Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Archive

Archive for Ιουλίου, 2015

Με αφορμή την επικείμενη κυκλοφορία της 53ης (!) ταινίας του Γούντι Άλεν με τίτλο Irrational Man, το Cinema Therapy θυμάται τις 5 τελευταίες ταινίες του αειθαλή δημιουργού, που όλες επίσης κυκλοφόρησαν καλοκαίρι.

Ο Άλεν στην ταινία To Rome with Love, την τελευταία μέχρι σήμερα που εμφανίζεται ως ηθοποιός.

Ο Άλεν στην ταινία To Rome with Love, την τελευταία μέχρι σήμερα που εμφανίζεται ως ηθοποιός.

Το σύστημα «κάθε χρόνο μια ταινία» που εφαρμόζει εδώ και αρκετά χρόνια ο Άλεν έχει αποδεχθεί άκρως αποτελεσματικό (εφόσον αντέχει την πίεση, φυσικά) και έχει δημιουργήσει μια ετήσια ρουτίνα εδώ και τουλάχιστον 5 χρόνια. Κάθε χρόνο, δηλαδή, ξέρουμε πως η καινούρια ταινία του Άλεν θα παίξει πρώτη φορά το Μάιο στις Κάννες, θα προβληθεί στις ΗΠΑ κατά τον Ιούλιο, στην Ελλάδα λίγο μετά, θα συγκεντρώσει καλύτερες κριτικές στην Ευρώπη απ΄ ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και ίσως διεκδικήσει και κανένα Όσκαρ τον επόμενο Φεβρουάριο. Αυτός είναι κι ένας λόγος που διαλέξαμε να σας παρουσιάσουμε τις πέντε τελευταίες ταινίες του, καθώς από το 2010 κι έπειτα είναι που ο Άλεν ακολουθεί κάθε χρόνο την ίδια γραμμή, στο παρελθόν είχε επιχειρήσει διάφορα. Ο σημαντικότερος λόγος, όμως, είναι πως από το 2010 και μετά το στιλ του Άλεν άλλαξε, μετά τις επιτυχίες του στα τέλη των 2000’s (Match Point, Scoop, Vicky Christina Barcelona) και παραμένει ίδιο από τότε: ανάλαφρο, νοσταλγικό και συνήθως με μια έντονη δόση ρομαντισμού. Κάθε ταινία είναι γυρισμένη σε διαφορετική πόλη (Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, Σαν Φρανσίσκο, Νότια Γαλλία) και αναδεικνύει τις ομορφιές της, ενώ οι διάλογοι έχουν γίνει αρκετά πιο ήρεμοι συγκριτικά με τους φρενήρεις ρυθμούς που ακολουθούσαν σε παλαιότερες ταινίες του δημιουργού. Φυσικά, όμως, αυτές οι 5 ταινίες μόνο ίδιες δεν είναι. Θα το διαπιστώσετε κι εσείς στις γραμμές που ακολουθούν…

Για το συνολικό έργο και τις σπουδαιότερες ταινίες του μεγάλου Γούντι Άλεν μπορείτε να συμβουλευτείτε το εκτενές αφιέρωμα που είχαμε γράψει παλαιότερα.

Θα συναντήσεις έναν ψηλό, μελαχρινό άγνωστο (You Will Meet a Tall Dark Stranger, 2010)

2 Stars

220px-You_will_meet_a_tall_dark_stranger_ver3Διάρκεια: 100΄
Είδος: Κωμωδία, δράμα
Πρωταγωνιστούν: Antonio Banderas, Josh Brolin, Naomi Watts, Anthony Hopkins
Υπόθεση: Οι γονείς της Σάλι (Watts) χωρίζουν όταν ο πατέρας της (Hopkins) περνά κρίση ηλικίας και παντρεύεται μια πόρνη πολυτελείας. Η Σάλι αντιμετωπίζει προβλήματα τώρα και με το δικό της γάμο, ενώ κι άλλες ιστορίες αναπτύσσονται παράλληλα.

Με τον Ψηλό Μελαχρινό Άγνωστο ο Άλεν αποφάσισε να κόψει τους δικούς του δεσμούς με την κερδοφόρο για τον ίδιο δεκαετία του 2000, γυρίζοντας για τέταρτη και τελευταία φορά μέχρι σήμερα την ταινία του στο Λονδίνο και χρησιμοποιώντας ένα ενδιαφέρον ensemble cast με παράλληλες ιστορίες να αναπτύσσονται έχοντας όλες όμως ως συνδετικό κρίκο μια αστική οικογένεια. Η προσπάθειά του όμως δυστυχώς κατέληξε σε αποτυχία, καθώς η ταινία αδυνατεί να προκαλέσει γέλιο, συγκίνηση, δράση ή οτιδήποτε άλλο υποτίθεται πως πρέπει να προκαλεί μια καλή ταινία. Μένουν μόνο οι ικανοποιητικές ερμηνείες κυρίως από τους Hopkins και Watts και ορισμένες σεναριακές εκλάμψεις-ανατροπές από πλευράς Άλεν, που αδυνατούν να διασώσουν το μέτριο και αδιάφορο σύνολο. Η τελευταία (μέχρι στιγμής, τουλάχιστον) αποτυχία του δημιουργού.

Μεσάνυχτα στο Παρίσι (Midnight in Paris, 2011)

4 Stars

215px-Midnight_in_Paris_PosterΔιάρκεια: 94΄
Είδος: Ρομαντική κομεντί, φαντασίας
Πρωταγωνιστούν: Owen Wilson, Adrien Brody, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Kathy Bates
Υπόθεση: Ένας μάλλον απογοητευμένος Αμερικάνος συγγραφέας ταξιδεύει με τη μνηστή του στο Παρίσι, όπου μυστηριωδώς μεταφέρεται κάθε βράδυ στη δεκαετία του 1920 και γνωρίζει διάσημα πρόσωπα της εποχής.

Το ιδανικό «ριμπάουντ» για τον Άλεν μετά την προηγούμενη αποτυχία του, με μια ταινία που κυριολεκτικά τα έχει όλα και δικαίως τιμήθηκε με Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου. Εξαιρετικές εμπνεύσεις από τον Άλεν, άκρως νοσταλγική και όμορφη σκηνοθεσία που αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τα αξιοθέατα της μαγευτικής Πόλης του Φωτός στις αρχές του 20ού αιώνα, στη δεκαετία του 1920 και στο σήμερα, και ικανοποιητικές ερμηνείες από ακόμη ένα ensemble cast με έξοχους ηθοποιούς (ίσως μπορούσε καλύτερα ο πρωταγωνιστής Owen Wilson). Το γεγονός πως η τότε πρώτη κυρία της Γαλλίας Carla Bruni δέχτηκε να παίξει ένα μικρό ρόλο στην ταινία αποδεικνύει την επιρροή του σκηνοθέτη στο καλλιτεχνικό και όχι μόνο στερέωμα. Μάλλον η καλύτερη ταινία του στην τελευταία δεκαετία.

Στη Ρώμη με Αγάπη (To Rome with Love, 2012)

3 Stars

220px-To_rome_with_love_ver2Διάρκεια: 112΄
Είδος: Ρομαντική κωμωδία
Πρωταγωνιστούν: Alec Baldwin, Woody Allen, Penelope Cruz, Roberto Benigni, Jesse Eisenberg
Υπόθεση: Διαφορετικές ιστορίες αναπτύσσονται ανάμεσα σε τουρίστες και κατοίκους στην πόλη της Ρώμης, συχνά με μια νότα «ρεαλιστικής μαγείας».

Είδαμε πως ο Γούντι είχε μια αγάπη για τις ταινίες με ensemble cast, χωρίς κεντρικό πρωταγωνιστή και με κύριο στόχο να περάσει ένα κοινό νόημα μέσα από διαφορετικές ιστορίες. Αυτό ακριβώς είναι το Στη Ρώμη με Αγάπη, μια ταινία χωρίς κεντρικό χαρακτήρα, χωρίς ιδιαίτερη συνοχή αλλά με έναν χαλαρό και ανάλαφρο ρυθμό που δίχως αμφιβολία είναι τουλάχιστον ευχάριστος. Η συμμετοχή του ίδιου του Άλεν στο καστ κρίνεται ενδιαφέρουσα, ο Ρομπέρτο Μπενίνι φροντίζει να σκορπίσει γέλιο σχεδόν σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται, πολύ καλός και ο γνωστός ως… Mark Zuckerberg (από το φιλμ The Social Network) Jesse Eisenberg, αλλά και οι παλιές καραβάνες Alec Baldwin και Penelope Cruz. Πραγματικός πρωταγωνιστής του έργου όμως δεν είναι άλλος από την ίδια την Αιώνια Πόλη, που αντικατοπτρίζει την αγάπη του Άλεν να σκηνοθετεί κάθε ταινία σε διαφορετικό μέρος και να αναδεικνύει τις ομορφιές του, καθώς και από αυτή τη ρεαλιστική μαγεία που ανέφερα προηγουμένως (επεξήγηση του όρου εδώ) που καλείσαι να αφεθείς να σε συναρπάσει. Μια ωραία ταινία, γυρισμένη καθαρά σε Ευρωπαϊκό στιλ, γι΄ αυτό ίσως και δεν άρεσε στις ΗΠΑ.

Σε μια από τις πιο αστείες σκηνές της ταινίας, ο χαρακτήρας του Μπενίνι διαπιστώνει πως για αδιευκρίνιστο λόγο όλοι νομίζουν πως είναι ο διάσημος… Leopoldo Pisanello, με ξεκαρδιστικές συνέπειες.

Θλιμμένη Τζάσμιν (Blue Jasmine, 2013)

3,5 Stars

220px-Blue_Jasmine_posterΔιάρκεια: 99΄
Είδος: Ρομαντικό δράμα
Πρωταγωνιστούν: Cate Blanchett, Sally Hawkins, Alec Baldwin
Υπόθεση: Μια κοσμική Νεοϋορκέζα αναγκάζεται να καταφύγει στην απλοϊκή αδερφή της στο Σαν Φρανσίσκο, αλλά η συμβίωση με την τελευταία και τον μάλλον άξεστο αρραβωνιαστικό της μόνο εύκολη δε θα αποδειχτεί.

Λονδίνο, Παρίσι, Ρώμη, σαν πολύ δεν περιπλανήθηκε ο Άλεν; Επιστροφή στις ρίζες λοιπόν, αν και η συγκεκριμένη ταινία είναι γυρισμένη όχι στην αγαπημένη του Νέα Υόρκη αλλά στη δυτική ακτή και το Σαν Φρανσίσκο. Για να γίνει ακόμα πιο «αμερικάνικη» η Θλιμμένη Τζάσμιν, ο Άλεν επέλεξε να προσαρμόσει στα δεδομένα του, αλλά και αυτά της σύγχρονης εποχής, ένα απ΄ τα λαμπρότερα διαμάντια της αμερικανικής τέχνης, το θρυλικό Λεωφορείον ο Πόθος του Τενεσί Γουίλιαμς. Το μεγάλο του κατόρθωμα, όμως, είναι πως κατάφερε να δημιουργήσει ένα πολύ πιο ευχάριστο, ανάλαφρο και μερικές φορές κωμικό έργο χωρίς να αλλοιώσει σε μεγάλο βαθμό τις αρχές και το νόημα του αριστουργήματος του Γουίλιαμς, που δεν πιστεύω πως θα ενοχλούνταν αν ζούσε κι έβλεπε την ταινία. Ειδικά όταν θα έβλεπε την εκπληκτική ερμηνεία της Κέιτ Μπλάνσετ (που βραβεύτηκε με Όσκαρ) που ενσάρκωσε τη σύγχρονη έκδοση της Blanche Dubois μ΄ έναν τρόπο που θα ζήλευε και η αυθεντική κινηματογραφική Blanche Βίβιαν Λι (που επίσης είχε κερδίσει Όσκαρ για την ερμηνεία της). Με την ταινία αυτή, ο Άλεν απλά απέδειξε πως ό,τι και να ΄χει στα χέρια του, μπορεί να το μετατρέψει σε κάτι που και αξιόλογο θα είναι και θα φέρει την προσωπική του σφραγίδα.

Μαγεία στο Σεληνόφως (Magic in the Moonlight, 2014)

3 Stars

Magic_in_the_Moonlight_posterΔιάρκεια: 97΄
Είδος: Ρομαντική κομεντί
Πρωταγωνιστούν: Colin Firth, Emma Stone, Hamish Linklater
Υπόθεση: Ένας ρεαλιστής ταχυδακτυλουργός έρχεται στη Νότια Γαλλία της δεκαετίας του ’20 για να ξεσκεπάσει μια νεαρή κοπέλα που παρουσιάζεται ως μέντιουμ, αλλά σύντομα θα δυσκολευτεί να ξεχωρίσει τη μαγεία από την πραγματικότητα.

Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, στη δεκαετία του ’20 και τις μαγευτικές ακτές της Κυανής Ακτής, ο Άλεν απέδειξε με την ταινία του αυτή αυτό που έθεσα προηγουμένως, ότι δηλαδή μπορεί να φτιάξει μια αξιόλογη ταινία με οποιοδήποτε υλικό. Εδώ, πάντως, δυσκόλεψε πολύ τον εαυτό του, επιλέγοντας να… γεμίσει το έργο με όλα τα ρομαντικο-ανάλαφρα κλισέ που υπάρχουν, αφήνοντας λίγα περιθώρια για ανατροπές (με εξαίρεση το φινάλε) και δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια γλυκανάλατη… ανοησία. Κι όμως, κατάφερε απ΄ όλο αυτό να φτιάξει μια άκρως ευχάριστη και χαριτωμένη ταινία, βασιζόμενος στους εξαιρετικούς πρωταγωνιστές Colin Firth και Emma Stone και στις δικές του σκηνοθετικές και σεναριακές «πινελιές». Το μήνυμα του Άλεν, που το ΄χουμε δει και σ΄ άλλα έργα του, είναι πως δεν έχει σημασία αν υπάρχει μαγεία και θαύματα ή όχι στον κόσμο μας, σημασία έχει πως μπορούμε και πρέπει να τα φτιάξουμε εμείς. Η αιώνια μάχη μεταξύ ρεαλισμού και ιδεαλισμού καταλήγει χωρίς νικητή (είπαμε, ο Γούντι χρησιμοποιεί «μαγικό ρεαλισμό») και το αποτέλεσμα σ΄ αφήνει μ΄ ένα πλατύ χαμόγελο, όποια κι αν είναι η δική σου πεποίθηση.

Η αφίσα της νέας ταινίας του Γούντι Άλεν

Η αφίσα της νέας ταινίας του Γούντι Άλεν

Τι να περιμένουμε λοιπόν από τη νέα ταινία του Γούντι Άλεν; Οι πρώτες κριτικές είναι μάλλον ανάμικτες, αλλά σίγουρα έχουμε στα χέρια μας μια πιο σοβαρή ταινία από τις προηγούμενες, με αρκετό μυστήριο και χωρίς εντυπωσιακά πλάνα από μεγάλες πόλεις (η ταινία γυρίστηκε στην ταπεινή πόλη Νιούπορτ του Rhode Island). Με πρωταγωνιστές την Έμα Στόουν, που τείνει στα 27 της να εξελιχθεί σε νέα μούσα του Άλεν, και τον ικανότατο Χοακίν Φίνιξ, και φυσικά την υπογραφή του αειθαλή δημιουργού σε σκηνοθεσία και σενάριο, προϋποθέσεις υπάρχουν. Δε νομίζω ότι κανείς περιμένει να δει κάποιο αριστούργημα όταν κυκλοφορήσει η ταινία, αλλά πιθανότατα θα είναι, για άλλη μια φορά, ένας ωραίος τρόπος να περάσεις 96 λεπτά από τη ζωή σου. Θα το μάθουμε σίγουρα από τις 27 Αυγούστου…

3,5 Stars

Υπήρχε περίπτωση να πάμε διακοπές, ως σοβαρή και επαγγελματική συντακτική ομάδα του Cinema Therapy, και να δούμε μόνο μία ταινία; Φυσικά και όχι! Σας έχουμε και δεύτερη ανάλυση λοιπόν, αυτή τη φορά μιας πολύ αξιόλογης κωμωδίας που κυκλοφόρησε πριν λίγους μόλις μήνες.

2015_Focus_film_posterΧώρα και έτος παραγωγής: ΗΠΑ, 2015
Διάρκεια: 104′
Είδος: Ρομαντική κωμωδία, μυστηρίου
Σκηνοθεσία: Glenn Ficarra & John Requa
Πρωταγωνιστούν: Will Smith, Margot Robbie, Rodrigo Santoro
Μπάτζετ: 50,1 εκατομμύρια $
Έσοδα στο box office (μέχρι σήμερα): 154 εκατομμύρια $

Ένας επαγγελματίας απατεώνας έχει σχεδιάσει λεπτομερώς μια μεγάλη επιχείρηση στο Μπουένος Άιρες, αλλά η εμφάνιση μιας μοιραίας γυναίκας της οποίας υπήρξε μέντορας πριν εγκαταλείψει τρία χρόνια πριν απειλεί τα σχέδιά του.

Όπως και ο Νυχτερινός Ανταποκριτής, τον οποίο αναλύσαμε πρόσφατα, η ταινία των όχι και τόσο καταξιωμένων σκηνοθετών Ficarra και Requa βασίζεται σε δύο στοιχεία: το πανέξυπνο, πρωτότυπο, απρόβλεπτο σενάριο (το οποίο και εδώ υπογράφουν οι ίδιοι οι σκηνοθέτες) και τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών (στη συγκεκριμένη περίπτωση, κυρίως του Smith και λιγότερο της Robbie). Αποτέλεσμα αυτών είναι μια ευχάριστη και γεμάτη χιούμορ αλλά και σασπένς κωμωδία, με σοβαρές και αστείες σκηνές να εναλλάσσονται πριν προλάβεις να το καταλάβεις, όπως περίπου και στο επιτυχημένο φετινό spy-film Kingsman.

Οι απατεώνες Nicky (Smith) και Jess (Robbie) κρατούν στα χέρια τους δυο εισιτήρια του Superbowl της Νέας Ορλεάνης

Οι απατεώνες Nicky (Smith) και Jess (Robbie) κρατούν στα χέρια τους δυο εισιτήρια του Superbowl της Νέας Ορλεάνης

Ας μιλήσουμε λίγο για το σενάριο. Θα μπορούσαμε να το αναλύσουμε συγκρίνοντάς το με άλλες ταινίες των οποίων δείχνει να χρησιμοποιεί κομμάτια για να φτιάξει το «παζλ», ένα πολύ επιτυχημένο παζλ, όπως αναφέραμε προηγουμένως. Κατ΄ αρχήν, για την παρουσία της πανέμορφης, πλην περιορισμένων υποκριτικών δυνατοτήτων, Margot Robbie και μόνο, το μυαλό μας πάει αμέσως στο Λύκο της Wall Street (2013). Η εκθαμβωτική 25χρονη Αυστραλέζα δεν είναι όμως η μοναδική ομοιότητα μεταξύ του έργου του Σκορτσέζε και του Focus, καθώς υπάρχει κι ακόμα ένας πολύ παρόμοιος χαρακτήρας. Όπως τότε, έτσι κι εδώ, ο καλύτερος φίλος του πρωταγωνιστή (ο οποίος έχει ή θέλει να αποκτήσει σχέση με τη Robbie) είναι ένας μάλλον εύσωμος, φαλλοκράτης, κάφρος, ίσως και γλοιώδης τύπος (στο Λύκο ο Jonah Hill, εδώ ο Adrian Martinez). Το τελευταίο τέταρτο της ταινίας θυμίζει έντονα το γουέστερν Maverick (1994) με τους Μελ Γκίμπσον και Τζόντι Φόστερ, τόσο στο στήσιμο όσο και στις ανατροπές, αλλά δε θα αποκαλύψω περισσότερα γιατί θα αποτελεί spoiler. Για τους πιο ψαγμένους κινηματογραφικά, τέλος, ομοιότητες εντοπίζονται μεταξύ του φιλμ και του κλασικού φιλμ νουάρ Gilda (1946), όσο κι αν ακούγεται περίεργο. Ένας γοητευτικός άνδρας και μια μοιραία γυναίκα, μετά από ένα μυστηριώδες παρελθόν στις ΗΠΑ, ξανασυναντιούνται τυχαία (;) στο Μπουένος Άιρες υπό πολύ παρόμοιες συνθήκες. Σύμπτωση; Μας είναι αδιάφορο. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι πως το σενάριο είναι εξαιρετικά στημένο, με σωστή αναλογία χιούμορ, δράσης και σασπένς.

_85C7769.dng

Πάμε και στις ερμηνείες τώρα. Το ταλέντο του Will Smith, ιδιαίτερα στην κωμωδία, δε χρειαζόταν να δούμε αυτήν την ταινία για να το μάθουμε. Από την κωμική σειρά Ο Πρίγκιπας του Bel Air μέχρι τη συμμετοχή του σε πιο σοβαρές ταινίες όπως Το Κυνήγι της Ευτυχίας, ο 47χρονος έγχρωμος ηθοποιός μας έχει αποδείξει την ευρεία γκάμα ρόλων στους οποίους μπορεί να αποδώσει με πειστικό και ευχάριστο τρόπο, και το ίδιο κάνει κι εδώ. Γοητευτικός, αστείος, ικανότατος, πανέξυπνος, άλλες φορές ψυχρός και κυνικός και άλλοτε ρομαντικός και μυστηριώδης, ακόμη και ευάλωτος. Πολύ δυνατή ερμηνεία από τον Smith, ανεβάζει αρκετά το επίπεδο του έργου. Στο πλευρό του η Margot Robbie, που θεωρήθηκε το «next big thing» μετά το Λύκο της Wall Street, μας επιδεικνύει την τρομερή ομορφιά της με μια ερμηνεία αρκετά ανάλαφρη. Δε μπορεί να επωμιστεί το ρόλο της femme fatale, αλλά ίσως και να μη χρειαζόταν. Δεν έχει σε καμιά περίπτωση οσκαρικές δυνατότητες, αλλά μπορεί να γίνει μια πολύ καλή ηθοποιός σε παρόμοιους ρόλους. Το υπόλοιπο καστ κάνει καλά τη δουλειά του, ιδιαίτερα ο Adrian Martinez που αναφέραμε πριν αλλά και η έκπληξη του τελευταίου μισάωρου, ο Gerald McRaney, ο χαρακτήρας του οποίου και οι ανατροπές που μας επιφυλάσσει κερδίζουν τις εντυπώσεις στο φινάλε.

Σαν femme fatale μιας άλλης εποχής, η Jess (Robbie) επανεμφανίζεται με επιβλητικό τρόπο στη ζωή του Nicky (Smith), στο Μπουένος Άιρες

Σαν femme fatale μιας άλλης εποχής, η Jess (Robbie) επανεμφανίζεται με επιβλητικό τρόπο στη ζωή του Nicky (Smith), στο Μπουένος Άιρες

Φυσικά, η ταινία έχει και τις αδυναμίες της. Η πρώτη είναι η μάλλον άνευρη και αδιάφορη σκηνοθεσία των Ficarra και Requa, που με λίγες εξαιρέσεις αδυνατούν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τις δυνατότητες του σεναρίου που οι ίδιοι έγραψαν. Δε φαίνεται κακή η σκηνοθεσία – και δεν είναι – αλλά αδυνατεί να προσθέσει το δικό της μερίδιο στην επιτυχία της ταινίας. Μια δεύτερη αδυναμία είναι πως μερικές φορές η ταινία ακροβατεί επικίνδυνα μεταξύ σοβαρού και αστείου, με το θεατή να αδυνατεί να ξεχωρίσει το χιούμορ απ΄ την πραγματικότητα, καθώς καλείται να μεταπηδήσει γρήγορα απ΄ τη μια κατάσταση στην άλλη. Όταν βλέπεις την ταινία μπορεί και να σου φανεί ξεκαρδιστικό και ευχάριστο, αλλά γι΄ αυτό χρειάζεται μεγάλη παρακολούθηση, αλλιώς μπορεί να χαθείς.

Ψιλά γράμματα, βέβαια. Συνολικά, το έργο υπερέβη κατά πολύ τις προσδοκίες που είχα πριν πάω να το δω, όταν και περίμενα – στην καλύτερη περίπτωση – μια ευχάριστη χαζοκωμωδία. Έγινε πολύ καλή δουλειά, όμως, και έχουμε μπροστά μας μια ταινία γεμάτη ανατροπές, ατάκες που «έγραψαν», και αποκαλύψεις που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα, τουλάχιστον μέχρι να έρθουν νέες αποκαλύψεις που ακυρώνουν τις προηγούμενες… Ειδικά τώρα που είναι καλοκαίρι, και το κινηματογραφικό μας γούστο γίνεται αναπόφευκτα πιο ανάλαφρο, η ταινία μοιάζει ένας υπέροχος τρόπος να περάσετε 104 λεπτά από τη ζωή σας. Ειδικά με (καλή) παρέα…

3,5 Stars

Ακόμη και στις καλοκαιρινές διακοπές μας, η συντακτική ομάδα
του Cinema Therapy ήταν εκεί για να δει, να σχολιάσει και να σας παρουσιάσει δυο πρόσφατες ταινίες που μας έκαναν εντύπωση. Ετοιμαστείτε για το πρώτο εμβόλιμο καλοκαιρινό μας άρθρο!

NightcrawlerfilmΧώρα και έτος παραγωγής: ΗΠΑ, 2014
Διάρκεια: 117′
Είδος: Περιπέτεια δράσης, θρίλερ
Σκηνοθεσία: Dan Gilroy
Πρωταγωνιστούν: Jake Gyllenhaal, Rene Russo, Riz Ahmed

O Louis Bloom είναι ένας έξυπνος αλλά απελπισμένος άνδρας στη σύγχρονη Καλιφόρνια, που ψάχνοντας για δουλειά γοητεύεται από τον κόσμο του αστυνομικού ρεπορτάζ και της δημοσιογραφίας του εγκλήματος. Σύντομα όμως θα μπει στον πειρασμό να ξεπεράσει τα όρια και από παρατηρητής να αναλάβει ενεργό ρόλο σ΄ ένα έγκλημα και τη λύση του.

Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον 56χρονο Dan Gilroy, που υπογράφει και το σενάριο σε τούτο το πρωτότυπο crime thriller, που κακώς ως κινηματογραφικό site αγνοήσαμε στην περίοδο των Όσκαρ (ήταν υποψήφιο για Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου). Το σενάριο του Gilroy, αν και υπερβολικά «αμερικάνικο» είναι αυτό που αξίζει περισσότερο απ΄ την ταινία. Η σκιαγράφηση των τριών βασικών χαρακτήρων, η βίαιη και ρεαλιστική διείσδυση στον κόσμο του εγκλήματος αλλά και της δημοσιογραφικής κάλυψής του, από ανθρώπους συνήθως ανήθικους, με τάση προς τη βία και σπανίως γνωστούς στο κοινό, καθώς και η ανθρώπινη απληστία και αγάπη για το κέρδος είναι οι βασικοί άξονες του αληθινά πρωτότυπου αυτού σεναρίου. Ένα σενάριο που χαρακτήρισα πριν «αμερικάνικο», γιατί οι καταστάσεις που περιγράφει με τα συνεχή εγκλήματα, τη μάχη των ρεπόρτερ με το χρόνο και τους ανταγωνιστές τους και το πάθος ακόμη και φαινομενικά φυσιολογικών ανθρώπων με τη βία, την καταδίωξη και το έγκλημα είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν (τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό) οπουδήποτε αλλού στον ανεπτυγμένο κόσμο εκτός απ΄ τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το έγκλημα είναι κανονικά και με το νόμο επάγγελμα για πολλούς ανθρώπους, όπως και για τους ήρωές μας. Σκηνοθετικά ο Gilroy αδυνατεί να αποδώσει όλες τις πτυχές του σεναρίου, αλλά με αρκετές σκηνές ωμής βίας και ορισμένα εντυπωσιακά πλάνα στον τόπο του εκάστοτε εγκλήματος καθώς και στις εκφράσεις των πρωταγωνιστών (κυρίως του Gyllenhaal) κατορθώνει να καλύψει τις αδυναμίες του σε ικανοποιητικό βαθμό.

Σαδιστής, παρανοϊκός αλλά πανέξυπνος ο "νυχτερινός ανταποκριτής" Lou Bloom (Gyllenhaal)

Σαδιστής, παρανοϊκός αλλά πανέξυπνος ο «νυχτερινός ανταποκριτής» Lou Bloom (Gyllenhaal)

To μεγάλο στοίχημα για την ταινία υπήρξε αναμφίβολα η παρουσία του Jake Gyllenhaal. Μπορεί ο 35χρονος υποψήφιος για Όσκαρ ηθοποιός να προσδίδει αέρα star σε μια ανεξάρτητη παραγωγή όπως αυτή και να εξασφαλίζει μια σοβαρότητα στον πρωταγωνιστικό ρόλο, όμως ο ρόλος αυτός είναι τελείως διαφορετικός απ΄ αυτούς στους οποίους τον έχει συνηθίσει και αγαπήσει το (γυναικείο, κυρίως) κοινό (Donnie Darko, Brokeback Mountain, Love and Other Drugs και πολλές άλλες). Εδώ ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Gyllenhaal μόνο γοητευτικός δεν είναι. Είναι μισητός, άπληστος, ξεδιάντροπος, μισάνθρωπος και ό,τι άλλο κοσμητικό επίθετο μπορεί να σκεφτεί κανείς βλέποντας τις πράξεις του κατά τη διάρκεια της ταινίας. Θυμίζει μερικούς αντι-ήρωες των παλιών φιλμ νουάρ, με τη διαφορά ότι αυτοί συνήθως έστω και την τελευταία στιγμή δείχνουν μια νότα ανθρωπιάς, ή έστω αντιμετωπίζουν σκληρές συνέπειες για τις πράξεις τους. Όχι αυτός. Αυτός τα έχει όλα προμελετημένα, και αυτό σε κάνει να τον μισείς ακόμη περισσότερο. Ίσως κάποιος «tough guy» ηθοποιός θα μπορούσε να αποδώσει πιο ρεαλιστικά τα χαρακτηριστικά του κυρίου Louis Bloom, αλλά στο τέλος της ταινίας έχεις σιχαθεί τόσο πολύ το συγκεκριμένο χαρακτήρα όπως τον υποδύεται ο Gyllenhaal, που αναρωτιέσαι πόσο «καλύτερος κακός» θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος.

Πλην του Gyllenhaal, το υπόλοιπο καστ αφήνει μάλλον αδιάφορο το θεατή, και η αλήθεια είναι πως δεν του δίνονται και πολλές δυνατότητες για κάτι καλύτερο. Ακόμη και οι δυο χαρακτήρες που αναπτύσσονται περισσότερο, αυτός της «ψημένης» ρεπόρτερ που γίνεται μέντορας του πρωταγωνιστή (Rene Russo) και αυτός του απελπισμένου οικονομικά μετανάστη που γίνεται συνεργάτης του (Riz Ahmed) μοιάζουν σαν «δορυφόροι» που περιστρέφονται γύρω από τον κεντρικό ήρωα. Με μια σημαντική διαφορά, όμως. Και τους δύο τους εκμεταλλεύεται και τους χρησιμοποιεί ασύστολα ο τελευταίος, όμως η πρώτη, μέσα στην καταπίεση που υφίσταται, μοιάζει να γοητεύεται και να το απολαμβάνει. Ο δεύτερος, παρά την οικονομική του ανάγκη, απεχθάνεται την αναισθησία του πρωταγωνιστή, αδυνατεί όμως (ίσως και από φόβο) να απεμπλακεί απ΄ τις ανήθικες δραστηριότητές του.

Ο "νυχτερινός ανταποκριτής" Gyllenhaal φωτογραφίζει ένα από τα θύματα ενός εγκλήματος που καλείται να καλύψει δημοσιογραφικά.

Ο «νυχτερινός ανταποκριτής» Gyllenhaal φωτογραφίζει ένα από τα θύματα ενός εγκλήματος που καλείται να καλύψει δημοσιογραφικά.

Συνολικά, τι ακριβώς είναι αυτή η ταινία; Για να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, προσωπικά την είχα ξαναδεί και δε μου είχε προκαλέσει ιδιαίτερη εντύπωση (ίσως η παρέα και οι συνθήκες τώρα να μου άλλαξαν γνώμη). Δεν πρόκειται για κανένα αριστούργημα, ούτε καν για μια απ΄ τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που μας πέρασε. Είναι όμως αρκετά αξιόλογη για να την αγνοήσουμε. Μ΄ έναν έξυπνα σκιαγραφημένο πρωταγωνιστικό ρόλο, έναν έμπειρο ηθοποιό στο ρόλο αυτό, κι ένα πρωτότυπο και ανατρεπτικό σενάριο που «παντρεύει» στοιχεία από αστυνομικές ταινίες και σειρές, θρίλερ, περιπέτειες και αναβιώσεις του φιλμ νουάρ, αξίζει σίγουρα της προσοχής μας. Κι αν οι εικόνες και οι χαρακτήρες του έργου μοιάζουν αρκετά παράλογοι για τα δικά μας δεδομένα, μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο αποδεικνύει πως για τον τρελό κόσμο των ΗΠΑ μόνο παράλογοι δεν είναι. Εκτός των άλλων, δηλαδή, σου μαθαίνει και κάτι το έργο για το πώς λειτουργεί το αστυνομικό ρεπορτάζ στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Κρατήστε την στα υπ΄ όψιν…

Όπως σας έχουμε προαναγγείλει στα προηγούμενα άρθρα μας, το blog μας κλείνει (κατά κάποιον τρόπο) για καλοκαίρι. Οπότε οφείλουμε να σας αποχαιρετήσουμε με κάτι μεγάλο.

CasablancaΜπορεί την ώρα που δημοσιεύονται αυτές οι γραμμές να έχουμε χρεωκοπήσει, να μας έχουν πετάξει απ΄ την Ευρώπη ή οτιδήποτε άλλο αληθινό ή μη πλανάται γύρω απ΄ τη χώρα μας αυτές τις μέρες, αλλά το σίγουρο είναι ένα. Μπήκε ο Ιούλιος (καλό μήνα), και το ελληνικό καλοκαίρι βρίσκεται στα καλύτερά του. Οι κάθε είδους υποχρεώσεις της συντακτικής μας ομάδας ολοκληρώνονται πολύ σύντομα, οπότε ήρθε η ώρα για λίγη ξεκούραση και διακοπές. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν σταματά προσωρινά τη λειτουργία του το παρόν blog, το οποίο θα εξακολουθεί να ανανεώνεται μέχρι τα τέλη Αυγούστου με νέα άρθρα, που θα αφορούν κυρίως όσες νέες κυκλοφορίες μπορέσουμε να δούμε και να αξιολογήσουμε. Επειδή όμως είναι αδύνατο να γνωρίζουμε κάθε πόσο θα βλέπουμε, θα γράφουμε και θα δημοσιεύουμε, σας λέμε από τώρα «Καλό Καλοκαίρι», να ΄χουμε το κεφάλι μας ήσυχο! 😛

best-of-all-time-Empire

Ας περάσουμε στο βίντεο με το οποίο κλείνουμε λοιπόν. Όσοι έχετε επισκεφθεί τη σελίδα μας στο facebook (όσοι δεν το κάνατε, προλαβαίνετε!) θα έχετε διαπιστώσει πως ως εικόνα προφίλ έχουμε την πασίγνωστη σκηνή του αποχαιρετισμού του Rick Blaine (Humphrey Bogart) από την Ilsa Lund (Ingrid Bergman) στη θρυλική Καζαμπλάνκα (1942). Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί από τις αγαπημένες του υποφαινόμενου, οπότε το τελευταίο βίντεο δεν είναι άλλο από τα συγκλονιστικά τελευταία λεπτά της (όλα αυτά που γράφω, καθώς και το βίντεο, αποτελούν επικίνδυνο spoil για όσους δεν έχουν δει την ταινία, προειδοποιώ). Δε θα σας πω αντίο, όμως, όπως λέει ο Rick στην Ilsa. Θα σας πω πως αυτοί οι μήνες και η αγάπη που αποκτήσαμε για το κοινό μας (ελπίζουμε να ανταποδίδει…) δεν είναι παρά «το ξεκίνημα μιας υπέροχης φιλίας», όπως λέει ο Rick στο Γάλλο λοχαγό Renault στην τελευταία σκηνή του έργου. Σας ευχαριστούμε που μείνατε κοντά σας, και τα ξαναλέμε επίσημα από τέλη Αυγούστου, ανεπίσημα… ποιος ξέρει. Φυσικά, είμαστε πάντα στη διάθεσή σας. Καλό καλοκαίρι.

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων