Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Archive

Tag: Γιώργος Λάνθιμος

The 85th Academy Awards® will air live on Oscar® Sunday, February 24, 2013.Σήμερα το μεσημέρι η Ακαδημία των Όσκαρ ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες για την 89η απονομή των διάσημων βραβείων, που θα γίνει στις 26 Φεβρουαρίου στο Λος Άντζελες. Δε χρειάζεται όμως καν να περιμένουμε μέχρι τότε για να το ανακοινώσουμε: το La, La, Land είναι η ταινία-φαινόμενο της χρονιάς.

14 υποψηφιότητες, κυρίες και κύριοι. Από τις πιο «βαριές» κατηγορίες (ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, πρώτοι ρόλοι), στις οποίες και αναμένεται να κυριαρχήσει, μέχρι τα κοστούμια και τη διεύθυνση παραγωγής αλλά και τη μουσική, στην οποία απλά δεν έχει αντίπαλο, το πολυδιαφημισμένο ρομαντικό μιούζικαλ του Damien Chazelle υπάρχει παντού στη φετινή λίστα των Όσκαρ. 14 υποψηφιότητες, μόνο 2 ταινίες στην ιστορία του θεσμού είχαν τόσες (Όλα για την Εύα, το 1950, 6 νίκες και Τιτανικός, 1997, 11 νίκες) και καμία περισσότερα. Πριν λίγες μέρες, το La, La, Land έσπασε τα κοντέρ και στις Χρυσές Σφαίρες, καθώς έγινε η πρώτη ταινία στα χρονικά με 7 βραβεία στην κατοχή της. Όσο κι αν η χρονιά δεν είναι από τις καλύτερες στη συγκομιδή ταινιών, έχουμε να κάνουμε μ΄ ένα κινηματογραφικό φαινόμενο που θα θυμόμαστε, για τους αριθμούς αν μη τι άλλο, για πολλά χρόνια.

Η καλύτερη ταινία και πολλές άλλες κατηγορίες δείχνουν «καπαρωμένες» από την ταινία του Chazelle, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλες ταινίες με αρκετές υποψηφιότητες και ελπίδες. Το αντιρατσιστικό Moonlight απέσπασε 8 υποψηφιότητες, αποτελώντας μια απάντηση της Ακαδημίας στις κατηγορίες περί παραμέλησης των μειονοτήτων, όσες και η Άφιξη του Ντενίς Βιλνέβ, μια από τις ελάχιστες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που μπορούν να υπερηφανεύονται τόσες υποψηφιότητες. Πολύ καλά τα πήγε και ο Αντιρρησίας Συνείδησης του Μελ Γκίμπσον, με 6 υποψηφιότητες, όσες και ακόμα δύο ταινίες, Lion και Manchester by the Sea. Οι κωμωδίες και οι ταινίες με σούπερ ήρωες για άλλη μια χρονιά λάμπουν διά της απουσίας τους, αν και φέτος μάλλον όχι άδικα…

lala-land

Για άλλη μια φορά, επίσης, εικοστή συνολικά (!), η Μέριλ Στριπ είναι υποψήφια για Όσκαρ ερμηνείας, συγκεκριμένα Α΄ Γυναικείου Ρόλου για το ανάλαφρο Florence Foster Jenkins. Άλλα μεγάλα ονόματα που θα διεκδικήσουν ένα βραβείο την 26η Φεβρουαρίου είναι ο Mel Gibson, o Denzel Washington, η Natalie Portman και η Nicole Kidman, όλοι τους ήδη κάτοχοι κάποιου χρυσού αγαλματιδίου.

The_LobsterΑπό ελληνικής πλευράς, εξαιρετικά τιμητική διάκριση η υποψηφιότητα του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου, στην κατηγορία Πρωτότυπου Σεναρίου, για τον κυρίως βρετανικής παραγωγής Αστακό. Το σενάριο των δύο συμπατριωτών μας ήταν σίγουρα… πρωτότυπο και μοναδικό, και τους ευχόμαστε καλή τύχη. Μάλιστα, δεν είναι καν η μοναδική υποψηφιότητα ελληνικού χρώματος, καθώς υπάρχει και το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ 4,1 μίλια της Δάφνης Μαντζαράκη, υποψήφιο στην αντίστοιχη κατηγορία. Ακόμη ένας λόγος για να παρακολουθήσουμε, όσο αργά το βράδυ κι αν είναι, ακόμη μια λαμπερή και φαντασμαγορική τελετή, με παρουσιαστή φέτος τον πρωτάρη Jimmy Kimmel. Σημειώστε στο πρόγραμμά σας: 26 Φεβρουαρίου, 3 τα ξημερώματα η έναρξη, Dolby Theater, Los Angeles…

Oscar 2016Υποψηφιότητες

Best Picture

Arrival

Fences

Hacksaw Ridge

Hell or High Water

Hidden Figures

La La Land

Lion

Manchester By the Sea

Moonlight

Best Director

Arrival — Denis Villeneuve

Hacksaw Ridge — Mel Gibson

La La Land — Damien Chazelle

Manchester by the Sea — Kenneth Lonergan

Moonlight — Barry Jenkins

Best Supporting- Actor

Mahershala Ali (Moonlight)

Jeff Bridges (Hell or High Water)

Lucas Hedges (Manchester by the Sea)

Dev Patel (Lion)

Michael Shannon (Nocturnal Animals)

Best Supporting- Actress

Viola Davis (Fences)

Naomie Harris (Moonlight)

Nicole Kidman (Lion)

Octavia Spencer (Hidden Figures)

Michelle Williams (Manchester by the Sea)

Best Actor

Casey Affleck (Manchester by the Sea)

Andrew Garfield (Hacksaw Ridge)

Ryan Gosling (La La Land)

Viggo Mortensen (Captain Fantastic)

Denzel Washington (Fences)

Best Actress

Isabelle Huppert (Elle)

Ruth Negga (Loving)

Emma Stone (La La Land)

Natalie Portman (Jackie)

Meryl Streep (Florence Foster Jenkins)

Best Documentary Feature

Fire at Sea

I Am Not Your Negro

Life, Animated

O.J.: Made in America

13th

Best Foreign Language Film

Land of Mine, Denmark, Martin Zandvliet, director

A Man Called Ove, Sweden, Hannes Holm, director

The Salesman, Iran, Asghar Farhadi, director

Tanna, Australia, Bentley Dean, Martin Butler, directors

Toni Erdmann, Germany, Maren Ade, director

Best Cinematography

Arrival (Bradford Young)

La La Land (Linus Sandgren)

Lion (Grieg Fraser)

Moonlight (James Laxton)

Silence (Rodrigo Prieto)

Best Costume Design

Allied (Joanna Johnston)

Fantastic Beasts and Where to Find Them (Colleen Atwood)

Florence Foster Jenkins (Consolata Boyle)

Jackie (Madeline Fontaine)

La La Land (Mary Zophres)

Best Original Score

Jackie (Micachu)

La La Land (Justin Hurwitz)

Lion (Dustin O’Halloran, Hauschka)

Moonlight (Nicholas Britell)

Passengers (Thomas Newman)

Best Original Song

«Audition» (La La Land)

«»Can’t Stop the Feeling!» (Trolls)

«City of Stars» (La La Land)

«The Empty Chair» (Jim: The James Foley Story)

«How Far I’ll Go» (Moana)

Best Sound Editing

Arrival

Deepwater Horizon

Hacksaw Ridge

La La Land

Sully

Best Sound Mixing

Arrival

Hacksaw Ridge

La La Land

Rogue One: A Star Wars Story

13 Hours

Best Documentary Short

4.1 Miles (University of California, Berkeley)

Extremis (f/8 Filmworks in association with Motto Pictures)

Joe’s Violin (Lucky Two Productions)

Watani: My Homeland (ITN Productions)

The White Helmets (Grain Media and Violet Films)

Best Production Design

Arrival (Patrice Vermette)

Fantastic Beasts and Where to Find Them (Stuart Craig)

Hail Caesar

La La Land (Sandy Reynolds-Wasco, David Wasco)

Passengers (Guy Hendrix Dyas)

Best Original Screenplay

Hell or High Water (Taylor Sheridan)

La La Land (Damien Chazelle)

The Lobster (Yorgos Lanthimos, Efthymis Filippou)

Manchester by the Sea (Kenneth Lonergan)

20th Century Women (Mike Mills)

Best Adapted Screenplay

Arrival (Eric Heisserer)

Fences (August Wilson)

Hidden Figures (Allison Schroeder, Theodore Melfi)

Lion (Luke Davies)

Moonlight (Barry Jenkins, Tarell Alvin McRaney)

Best Animated Feature

Kubo and the Two Strings (Focus Features)

Moana (Disney)

My Life As a Zucchini (GKIDS)

The Red Turtle (Sony Classics)

Zootopia (Disney)

Best Animated Short

Blind Vaysha (National Film Board of Canada)

Borrowed Time (Quorum Films)

Pear Cider and Cigarettes (Massive Swerve Studios and Passion Pictures Animation)

Pearl (Google Spotlight Stories/Evil Eye Pictures)

Piper (Pixar)

Best Film Editing

Arrival (Joe Walker)

Hacksaw Ridge (John Gilbert)

Hell or High Water (Jake Roberts)

La La Land (Tom Cross)

Moonlight (Joi McMillon, Nat Sanders)

Best Makeup & Hairstyling

A Man Called Ove (Eva von Bahr and Love Larson)

Star Trek Beyond (Joel Harlow and Richard Alonzo)

Suicide Squad (Alessandro Bertolazzi, Giorgio Gregorini and Christopher Nelson)

Best Live Action Short

Ennemis Interieurs (Slim Azzazi)

La Femme et le TGV (Timo von Gunten and Giacun Caduff)

Silent Nights (Aske Bang and Kim Magnusson)

Sing (Kristof Deak and Anna Udvardy)

Timecode (Juanjo Gimenez)

Visual Effects

Deepwater Horizon

Doctor Strange

The Jungle Book

Kubo and the Two Strings (Focus Features)

Rogue One: A Star Wars Story

Το πιο «δικό μας» αφιέρωμα στη σύντομη ιστορία του Cinema Therapy φτάνει στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του! Θέμα του, ακόμη έξι ελληνικές ταινίες (των τελευταίων 40 χρόνων, αυτή τη φορά) που έγραψαν τη δική τους ιστορία και ανέδειξαν τον ελληνικό κινηματογράφο εντός και εκτός συνόρων!

Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα (1982)

3s

Ροδα τσαντα και κοπανα

Είδος: Κωμωδία
Διάρκεια: 93΄
Σκηνοθεσία: Όμηρος Ευστρατιάδης
Πρωταγωνιστούν: Σταμάτης Γαρδέλης, Στιβ Ντούζος, Μίμης Φωτόπουλος, Νίκος Ρίζος, Βίνα Ασίκη
Υπόθεση: Ο Λυκειάρχης και οι καθηγητές ενός ιδιωτικού σχολείου προσπαθούν να χαλιναγωγήσει μία ομάδα ατίθασων μαθητών που πηγαίνουν στο σχολείο μόνο για πλάκα.

Μια στιγμή… Τι δουλειά έχει τούτη δω η σαχλή, αν και ευχάριστη, φαρσοκωμωδία μπροστά στα «διαμάντια» του σινεμά που παρουσιάζουμε σ΄ αυτό το αφιέρωμα; Δυστυχώς ή ευτυχώς, μεγάλη, καθώς αντιπροσωπεύει ένα τεράστιο πλήθος ταινιών που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή: τα 80΄s. Μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε με τις αθυροστομίες, το κάφρικο χιούμορ και την… ποζεριά της εποχής από νέους ηθοποιούς όπως ο Στάθης Ψάλτης, ο Σταμάτης Γαρδέλης και ο Σωτήρης Μουστάκας. Ατάλαντοι δεν ήταν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, γεγονός που αποδεικνύεται εύκολα αν σκεφτούμε πως όποτε βρήκαν την ευκαιρία (ένα καλό σενάριο στα χέρια τους, με λίγα λόγια) κατάφεραν να προκαλέσουν αρκετό γέλιο. Η πλειοψηφία των βιντεοταινιών αυτών, στις οποίες συχνά συμμετείχαν και – γερασμένοι πια – ηθοποιοί της Χρυσής Εποχής – είναι τόσο κρύες και χυδαίες που απλά δε βλέπονται, αλλά μερικές έχουν την πλάκα τους, και μια απ΄ αυτές είναι αυτή που παρουσιάζουμε. Η πετυχημένη μίξη παλιών και νέων αστεριών, η αντιγραφή αστείων και γκαγκ από αντίστοιχες αμερικανικές και βρετανικές κωμωδίες (Porky’s, Benny Hill Show), μαζί μ΄ ένα σενάριο τυπικό της εποχής του, δημιουργούν μια ταινία που και ευχάριστα βλέπεται, για όποιον δεν προσβάλλεται από το κάπως ακραίο χιούμορ της, και σημαντική θέση κατέχει στην ιστορία του ελληνικού σινεμά, καθώς αποτελεί έναν από τους «βασιλιάδες» της περίφημης βιντεοκωμωδίας των 80΄s.

Ένα τυπικό παράδειγμα για το χιούμορ της ταινίας…

Λούφα και Παραλλαγή (1984)

4s

Loafing_and_camouflage

Είδος: Κωμωδία
Διάρκεια: 99΄
Σκηνοθεσία: Νίκος Περάκης
Πρωταγωνιστούν: Νίκος Καλογερόπουλος, Γιώργος Κιμούλης, Τάκης Σπυριδάκης, Σταύρος Ξενίδης, Γιάννης Χατζηγιάννης
Υπόθεση: Οι περιπέτειες μιας ομάδας φαντάρων που υπηρετούν τη θητεία τους στην τηλεόραση των Ενόπλων Δυνάμεων, ακριβώς πριν και κατά τη διάρκεια της Χούντας.

Ακόμη μια κωμωδία των 80΄s, με τελείως διαφορετικό στιλ, ωστόσο, και εμφανώς μεγαλύτερη αξία από την προηγούμενη. Το χιούμορ εδώ δεν είναι κάφρικο και χυδαίο (τουλάχιστον όχι πολύ), αλλά καυστικό, αιχμηρό και εμφανώς πολιτικό. Ο σκηνοθέτης του έργου Νίκος Περάκης δημιούργησε μια ολόκληρη σχολή για κωμωδίες που εξακολουθεί να παράγει επιτυχίες (και αποτυχίες) μέχρι σήμερα, με βασικούς εκφραστές τον ίδιο (Άρπα Κόλλα, Βίος και Πολιτεία, καθώς και τα δύο σίκουελ της ταινίας που παρουσιάζουμε) και το συγγραφικό δίδυμο των Ρέππα-Παπαθανασίου (Το Κλάμα Βγήκε απ΄ τον Παράδεισο, Safe Sex, Αυστηρώς Κατάλληλο). Μια απλοϊκή αλλά πανέξυπνη κωμωδία, που στηριγμένη στην απλή φόρμα της, τη σάτιρα και τους παράλογους διάλογους, έγινε μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές – και όχι μόνο – επιτυχίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Κάθε κωμωδία του είδους (και πιστέψτε με, είναι πολλές) που γυρίστηκε από κει κι έπειτα έχει δανειστεί, συνειδητά ή ασυνείδητα, στοιχεία από το ευφυές τούτο έργο του Περάκη. Εκτός των άλλων, η ταινία είναι ένα σπάνιο παράδειγμα σάτιρας και διακωμώδησης από εμάς τους Έλληνες της ίδιας μας της ιστορίας, και συγκεκριμένα μιας απ΄ τις πιο σκοτεινές περιόδους της, της επταετούς δικτατορίας του 1967-1974. Εκτός από χιούμορ, δηλαδή, ο Περάκης παραδίδει, με το δικό του αιχμηρό τρόπο, και μαθήματα δημοκρατίας. Τι άλλο θέλετε;

«Ο πατέρας μου έχει ζώα, κύριε Λοχαγέ…». Μια από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις στη σύγχρονη ιστορία της ελληνικής κωμωδίας, και η αποστομωτική απάντηση.

Το Βλέμμα του Οδυσσέα (1995)
Μεγάλο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Φεστιβάλ Καννών, 1995

3s

Βλεμμα Οδυσσεα

Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 176΄
Σκηνοθεσία: Θεόδωρος Αγγελόπουλος
Πρωταγωνιστούν: Harvey Keitel, Maia Morgensten, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Θανάσης Βέγγος
Υπόθεση: Ένας Έλληνας σκηνοθέτης που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες επιστρέφει στα μέρη του για να εντοπίσει τρεις χαμένες μπομπίνες φιλμ από τις αρχές του 20ού αιώνα.

Από τις κάφρικες κωμωδίες και το αιχμηρό χιούμορ περνάμε κάπως απότομα στη «βαριά κουλτούρα», που ακούει στο όνομα Θεόδωρος Αγγελόπουλος. Ίσως ο πιο γνωστός στο εξωτερικό Έλληνας σκηνοθέτης, που ακολούθησε πιστά τα βήματα μεγάλων Ευρωπαίων και άλλων δημιουργών όπως ο Γάλλος Jean Renoir, οι Ιταλοί Roberto Rossellini και Federico Fellini και, κυρίως, ο Ιάπωνος Ακίρα Κουροσάβα, κάτι που δικαιολογεί και το γεγονός πως οι ταινίες του είναι πολύ δημοφιλείς στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Στο Βλέμμα του Οδυσσέα, μια χαρακτηριστικά αργή και πρωτοποριακή ταινία του μεγάλου δημιουργού, ο Αγγελόπουλος κατάφερε να εξασφαλίσει τις υπηρεσίες του Harvey Keitel, ενός ηθοποιού που μόλις είχε πρωταγωνιστήσει (ως ο φοβερός και τρομερός Γουλφ) σε μια ταινία όπως το Pulp Fiction, καθώς και του τιτάνα του ελληνικού σινεμά Θανάση Βέγγου. Η παρουσία τέτοιων ηθοποιών ανέβασε αμέσως το επίπεδο του φιλμ, που αποτελεί έναν ύμνο στα Βαλκάνια και την ομορφιά τους, καθώς και στα πρώτα «τυφλά» βήματα του κινηματογράφου στις αρχές του περασμένου αιώνα. Το να αντέξεις για 3 ώρες να παρακολουθήσεις την ταινία χωρίς να… χασμουρηθείς, απαιτεί πραγματικά μεγάλη προσπάθεια. Αυτό δε σημαίνει πως το έργο, όπως και όλες οι ταινίες του Αγγελόπουλου, δεν έχει τεράστια ιστορική αξία και, με επιτυχίες όπως το βραβείο που απέσπασε στις Κάννες, δεν τιμά τον ελληνικό κινηματογράφο. Τουλάχιστον, σε αντίθεση με πιο πρόσφατους σκηνοθέτες που προσπαθούν να τον μιμηθούν, και για τους οποίους θα μιλήσουμε λίγο αργότερα, ο αείμνηστος Αγγελόπουλος είχε αρκετό ταλέντο, ποιότητα και αγάπη για την τέχνη που υπηρετούσε.

«Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Και πεθαίνουμε…. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο…». Και μόνο αυτή η ατάκα, διά στόματος του μεγάλου Θανάση Βέγγου, προσδίδει ξεχωριστή αξία στο έργο.

Πολίτικη Κουζίνα (2003)

4s

Politikikouzina1

Είδος: Δράμα, κωμωδία, ιστορική
Διάρκεια: 108΄
Σκηνοθεσία: Τάσος Μπουλμέτης
Πρωταγωνιστούν: Γιώργος Χωραφάς, Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Ρένια Λουιζίδου, Στέλιος Μάινας
Υπόθεση: Ένας καθηγητής αστροφυσικής ταξιδεύει από την Αθήνα στη γενέτειρά του, Κωνσταντινούπολη, για να συναντήσει τον παππού του, τον οποίο έχει να δει από την παιδική του ηλικία. Οι αναμνήσεις από τις πρώτες εμπειρίες του εκεί δε θα αργήσουν να τον πλημμυρίσουν.

Στη γενική μιζέρια που έχει κατακλύσει το ελληνικό σινεμά τον 21ο αιώνα, που και που ξεπροβάλλουν κάτι τέτοιες πραγματικά όμορφες ταινίες και σε γεμίζουν ελπίδα. Το βιωματικό έργο του Κωνσταντινουπολίτη Τάσου Μπουλμέτη είναι ένας εξαιρετικός συνδυασμός δράματος και κωμωδίας, με ιστορικές αναφορές για την παραδοσιακή ελληνική κοινωνία και τις ασταθείς ελληνοτουρκικές σχέσεις, εμπλουτισμένο φυσικά με τα… μπαχαρικά της πολίτικης κουζίνας και την εξαίσια μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα. Πρωτοκλασάτοι ηθοποιοί, έξυπνη σκηνοθεσία και, φυσικά, ένα σενάριο που γεμίζει τον (Έλληνα) θεατή με νοσταλγία, συγκίνηση και τον αφήνει μ΄ ένα μεγάλο χαμόγελο στο τέλος. Η λέξη πολίτικη γράφεται με κεφαλαία γράμματα στον τίτλο της ταινίας, ώστε να μπορεί να παρερμηνευθεί και ως πολιτική, καθώς η τελευταία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στα γεγονότα της ταινίας. Μια γλυκόπικρη αλλά τελικά αισιόδοξη ταινία, σημείωσε εισπρακτική επιτυχία, απέσπασε 8 βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και αποτέλεσε την ελληνική επιλογή για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, χωρίς, δυστυχώς, να προταθεί. Αριστούργημα δεν είναι, είναι όμως χωρίς αμφιβολία μια «όαση» στην «έρημο» που διανύει ο ελληνικός κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια. Η συχνή προβολή της στην τηλεόραση ενισχύει τη φήμη και τη δημοτικότητά της, που όσο υπάρχουν Έλληνες, θα παραμένει σε υψηλά επίπεδα.

Ένα μικρό δείγμα της εξαιρετικής ποιότητας της μουσικής επένδυσης της ταινίας, με την υπογραφή της Ευανθίας Ρεμπούτσικα.

Νύφες (2004)

3s

150px-Nyfes

Είδος: Δράμα εποχής
Διάρκεια: 135΄
Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης
Πρωταγωνιστούν: Damien Lewis, Βικτώρια Χαραλαμπίδου, Andrea Ferrol, Εύη Σαουλίδου
Υπόθεση: Το ταξίδι 700 γυναικών, Ελληνίδων, Τουρκάλων, Ρωσίδων, από την Κωνσταντινούπολη προς τη Νέα Υόρκη, όπου θα συναντήσουν τους άντρες που πρόκειται να παντρευτούν, και ο έρωτας μεταξύ μίας από αυτές τις γυναίκες και ενός αμερικανού φωτογράφου.

Ένα χρόνο μετά την Πολίτικη Κουζίνα, ο αναγνωρισμένος – εντός και εκτός συνόρων – σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης (Ψυχή Βαθιά, Μικρά Αγγλία) προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το θετικό για τον ελληνικό κινηματογράφο μομέντουμ και να δημιουργήσει μια ανάλογη επιτυχία, βασισμένη στην ελληνική ιστορία και τη σχέση της με τον παγκόσμιο πολιτισμό. Η ταινία του βέβαια ήταν πολύ πιο «βαριά» και απαισιόδοξη (όπως όλες οι δικές του) από αυτήν του Τάσου Μπουλμέτη, και είναι σαφές πως ο Βούλγαρης ακολουθεί σε αρκετά σημεία το δρόμο που χάραξε ο Αγγελόπουλος (αργή πλοκή, λεπτομερής ανάλυση των χαρακτήρων, ένα (υπερατλαντικό στην περίπτωσή μας) ταξίδι ως μέσο αφήγησης). Ο Βούλγαρης πέτυχε το «κόλπο γκρόσο» εξασφαλίζοντας την παρουσία του μεγάλου Μάρτιν Σκορτσέζε στην επιμέλεια της παραγωγής, χρησιμοποίησε γνωστούς ηθοποιούς αλλά όχι μεγάλα ονόματα, και ήλπιζε να δημιουργήσει μια μεγάλη ταινία. Το έργο του τελικά κρίθηκε (και είναι) αρκετά αξιόλογο, σημειώνοντας εισπρακτική επιτυχία και αποσπώντας θετικές κριτικές για την ηθογραφία των χαρακτήρων και το νοσταλγικό στιλ του Βούλγαρη. Φάνηκε, όμως, ταυτόχρονα, πως δεν αξιοποίησε πλήρως τις δυνατότητές του, καθώς κουράζει σε πολλά σημεία του το θεατή και αδυνατεί συχνά να διατηρήσει μια συνοχή στην πλοκή του, προσπαθώντας να αφηγηθεί ταυτόχρονα πολλές διαφορετικές ιστορίες (ο έρωτας των δύο ετερόκλητων κεντρικών χαρακτήρων, οι Ρωσίδες που πιστεύουν ότι ταξιδεύουν για να παντρευτούν ενώ στην πραγματικότητα θα οδηγηθούν στην πορνεία, τα όνειρα και οι ελπίδες που έχουν οι νύφες για τους άγνωστους γαμπρούς τους). Μια ταινία που καταδεικνύει εύστοχα τη θέση της γυναίκας στην ανατολική Ευρώπη της δεκαετίας του ΄20, καθώς και το «αμερικανικό όνειρο» που έδινε ελπίδα σε όποιον περνούσε τον Ατλαντικό. Αξιοπρεπής η προσπάθεια του Βούλγαρη, ενδεικτικό δείγμα του ταλέντου του αλλά, όπως και στα υπόλοιπα έργα του, μάλλον μπορούσε και καλύτερα…

Κυνόδοντας (2009)
Υποψήφιο για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, 2010

250px-Dogtooth

Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 94΄
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Πρωταγωνιστούν: Χρήστος Στέργιογλου, Μισέλ Βάλεϊ, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής
Υπόθεση: Τρεις έφηβοι ζουν απομονωμένοι και κλεισμένοι στο σπίτι τους, επειδή οι υπερπροστατευτικοί, ψυχοπαθείς γονείς τους πιστεύουν ότι πρέπει να βγουν έξω μόνο όταν τους πέσει ο κυνόδοντας…

Αν ζούσαμε σ΄ έναν λογικό κόσμο, η ταινία αυτή, στο παρόν blog τουλάχιστον, θα μπορούσε να βρίσκεται μόνο σ΄ ένα αφιέρωμα, κι αυτό θα ήταν «οι χειρότερες ταινίες όλων των εποχών». Για λόγους που δε γνωρίζω όμως, τούτη η… προσβολή της τέχνης του Γιώργου Λάνθιμου βραβεύτηκε πολλάκις εντός και εκτός συνόρων, κι έφτασε να είναι υποψήφια για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας! Γιατί ρε παιδιά; Χάθηκαν οι ταινίες; Τι σας άρεσε δηλαδή; Το σενάριο, που θέλει έναν πατέρα να κλείνει τα παιδιά του στο σπίτι, να τους λέει ότι οι γάτες είναι τέρατα και δεν ξέρω εγώ τι άλλο, να τα βασανίζει και να τους κάνει να θέτουν σκοπό της ζωής τους… να τους πέσει ο κυνόδοντας; Τη σκηνοθεσία του Λάνθιμου, που ακόμη και οι πιο εκκεντρικοί Δανοί σκηνοθέτες (Thomas Vinterberg, Lars von Trier), που προσπαθούν έτσι ώστε τα έργα τους να φαίνονται ερασιτεχνικά γυρισμένα, δε θα μπορούσαν να προσεγγίσουν σε ατέλεια και (με την κακή έννοια) απλοϊκότητα; Τις ερμηνείες δε θα τις κρίνω καν, τι να κάνουν οι καημένοι οι ηθοποιοί με τις ανωμαλίες που τους υποχρεώνει να ερμηνεύσουν ο σκηνοθέτης… Η επιτυχία της ταινίας βασίζεται, θεωρητικά, στο γεγονός ότι προσεγγίζει στο στιλ πρωτοποριακούς avant-garde σκηνοθέτες όπως ο Αγγελόπουλος, οι Δανοί που αναφέραμε πριν ή ο Πολωνός Krzysztof Kieslowski. Αυτοί, ωστόσο, ποτέ δεν έφτασαν σε τέτοια όρια διαστροφής και ανωμαλίας (ακόμη και οι ταινίες του Τρίερ φαντάζουν φυσιολογικές μπροστά σε τούτο δω), ενώ κατέχουν και μια αδιαμφισβήτητη ποιότητα στην παραγωγή και υλοποίηση των έργων τους. Μπορεί να μη σ΄ αρέσουν δηλαδή (ή και να σ΄ αρέσουν, βέβαια), αλλά τουλάχιστον παραδέχεσαι την προσπάθεια! Εδώ, όλα μοιάζουν ένα σκηνικό αηδίας, αποστροφής και αποκρουστικότητας. Γούστα είναι αυτά, το ξέρω, αλλά η ταινία αποτελεί μια προσβολή στην ανθρώπινη νοημοσύνη, και ο μόνος λόγος που βρίσκεται στη λίστα είναι πως με τις απροσδόκητες επιτυχίες της αναδείχθηκε σε μια απ΄ τις πιο σημαντικές ελληνικές ταινίες των τελευταίων ετών. Τώρα γιατί και πώς, ένας Θεός ξέρει…

Y.Γ. Αν παραξενευτήκατε που δεν είδατε αστέρια στην παρουσίαση της ταινίας, υπήρχε λόγος…

Πάρτε μια γεύση… παράνοιας, στο βίντεο που ακολουθεί

Επειδή θα ήταν άδικο προς τον ελληνικό κινηματογράφο να κλείσουμε μ΄ αυτό το μάλλον αχαρακτήριστο έργο, ορίστε μερικά «honorable mentions».

Ο Μεθύστακας (1950) του Γιώργου Τζαβέλλα
Ποτέ την Κυριακή (1960) του Ζυλ Ντασέν (Όσκαρ Τραγουδιού, 1960)
Τα Κόκκινα Φανάρια (1963) του Βασίλη Γεωργιάδη (υποψήφια για Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας, 1964)
Της Κακομοίρας (1963) (γνωστή και ως Ο Μπακαλόγατος) του Ντίνου Κατσουρίδη
Λόλα (1964) του Ντίνου Δημόπουλου (είναι πολλά τα λεφτά, Άρη)
Ο Μελισσοκόμος (1986) του Θεόδωρου Αγγελόπουλου
Το Κλάμα Βγήκε απ΄ τον Παράδεισο (2001) των Μιχάλη Ρέππα – Θανάση Παπαθανασίου
Ελ Γκρέκο (2007) του Γιάννη Σμαραγδή
Ψυχή Βαθιά (2009) του Παντελή Βούλγαρη

Και για το τέλος, ένα βίντεο με αξέχαστες (κωμικές, κυρίως) ατάκες από τον ελληνικό κινηματογράφο που αγαπήσαμε και αγαπάμε, με την ελπίδα πως θα ανθήσει κι άλλο και θα συνεχίσει να μας κάνει περήφανους εντός και εκτός συνόρων! :)

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων