2016): 679 εκατομμύρια $

Μετά από πολλές και συντονισμένες (ή και όχι) προσπάθειες της αδίστακτης αλλά αποτελεσματικής Amanda Waller (Viola Davis) και του Μπάτμαν (Μπεν Άφλεκ), οι μεγαλύτεροι δημόσιοι κίνδυνοι της Γκόθαμ Σίτι, με εξαίρεση τον Τζόκερ (Leto), βρίσκονται πίσω από τα σίδερα στη Λουιζιάνα. Όταν όμως θα εμφανιστεί μια νέα, εκτός ανθρώπινων ορίων απειλή, η Waller θα πάρει την τολμηρή απόφαση να τους απελευθερώσει και να τους στείλει να σώσουν τον κόσμο, τον ίδιο κόσμο που ταλαιπωρούσαν επί χρόνια μέχρι τη σύλληψή τους.

Εξέχουσες προσωπικότητες στην Ομάδα Αυτοκτονίας ο πιο λογικός της παρέας, Deadshot (Smith) και η… πιο παράλογη, Harley Quinn (Robbie). Ο αγαπημένος της τελευταίας, όμως (ο Τζόκερ, ντε) δεν είναι απ΄ αυτούς που κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια, ενώ οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί η Waller για να κρατήσει την αμφιλεγόμενη ομάδα διάσωσης σε ισορροπία δυσανασχετεί τα μέλη της που ακολουθούν απρόθυμα τις διαταγές της.

Σε πάρα πολλές superhero movies κατά το πρόσφατο παρελθόν έχουμε δει τους κακούς να κλέβουν την παράσταση. Λογική, επομένως, η απόφαση της DC να χτίσει μια ταινία πάνω τους, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο χωρίς να υπάρχει ο… καλός που τους χαλάει την πιάτσα. Πράγματι, χαρακτήρες όπως ο Deadshot, η Harley Quinn και ο El Diablo αναδεικνύονται σε άψογους πρωταγωνιστές, με τις ερμηνείες των εξαιρετικών Will Smith και Margot Robbie να ξεχωρίζουν.

maxresdefaultΤαυτόχρονα, ο Leto (φωτό δεξιά) είναι ένας διαφορετικός Τζόκερ -συγκριτικά με τους θρυλικούς Τζακ Νίκολσον και Χιθ Λέτζερ- αλλά μας αρέσει κι αυτός με την τρέλα του, το μόνο που δε μας αρέσει είναι η μικρή διάρκεια της εμφάνισής του. Πολύ καλή, επίσης, και η Cara Delevigne σ΄ έναν ιδιαίτερο ρόλο, αλλά και η Viola Davis, που κατορθώνει αριστοτεχνικά να μετατρέψει το χαρακτήρα της στον πλέον αντιπαθή του έργου, κι ας είναι τυπικά με τους «καλούς».

Το σενάριο κινείται ακριβώς σ΄ αυτά τα πλαίσια. Δεν υπάρχει πια διάκριση καλού και κακού, τα χειρότερα καθάρματα μπορούν και πρέπει να γίνουν ήρωες, οι καλοί κι αγαθοί μπορούν να μετατραπούν σε τέρατα. Έξυπνες ατάκες και εντυπωσιακές, καλογυρισμένες σκηνές υπάρχουν, ενώ οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες αναδεικνύονται σε ικανοποιητικό επίπεδο. Λείπει, ωστόσο, το κάτι παραπάνω, αυτό που ίσως θα μπορούσε να δώσει ένας πιο διευρυμένος ρόλος του Τζόκερ ή μια πετυχημένη προσπάθεια του David Ayer (Fury) να ξεφύγει λίγο από την πεπατημένη. Εξαιρετική, πάντως, είναι η μουσική επένδυση που επιμελήθηκε ο Steven Price.

Τι έχουμε, τελικά, να κρατήσουμε από μια ταινία που όλοι περιμέναμε; Στα θετικά, η DC δείχνει να πατά στα πόδια της και να μετατρέπει το μουδιασμένο Batman v Superman σ΄ ένα διευρυμένο franchise στο οποίο μπορούμε σύντομα να περιμένουμε νέα σύγκρουση Μπάτμαν και Τζόκερ, όπως προϊδεάζει κι αυτή η ταινία στο φινάλε της. Επίσης, τρεις έξοχοι ηθοποιοί (Leto, Robbie, Smith) φόρεσαν με επιτυχία τα κοστούμια τριών μεγάλων κακών/αντι-ηρώων της DC και μας άνοιξαν την όρεξη για περισσότερα. Στα αρνητικά, το ότι για άλλη μια φορά οι συντελεστές αρκέστηκαν σε μια καλή ταινία, με γνωστή πετυχημένη συνταγή, που αξίζει να τη δεις μια φορά, αλλά δεν έψαξαν το κάτι διαφορετικό, αυτό που έχουμε να δούμε σε superhero ταινία από τότε που Τζόκερ ήταν ο αείμνηστος Λέτζερ και άνθρωπος-νυχτερίδα ο Christian Bale…

3,5 Stars

Είναι το Creed η ταινία στην οποία ο Σιλβέστερ Σταλόνε δίνει την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του; Κι αν ακόμη ναι, είναι τόσο καλή για να του χαρίσει το πρώτο του Όσκαρ; 40 χρόνια μετά την πρώτη εμφάνιση του Ρόκι Μπαλμπόα, περνάει ακόμα η μπογιά του; Και γιατί κάποιος να ασχοληθεί με το ν-οστό σίκουελ, από τη στιγμή που τουλάχιστον τα τρία προηγούμενα είναι αντικειμενικά άθλια; Αυτά κι άλλα ερωτήματα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στις γραμμές που ακολουθούν.

Creed_posterCreed (2015)
Sports drama, 125 λεπτά

Σκηνοθεσία: Ryan Coogler
Σενάριο: Ryan Coogler & Aaron Covington
Πρωταγωνιστούν: Michael B. Jordan, Sylvester Stallone, Tessa Thompson, Tony Bellew

Ο Adonis (Jordan), νόθος γιος του εκλιπόντος πρωταθλητή πυγμαχίας Apollo Creed, προσπαθεί να ανελιχθεί στον κόσμο που διέπρεψε ο πατέρας του με τη βοήθεια του μεγαλύτερου αντιπάλου και φίλου του πατέρα του, Ρόκι Μπαλμπόα (Σταλόνε).

Στα χαρτιά, η ταινία Creed είναι κάτι ανάμεσα σε σίκουελ και spin-off της αμφιλεγόμενης σειράς ταινιών Ρόκι που ξεκίνησε με την οσκαρική επιτυχία του 1976. Σίκουελ γιατί τα πάντα εκτυλίσσονται στο σύμπαν των προηγούμενων ταινιών, και ό,τι έχει συμβεί εκεί λαμβάνεται ως δεδομένο. Δεν είναι απαραίτητο να έχει δει κανείς όλες τις ταινίες της σειράς για να καταλάβει τι παίζει (θα ήταν μαρτύριο, άλλωστε), αλλά μια γενική ιδέα για τους κεντρικούς χαρακτήρες χρειάζεται. Spin-off, γιατί κεντρικός χαρακτήρας είναι κάποιος που δεν έχει εμφανιστεί στα προηγούμενα φιλμ, ο γιος του Apollo Creed, Adonis, ενώ εκτός του Ρόκι Μπαλμπόα δεν εμφανίζεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο κανένας από τους χαρακτήρες των ταινιών αυτών.

CreedΣτην πραγματικότητα, όμως, η ταινία είναι ένα άτυπο remake του πρώτου και αγαπημένου Rocky, που κυκλοφόρησε πριν 40 χρόνια. Ο Adonis Creed, όπως και ο Ρόκι Μπαλμπόα στην πρώτη εκείνη ταινία, είναι ένας ταλαντούχος αλλά μάλλον άσημος μποξέρ που προσπαθεί να ανελιχθεί όταν του παρουσιάζεται από το πουθενά μια ευκαιρία να διεκδικήσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Τότε ήταν τα 200 χρόνια από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ που ενέπνευσε τους διοργανωτές να διαλέξουν τυχαία έναν πυγμάχο από τη Φιλαδέλφεια (την πόλη στην οποία συντάχθηκε αυτή), τώρα το γεγονός ότι ο αλαζονικός Βρετανός πρωταθλητής (Bellew) αναγκάζεται να αποσυρθεί απ΄ την ενεργό δράση λόγω μιας ποινής φυλάκισης που του επιβλήθηκε και θέλει να αποχωρήσει κερδίζοντας έναν μέτριο μποξέρ που όμως έχει όνομα και μπορεί να προσελκύσει δημοσιότητα. Ακόμη και οι ρομαντικές περιπέτειες του ήρωα (τη θέση της Adrian παίρνει εδώ η συμπαθέστατη τραγουδίστρια Bianca (Tessa Thompson)) είναι πολύ παρόμοιες στα δύο φιλμ.

Το Creed, μολαταύτα, κατορθώνει να ξεχωρίζει από το πρώτο Rocky και να βλέπεται εξίσου, αν όχι ακόμη περισσότερο, ευχάριστα με αυτό για τρεις κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι η μεστή σκηνοθεσία του Ryan Coogler, ο οποίος κατάφερε να διατηρήσει τα στοιχεία που έκαναν τον Ρόκι Μπαλμπόα και τις ταινίες του θρυλικές, απαλλάσσοντας όμως την ταινία από τα κλισέ και τις ανέμπνευστες ιστορίες των προηγούμενων ταινιών, και δημιουργώντας κάτι δοκιμασμένο και καινούριο ταυτόχρονα. Ο δεύτερος είναι η εμφάνιση του Σταλόνε ως Ρόκι Μπαλμπόα, για 7η φορά στην καριέρα του. Είναι και η τυχερή απ΄ ότι φαίνεται, καθώς ο 69χρονος αμφιλεγόμενος ηθοποιός είναι συγκινητικός και απολαυστικός, για πρώτη ίσως φορά στα 40 και πλέον χρόνια παρουσίας του στη μεγάλη οθόνη. Ο χαρακτήρας του αντιμετωπίζει θέματα όπως η σχέση παρελθόντος-παρόντος-μέλλοντος, ο θάνατος και το νόημα της ζωής. Δεν πίστευα ποτέ πως ένας επιφανειακός χαρακτήρας όπως ο Ρόκι μπορεί να διαχειριστεί τέτοια σύνθετα προβλήματα, αλλά το έξυπνο σενάριο και η ερμηνεία του Σταλόνε σε κάνουν να ταυτιστείς μαζί του ίσως για πρώτη φορά τα 40 αυτά χρόνια.

Τα περίφημα "Rocky Steps" στο Μουσείο Τέχνης της Philadelphia εμφανίζονται και πάλι στο φινάλε του έργου

Τα περίφημα «Rocky Steps» στο Μουσείο Τέχνης της Philadelphia εμφανίζονται και πάλι στο φινάλε του έργου

Ο τρίτος λόγος είναι η πολύ δυνατή ερμηνεία των δύο άλλων πρωταγωνιστών, και κυρίως του Michael B. Jordan. Μόλις στα 28 του, ο ταλαντούχος ηθοποιός αποδίδει εξαιρετικά έναν χαρακτήρα ακόμη πιο συμπαθή από τον προ 40ετίας Μπαλμπόα, που αναγκάζεται να ζει υπό τη σκιά του θρυλικού πατέρα του Apollo Creed και αμφιταλαντεύεται διαρκώς για το αν πρέπει να δεχτεί και να εκμεταλλευτεί την υστεροφημία αυτή ή να προσπαθήσει να ξεκινήσει από το μηδέν. Ο Jordan προσδίδει στο χαρακτήρα του αυτή την αμφιβολία και τις αντιθέσεις-αντιφάσεις που εμφανίζει στη συμπεριφορά του κατά τη διάρκεια του φιλμ. Πλάι του η Tessa Thompson ερμηνεύει άκρως ικανοποιητικά το ρόλο της, προσφέροντας μια ανάλαφρη νότα στο έργο και έχοντας πολύ καλή χημεία με τον συμπρωταγωνιστή της. Εξαιρετικά καλογυρισμένες, τέλος, και οι σκηνές με τους αγώνες μποξ που δίνει ο ήρωας, με τον τρόπο κίνησης της κάμερας να δείχνει εμπειρία εκ μέρους του σκηνοθέτη από τον κόσμο του αθλήματος.

Το μόνο, αλλά δυστυχώς αρκετά σημαντικό, μειονέκτημα της ταινίας αποτελεί το γεγονός πως είναι εξαιρετικά προβλέψιμη, ειδικά για όσους έχουν δει το αρχικό Rocky, καθώς ουσιαστικά ακολουθεί την ίδια ιστορία υπό άλλες συνθήκες. Παρ΄ όλα αυτά, οι πολυάριθμοι φαν του θρυλικού Ρόκι Μπαλμπόα και των ταινιών του έχουν επιτέλους ένα λόγο να αισθάνονται περήφανοι. Η μίξη παλιού και νέου, δοκιμασμένου και πολλά υποσχόμενου, Sylvester Stallone και Michael B. Jordan, πέτυχε και με το παραπάνω υπό την καθοδήγηση του Cooglan. Ο Σταλόνε κέρδισε ήδη τη Χρυσή Σφαίρα Β΄ Ανδρικού Ρόλου και είναι καθοδόν για το πρώτο του Όσκαρ. Είτε το κερδίσει, όμως, είτε όχι, απέδειξε πως μπορεί να παίξει καλά όταν του δώσεις την ευκαιρία. Έστω και στα 69 του…

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων