Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Μετά από μια σειρά μάλλον αποτυχημένων ταινιών, ο Ινδός σκηνοθέτης M. Night Shyamalan επέστρεψε δυναμικά στις αρχές του χρόνου, προσπαθώντας με ακόμη ένα θρίλερ στα όρια του μεταφυσικού, αν και εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα, να μιμηθεί ή έστω να προσεγγίσει την τεράστια επιτυχία της Έκτης Αίσθησης, της ταινίας που τον καταξίωσε.

MV5BZGM5NzI4YWEtNzlkYS00NWM1LTg4ZjctMDQ5ZmNlYTY0NjNmL2ltYWdlL2ltYWdlXkEyXkFqcGdeQXVyMjY5ODI4NDk@._V1_SY1000_CR0,0,675,1000_AL_Διχασμένος (Split, 2016)
Θρίλερ, ΗΠΑ, 118΄

Σκηνοθεσία-Σενάριο: M. Night Shyamalan
Πρωταγωνιστούν: James McAvoy, Anya Taylor-Joy, Betty Buckley

Ένας άνδρας με 23 διαφορετικές προσωπικότητες απαγάγει τρεις έφηβες κοπέλες, οι οποίες πρέπει να βρουν τρόπο να ξεφύγουν πριν έρθει στην επιφάνεια μια καταστροφική εικοστή τέταρτη.

αρχείο λήψης

Τη «βάση» για το σενάριο της ταινίας αποτέλεσε η απίστευτη ιστορία του Billy Milligan, ενός εγκληματία που διαγνώστηκε πράγματι με διαταραχή πολλαπλών προσωπικοτήτων -24 είχε ο αθεόφοβος- στην Αμερική τη δεκαετία του 1980. Μάλιστα, υπήρχε εκτενές πλάνο για να γυριστεί ταινία η ίδια η ζωή του Milligan, με τον Leonardo DiCaprio να τον υποδύεται, αλλά μέχρι στιγμής έχει μείνει «στο ράφι». Η ταινία του Shyamalan, από την άλλη, που αποτελεί εκτός των άλλων και κάτι-σαν-σίκουελ του Unbreakable, στηρίζεται μεν στην περίπτωση του Milligan αλλά δεν ακολουθεί παρά στοιχειωδώς τα γεγονότα, ενώ σταδιακά εισχωρεί και στο χώρο του υπερφυσικού και της επιστημονικής φαντασίας, σήμα κατατεθέν του σκηνοθέτη, εξάλλου.

Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο McAvoy ονομάζεται Kevin, αλλά οι 23 προσωπικότητες που υπάρχουν μέσα του λειτουργούν ημι-αυτόνομα κι έχουν δικά τους χαρακτηριστικά και τρόπο σκέψης (π.χ. μόνο η μια έχει διαβήτη, κάποιες είναι δεξιόχειρες και κάποιες αριστερόχειρες κλπ). Κάθε φορά εμφανίζεται μόνο μια προσωπικότητα, κι η προσωπικότητα-αρχηγός, αυτή δηλαδή που αποφασίζει ποιος θα εμφανιστεί και πότε, λέγεται Barry κι είναι σχετικά ήρεμος χαρακτήρας. Δύο από τις «σκοτεινές» προσωπικότητες, όμως, ο ηδονοβλεψίας Dennis και η Patricia (ναι, υπάρχουν και γυναικείες) βγαίνουν στο φως και ο πρώτος απαγάγει της τρεις έφηβες με στόχο να τις θυσιάσει στο «τέρας», μια άγνωστη 24η προσωπικότητα με παράξενες δυνάμεις.

Αν εξαιρέσουμε τα περί τέρατος, τα υπόλοιπα που έγραψα για τις προσωπικότητες έχουν όντως εντοπιστεί σε άνθρωπο, γεγονός που μοιάζει τουλάχιστον παράδοξο και οι ψυχίατροι προσπαθούν εδώ και χρόνια να ερμηνεύσουν ικανοποιητικά. Στην ταινία βλέπουμε, για παράδειγμα, μία από τις τρεις κοπέλες να γίνεται φίλη μ΄ ένα δεκάχρονο αγόρι (ακόμη μια από τις προσωπικότητες) και να προσπαθεί να βρει τρόπο να ξεφύγει. Οι προσωπικότητες λειτουργούν ουσιαστικά αυτόνομα, αλλά γνωρίζουν η μία τις πράξεις των άλλων και υπάρχουν ακόμη και ποινές γι΄ αυτές που δεν κάνουν αυτό που πρέπει! Σαν κανονική ομάδα, δηλαδή. Μάλιστα, ο Κέβιν αναγνωρίζει το πρόβλημα και επισκέπτεται τακτικά μια εναλλακτική ψυχίατρο (Buckley), η οποία διατρέχει κίνδυνο όταν τον εμπιστεύεται περισσότερο απ΄ όσο πρέπει.

split-2016-film-1

Το πρώτο που ξεχωρίζει κανείς στην ταινία φυσικά είναι η ερμηνεία του James McAvoy, γνωστού για το ρόλο του καθηγητή Xavier στους X-Men, ο οποίος κλέβει τις εντυπώσεις με τις εύστοχες, ακραίες εναλλαγές προσωπικοτήτων που επιδεικνύει κατά μήκος της ταινίας και την ικανότητά του να σε βάλει στο νόημα του «ένας άνθρωπος, πολλοί χαρακτήρες». Ο χαρακτήρας του είναι ψυχοπαθής, προφανώς, αλλά μπορεί να είναι και λογικός, και ο McAvoy πείθει στο ρόλο του απόλυτα. Μπορεί να μην πρόκειται για οσκαρική ερμηνεία, όπως ίσως έδινε ο Ντι Κάπριο αν γυριστεί ποτέ η αληθινή ιστορία, αλλά ανεβάζει την ταινία καταφανώς.

Όπως έκανε και στην Έκτη Αίσθηση, που συχνά θεωρείται η ταινία με το πιο ανατρεπτικό φινάλε όλων των εποχών, έτσι κι εδώ, ο Ινδοαμερικανός σκηνοθέτης αναπτύσσει την ταινία του ανεβάζοντας στα ύψη το σασπένς λίγο πριν το φινάλε, για να δώσει στο τέλος μια όχι και τόσο φυσιολογική εξήγηση κι ένα ανάλογο τέλος (δεν αποκαλύπτω περισσότερα). Σε αντίθεση με τότε, όμως, τώρα αυτό μάλλον ξενίζει, όχι μόνο γιατί η υπόθεση είναι εμπνευσμένη από αληθινή ιστορία αλλά κι επειδή το μεγαλύτερο ατού όλων αυτών των απίστευτων γεγονότων που εκτυλίσσονται είναι ότι μοιάζουν ρεαλιστικά, και το γεγονός ότι στο τέλος αποδεικνύεται ότι δεν είναι προσωπικά μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση.

Συνολικά, ωστόσο, το Split παίρνει καλό βαθμό, και το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όποιον ψάχνει θρίλερ με έντονο, διαρκώς αναπτυσσόμενο σασπένς και μια δόση μεταφυσικού. Ο Shaymalan απέδειξε μετά από πολύ καιρό πως έχει δυνατότητες να γυρίσει μια πολύ αξιόλογη ταινία, αν βρει το κατάλληλο κόνσεπτ και το αναπτύξει σωστά, με το καστ να βοηθάει φυσικά με την παρουσία του.

life-of-brian_1374284cΜεγάλη Εβδομάδα διανύουμε, κι ακόμη κι οι ταινίες και σειρές που προβάλλονται στην τηλεόραση (για χιλιοστή φορά) κινούνται σε θρησκευτικούς ρυθμούς. Στο κλίμα αυτό, για άλλη μια φορά, είπαμε να θυμηθούμε κάποιες επικές σκηνές θρησκευτικού περιεχομένου από κλασικές και πιο σύγχρονες ταινίες. Επίσης, να ευχηθούμε σε όλους Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση, όπου κι αν είστε, και προσοχή μην κάτσει βαρύ το αρνί!

Ο Μωυσής διαχωρίζει την Ερυθρά θάλασσα (Οι Δέκα Εντολές, 1956)

Αν και, κρίνοντας με τα σύγχρονα δεδομένα, η τεχνολογία και τα εφέ που χρησιμοποιούνται στην εν λόγω σκηνή μοιάζουν αστεία, εκείνη την εποχή το έπος του Cecil B. de Mille αποτελούσε ό,τι πιο φαντασμαγορικό είχε εμφανιστεί στην οθόνη. Στην πιο αξιομνημόνευτη σκηνή της ταινίας, ο Μωυσής (Charlton Heston) γλιτώνει εαυτόν και το λαό του από το μένος των Αιγυπτίων κάνοντας κάτι πολύ απλό: χωρίζει τη θάλασσα στα δύο μέχρι να περάσουν οι δικοί του.

Αρματοδρομία όπως λέμε… Φόρμουλα 1 (Μπεν Χουρ, 1959)

Ακόμη ένα θρησκευτικό έπος των 50΄s, πάλι με ήρωα τον Heston στο ρόλο του Μπεν Χουρ, με σκηνοθέτη τον William Wyler, η ταινία κέρδισε τον αξιοσέβαστο αριθμό-ρεκόρ των 11 Όσκαρ και σημείωσε τεράστια επιτυχία. Στην επική και πιο καλογυρισμένη σκηνή της, ο Μπεν Χουρ αντιμετωπίζει μετά από πολλή προσπάθεια τον ορκισμένο εχθρό του, το Ρωμαίο Μεσάλα, σε αγώνα αρματοδρομίας δίχως νόμους και κανόνες…

Η Ανάσταση του Λαζάρου (Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ, 1977)

Στο πολύωρο τηλεοπτικό έπος του Τζεφιρέλι που προβάλλεται επί δεκαετίες από τον ΑΝΤ1, είναι πολύ δύσκολο να απομονώσουμε μία σκηνή για να παρουσιάσουμε, καθώς οι μεγάλες στιγμές είναι πολλές. Διαλέξαμε την ανάσταση του Λαζάρου, με τον «καταραμένο» Robert Powell να υποδύεται τον Ιησού και να δίνει ρέστα για άλλη μια φορά.

Always look on the bright side of life (Life of Brian, 1979)

Την ταινία αυτή δε θα τη χαρακτηρίζαμε ακριβώς θρησκευτική και κατανυκτική, αλλά έχει μια ξεχωριστή θέση στο είδος. Οι Monty Python «κεντάνε» παρουσιάζοντας την ιστορία του Brian, ενός Εβραίου στα χρόνια του Ιησού που είχε, άθελά του, παράλληλη πορεία με τον τελευταίο, και, δυστυχώς, το ίδιο τέλος. Ανεξάρτητα με το αν κάποιος είναι θρήσκος ή όχι, μια σταύρωση δύσκολα μπορεί να είναι αστεία, αλλά η τρελοπαρέα των Βρετανών κωμικών το καταφέρνει και αυτό, και με μια μουσική νότα…

Η Σταύρωση του Ιησού με υπογραφή Μελ Γκίμπσον (Τα Πάθη του Χριστού, 2004)

Αν εξαιρέσουμε τους Monty Python, οι σκηνές που απεικονίζουν σταύρωση είναι συνήθως σκληρές, αλλά η συγκεκριμένη είναι ειδικά για… γερά στομάχια. Ο Μελ Γκίμπσον παρουσίασε την πίο βίαιη, ρεαλιστική και άκρως αμφιλεγόμενη (κατηγορήθηκε, μεταξύ άλλων, για αντισημιτισμό) απεικόνιση των τελευταίων ημερών του Ιησού, δημιουργώντας μια ξεχωριστή ταινία που, είτε αρέσει είτε όχι σε κάποιον, μένει στη μνήμη σου για πολλούς λόγους. Αξίζει να σημειωθεί πως τα Πάθη ήταν η πιο εμπορική «ακατάλληλη» (σήμανση R) ταινία όλων των εποχών μέχρι πέρσι, όταν μια πολύ διαφορετική ταινία (Deadpool) την ξεπέρασε. Η σκηνή που ακολουθεί εξηγεί, εν μέρει, το γιατί.

Μπακαλόγατος-Zήκος-έγχρωμοςΠριν δυο εβδομάδες, προβλήθηκε για… χιλιοστή φορά από τον ΑΝΤ1 η αγαπημένη κλασική ελληνική κωμωδία Της Κακομοίρας, σημειώνοντας ασυνήθιστα υψηλή τηλεθέαση. Ποια ήταν η διαφορά; Η ανεπανάληπτη φιγούρα του «Ζήκου» είχε αποκτήσει χρώμα με τη χρήση νέων τεχνολογιών. Όπως ήταν φυσικό, το γεγονός άνοιξε για ακόμη μια φορά το αμφιλεγόμενο ζήτημα της εγχρωμοποίησης ασπρόμαυρων ταινιών.

Στην Ελλάδα η εγχρωμοποίηση είναι καθαρά σύγχρονο φαινόμενο, με την πρώτη ταινία που υποβλήθηκε με επιτυχία στη συγκεκριμένη διαδικασία να είναι ακόμη μια κλασική ταινία της χρυσής εποχής των 60΄s, Η Δε Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα, μόλις πέρσι. Αυτό όμως δεν ισχύει γενικότερα, καθώς στις ΗΠΑ η διαδικασία είχε ξεκινήσει στα χρόνια ακόμη του αναλογικού φιλμ, στη δεκαετία του 1980, παράλληλα με την έλευση της βιντεοκασέτας. Η κωμωδία Topper (1937) του μπροστάρη της διαδικασίας εγχρωμοποίησης Hal Roach με τον Cary Grant ήταν η πρώτη που κυκλοφόρησε μ΄ αυτό τον τρόπο το 1983. Η εταιρία «Colorization Inc.» ανέλαβε την εγχρωμοποίηση δεκάδων ασπρόμαυρων ταινιών του κλασικού Χόλιγουντ, όπως η Καζαμπλάνκα και το It’s a Wonderful Life, χρησιμοποιώντας μεν υπολογιστές αλλά με πρωτόγονες για σήμερα δυνατότητες, μέχρι περίπου τα τέλη της δεκαετίας του ΄80 όταν η τεχνική σταμάτησε προσωρινά λόγω αφενός της κριτικής πολλών μεγάλων ονομάτων της τέχνης, όπως ο Τζορτζ Λούκας και ο Γούντι Άλεν, και αφετέρου της κακής ποιότητας στη μεταφορά των χρωμάτων, που έκανε τις ταινίες να μοιάζουν ολότελα ψεύτικες.

Με την έλευση του 21ου αιώνα, ωστόσο, υπήρξε αναβίωση του ενδιαφέροντος με αφορμή την εισβολή του DVD στην αγορά και την εφεύρεση νέων, ψηφιακών πια, μεθόδων που έκαναν πιο εύκολη, φθηνή και πειστική τη διαδικασία. Επίσης, πολλοί από τους συντελεστές των παλιών ταινιών που είχαν εκφράσει αντιρρήσεις δε βρίσκονταν πλέον στη ζωή και η νέα γενιά έδειχνε πιο φιλική προς την εγχρωμοποίηση. Παρ΄ όλα αυτά, στην Αμερική και την Ευρώπη δε γίνονται πια συχνά εγχρωμοποιήσεις, κι ένας λόγος είναι πως οι περισσότερες δημοφιλείς ασπρόμαυρες ταινίες με δικαίωμα εγχρωμοποίησης (γιατί κάποιοι σκηνοθέτες και παραγωγοί έχουν κινηθεί νομικά εναντίον της χρήσης της τεχνικής σε ταινίες τους) έχουν ήδη υποβληθεί στη διαδικασία. Στην Ελλάδα, όμως, η διαδικασία μόλις ξεκίνησε και δείχνει να έχει αρκετή δημοτικότητα.

Παρακάτω βλέπουμε μια σκηνή από την ασπρόμαυρη ταινία Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών σε δύο διαφορετικές έγχρωμες εκδόσεις της, το 1986 και το 2004. Η διαφορά στην ποιότητα, εμφανής.

Night_of_the_Living_Dead_color_1986

Night_of_the_Living_Dead_color_2004

Πριν ξεκινήσω την ανάλυση για τα υπέρ και τα κατά της εγχρωμοποίησης, ας σταθούμε σε ένα πράγμα, στο οποίο συμφωνεί η συντριπτική πλειοψηφία των κινηματογραφικών αναλυτών. Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να εγχρωμοποιηθούν ταινίες των οποίων οι δημιουργοί είχαν τη δυνατότητα να γυρίσουν εξαρχής έγχρωμες αλλά την απέρριψαν για καλλιτεχνικούς λόγους (π.χ. Μερικοί το Προτιμούν Καυτό (1959), Ψυχώ (1960), Λίστα του Σίντλερ (1993)). Αν και το ασπρόμαυρο και το έγχρωμο συνυπήρξαν για μεγάλο διάστημα, οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν πως μετά το 1955 περίπου (στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα περίπου το 1970), το έγχρωμο ήταν προσιτό πρακτικά για οποιαδήποτε ταινία. Επομένως, οποιαδήποτε συζήτηση παρακάτω αφορά, με μερικές εξαιρέσεις, ταινίες ακόμη πιο παλιές, γυρισμένες σε μια εποχή που η προσθήκη χρώματος στην ταινία ήταν τεχνολογικά αδύνατη ή οικονομικά ασύμφορη.

Η μεγάλη τηλεθέαση του Μπακαλόγατου, τώρα που αυτός προβλήθηκε με χρώμα, αποδεικνύει το βασικό επιχείρημα των υπερμάχων της εγχρωμοποίησης. Οι παλιές, κλασικές ταινίες αναγκαστικά φθείρονται στο πέρασμα του χρόνου και, όσο κι αν εξακολουθούν να έχουν πολλούς πιστούς θεατές, είναι δύσκολο να παραμείνουν στο προσκήνιο. Η επανάληψή τους και η επαναπροώθησή τους ως έγχρωμες πλέον ανανεώνει το ενδιαφέρον του κοινού, καθώς έχει πια κάτι καινούριο να δει στις ταινίες αυτές, εξάπτοντας την περιέργεια των οπαδών τέτοιων ταινιών αλλά και νέου κοινού.

Λίγο περίεργο, έτσι δεν είναι;

Λίγο περίεργο, έτσι δεν είναι;

Η εγχρωμοποίηση, εξάλλου, μπορεί να προσελκύσει και μια μερίδα του κοινού που απορρίπτει τις παλιές ταινίες γιατί δυσκολεύεται με το ασπρόμαυρο. Είμαστε πλέον στο 2017, έχουμε την πιο σύγχρονη τεχνολογία, το σύγχρονο κοινό δεν έχει μάθει να μη βλέπει χρώμα, και πολλοί είναι πιο πρόθυμοι να δουν παλιές ταινίες αν αυτές είναι τουλάχιστον έγχρωμες. Άλλωστε, στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η μετατροπή τέτοιων ταινιών σε 3-D εκδόσεις, διαδικασία πολύ πιο εύκολη αν αναλογιστεί κανείς πως με μια απλή σύγχρονη τηλεόραση που υποστηρίζει την τεχνολογία μπορεί πια ο καθένας να δει όποια ταινία θέλει τρισδιάστατη.

Ένα τελευταίο επιχείρημα υπέρ της διαδικασίας είναι η προαιώνια διάθεση του ανθρώπου για πειραματισμούς, βελτιώσεις και πρόοδο. Από τη στιγμή, εξάλλου, που αυτές οι ταινίες ήδη έχουν υποστεί επεξεργασία (από αναλογικό φιλμ σε ψηφιακό βίντεο, καλύτερη ανάλυση κλπ), η προσθήκη χρώματος δεν είναι παρά ένα πιο «δραστικό μέτρο» στον εκσυγχρονισμό του κινηματογράφου, μιας τέχνης η οποία βασίζεται στην τεχνολογία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη.

Η εταιρία Colorization Inc. εγχρωμοποίησε για πρώτη φορά ταινίες στη δεκαετία του 1980

Η εταιρία Colorization Inc. εγχρωμοποίησε για πρώτη φορά ταινίες στη δεκαετία του 1980

Ακριβώς αυτό όμως είναι και το μεγαλύτερο επιχείρημα εναντίον της διαδικασίας. Είναι θεμιτό να επεμβαίνουμε, ακόμη και με καλές προθέσεις, σε κινηματογραφικά αριστουργήματα τα οποία γυρίστηκαν με συγκεκριμένο τρόπο και τόσα χρόνια τα έχουμε συνηθίσει έτσι; Εδώ μπορούμε να διαχωρίσουμε τις ταινίες σε δύο κατηγορίες. Υπάρχουν κλασικές ταινίες όπως ο Πολίτης Κέιν, η Καζαμπλάνκα και τα περισσότερα φιλμ νουάρ στις οποίες το ασπρόμαυρο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μαγείας, είναι όλη η ατμόσφαιρα, αν το αφαιρέσεις δε θα έχεις την ίδια ταινία. Υπάρχουν κι άλλες, όπως άλλωστε και ο Μπακαλόγατος, στις οποίες το χρώμα δε χτυπάει τόσο άσχημα, αλλά τόσα χρόνια το κοινό τις έχει συνδέσει με το ασπρόμαυρο και η αλλαγή ξενίζει.

Στα πρώτα χρόνια της εγχρωμοποίησης η διαδικασία ήταν συνήθως αποτυχημένη, το αποτέλεσμα φαινόταν ψεύτικο και αυτό ήταν ακόμη ένα επιχείρημα για να σταματήσει. Σήμερα η τεχνολογία έχει προχωρήσει, αλλά και πάλι ακόμη και η καλύτερη εγχρωμοποίηση δε μπορεί να παρά να προσεγγίσει μια εξαρχής έγχρωμη ταινία. Επομένως, υπάρχουν σαφείς ενστάσεις πως η διαδικασία αφαιρεί το ρεαλισμό από τις ταινίες και δημιουργεί κάτι που δε φαντάζει πραγματικά έγχρωμο.

Όπως γίνεται αντιληπτό η απάντηση στο ερώτημα δεν είναι εύκολη, επιχειρήματα υπάρχουν πολλά και για τις δύο πλευρές. Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει ένας αριθμός από παλιές ταινίες στις οποίες το ασπρόμαυρο είναι απαραίτητο και η εγχρωμοποίηση είναι στην καλύτερη περίπτωση περιττή και στη χειρότερη ιεροσυλία. Τώρα ποιες και πόσες είναι οι ταινίες αυτές, αυτό είναι στην κρίση του καθενός. Για τις υπόλοιπες περιπτώσεις, τα πλεονεκτήματα που προσφέρει η διαδικασία είναι αρκετά σημαντικά για να αντισταθμίσουν τις ενστάσεις που προκύπτουν, και μόνο μια δοκιμή θα μας πείσει αν το αποτέλεσμα αξίζει ή όχι…

o-OSCARS-2013-facebookΉρθε ξανά αυτή η μέρα του χρόνου, που κάποιοι πλούσιοι και διάσημοι τύποι μαζεύονται στο Λος Άντζελες για να φορέσουν τα καλά τους και να βραβεύσουν ο ένας τον άλλο. Μιλάμε φυσικά για την απονομή των Όσκαρ, που θα γίνει για 89η φορά απόψε τα ξημερώματα στο Dolby Theater, με παρουσιαστή τον κωμικό Jimmy Kimmel.

Πρωταγωνιστής φυσικά της οσκαρικής περιόδου υπήρξε το musical-φαινόμενο La La Land του Damien Chazelle, που κέρδισε ό,τι βραβείο βρέθηκε στο δρόμο του (Χρυσές Σφαίρες, BAFTA, DGA κλπ) και πέρασε ήδη στην ιστορία των Όσκαρ με τις 14 υποψηφιότητες που συγκέντρωσε, αριθμός που έχουν επαναλάβει μόνο οι ταινίες Όλα για την Εύα το 1950 και ο θρυλικός Τιτανικός 47 χρόνια αργότερα. Η πρώτη κέρδισε 6, η δεύτερη 11 (επίσης ρεκόρ). Στις επόμενες γραμμές θα δούμε πόσα προβλέπεται να κερδίσει το La La Land, ποιοι είναι οι βασικότεροι ανταγωνιστές του καθώς και τις ελληνικές συμμετοχές.

O Norman Taurog είναι -μέχρι σήμερα- ο νεότερος σκηνοθέτης που κέρδισε το αντίστοιχο Όσκαρ.

O Norman Taurog είναι -μέχρι σήμερα- ο νεότερος σκηνοθέτης που κέρδισε το αντίστοιχο Όσκαρ.

Μια απλή ματιά στα trends του Χόλιγουντ και στις στοιχηματικές προβλέψεις δείχνει πως η ταινία του Chazelle πολύ δύσκολα θα χάσει τα δύο βασικά βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Στη δεύτερη κατηγορία, μάλιστα, ο Chazelle όχι μόνο έχει τη νίκη στο… τσεπάκι, αλλά αν το πετύχει θα γίνει και ο νεότερος σκηνοθέτης νικητής όλων των εποχών: στα 32 του, είναι λίγους μήνες νεότερος από το Norman Taurog όταν κέρδισε για την ταινία Skippy, το 1931. Στη βασική κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας η έκπληξη δείχνει πιο πιθανή χάρη στο Moonlight του Barry Jenkins, μια ταινία που εκμεταλλεύεται άριστα τα αντιρατσιστικά αισθήματα που έχουν δημιουργηθεί στην Ακαδημία μετά τα όσα συνέβησαν πέρσι καθώς και ανεξάρτητα γεγονότα που μεσολάβησαν όπως η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

Πολύ δύσκολα, ωστόσο, το La La Land θα κατορθώσει να κερδίσει τα δύο ερμηνευτικά βραβεία. Από τη μία, η Emma Stone θεωρείται φαβορί στον Α΄ Γυναικείο Ρόλο, αλλά καλό θα ήταν να μην αγνοήσουμε την προ εξαετίας νικήτρια Natalie Portman (για το μετριότατο κατά τ΄ άλλα Jackie), ούτε και την Isabelle Huppert, που έχει ήδη κερδίσει αρκετά βραβεία για την αριστουργηματική της ερμηνεία στο γαλλοβελγικής παραγωγής θρίλερ Elle. Από την άλλη, στον Α΄ Ανδρικό Ρόλο, ο Ryan Gosling δύσκολα θα μπει σφήνα στο δίπολο Casey Affleck (Manchester by the Sea) – Denzel Washington (Fences). Δύο πανέμορφες, αρκετά διαφορετικές ερμηνείες προσφέρουν οι δύο ηθοποιοί, και η πρόβλεψη για το ποιος θα πάρει… σπίτι του το χρυσό αγαλματίδιο είναι μάλλον η πιο δύσκολη της βραδιάς.

Μεγάλη μάχη θα γίνει και στην κατηγορία του Πρωτότυπου Σεναρίου, με το La La Land (στο οποίο το σενάριο είναι μάλλον το αδύνατο σημείο) να δίνει μεγάλη μάχη με το έξοχα μελοδραματικό σενάριο του Kenneth Lonergan για το Manchester by the Sea. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, στην κατηγορία αυτή, την υποψηφιότητα του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου για τον Αστακό και, παρότι η νίκη δείχνει αδύνατη, ήδη οι δύο συμπατριώτες μας έχουν πετύχει πάρα πολλά και έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μας. Στο Διασκευασμένο Σενάριο, τέλος, το Moonlight χάνει μόνο με… θεϊκή παρέμβαση.

Το La La Land αποτελεί την ταινία-ορόσημο των φετινών Όσκαρ

Το La La Land αποτελεί την ταινία-ορόσημο των φετινών Όσκαρ

Για τα δύο μουσικά βραβεία (Καλύτερο Πρωτοεμφανιζόμενο Τραγούδι και Καλύτερο Soundtrack) το La La Land είναι προφανώς άχαστο. Στην πρώτη κατηγορία μάλιστα έχει δύο υποψήφια τραγούδια («City of Stars» και «Audition»), με το πρώτο να προβάλει ως το φαβορί. Το μόνο ερώτημα που απομένει από εκεί και πέρα είναι σε ποιο αριθμό βραβείων θα σταματήσει η εν λόγω ταινία, αλλά αυτό εξαρτάται πολύ από τις τεχνικές κατηγορίες στις οποίες συχνά συμβαίνουν εκπλήξεις.

Εξάλλου, υπόθεση αφροαμερικανών δείχνουν να είναι οι κατηγορίες Β΄ Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου (απόντος του La La Land σε αμφότερες κατηγορίες). Στην πρώτη, μόνη ένσταση για τον Mahershala Ali (Moonlight) είναι ο πολύ μικρός χρόνος συμμετοχής του στην ταινία, διαφορετικά η νίκη του μοιάζει και δεδομένη και πανάξια. Όσο για τη Viola Davis και την απίθανη, πληθωρική ερμηνεία της στο Fences (ακόμη μια υποψήφια ταινία με σχεδόν αποκλειστικά αφροαμερικανούς ηθοποιούς), μπορούμε να της δώσουμε το βραβείο… από τώρα.

Denzel Washington και Viola Davis διεκδικούν με αξιώσεις βραβεία για τις ερμηνείες τους.

Denzel Washington και Viola Davis διεκδικούν με αξιώσεις βραβεία για τις ερμηνείες τους.

Στην πάντα ενδιαφέρουσα κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας, δύο πολύ διαφορετικές ταινίες προβάλλουν ως τα φαβορί: το Ιρανικής παραγωγής The Salesman και το γερμανικό Tony Erdmann. Last but not least, η δεύτερη ελληνική υποψηφιότητα της βραδιάς, αυτή της Δάφνης Ματζαράκη για το Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ 4.1 Μίλια δεν έχει πολλές πιθανότητες διάκρισης, αλλά κι αυτό ελάχιστη σημασία έχει.

Από εκεί και πέρα οι προβλέψεις εκτείνονται σε πληθώρα επιλογών, όπως ποιος/α νικητής/τρια θα εκφωνήσει το μεγαλύτερης διάρκειας λόγο ή πόσοι από τους παρευρισκόμενους (παρουσιαστές, νικητές κλπ) θα αναφερθούν στο νέο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, για τον οποίο το Χόλιγουντ ως γνωστόν τρέφει άνευ προηγουμένου συμπάθεια και αγάπη. Όλα αυτά και άλλα πολλά θα μάθουμε σήμερα τα ξημερώματα (όσοι έχουν διάθεση για ξενύχτι) ή αύριο το πρωί (όσοι δεν έχουν). Το σίγουρο είναι πως η μαγεία των Όσκαρ είναι ξανά εδώ, και έτοιμη να μας συναρπάσει!

Οι 9 μονομάχοι στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας

Οι 9 μονομάχοι στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας

The 85th Academy Awards® will air live on Oscar® Sunday, February 24, 2013.Σήμερα το μεσημέρι η Ακαδημία των Όσκαρ ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες για την 89η απονομή των διάσημων βραβείων, που θα γίνει στις 26 Φεβρουαρίου στο Λος Άντζελες. Δε χρειάζεται όμως καν να περιμένουμε μέχρι τότε για να το ανακοινώσουμε: το La, La, Land είναι η ταινία-φαινόμενο της χρονιάς.

14 υποψηφιότητες, κυρίες και κύριοι. Από τις πιο «βαριές» κατηγορίες (ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, πρώτοι ρόλοι), στις οποίες και αναμένεται να κυριαρχήσει, μέχρι τα κοστούμια και τη διεύθυνση παραγωγής αλλά και τη μουσική, στην οποία απλά δεν έχει αντίπαλο, το πολυδιαφημισμένο ρομαντικό μιούζικαλ του Damien Chazelle υπάρχει παντού στη φετινή λίστα των Όσκαρ. 14 υποψηφιότητες, μόνο 2 ταινίες στην ιστορία του θεσμού είχαν τόσες (Όλα για την Εύα, το 1950, 6 νίκες και Τιτανικός, 1997, 11 νίκες) και καμία περισσότερα. Πριν λίγες μέρες, το La, La, Land έσπασε τα κοντέρ και στις Χρυσές Σφαίρες, καθώς έγινε η πρώτη ταινία στα χρονικά με 7 βραβεία στην κατοχή της. Όσο κι αν η χρονιά δεν είναι από τις καλύτερες στη συγκομιδή ταινιών, έχουμε να κάνουμε μ΄ ένα κινηματογραφικό φαινόμενο που θα θυμόμαστε, για τους αριθμούς αν μη τι άλλο, για πολλά χρόνια.

Η καλύτερη ταινία και πολλές άλλες κατηγορίες δείχνουν «καπαρωμένες» από την ταινία του Chazelle, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλες ταινίες με αρκετές υποψηφιότητες και ελπίδες. Το αντιρατσιστικό Moonlight απέσπασε 8 υποψηφιότητες, αποτελώντας μια απάντηση της Ακαδημίας στις κατηγορίες περί παραμέλησης των μειονοτήτων, όσες και η Άφιξη του Ντενίς Βιλνέβ, μια από τις ελάχιστες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που μπορούν να υπερηφανεύονται τόσες υποψηφιότητες. Πολύ καλά τα πήγε και ο Αντιρρησίας Συνείδησης του Μελ Γκίμπσον, με 6 υποψηφιότητες, όσες και ακόμα δύο ταινίες, Lion και Manchester by the Sea. Οι κωμωδίες και οι ταινίες με σούπερ ήρωες για άλλη μια χρονιά λάμπουν διά της απουσίας τους, αν και φέτος μάλλον όχι άδικα…

lala-land

Για άλλη μια φορά, επίσης, εικοστή συνολικά (!), η Μέριλ Στριπ είναι υποψήφια για Όσκαρ ερμηνείας, συγκεκριμένα Α΄ Γυναικείου Ρόλου για το ανάλαφρο Florence Foster Jenkins. Άλλα μεγάλα ονόματα που θα διεκδικήσουν ένα βραβείο την 26η Φεβρουαρίου είναι ο Mel Gibson, o Denzel Washington, η Natalie Portman και η Nicole Kidman, όλοι τους ήδη κάτοχοι κάποιου χρυσού αγαλματιδίου.

The_LobsterΑπό ελληνικής πλευράς, εξαιρετικά τιμητική διάκριση η υποψηφιότητα του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου, στην κατηγορία Πρωτότυπου Σεναρίου, για τον κυρίως βρετανικής παραγωγής Αστακό. Το σενάριο των δύο συμπατριωτών μας ήταν σίγουρα… πρωτότυπο και μοναδικό, και τους ευχόμαστε καλή τύχη. Μάλιστα, δεν είναι καν η μοναδική υποψηφιότητα ελληνικού χρώματος, καθώς υπάρχει και το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ 4,1 μίλια της Δάφνης Μαντζαράκη, υποψήφιο στην αντίστοιχη κατηγορία. Ακόμη ένας λόγος για να παρακολουθήσουμε, όσο αργά το βράδυ κι αν είναι, ακόμη μια λαμπερή και φαντασμαγορική τελετή, με παρουσιαστή φέτος τον πρωτάρη Jimmy Kimmel. Σημειώστε στο πρόγραμμά σας: 26 Φεβρουαρίου, 3 τα ξημερώματα η έναρξη, Dolby Theater, Los Angeles…

Oscar 2016Υποψηφιότητες

Best Picture

Arrival

Fences

Hacksaw Ridge

Hell or High Water

Hidden Figures

La La Land

Lion

Manchester By the Sea

Moonlight

Best Director

Arrival — Denis Villeneuve

Hacksaw Ridge — Mel Gibson

La La Land — Damien Chazelle

Manchester by the Sea — Kenneth Lonergan

Moonlight — Barry Jenkins

Best Supporting- Actor

Mahershala Ali (Moonlight)

Jeff Bridges (Hell or High Water)

Lucas Hedges (Manchester by the Sea)

Dev Patel (Lion)

Michael Shannon (Nocturnal Animals)

Best Supporting- Actress

Viola Davis (Fences)

Naomie Harris (Moonlight)

Nicole Kidman (Lion)

Octavia Spencer (Hidden Figures)

Michelle Williams (Manchester by the Sea)

Best Actor

Casey Affleck (Manchester by the Sea)

Andrew Garfield (Hacksaw Ridge)

Ryan Gosling (La La Land)

Viggo Mortensen (Captain Fantastic)

Denzel Washington (Fences)

Best Actress

Isabelle Huppert (Elle)

Ruth Negga (Loving)

Emma Stone (La La Land)

Natalie Portman (Jackie)

Meryl Streep (Florence Foster Jenkins)

Best Documentary Feature

Fire at Sea

I Am Not Your Negro

Life, Animated

O.J.: Made in America

13th

Best Foreign Language Film

Land of Mine, Denmark, Martin Zandvliet, director

A Man Called Ove, Sweden, Hannes Holm, director

The Salesman, Iran, Asghar Farhadi, director

Tanna, Australia, Bentley Dean, Martin Butler, directors

Toni Erdmann, Germany, Maren Ade, director

Best Cinematography

Arrival (Bradford Young)

La La Land (Linus Sandgren)

Lion (Grieg Fraser)

Moonlight (James Laxton)

Silence (Rodrigo Prieto)

Best Costume Design

Allied (Joanna Johnston)

Fantastic Beasts and Where to Find Them (Colleen Atwood)

Florence Foster Jenkins (Consolata Boyle)

Jackie (Madeline Fontaine)

La La Land (Mary Zophres)

Best Original Score

Jackie (Micachu)

La La Land (Justin Hurwitz)

Lion (Dustin O’Halloran, Hauschka)

Moonlight (Nicholas Britell)

Passengers (Thomas Newman)

Best Original Song

«Audition» (La La Land)

«»Can’t Stop the Feeling!» (Trolls)

«City of Stars» (La La Land)

«The Empty Chair» (Jim: The James Foley Story)

«How Far I’ll Go» (Moana)

Best Sound Editing

Arrival

Deepwater Horizon

Hacksaw Ridge

La La Land

Sully

Best Sound Mixing

Arrival

Hacksaw Ridge

La La Land

Rogue One: A Star Wars Story

13 Hours

Best Documentary Short

4.1 Miles (University of California, Berkeley)

Extremis (f/8 Filmworks in association with Motto Pictures)

Joe’s Violin (Lucky Two Productions)

Watani: My Homeland (ITN Productions)

The White Helmets (Grain Media and Violet Films)

Best Production Design

Arrival (Patrice Vermette)

Fantastic Beasts and Where to Find Them (Stuart Craig)

Hail Caesar

La La Land (Sandy Reynolds-Wasco, David Wasco)

Passengers (Guy Hendrix Dyas)

Best Original Screenplay

Hell or High Water (Taylor Sheridan)

La La Land (Damien Chazelle)

The Lobster (Yorgos Lanthimos, Efthymis Filippou)

Manchester by the Sea (Kenneth Lonergan)

20th Century Women (Mike Mills)

Best Adapted Screenplay

Arrival (Eric Heisserer)

Fences (August Wilson)

Hidden Figures (Allison Schroeder, Theodore Melfi)

Lion (Luke Davies)

Moonlight (Barry Jenkins, Tarell Alvin McRaney)

Best Animated Feature

Kubo and the Two Strings (Focus Features)

Moana (Disney)

My Life As a Zucchini (GKIDS)

The Red Turtle (Sony Classics)

Zootopia (Disney)

Best Animated Short

Blind Vaysha (National Film Board of Canada)

Borrowed Time (Quorum Films)

Pear Cider and Cigarettes (Massive Swerve Studios and Passion Pictures Animation)

Pearl (Google Spotlight Stories/Evil Eye Pictures)

Piper (Pixar)

Best Film Editing

Arrival (Joe Walker)

Hacksaw Ridge (John Gilbert)

Hell or High Water (Jake Roberts)

La La Land (Tom Cross)

Moonlight (Joi McMillon, Nat Sanders)

Best Makeup & Hairstyling

A Man Called Ove (Eva von Bahr and Love Larson)

Star Trek Beyond (Joel Harlow and Richard Alonzo)

Suicide Squad (Alessandro Bertolazzi, Giorgio Gregorini and Christopher Nelson)

Best Live Action Short

Ennemis Interieurs (Slim Azzazi)

La Femme et le TGV (Timo von Gunten and Giacun Caduff)

Silent Nights (Aske Bang and Kim Magnusson)

Sing (Kristof Deak and Anna Udvardy)

Timecode (Juanjo Gimenez)

Visual Effects

Deepwater Horizon

Doctor Strange

The Jungle Book

Kubo and the Two Strings (Focus Features)

Rogue One: A Star Wars Story

xmas-8Τα Χριστούγεννα μας χτυπούν την πόρτα για ακόμη μια χρονιά, κι έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα στις καλύτερες χριστουγεννιάτικες ταινίες όλων των εποχών (και είναι πολλές). Γιατί για μας τουλάχιστον, το να βλέπουμε αυτές κι άλλες τέτοιες ταινίες (βλ. Μόνος στο Σπίτι) είναι εξίσου ισχυρή παράδοση με το αρνί στη σούβλα το χριστουγεννιάτικο δέντρο, τα μελομακάρονα και τη βασιλόπιτα.

5. Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει (1988)
Περιπέτεια δράσης, 132΄

Σκηνοθεσία: John McTiernan
Σενάριο: Jeb Stuart & Steven E. de Souza
Πρωταγωνιστούν: Bruce Willis, Alan Rickman, Bonny Bedelia

Ένας Νεοϋορκέζος αστυνομικός ταξιδεύει στο Λος Άντζελες, παραμονή Χριστουγέννων, για να συμφιλιωθεί με την πρώην σύζυγό του. Αντ΄ αυτού, θα καταλήξει να είναι ο μόνος που μπορεί να εμποδίσει μια ντουζίνα τρομοκράτες με αμφίβολους σκοπούς που κρατούν ομήρους την ίδια και τους συναδέλφους της.

To Die Hard δεν το λες και τυπική χριστουγεννιάτικη ταινία. Εκτός κι αν για σας αυτό σημαίνει ταινία με τρομακράτες, απαγωγές, ομήρους, πιστολίδι, άπειρες μη ρεαλιστικές σκηνές δράσης κι έναν Μπρους Γουίλις να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: τον tough guy. Για κάποιο διεστραμμένο λόγο, ωστόσο, η ταινία διαδραματίζεται παραμονή Χριστουγέννων και αγαπημένα τραγούδια των εορτών ακούγονται κατά διαστήματα στη διάρκειά της, χωρίς να ταιριάζουν καθόλου στην εξέλιξη της πλοκής. Ή μάλλον όχι και καθόλου. Κι αυτό γιατί μόνο ως θαύμα των Χριστουγέννων μπορεί να εκληφθεί το γεγονός ότι ο χαρακτήρας του Γουίλις, στο ρόλο που τον ανέδειξε, τα βάζει με όλους και με όλα με μηδαμινές πιθανότητες επιτυχίας και στο τέλος τα παίρνει όλα. Σε κάθε περίπτωση, η ταινία είναι μια έξοχη περιπέτεια δράσης, από τις καλύτερες του είδους, και το γεγονός ότι ξεκίνησε ολόκληρη σχολή παρόμοιων έργων (εκτός από τα σίκουελ της ίδιας) αποτελεί απόδειξη της επιτυχίας της. Όσοι, επομένως, δε θεωρείτε βλάσφημο μια τέτοια ταινία να αποκαλείται «χριστουγεννιάτικη» και ψάχνετε κάτι με λιγότερες… γλύκες και σιρόπια από τα συνηθισμένα, προσθέστε την άμεσα στην εορταστική σας λίστα.

4. The Shop Around the Corner (1940)
Ρομαντική κομεντί, 98΄

Σκηνοθεσία: Ernst Lubitsch
Σενάριο: Samuel Raphaelson
Πρωταγωνιστούν: James Stewart, Margaret Sullavan, Frank Morgan

Δυο υπάλληλοι ενός καταστήματος, ένας άνδρας και μια γυναίκα, απεχθάνονται ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Ταυτόχρονα, αμφότεροι πιστεύουν πως βρήκαν τον έρωτα της ζωής τους σε άγνωστα άτομα με τα οποία αλληλογραφούν, χωρίς φυσικά να γνωρίζουν πως στην πραγματικότητα αλληλογραφούν μεταξύ τους…

Αν η υπόθεση παραπάνω σας θύμισε κάτι από την πολύ πιο σύγχρονη και γνωστή κομεντί Έχετε Μήνυμα στον Υπολογιστή Σας (1998) με τον Tom Hanks και τη Meg Ryan, σωστά μαντέψατε, πρόκειται για remake. Το 1940 βέβαια τα e-mail και τα PC υπήρχαν τόσο όσο και ο… Άγιος Βασίλης, οπότε εδώ έχουμε την πατροπαράδοτη -και πιο ρομαντική, κατά τη γνώμη μου- αλληλογραφία. Η ταινία δεν είναι βέβαια και τόσο «χριστουγεννιάτικη», καθώς μόνο το φινάλε της διαδραματίζεται τότε χωρίς να προϊδεάζει για κάτι τέτοιο η εξέλιξή της, ωστόσο είναι διαποτισμένη από το πνεύμα των εορτών. Μια από τις πρώτες σημαντικές ρομαντικές κομεντί στην ιστορία του σινεμά, αποτέλεσε έμπνευση για δεκάδες κλισέ που αναπαράγουν οι ταινίες αυτές έκτοτε (η κλασική ιστορία αγάπης-μίσους με happy end στο επίκεντρο, ο ανταγωνισμός που καταλήγει σε έρωτα, η τραγική ειρωνία κλπ), αποδίδει με τον πιο όμορφο τρόπο την πρωτότυπη -για την εποχή- ιστορία της και γεμίζει την καρδιά μας μ΄ ένα συναίσθημα γαλήνης κι ευτυχίας, όπως θα έπρεπε να είναι στις μέρες των εορτών (και όχι μόνο). Κι όλα αυτά χάρη στη μαεστρική καθοδήγηση του βασιλιά των παλιών κομεντί Ernst Lubitsch και την εκπληκτική χημεία των δύο πρωταγωνιστών.

3. Το Θαύμα της 34ης Οδού (1947)
Κωμωδία φαντασίας, 96΄

Σκηνοθεσία – Σενάριο: George Seaton
Πρωταγωνιστούν: John Payne, Maureen Ο΄Hara, Edmund Gwenn, Natalie Wood

Ένας συμπαθέστατος ηλικιωμένος εμφανίζεται από το πουθενά σ΄ ένα πολυκατάστημα της Νέας Υόρκης και αρχίζει να εργάζεται εκεί ως Αϊ-Βασίλης για την περίοδο των γιορτών, προσφέροντας μεγάλη χαρά στους γύρω του. Τα πράγματα περιπλέκονται, όμως, όταν ισχυρίζεται πως είναι όντως ο διάσημος άγιος των γιορτών, και απαιτείται μέχρι και δικαστήριο για να διευκρινιστεί η αλήθεια!

Φανταστείτε να εργάζεστε σ΄ ένα πολυκατάστημα, μέρες γιορτών, και ο τύπος που παριστάνει τον Αϊ-Βασίλη για διαφημιστικούς λόγους εκεί ν΄ αρχίσει να λέει πως είναι όντως αυτός! Υποθέτω πως, όταν διαπιστώνατε πως δεν κάνει πλάκα, θα τον παραπέμπατε στην κοντινότερη ψυχιατρική κλινική. Έτσι γίνεται και στο παράξενο αλλά ευφάνταστο φιλμ αυτό του George Seaton, με τη διαφορά πως εδώ δεν είναι πραγματικότητα, είναι ταινία, και στις ταινίες όλα γίνονται! Κι αν το σενάριο φαίνεται -και είναι- καθόλου ρεαλιστικό, μας αποζημιώνει μια χαρά η μαγεία, η ομορφιά και η ζεστασιά που εκπέμπει η ταινία, με τους απίθανους διαλόγους τους και τις εξαιρετικές ερμηνείες του ονειροπόλου Edmund Gwenn, της προσγειωμένης Maureen O΄ Hara και του παιδιού-θαύματος -που αργότερα έγινε μεγάλη σταρ- Natalie Wood. Άλλωστε ο Άγιος Βασίλης αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των χριστουγεννιάτικων παραδόσεων, και αυτή είναι μάλλον η καλύτερη ταινία που επικεντρώνεται στο μύθο του.

2. Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης (1993)
Μαύρη κωμωδία φαντασίας, 76΄

Σκηνοθεσία: Henry Selick
Σενάριο: Caroline Thompson
Ακούγονται οι φωνές των: Danny Elfman, Chris Sarandon, Catherine O΄Hara

Ο ισχυρός, καλόκαρδος αλλά απογοητευμένος βασιλιάς της πόλης του Χάλογουιν Τζακ Σκέλινγκτον ανακαλύπτει τυχαία την πόλη των Χριστουγέννων και, μαγεμένος από την ομορφιά της, αποφασίζει να αναλάβει μαζί με τους… μάλλον τρομακτικούς συμπολίτες του τη γιορτή των Χριστουγέννων. Τα αποτελέσματα, όμως, είναι πολύ αμφίβολα αλλά και επικίνδυνα…

Με τον Τιμ Μπάρτον να αναλαμβάνει την παραγωγή (και ουσιαστικά και τη σκηνοθεσία, ανεξάρτητα απ΄ τα credits), δεν περιμένεις να δεις συνηθισμένη χριστουγεννιάτικη ταινία. Όταν άλλωστε ο κόσμος σκέφτεται «κινούμενα σχέδια» και «Χριστούγεννα», το μυαλό του πάει μάλλον στα χαριτωμένα παραμύθια της Disney με τον Μίκι Μάους και τον Ντόναλντ Ντακ, αλλά εδώ δεν έχουμε τέτοια. Εδώ έχουμε τρομακτικά πλάσματα του Halloween, σκελετούς, κολοκύθες, σκουλήκια κι όλα τα συναφή, τα οποία προσπαθούν -ελαφρώς με το ζόρι- να αναλάβουν τη γιορτή των Χριστουγέννων, έχοντας παρασυρθεί από τον καλοπροαίρετο αλλά αφελή βασιλιά τους Τζακ Σκέλιγκτον (επίσης σκελετός), ο οποίος ντύνεται… Αϊ-Βασίλης. Και μόνο η σκηνή κατά την οποία τα όχι και τόσο χαριτωμένα πλάσματα του Χάλογουιν μοιράζουν τα όχι και τόσο χαριτωμένα δώρα τους στα παιδιά όλου του κόσμου, παραμονή Χριστουγέννων, αρκεί για αντιληφθείς τη μακάβρια αλλά ευχάριστη παράνοια που κρύβεται πίσω από το αριστούργημα του Μπάρτον. Πολλούς πόντους, επίσης, κερδίζει η ταινία χάρη στην εξαιρετική μουσική της επένδυση, με τραγούδια που σε βάζουν στο κλίμα και είναι μαγευτικά και ατμοσφαιρικά.

1. It’s a Wonderful Life (1946)
Δραματική κωμωδία, 125΄

Σκηνοθεσία: Frank Capra
Σενάριο: Frances Goodrich & Frank Capra
Πρωταγωνιστούν: James Stewart, Donna Reed, Lionel Barrymore

Ένας άγγελος εξ ουρανού καλείται να σώσει έναν αλτρουιστή αλλά απελπισμένο επιχειρηματία από την αυτοκτονία, δείχνοντάς του πόσο σημαντική ήταν και είναι η ύπαρξή του για τους συνανθρώπους του.

Το γεγονός πως αυτή η ταινία συνίσταται επίσημα από ψυχιάτρους ως συμπληρωματική θεραπεία για την κατάθλιψη, σε συνδυασμό με τον τίτλο και το χριστουγεννιάτικο κλίμα της, αρκεί για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται. Στο αριστούργημα του Capra, ωστόσο, μπορεί η ζωή να είναι υπέροχη, αλλά δεν παύει να είναι ζωή, με τις πίκρες, τις απογοητεύσεις και την απελπισία της, και χρειάζεται υπομονή, επιμονή, πίστη και πάνω απ΄ όλα αγάπη για να αναδειχθεί η ομορφιά της και να μη χάσουμε το δρόμο. Ίσως και λίγη… άνωθεν βοήθεια, για όσους τουλάχιστον πιστεύουν σ΄ αυτά, αλλά το πού βρίσκει κανείς τη δύναμη να απολαύσει τη ζωή του δεν έχει σημασία, αρκεί να τη βρει. Το «καλό παιδί» του κλασικού Χόλιγουντ, ο μεγάλος Τζέιμς Στιούαρτ δίνει τα ρέστα του σ΄ ένα ρόλο που του πάει… γάντι, τα χριστουγεννιάτικα κλισέ (πολύ χιόνι, έρωτες, θαύματα κλπ) εναλλάσσονται με πολύ πιο σκοτεινές και σοβαρές σκηνές που παραπέμπουν πιο πολύ σε φιλμ νουάρ παρά σε οικογενειακή κωμωδία, και ο ήρωας της ταινίας George Bailey έρχεται να μας δείξει πόσο εύκολο -και ταυτόχρονα δύσκολο- είναι να σκορπάς αγάπη και ευτυχία στους γύρω σου και, ίσως, να γίνεις κι εσύ ευτυχισμένος. Το καλύτερο μάθημα ζωής, στην καλύτερη χριστουγεννιάτικη ταινία όλων των εποχών.

35-stars

Ο θαυμαστός κόσμος του Χάρι Πότερ επέστρεψε επιτέλους στη μεγάλη οθόνη, αν και λίγο διαφορετικός. Από τη Βρετανία των 90΄s στις ΗΠΑ της εποχής της τζαζ, απ΄ τον Harry Potter στο Newt Scamander, από το Υπουργείο Μαγείας στο Αμερικανικό Κογκρέσο των Μάγων, και πολλές τέτοιες αναλογίες. Η μαγεία, ωστόσο, κυριολεκτικά και μεταφορικά, παραμένει ίδια…

fantastic_beasts_and_where_to_find_them_posterΦανταστικά Ζώα και Πού Βρίσκονται (Fantastic Beasts and Where to Find Them)

Περιπέτεια φαντασίας, Ηνωμένο Βασίλειο, 2016, 132′
Σκηνοθεσία: David Yates
Σενάριο: J.K. Rowling
Πρωταγωνιστούν: Eddie Redmayne, Katherine Waterston, Dan Fogler, Colin Farrell
Μπάτζετ: 180 εκατομμύρια $
Έσοδα: 474 εκατομμύρια $

Ο φυσιοδίφης Βρετανός μάγος Newt Scamander ταξιδεύει στις ΗΠΑ του 1926 για να βρει καινούρια μαγικά πλάσματα. Ένα μπέρδεμα όμως, του προκαλεί μπελάδες με την αμερικανική κοινότητα των μάγων, η οποία ανησυχεί για το αυξανόμενο ενδεχόμενο αποκάλυψης της ύπαρξης των μάγων στον υπόλοιπο κόσμο.

H J.K. Rowling και ο κόσμος των μάγων επέστρεψε λοιπόν, με το «βαρύ χαρτί» που ονομάζεται Eddie Redmayne (Θεωρία των Πάντων, The Danish Girl) να αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Newt Scamander, ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι. Νευρώδης, συνεσταλμένος, ιδιόρρυθμος, λίγο αφελής αλλά γενναίος και αποφασιστικός όταν το απαιτούν οι περιστάσεις, ο Newt μοιάζει σε αρκετά με το θρυλικό Χάρι Πότερ.

Εκτός των άλλων, όμως, ο Newt είναι και κλασικός Βρετανός στους τρόπους, την ομιλία και τη γενικότερη συμπεριφορά του κι αυτό τον καθιστά λίγο «εξωγήινο» (An Englishman in New York, όπως μας τραγούδησε και ο Sting) στη θορυβώδη πραγματικότητα της εποχής της τζαζ στις ΗΠΑ. Δεδομένης και της ακατανόητης για τους υπόλοιπους αγάπης του προς εν δυνάμει επικίνδυνα μαγικά πλάσματα, δεν αργεί να έρθει σε σύγκρουση με τους οικοδεσπότες του. Τελικά βρίσκει μια ετερόκλητη παρέα φίλων, αποτελούμενη από δυο μάγισσες αδελφές, την εξίσου συνεσταλμένη Tina (Waterston) και την πιο απελευθερωμένη Queenie (Alison Sudol), αλλά κι έναν απλοϊκό πλην καλοπροαίρετο μη-μάγο (Muggle στη Βρετανία, No-Maj στις ΗΠΑ), τον Jacob (Fogler), που δε σταματά να απορεί μ΄ αυτά που βλέπει καθ΄ όλη τη διάρκεια του έργου.

eddie-redmayne-in-fantastic-beasts-and-where-to-find-them1

Ο θεατής δεν απορεί και τόσο, βέβαια, εκτός κι αν δεν είναι γνώστης του κόσμου του Χάρι Πότερ. Όχι πως δεν υπάρχουν ανατροπές και ευφάνταστες στιγμές που προκαλούν μια ευθυμία, αλλά δε βλέπουμε κάτι το τόσο καινούριο. Η μεγαλύτερη αλλαγή σε σχέση με τον κόσμο των μάγων που ξέρουμε είναι πως εδώ οι μάγοι ακολουθούν τον τρόπο ζωής των μη-μάγων συνανθρώπων τους, όσον αφορά στο ντύσιμο, τη συμπεριφορά, ακόμη και στον τρόπο διασκέδασης. Αλλαγή που αποδεικνύεται πετυχημένη, καθώς ενώνει τον φανταστικό κόσμο των μάγων με τη νοσταλγία ενός κόσμου πραγματικού μεν, του παρελθόντος δε.

Φυσικά δε λείπουν οι λίγες αλλά στοχευμένες αναφορές σε πρόσωπα και μέρη που γνωρίζουμε από το Χάρι Πότερ, κάποια εκ των οποίων θα μας απασχολήσουν περισσότερο στις επόμενες 4 ταινίες του franchise. Η εμφάνιση του Τζόνι Ντεπ στο φινάλε σ΄ ένα ρόλο-έκπληξη επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.

Το ζευγάρι ενός απλοϊκού μη-μάγου και μιας γοητευτικής, socialite μάγισσας είναι ό,τι πιο πετυχημένα αταίριαστο έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

Το ζευγάρι ενός απλοϊκού μη-μάγου και μιας γοητευτικής, socialite μάγισσας είναι ό,τι πιο πετυχημένα αταίριαστο έχουμε δει τα τελευταία χρόνια.

Το νεαρό καστ που επέλεξαν οι συντελεστές του έργου αποδίδει πολύ καλά, με τον Redmayne να μπαίνει από νωρίς στο πετσί του ρόλου του, ενώ το παράλογο αλλά ταιριαστό ζευγάρι του Fogler με τη Sudol αποτελεί την ευχάριστη έκπληξη. Σε μια παράλληλη ιστορία στην ταινία, βλέπουμε την εμπειρία του Κόλιν Φάρελ σ΄ ένα «σκοτεινό» ρόλο, αλλά και τον 24χρονο Ezra Miller (Τα Πλεονεκτήματα του να είσαι στο Περιθώριο, Batman v. Superman) να ενσαρκώνει έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο με τη μυστικότητα που αυτός απαιτεί.

Γενικά το δίωρο διάρκειας της ταινίας κυλά αρκούντως ευχάριστα, χωρίς πολλά νεκρά διαστήματα και με εύστοχες εναλλαγές καλογυρισμένων σκηνών (με τη βοήθεια των υπερσύγχρονων ειδικών εφέ) και γλυκόπικρου χιούμορ, το οποίο θα εκτιμήσουν περισσότερο οι λάτρεις της αρχικής σειράς. Είναι εξ ορισμού αδύνατο η σειρά αυτή να φτάσει στα επίπεδα του Χάρι Πότερ, αλλά έχω την αίσθηση πως αν η πένα της Rowling συνεχίζει να κινείται και να γράφει με τον τρόπο που ξέρουμε, έχουμε όλα τα εφόδια για μια πολύ αξιόλογη σειρά. Για όσους αρέσκονται στις συγκρίσεις, πιο αξιόλογη από την προσπάθεια της τριλογίας Χόμπιτ να εκμεταλλευτεί την επιτυχία του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών

35-stars

Τα τελευταία χρόνια οι καλύτερες ταινίες στο χώρο της κωμωδίας έρχονται κατά πλειοψηφία από τη Γηραιά Ήπειρο και όχι από το Χόλιγουντ. Συνήθως οι Γάλλοι πρωτοστατούν στο είδος, φέτος όμως ήρθε ο Ιταλός Checco Zalone να μας παρουσιάσει μια πανέξυπνη σάτιρα της σύγχρονης κοινωνίας που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ελληνική.

cine_quo_vado_singoloΠού πάω, Θεέ μου; (Quo Vado, 2016)

Κωμωδία (σάτιρα), Ιταλία, 88 λεπτά

Σκηνοθεσία: Gennaro Nunziante
Σενάριο: Gennaro Nunziante & Checco Zalone
Πρωταγωνιστούν: Checco Zalone, Eleonora Giovanardi, Sonia Bergamasco, Ninni Bruschetta
Μπάτζετ: 11 εκατομμύρια $
Έσοδα: 73 εκατομμύρια $ (μέχρι 25/10/2016)

Ένας μόνιμος δημόσιος υπάλληλος από τη Νότια Ιταλία βρίσκεται αντιμέτωπος με την πολιτική συρρίκνωσης του δημοσίου που εφαρμόζει η νέα ιταλική κυβέρνηση. Ωστόσο, δεν είναι διατεθειμένος ν΄ αφήσει την υπερπολύτιμη θέση του τόσο εύκολα, παρά τις εκβιαστικές πρακτικές που υιοθετούνται εναντίον του, μέχρι τουλάχιστον να γνωρίσει τον έρωτα μαζί μ΄ έναν κόσμο πολύ διαφορετικό απ΄ αυτόν που ήξερε.

Ο Checco Zalone, λοιπόν, είναι ο απόλυτος Ιταλός (ή μήπως Έλληνας;) δημόσιος υπάλληλος. Γιος δημοσίου υπαλλήλου, είχε εξασφαλισμένη τη μόνιμη θέση στη δημόσια υπηρεσία του χωριού του στο νότο της χώρας, χωρίς να προσπαθήσει ιδιαίτερα ούτε να κερδίσει τη θέση, αλλά ούτε και στη δουλειά του όταν την απέκτησε. Βολεψάκιας, παιδί της μαμάς και ανοιχτός σε… δωροδοκίες, παρ΄ όλα αυτά καλοπροαίρετος και ανοιχτόκαρδος, βρέθηκε ξαφνικά σε μπελάδες όταν πέρασε ένας νέος νόμος που του έδωσε δύο επιλογές: να παραιτηθεί ή να μετατεθεί σε δυσμενή θέση. Με τον «εθνοπατέρα» που βόλεψε αυτόν κι άλλους εκατοντάδες στο δημόσιο να του υπενθυμίζει συνεχώς πως η θέση του είναι ιερή επιλέγει το δεύτερο, εξοργίζοντας την υπεύθυνη της διαδικασίας Δρ. Σιρόνι (Bergamasco) που τον στέλνει μέχρι και στο… Βόρειο Πόλο για να του αλλάξει γνώμη. Εκεί, όμως, ο Checco θα γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπο μιας ερευνήτριας (Giovanardi), κατοίκου Νορβηγίας, κοσμογυρισμένης, με τρία παιδιά διαφορετικών πατεράδων και εθνοτήτων και τελείως διαφορετική λογική για τον κόσμο από τη δική του. Οι δύο διαφορετικές αντιλήψεις, που ουσιαστικά αντιστοιχούν στους βόρειους και τους νότιους της Ευρώπης, αντίστοιχα, δε θ΄ αργήσουν να έρθουν σε σύγκρουση στο μυαλό του Checco, που πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσει ποιος είναι και πώς θέλει να ζήσει. Έστω κι αν αυτή η στιγμή είναι όταν τον έχει συλλάβει μια… πολιτισμένη φυλή αφρικανών και ζητά να μάθει (μέσω flashback) την ιστορία της ζωής του.

Ο... πολυάσχολος δημόσιος υπάλληλος εν ώρα υπηρεσίας.

Ο… πολυάσχολος δημόσιος υπάλληλος εν ώρα υπηρεσίας.

Δύο είναι οι βασικοί άξονες του ευφάνταστου αυτού σεναρίου, προσαρμοσμένου τέλεια στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο ένας είναι η αντίθεση Βορρά-Νότου σε όλα τα επίπεδα. Στην οικονομική ανάπτυξη, στην κοινωνική πρόοδο, στις αντιλήψεις για το γάμο, τα παιδιά και την κοινωνία γενικότερα, στις καθημερινές συνήθειες, στη διασκέδαση, ακόμα και στο κλίμα… Πανέξυπνα η ταινία κατορθώνει να ισορροπήσει μεταξύ των δύο αυτών διαφορετικών κόσμων, προβάλλοντας αποκαλυπτικά -και πάνω απ΄ όλα, με χιούμορ- τα θετικά και τα αρνητικά των μεν και των δε. Παρ΄ ότι, εξάλλου, ο Checco ανήκει σε μια κάστα ανθρώπων που συχνά κατηγορούμε εδώ στο νότο, το έργο τον παρουσιάζει με τέτοιο τρόπο που δε σ΄ αφήνει άλλη επιλογή παρά να ταυτιστείς και να εξερευνήσεις μαζί του τον κόσμο από τα μάτια όλων των λαών που απεικονίζονται.

prwinoΟ δεύτερος άξονας, κωμωδία έχουμε άλλωστε, είναι το ακραίο χιούμορ και η υπερβολή που δίνει αυτό τον ανάλαφρο και αστείο τόνο στην ταινία. Οι αντιθέσεις που περιέγραψα πριν εκτίθενται μ΄ έναν εμφανώς πιο ακραίο τρόπο απ΄ ότι είναι στην πραγματικότητα, έχοντας προφανώς στόχο να δώσουν κωμικό τόνο τόσο στα θετικά όσο και στα αρνητικά στοιχεία της κοινωνίας. Οι χαρακτήρες, οι συνήθειές τους, οι απολαυστικοί μεταξύ τους διάλογοι (πολλά λογοπαίγνια στα ιταλικά), ο τρόπος λήψης αποφάσεων που διαθέτουν έχουν έντονο το στοιχείο της υπερβολής, δημιουργώντας κάτι που παραπέμπει στο κλασικό λεκτικό slapstick παλαιότερων αλλά και σύγχρονων ταινιών (ιδιαίτερες ομοιότητες εντοπίζονται με την έξοχη πρόσφατη γαλλική κωμωδία Τι Σου Κάναμε, Θεέ μου; (2014)). Όλα για τη σάτιρα, λοιπόν, αλλά χωρίς να χάνεται η εύστοχη κοινωνική κριτική και το αληθοφανές της πλοκής.

Ως Έλληνες καθαρά τώρα, η ταινία αυτή αποδεικνύει πραγματικά πως με τους Ιταλούς, ιδιαίτερα τους νότιους, είμαστε «Una faccia una razza» (κι ας είναι 28 Οκτωβρίου σήμερα!), και η ταινία θα μπορούσε κάλλιστα να διαδραματίζεται στη χώρα μας αντί για τη γειτονική. Αυτό μας ταυτίζει ακόμη περισσότερο με το κωμικό στιλ του Zalone, γεμάτο μπρίο, φαντασία και ενέργεια. Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για μια πολύ καλή και απίστευτα επίκαιρη κωμωδία, που μας κάνει να «γελάμε με τα χάλια μας» (όχι μόνο της Ελλάδας και του νότου, αλλά του πλανήτη γενικότερα). Κι επειδή τώρα τελευταία βρισκόμαστε ομαδικώς στα χάλια μας, καλό είναι κάποιος να μας κάνει τουλάχιστον να γελάμε μ΄ αυτά.

3-stars

Τα πιο βαριά χαρτιά της έριξε στο τραπέζι η DC στη μάχη των superhero movies. Συγκεκριμένα, ένωσε τους… καλύτερους κακούς των περιπετειών της για να φτιάξει μια ομάδα διάσωσης του κόσμου κάπως διαφορετική από της άλλης, σε μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς.

suicide_squad_film_posterSuicide Squad (2016) – Superhero movie, 1h 56min

Σενάριο-Σκηνοθεσία: David Ayer
Μουσική: Steven Price
Πρωταγωνιστούν: Will Smith, Margot Robbie, Jared Leto, Cara Delevigne
Μπάτζετ: 175 εκατομμύρια $
Έσοδα στο box-office (8/9/2016): 679 εκατομμύρια $

Μετά από πολλές και συντονισμένες (ή και όχι) προσπάθειες της αδίστακτης αλλά αποτελεσματικής Amanda Waller (Viola Davis) και του Μπάτμαν (Μπεν Άφλεκ), οι μεγαλύτεροι δημόσιοι κίνδυνοι της Γκόθαμ Σίτι, με εξαίρεση τον Τζόκερ (Leto), βρίσκονται πίσω από τα σίδερα στη Λουιζιάνα. Όταν όμως θα εμφανιστεί μια νέα, εκτός ανθρώπινων ορίων απειλή, η Waller θα πάρει την τολμηρή απόφαση να τους απελευθερώσει και να τους στείλει να σώσουν τον κόσμο, τον ίδιο κόσμο που ταλαιπωρούσαν επί χρόνια μέχρι τη σύλληψή τους.

Εξέχουσες προσωπικότητες στην Ομάδα Αυτοκτονίας ο πιο λογικός της παρέας, Deadshot (Smith) και η… πιο παράλογη, Harley Quinn (Robbie). Ο αγαπημένος της τελευταίας, όμως (ο Τζόκερ, ντε) δεν είναι απ΄ αυτούς που κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια, ενώ οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί η Waller για να κρατήσει την αμφιλεγόμενη ομάδα διάσωσης σε ισορροπία δυσανασχετεί τα μέλη της που ακολουθούν απρόθυμα τις διαταγές της.

Σε πάρα πολλές superhero movies κατά το πρόσφατο παρελθόν έχουμε δει τους κακούς να κλέβουν την παράσταση. Λογική, επομένως, η απόφαση της DC να χτίσει μια ταινία πάνω τους, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο χωρίς να υπάρχει ο… καλός που τους χαλάει την πιάτσα. Πράγματι, χαρακτήρες όπως ο Deadshot, η Harley Quinn και ο El Diablo αναδεικνύονται σε άψογους πρωταγωνιστές, με τις ερμηνείες των εξαιρετικών Will Smith και Margot Robbie να ξεχωρίζουν.

maxresdefaultΤαυτόχρονα, ο Leto (φωτό δεξιά) είναι ένας διαφορετικός Τζόκερ -συγκριτικά με τους θρυλικούς Τζακ Νίκολσον και Χιθ Λέτζερ- αλλά μας αρέσει κι αυτός με την τρέλα του, το μόνο που δε μας αρέσει είναι η μικρή διάρκεια της εμφάνισής του. Πολύ καλή, επίσης, και η Cara Delevigne σ΄ έναν ιδιαίτερο ρόλο, αλλά και η Viola Davis, που κατορθώνει αριστοτεχνικά να μετατρέψει το χαρακτήρα της στον πλέον αντιπαθή του έργου, κι ας είναι τυπικά με τους «καλούς».

Το σενάριο κινείται ακριβώς σ΄ αυτά τα πλαίσια. Δεν υπάρχει πια διάκριση καλού και κακού, τα χειρότερα καθάρματα μπορούν και πρέπει να γίνουν ήρωες, οι καλοί κι αγαθοί μπορούν να μετατραπούν σε τέρατα. Έξυπνες ατάκες και εντυπωσιακές, καλογυρισμένες σκηνές υπάρχουν, ενώ οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες αναδεικνύονται σε ικανοποιητικό επίπεδο. Λείπει, ωστόσο, το κάτι παραπάνω, αυτό που ίσως θα μπορούσε να δώσει ένας πιο διευρυμένος ρόλος του Τζόκερ ή μια πετυχημένη προσπάθεια του David Ayer (Fury) να ξεφύγει λίγο από την πεπατημένη. Εξαιρετική, πάντως, είναι η μουσική επένδυση που επιμελήθηκε ο Steven Price.

Τι έχουμε, τελικά, να κρατήσουμε από μια ταινία που όλοι περιμέναμε; Στα θετικά, η DC δείχνει να πατά στα πόδια της και να μετατρέπει το μουδιασμένο Batman v Superman σ΄ ένα διευρυμένο franchise στο οποίο μπορούμε σύντομα να περιμένουμε νέα σύγκρουση Μπάτμαν και Τζόκερ, όπως προϊδεάζει κι αυτή η ταινία στο φινάλε της. Επίσης, τρεις έξοχοι ηθοποιοί (Leto, Robbie, Smith) φόρεσαν με επιτυχία τα κοστούμια τριών μεγάλων κακών/αντι-ηρώων της DC και μας άνοιξαν την όρεξη για περισσότερα. Στα αρνητικά, το ότι για άλλη μια φορά οι συντελεστές αρκέστηκαν σε μια καλή ταινία, με γνωστή πετυχημένη συνταγή, που αξίζει να τη δεις μια φορά, αλλά δεν έψαξαν το κάτι διαφορετικό, αυτό που έχουμε να δούμε σε superhero ταινία από τότε που Τζόκερ ήταν ο αείμνηστος Λέτζερ και άνθρωπος-νυχτερίδα ο Christian Bale…

Συνεχίζουμε το καλοκαιρινό αφιέρωμα μας στη μοναδική κινηματογραφική δεκαετία του 1990, με πέντε ακόμη πολύ μεγάλες ταινίες που κυκλοφόρησαν στα 5 τελευταία χρόνια του 20ού αιώνα!

220px-Seven_(movie)_posterSeven (1995)
Θρίλερ μυστηρίου, 126΄

Σενάριο: Andrew Kevin Walker
Σκηνοθεσία: David Fincher
Πρωταγωνιστούν: Morgan Freeman, Brad Pitt, Gwyneth Paltrow

Ένας βετεράνος αστυνομικός κι ένας νεαρός συνάδελφός του προσπαθούν να εντοπίσουν ένα serial killer που διαπράττει τα εγκλήματά του με έμπνευση τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

Ένα από τα καλύτερα σύγχρονα θρίλερ, σε τυπικό στιλ 90΄s, που εκμεταλλεύεται τα πολυάριθμα ατού της για ένα αριστουργηματικό αποτέλεσμα. Εξαιρετικό καστ, και με τρομερή χημεία μεταξύ τους (ιδιαίτερα οι πολύ διαφορετικοί Freeman & Pitt), ένας νεαρός (τότε) σκηνοθέτης που αργότερα αναδείχθηκε σε μεγάλο όνομα στο Χόλιγουντ (Fight Club, Benjamin Button, The Social Network) κι ένα πρωτότυπο και ανατρεπτικό σενάριο που αποτυπώνεται με τρόπο ανατριχιαστικό αλλά πάντα καλλιτεχνικό από τον Fincher. Απίθανος ο Kevin Spacey στο ρόλο του δολοφόνου, αγωνιώδες όσο λίγα το φινάλε, η ταινία έχει προβληθεί άπειρες φορές στην τηλεόραση, κατέχει θέση στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα θρίλερ παγκοσμίως και αποτελεί ξεκάθαρα must watch για κάθε σινεφίλ που σέβεται τον εαυτό του.

220px-Usual_suspects_ver1Συνήθεις Ύποπτοι (1995)
Γκανγκστερικό θρίλερ, 106΄
2 βραβεία Όσκαρ

Σενάριο: Christopher McQuarrie
Σκηνοθεσία: Bryan Singer
Πρωταγωνιστούν: Kevin Spacey, Stephen Baldwin, Gabriel Byrne

Ο μοναδικός επιζών μιας πολύνεκρης ένοπλης διαμάχης σε λιμάνι της Καλιφόρνια δίνει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα που οδήγησε σ΄ αυτή, με αρχή μια φαινομενικά τυχαία συνάντηση 5 ανθρώπων σε μια διαδικασία αναγνώρισης υπόπτων.

Υπάρχουν ταινίες που είναι προορισμένες να γίνουν αριστουργήματα, και με το που τις βλέπεις το καταλαβαίνεις με τη μία. Υπάρχουν όμως και οι άλλες, αυτές που δε φαίνονται με την πρώτη, αλλά τελικά κρύβουν κάτι το μεγαλειώδες. Τέτοια είναι και οι Συνήθεις Ύποπτοι, μια περιπέτεια μυστηρίου χωρίς πολύ μεγάλα ονόματα (εκτός του Spacey), μ΄ ένα σκηνοθέτη που τώρα βγάζει το.. ψωμί του γυρίζοντας τις ταινίες X-Men και μ΄ ένα τόσο δαιδαλώδες και αντιφατικό σενάριο που μπερδεύει και τον πιο προσεκτικό. Και αυτό ακριβώς θέλει. Στο απίστευτο φινάλε όλα αποκαλύπτονται, όλα βγάζουν νόημα (ή μήπως όχι;) και τότε μένεις μ΄ ανοιχτό το στόμα αντιλαμβανόμενος ότι αυτό που είδες είναι μοναδικό. Ίσως το πιο ανατρεπτικό και μαγικό φινάλε στην ιστορία του σινεμά, μπορείτε να πυροβολήσετε ελεύθερα όποιον σας το κάνει spoil πριν δείτε την ταινία. Αν δεν το έχετε κάνει ήδη (να δείτε το έργο, όχι να πυροβολήσετε).

220px-Good_Will_Hunting_theatrical_posterΟ Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997)
Δράμα, 125΄
2 βραβεία Όσκαρ

Σενάριο: Matt Damon & Ben Affleck
Σκηνοθεσία: Gus Van Sant
Πρωταγωνιστούν: Matt Damon, Robin Williams, Ben Affleck

O νεαρός Will Hunting (Damon) είναι μια σπάνια αλλά ακατέργαστη μαθηματική ιδιοφυία, αλλά χρειάζεται καθοδήγηση για να βρει τον εαυτό του και να αξιοποιήσει το ταλέντο του.

Είναι πολύ δύσκολο να αποφασίσεις ποια είναι η μεγαλύτερη ερμηνεία του αείμνηστου Ρόμπιν Γουίλιαμς, αλλά αυτή η ταινία θέτει σοβαρή υποψηφιότητα. Και το καλύτερο είναι ότι αυτό παίζει να είναι το μικρότερο από τα ατού της. Δυο νεαροί -τότε- φίλοι και συνεργάτες, οι πασίγνωστοι πια Matt Damon και Ben Affleck έγραψαν το σενάριο και πρωταγωνίστησαν σ΄ αυτό το έξοχο δράμα που τα έχει όλα. Χιούμορ, σασπένς, συγκίνηση, εκπλήξεις και πάνω απ΄ όλα ανθρωπιά, με βιώματα και χαρακτήρες βγαλμένα απ΄ τη ζωή. Σε μια χρονιά που τα Όσκαρ σάρωσε ο Τιτανικός, η ερμηνεία του Γουίλιαμς και το σενάριο των δύο φίλων κατόρθωσαν να δώσουν στην ταινία δύο πανάξια χρυσά αγαλματίδια. Όπως σχεδόν όλα τα έργα στα οποία έπαιξε ο εκλιπών κωμικός, ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ εκτός από μεγάλη ταινία αποτελεί και κινηματογραφικό μάθημα ζωής, αλλά και πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

American_history_x_posterΜαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (1998)
Crime drama, 118΄

Σενάριο: David McKenna
Σκηνοθεσία: Tony Kaye
Πρωταγωνιστούν: Edward Norton, Edward Furlong, Stacey Keach

Ένας νεοναζί, ενεργό μέλος μιας σχετικής οργάνωσης στις σύγχρονες ΗΠΑ, καταδικάζεται για ρατσιστικό έγκλημα και στη φυλακή συνειδητοποεί το λάθος του. Όταν αποφυλακιστεί, ωστόσο, θα δει το μικρό αδερφό του να θέλει να ακολουθήσει τον ίδιο λάθος δρόμο που αυτός αποκήρυξε.

Μια που πιάσαμε το θέμα «ταινίες-μαθήματα ζωής», ας μιλήσουμε για την κορωνίδα των ταινιών αυτών. Σε μια εποχή που η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και οι νεοναζιστικές τάσεις δείχνουν υψηλότερες από ποτέ (μεταπολεμικά), το αριστούργημα του Tony Kaye (που ήταν βέβαια μόνο τυπικά σκηνοθέτης και αντιτάχθηκε στην προβολή της ταινίας) δείχνει πιο επίκαιρο αλλά και απαραίτητο από ποτέ. Μέσα από την εκπληκτική εναλλαγή ασπρόμαυρο και έγχρωμου, παρελθόντος και παρόντος, μισαλλοδοξίας και ανεκτικότητας, μας δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως οι νεοναζιστικές ιδέες καταστρέφουν χιλιάδες ζωές: καταστρέφουν πρώτα απ΄ όλα τους ίδιους τους νεοναζί, ακόμη κι αν μετανοήσουν όπως ο αντιήρωας της ταινίας αυτής, τις οικογένειες, τους φίλους αλλά και τους επίπλαστους εχθρούς τους, διαβρώνοντας τελικά ολόκληρη την κοινωνία. Ένα από τα «καλά παιδιά» του Χόλιγουντ, ο Edward Norton, μεταμορφώνεται σε παρανοϊκό ακροδεξιό τέρας στην καλύτερη ερμηνεία της πλούσιας καριέρας του. Μια ταινία-διαμάντι που όλοι πρέπει να δουν για πολλούς λόγους.

220px-Green_mileΤο Πράσινο Μίλι (1999)
Δράμα φαντασίας, 188΄

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Frank Darabont
Πρωταγωνιστούν: Tom Hanks, David Morse, Michael Clarke Duncan

Ένας ηλικιωμένος, πρώην φύλακας σε πτέρυγα θανατοποινιτών, θυμάται τις περιπέτειές του εκεί, επικεντρώνοντας την ιστορία του σ΄ ένα γιγαντόσωμο μαύρο κατάδικο με παράξενες ικανότητες.

Σχεδόν κάθε βιβλίο του μεγάλου συγγραφέα Stephen King είναι φλέβα χρυσού για τον ίδιο, κι ένας λόγος παραπάνω είναι οι μεγάλες αμοιβές που εισπράττει για τις κινηματογραφικές μεταφορές των best-seller του. Αν και γενικά συγγραφέας «τρομακτικών ιστοριών» (Carrie, Shining, Misery κ.α.), ο Κινγκ έγραψε και δυο εκπληκτικά μυθιστορήματα με θέμα τις φυλακές, το Shawshank Redemption (γράψαμε γι΄ αυτό το φιλμ στο πρώτο μέρος του αφιερώματος) και τοΠράσινο Μίλι, που αμφότερα μετέφερε στην οθόνη ο Frank Darabont. Το Πράσινο Μίλι αποτελεί ακόμη μια πολύ ανθρώπινη ιστορία των 90΄s, μ΄ έναν εκπληκτικό Τομ Χανκς σ΄ έναν τυπικό γι΄ αυτόν ρόλο, ένα σενάριο-κόλαφος κατά της θανατικής ποινής και γενικά της στενοκεφαλιάς των ανθρώπων και των κανονισμών τους, η ταινία του Darabont δείχνει πάνω απ΄ όλα να πιστεύει στα θαύματα. Κι αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με το ρεαλισμό που κατά τ΄ άλλα προβάλλει, δεν ενοχλεί τόσο από τη στιγμή που την κάνει ακόμη πιο όμορφη…

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων