Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Archive

Archive for Μαρτίου, 2016

3,5 Stars

Ο τηλεοπτικός αστέρας Bryan Cranston (Breaking Bad) αποφάσισε τη χρονιά που μας πέρασε να κάνει το πέρασμά του από τη μικρή στη μεγάλη οθόνη υποδυόμενος έναν καθαρά «κινηματογραφικό» χαρακτήρα, τον εκκεντρικό σεναριογράφο Dalton Trumbo. Σοφή επιλογή, όπως αποδείχτηκε…

Trumbo_(2015_film)_posterTrumbo (2015)
Βιογραφικό δράμα, ΗΠΑ, 120΄

Σκηνοθεσία: Jay Roach
Σενάριο: John McNamara
Πρωταγωνιστούν: Bryan Cranston, Diane Lane, Helen Mirren, Louis C.K.

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄40,ο διάσημος και εκκεντρικός σεναριογράφος Dalton Trumbo βλέπει την καριέρα του αλλά και τη προσωπική ζωή του ίδιου και πολλών συναδέλφων του να καταρρέουν λόγω των περίφημων μαύρων λιστών του Χόλιγουντ που τους κατονομάζουν ως κομμουνιστές και τους αφήνουν χωρίς δουλειά. Έτσι, αναγκάζεται να καταφύγει σε διάφορα τεχνάσματα προκειμένου να συνεχίσει (στα κρυφά) να δουλεύει και να επιβιώσει μέχρι να περάσει η «καταιγίδα».

Όσοι γνωρίζουν καλά τον Cranston, από τις σειρές και τις λίγες ταινίες στις οποίες έπαιξε (μία εξ αυτών, το οσκαρικό Argo), γνωρίζουν ότι φημίζεται για την αμεσότητα και την εκφραστικότητά του. Δυο στοιχεία που χρησιμοποίησε αριστοτεχνικά για να υποδυθεί έναν από τους πιο μοναδικούς και ιδιαίτερους ανθρώπους στην ιστορία του κινηματογράφου, τόσο στην προσέγγιση του ρόλου αυτού καθαυτού όσο και στην προσπάθειά του να εισχωρήσει στο πλαίσιο της εποχής στην οποία αναφέρεται το έργο.

Να τα πάρουμε όμως από την αρχή. Βρισκόμαστε στο Χόλιγουντ λίγο μετά το Β΄ Παγκόσμιο, η Χρυσή Εποχή του αμερικανικού σινεμά είναι στα καλύτερα της, και όλα μοιάζουν ειδυλλιακά (αν και δεν είναι) για τους αστέρες μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Σύντομα όμως, η αντικομμουνιστική παράνοια κάνει την εμφάνισή της στις ΗΠΑ (Ψυχρός Πόλεμος) και, κρίνοντας πως η έβδομη τέχνη μπορεί να αποτελέσει μέσο κομμουνιστικής προπαγάνδας αν βρεθεί στα χέρια λάθος ανθρώπων, άνθρωποι της πολιτικής, της οικονομίας αλλά και της ίδιας της τέχνης στην Αμερική προσπαθούν να απομονώσουν όσα μέλη της βιομηχανίας θεωρούν ύποπτα, με μια σειρά απάνθρωπα μέτρα που περιλαμβάνουν εξευτελιστικές ανακρίσεις, συλλήψεις, φυλακίσεις και, φυσικά, τις «μαύρες λίστες», στις οποίες αν βρίσκεσαι αποκλείεται να βρεις δουλειά σε στούντιο της προκοπής.

Ο πραγματικός Dalton Trumbo, εν ώρα... εργασίας.

Ο πραγματικός Dalton Trumbo, εν ώρα… εργασίας.

Η ενωμένη -κατά τον Β΄ Παγκόσμιο- αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία ήταν χωρισμένη σε δυο στρατόπεδα, τους «εχθρούς του έθνους» και τους «κυνηγούς μαγισσών». Συχνά μέλη της μεταπηδούσαν απ΄ τη μια ομάδα στην άλλη, ιδιαίτερα κάποιοι που για να γλιτώσουν από τις κατηγορίες και να σώσουν την καριέρα τους πρόδωσαν συναδέλφους τους και πέρασαν στο αντίπαλο στρατόπεδο. Κεντρικό πρόσωπο στην πρώτη, τουλάχιστον, φάση αυτής της παρανοϊκής κατάστασης είναι ο Dalton Trumbo, ο πιο δημοφιλής από τους πρώτους που κατηγορήθηκαν -και αποδέχθηκαν τις κατηγορίες- ως κομμουνιστές.

Παρά τις πολλές ιδιοτροπίες του, ο Trumbo ήταν αγαπητό πρόσωπο στο Χόλιγουντ και είχε πολλούς φίλους, αλλά σχεδόν όλοι είτε τον εγκατέλειψαν είτε βρίσκονταν στην ίδια θέση με αυτόν όταν ξέσπασε η υπόθεση. Μη μπορώντας να δουλέψει νόμιμα αναγκαζόταν να γράφει σενάρια για τα οποία άλλοι έπαιρναν το credit, ενώ μαζί με συναδέλφους του που ήταν στην ίδια θέση αποφάσισαν να δουλέψουν για ένα παρακμάζον στούντιο το οποίο γύριζε ταινίες της συμφοράς, αλλά ήταν το μοναδικό που δεν είχε αντίρρηση να τους προσλάβει. Ταυτόχρονα, τα γεγονότα επηρεάζουν αρνητικά τη συμπεριφορά του Trumbo δημιουργώντας πρόβλημα στη σχέση του με τη γυναίκα και τα παιδιά του.

Μετά από 10 χρόνια στην αφάνεια, ο Trumbo πήρε την αναγνώριση πρώτη φορά για την ταινία "Σπάρτακος", το 1960 (στη φωτό ο Kirk Douglas)

Μετά από 10 χρόνια στην αφάνεια, ο Trumbo πήρε την αναγνώριση πρώτη φορά για την ταινία «Σπάρτακος», το 1960 (στη φωτό ο Kirk Douglas)

Για κάποιον που αγαπά το σινεμά, και ιδιαίτερα την εποχή στην οποία αναφερόμαστε, η ταινία αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, και αυτό είναι προς τιμήν της. Από τη μια, συγκινείσαι ιδιαίτερα να βλέπεις την ατμόσφαιρα και τους θρυλικούς αστέρες που κυριαρχούσαν τότε στο Χόλιγουντ, από την άλλη όμως βλέπεις τους ίδιους αυτούς ανθρώπους να εμπλέκονται σ΄ έναν τελείως παράλογο εμφύλιο και να αποκηρύσσουν πρώην συνεργάτες και φίλους. Ανάμεσα στους αστέρες που η ταινία στηλιτεύει ως «κυνηγούς μαγισσών», ο «δούκας» John Wayne, ο Edward G. Robinson (ο οποίος βέβαια ποτέ δεν έδωσε ονόματα, όπως περιγράφεται στο φιλμ) αλλά και μια δαιμόνια δημοσιογράφος, η Hedda Hopper (Helen Mirren), που δείχνει να έχει τη μεγαλύτερη δύναμη απ΄ όλους: τη δύναμη του κοινού.

Όλα αυτά μοιάζουν κάπως χαοτικά, ιδίως για κάποιον που δε γνωρίζει πολλά επί του θέματος, και πράγματι είναι. Γι΄ αυτό και το σενάριο σε κάποια σημεία μοιάζει «χαμένο στη μετάφραση», προσπαθώντας να αποδώσει πολλές πτυχές της υπόθεσης ταυτόχρονα. Αν και με πολλές ιστορικές ανακρίβειες, είναι μια εξαιρετική σκιαγράφηση του Χόλιγουντ της εποχής, ενώ ο Cranston (υποψήφιος για Όσκαρ) και η μεγάλη Ellen Mirren αποδίδουν αριστουργηματικά τους ρόλους τους.

Για κάποιον που ενδιαφέρεται για το θέμα και την εποχή, το Trumbo είναι μια ταινία που πρέπει να δει οπωσδήποτε, γιατί θα την εκτιμήσει για πολλά πράγματα πέρα από τα προφανή. Κάποιος όμως που απλώς ψάχνει μια καλή ταινία να περάσει την ώρα του θα μείνει μόνο σχετικά ικανοποιημένος, κι αυτό χάρη στη σοβαρότητα που διέπει ολόκληρη την παραγωγή και την καταπληκτική ερμηνεία του Cranston και, σε μικρότερο βαθμό, του υπόλοιπου καστ.

Γατάκια...

Γατάκια…

Άλλη μια απονομή των Όσκαρ πέρασε στην ιστορία χθες βράδυ στο Λος Άντζελες. Δουλειά μας τώρα, εμείς που ξενυχτήσαμε να σας ενημερώσουμε για όσα έγιναν και δεν έγιναν σε μια από τις καλύτερες (προσωπική άποψη αυτό, φυσικά) τελετές των τελευταίων ετών!

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΝΟΜΗ
– Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο κέρδισε Όσκαρ. Σας παραθέτουμε αυτή την πληροφορία στην περίπτωση που μας διαβάζετε από άλλο πλανήτη (αν ναι, παρακαλώ επικοινωνήστε), γιατί αν μας διαβάζετε από τη Γη προφανώς θα το έχετε ακούσει τόσες φορές που το βαρεθήκατε.
– Ο Κρις Ροκ ήταν ίσως ο πιο ανατρεπτικός παρουσιαστής των τελευταίων ετών, αφήνοντας στην άκρη τα κλισέ και τα καθιερωμένα αστεία και ασχολούμενος μ΄ έναν αιχμηρό αλλά κατάλληλο για την περίσταση τρόπο με το θέμα του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων.
Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο κέρδισε Όσκαρ.
Α ναι, το είπαμε αυτό…
– Το Spotlight έκανε τη μίνι έκπληξη και κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, αφήνοντας πίσω του το The Revenant. Μ΄ αυτό τον τρόπο έγινε η ταινία με τα λιγότερα συνολικά βραβεία (2) απ΄ όσες έχουν κερδίσει το σημαντικότερο βραβείο της βραδιάς στον 21ο αιώνα.
– Παρά την ήττα του στην κατηγορία αυτή, ο Inarritu έκανε το πολυπόθητο repeat στη Σκηνοθεσία.
– Τα βραβεία για άλλη μια φορά μοιράστηκαν, καθώς δεν υπήρχε η ταινία που ξεχώρισε. Απόδειξη πως τα 10 βραβεία για την ταινία, τις ερμηνείες, τη σκηνοθεσία, το σενάριο και τη μουσική κατέληξαν σε 8 διαφορετικές ταινίες.
– Το Mad Max: Fury Road κέρδισε τα περισσότερα αγαλματίδια (6), χωρίς όμως να κερδίσει σε καμία από τις προαναφερθείσες κατηγορίες. Όλες οι νίκες του ήρθαν σε τεχνικές κατηγορίες.
– Η παρουσίαση των βραβείων πέρασε σε άλλο επίπεδο, με κινούμενα σχέδια όπως τα Minions και οι πολυαγαπημένοι Buzz Lightyear και Woody από το Toy Story να απονέμουν τα βραβεία για τις ταινίες κινουμένων σχεδίων. Επική εμφάνιση επίσης από τα ρομπότ C3PO και R2D2. Την άλλη φορά και ο Chewbacca.

Ξεκινάμε την ανάλυσή μας από τα διαδικαστικά της τελετής, και συγκεκριμένα από τον παρουσιαστή Κρις Ροκ. Τι σίφουνας ήταν αυτός; Βγήκε στη σκηνή χαμογελαστός και, χωρίς περιστροφές και χάσιμο χρόνου για εισαγωγή, ξεκίνησε έναν 6λεπτο μονόλογο για το μείζον θέμα των φυλετικών διακρίσεων από την Ακαδημία εις βάρος των μαύρων ηθοποιών και λοιπών συντελεστών. Στο ίδιο μοτίβο συνέχισε καθ΄όλη τη διάρκεια της τελετής, με χιουμοριστικά βίντεο που απεικονίζουν πώς θα ήταν οι φετινές υποψήφιες ταινίες αν πρωταγωνιστούσε μαύρος καθώς και μια «συνέντευξη» που πήρε από έγχρωμα μέλη μιας υποβαθμισμένης κοινότητας στο Λος Άντζελες σχετικά με τις οσκαρικές γνώσεις τους.

Ήταν δύσκολη δουλειά για τον Ροκ αυτή, παρότι σίγουρα του έδωσε κάτι να ασχοληθεί και τον απάλλαξε από τα επαναλαμβανόμενα κλισέ αστεία που συνηθίζουν οι παρουσιαστές. Ήταν δύσκολη όμως, γιατί ήταν ταυτόχρονα κατήγορος (ως έγχρωμος ο ίδιος) και κατηγορούμενος (ως εκπρόσωπος της Ακαδημίας), ενώ έπρεπε να διατηρήσει το χιούμορ του κι έναν ανάλαφρο τόνο (τα Όσκαρ παρουσίαζε, όχι πολιτικό ντιμπέιτ για το ρατσισμό), χωρίς να προσβάλλει όσους θίγονται από το πρόβλημα.

Host Chris Rock speaks at the Oscars on Sunday, Feb. 28, 2016, at the Dolby Theatre in Los Angeles. (Photo by Chris Pizzello/Invision/AP)

Host Chris Rock speaks at the Oscars on Sunday, Feb. 28, 2016, at the Dolby Theatre in Los Angeles. (Photo by Chris Pizzello/Invision/AP)

Τα κατάφερε; Άνετα! Στον μονόλογο του στην αρχή ενόχλησε κάποιους, ήταν αιχμηρός, τολμηρός, αστειευόταν με επιτυχία με πράγματα που σπάνια θίγονται (χαρακτηριστικό αυτό που είπε «και πριν 50 χρόνια δεν υπήρχαν μαύροι υποψήφιοι, αλλά τότε ήμασταν (οι μαύροι) πιο πολύ απασχολημένοι με το αν θα μας βιάσουν ή μας λιντσάρουν την επόμενη μέρα παρά με το ποιος κέρδισε Όσκαρ Φωτογραφίας») και κράτησε μια ιδιαίτερη στάση. Από τη μία καταδίκασε τις διακρίσεις, κατηγορώντας γι΄ αυτές τα Όσκαρ (τα οποία χαρακτήρισε «White People’s Choice Awards») αλλά έκρινε υπερβολική τη στάση ορισμένων ανθρώπων του χώρου που αποφάσισαν να μποϊκοτάρουν την τελετή, θέλοντας προφανώς να υποβαθμίσει τη σημασία του γεγονότος. Το θέμα ήταν λεπτό, ο Ροκ ακροβατούσε σε τεντωμένο σκοινί, αλλά και να ισορροπήσει κατάφερε και να μας κάνει να γελάσουμε.

Σταθερή αξία η Σαρλίζ...

Σταθερή αξία η Σαρλίζ…

Πάμε στους νικητές τώρα. Α, πριν πάμε, να πούμε πως οι παρουσίες στο κόκκινο χαλί δεν ήταν τόσο εντυπωσιακές όσο συνήθιζαν, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν είχαμε κομψές και εντυπωσιακές παρουσίες. Μια ματιά στα δεξιά θα σας πείσει.

Πάμε στους νικητές τώρα (ξανά). Το The Revenant είχε πάρει τη Φωτογραφία (ο νικητής Emmanuel Lubezki κέρδισε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά), είχε πάρει τη Σκηνοθεσία, είχε πάρει τον Α΄ Ανδρικό (Leo) και περίμενε να στεφθεί ο απόλυτος νικητής με την Καλύτερη Ταινία. Κι εκεί ήρθε το χαμηλών τόνων Spotlight, που είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο που δόθηκε στη βραδιά και μόνο αυτό (Πρωτότυπο Σενάριο) να τους πάρει τη μπουκιά απ΄ το στόμα. Τεράστια επιτυχία για το βασισμένο σε αληθινά γεγονότα δράμα του Tom McCarthy, κι αμέσως προκύπτουν δύο ερωτήματα. Το περιμέναμε; Το άξιζε;

Στο πρώτο ερώτημα η απάντηση είναι όχι, αλλά δεν ήταν και τόσο μεγάλη έκπληξη. Το Revenant σίγουρα δεν έδειχνε ικανό να σαρώσει τα πάντα όπως πέρσι το Birdman. Ως εναλλακτική η Ακαδημία είχε και το Μεγάλο Σορτάρισμα (κέρδισε το Διασκευασμένο Σενάριο) αλλά μάλλον το θεώρησε υπερβολικά YOLO.

Στο δεύτερο ερώτημα, μάλλον ναι. Δεν είναι αριστούργημα, αλλά το Spotlight είναι μια άρτια, καλογυρισμένη, συγκινητική ταινία που άρεσε πολύ στους κριτικούς αλλά και στο κοινό. Εστιάζει σ΄ ένα πρόβλημα του παρελθόντος αλλά και του παρόντος (τη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από μέλη της Καθολικής Εκκλησίας) μέσα από την προσπάθεια των δημοσιογράφων που έφεραν μια πολύκροτη τέτοια υπόθεση στο φως. Είναι ρεαλιστική, έχει εξαιρετικό καστ, και δεν υπήρχε κανένας σοβαρός λόγος για να μην κερδίσει.

Ο μεγάλος νικητής, η Καλύτερη (βάσει Όσκαρ) Ταινία του 2015

Ο μεγάλος νικητής, η Καλύτερη (βάσει Όσκαρ) Ταινία του 2015

Από κει και πέρα, μίνι έκπληξη η -πανάξια, βάσει ερμηνείας- νίκη του Mark Rylance στον Β΄ Ανδρικό για την ταινία Bridge of Spies. Εκτός από τον Σιλβέστερ Σταλόνε, που ήταν το φαβορί, ο Rylance νίκησε στο «σπριντ» κι άλλα μεγάλα ονόματα όπως ο Christian Bale και ο Tom Hardy. Στους γυναικείους ρόλους η Brie Larson και η Alicia Vikander, αμφότερες 27 μόλις ετών, επιβεβαίωσαν τα προγνωστικά κερδίζοντας δίκαια τα Όσκαρ Α΄ και Β΄ Γυναικείου Ρόλου, αντίστοιχα. Έκπληξη και στο τραγούδι, με τη Lady Gaga να μένει στα κρύα του λουτρού από τον Sam Smith και το «Writing’s on the Wall» (2ο σερί τραγούδι σε ταινία James Bond που κερδίζει). Στο λόγο αποδοχής του ο Smith αφιέρωσε το βραβείο στην κοινότητα των ομοφυλόφιλων διακηρύσσοντας ισότητα.

Πιο συγκινητική στιγμή της βραδιάς το standing ovation στον τεράστιο Ένιο Μορικόνε, νικητή, στα 87 του χρόνια, στην κατηγορία Καλύτερου Soundtrack. Ένας τεράστιος καλλιτέχνης, που επένδυσε μουσικά τα πιο θρυλικά spaghetti western των 60΄s και πολλές άλλες επιτυχίες, και δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τη συγκίνηση του στο λόγο που εκφώνησε (στα ιταλικά) όταν παρέλαβε το βραβείο. Πιο συγκινητική και από το βίντεο-αφιέρωμα της Ακαδημίας σε όσους έφυγαν από τη ζωή τη χρονιά που πέρασε.

Ίσως οι δυο μεγάλοι χαμένοι της βραδιάς...

Ίσως οι δυο μεγάλοι χαμένοι της βραδιάς…

Μεγαλύτερη στιγμή της βραδιάς, φυσικά, αυτή στις 7 π.μ. ώρα Ελλάδας, όταν τα χείλη της Julianne Moore πρόφεραν το όνομα «Leonardo DiCaprio». Αυτό ήταν. Η κατάρα έσπασε, οι δαίμονες ξορκίστηκαν και το διαδίκτυο… πήρε φωτιά. Ο Leo ανέβηκε για να παραλάβει το βραβείο και μίλησε 3 λεπτά (αντί για 45΄΄ που είναι κανονικά ο μέγιστος χρόνος) προειδοποιώντας για τις κλιματικές αλλαγές και ζητώντας μας να μην πάρουμε τίποτα ως δεδομένο.

Κάπως έτσι πέρασαν στην ιστορία κι αυτά τα Όσκαρ. Δύο είναι οι κύριοι λόγοι για να τα θυμόμαστε: Κρις Ροκ και Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Παράδοξο επίσης πως η ταινία με τις περισσότερες νίκες, το Mad Max (6 βραβεία) δεν κέρδισε τίποτα ουσιώδες, σαρώνοντας τα τεχνικά (μιξάζ, μίξη ήχου, μοντάζ, κοστούμια, μακιγιάζ, διεύθυνση παραγωγής). Ραντεβού με το θείο Όσκαρ τον επόμενο Φεβρουάριο. Μέχρι τότε, απολαύστε μερικές ακόμα στιγμές που σημάδεψαν τη χθεσινή τελετή, και δείτε όλους τους νικητές!

Καλύτερη Ταινία: Spotlight
Σκηνοθεσία: Alejandro G. Iñárritu – The Revenant
Α΄ Ανδρικός Ρόλος: LEONARDO DI CAPRIO – The Revenant
Α΄ Γυναικείος Ρόλος: Brie Larson – Room
Β΄ Ανδρικός Ρόλος: Mark Rylance – Bridge of Spies
Β΄ Γυναικείος Ρόλος: Alicia Vikander – The Danish Girl
Πρωτότυπο Σενάριο: Tom McCarthy & Josh Singer – Spotlight
Διασκευασμένο Σενάριο: Adam McKay & Charles Randolph – The Big Short
Ταινία κινουμένων Σχεδίων, Μεγάλου Μήκους: Inside Out
Ταινία κινουμένων Σχεδίων, Μικρού Μήκους: Bear Story
Ντοκιμαντέρ, Μεγάλου Μήκους: Amy
Ντοκιμαντέρ, Μικρού Μήκους: A Girl in the River
Ξενόγλωσση Ταινία: Son of Saul, Ουγγαρία
Ταινία Μικρού Μήκους: Stutterer
Τραγούδι: Writing’s on the Wall – Spectre (Sam Smith & Jimmy Napes)
Soundtrack: Ennio Morricone – The Hateful Eight
Διεύθυνση Παραγωγής: Colin Gibson & Lisa Thomson – Mad Max: Fury Road
Μιξάζ: Mark A. Mangini & David White – Mad Max: Fury Road
Μίξη Ήχου: Chris Jenkins, Gregg Rudloff, Ben Osmo – Mad Max: Fury Road
Μοντάζ: Margaret Sixel – Mad Max: Fury Road
Οπτικά Εφέ: Mark Williams Ardington, Sara Bennett, Paul Norris, Andrew Whitehurst – Ex Machina
Κοστούμια: Jenny Beavan – Mad Max: Fury Road
Μακιγιάζ και Κομμώσεις: Lesley Vanderwalt, Elka Wardega, Damian Martin – Mad Max: Fury Road
Φωτογραφία: Emmanuel Lubezki – The Revenant

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων