Skip to content

Cinema Therapy

Αν έχει σχέση με το σινεμά και τις ταινίες, εδώ θα το βρείτε!

Archive

Category: Βραβεία

o-OSCARS-2013-facebookΉρθε ξανά αυτή η μέρα του χρόνου, που κάποιοι πλούσιοι και διάσημοι τύποι μαζεύονται στο Λος Άντζελες για να φορέσουν τα καλά τους και να βραβεύσουν ο ένας τον άλλο. Μιλάμε φυσικά για την απονομή των Όσκαρ, που θα γίνει για 89η φορά απόψε τα ξημερώματα στο Dolby Theater, με παρουσιαστή τον κωμικό Jimmy Kimmel.

Πρωταγωνιστής φυσικά της οσκαρικής περιόδου υπήρξε το musical-φαινόμενο La La Land του Damien Chazelle, που κέρδισε ό,τι βραβείο βρέθηκε στο δρόμο του (Χρυσές Σφαίρες, BAFTA, DGA κλπ) και πέρασε ήδη στην ιστορία των Όσκαρ με τις 14 υποψηφιότητες που συγκέντρωσε, αριθμός που έχουν επαναλάβει μόνο οι ταινίες Όλα για την Εύα το 1950 και ο θρυλικός Τιτανικός 47 χρόνια αργότερα. Η πρώτη κέρδισε 6, η δεύτερη 11 (επίσης ρεκόρ). Στις επόμενες γραμμές θα δούμε πόσα προβλέπεται να κερδίσει το La La Land, ποιοι είναι οι βασικότεροι ανταγωνιστές του καθώς και τις ελληνικές συμμετοχές.

O Norman Taurog είναι -μέχρι σήμερα- ο νεότερος σκηνοθέτης που κέρδισε το αντίστοιχο Όσκαρ.

O Norman Taurog είναι -μέχρι σήμερα- ο νεότερος σκηνοθέτης που κέρδισε το αντίστοιχο Όσκαρ.

Μια απλή ματιά στα trends του Χόλιγουντ και στις στοιχηματικές προβλέψεις δείχνει πως η ταινία του Chazelle πολύ δύσκολα θα χάσει τα δύο βασικά βραβεία Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Στη δεύτερη κατηγορία, μάλιστα, ο Chazelle όχι μόνο έχει τη νίκη στο… τσεπάκι, αλλά αν το πετύχει θα γίνει και ο νεότερος σκηνοθέτης νικητής όλων των εποχών: στα 32 του, είναι λίγους μήνες νεότερος από το Norman Taurog όταν κέρδισε για την ταινία Skippy, το 1931. Στη βασική κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας η έκπληξη δείχνει πιο πιθανή χάρη στο Moonlight του Barry Jenkins, μια ταινία που εκμεταλλεύεται άριστα τα αντιρατσιστικά αισθήματα που έχουν δημιουργηθεί στην Ακαδημία μετά τα όσα συνέβησαν πέρσι καθώς και ανεξάρτητα γεγονότα που μεσολάβησαν όπως η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ.

Πολύ δύσκολα, ωστόσο, το La La Land θα κατορθώσει να κερδίσει τα δύο ερμηνευτικά βραβεία. Από τη μία, η Emma Stone θεωρείται φαβορί στον Α΄ Γυναικείο Ρόλο, αλλά καλό θα ήταν να μην αγνοήσουμε την προ εξαετίας νικήτρια Natalie Portman (για το μετριότατο κατά τ΄ άλλα Jackie), ούτε και την Isabelle Huppert, που έχει ήδη κερδίσει αρκετά βραβεία για την αριστουργηματική της ερμηνεία στο γαλλοβελγικής παραγωγής θρίλερ Elle. Από την άλλη, στον Α΄ Ανδρικό Ρόλο, ο Ryan Gosling δύσκολα θα μπει σφήνα στο δίπολο Casey Affleck (Manchester by the Sea) – Denzel Washington (Fences). Δύο πανέμορφες, αρκετά διαφορετικές ερμηνείες προσφέρουν οι δύο ηθοποιοί, και η πρόβλεψη για το ποιος θα πάρει… σπίτι του το χρυσό αγαλματίδιο είναι μάλλον η πιο δύσκολη της βραδιάς.

Μεγάλη μάχη θα γίνει και στην κατηγορία του Πρωτότυπου Σεναρίου, με το La La Land (στο οποίο το σενάριο είναι μάλλον το αδύνατο σημείο) να δίνει μεγάλη μάχη με το έξοχα μελοδραματικό σενάριο του Kenneth Lonergan για το Manchester by the Sea. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, στην κατηγορία αυτή, την υποψηφιότητα του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου για τον Αστακό και, παρότι η νίκη δείχνει αδύνατη, ήδη οι δύο συμπατριώτες μας έχουν πετύχει πάρα πολλά και έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μας. Στο Διασκευασμένο Σενάριο, τέλος, το Moonlight χάνει μόνο με… θεϊκή παρέμβαση.

Το La La Land αποτελεί την ταινία-ορόσημο των φετινών Όσκαρ

Το La La Land αποτελεί την ταινία-ορόσημο των φετινών Όσκαρ

Για τα δύο μουσικά βραβεία (Καλύτερο Πρωτοεμφανιζόμενο Τραγούδι και Καλύτερο Soundtrack) το La La Land είναι προφανώς άχαστο. Στην πρώτη κατηγορία μάλιστα έχει δύο υποψήφια τραγούδια («City of Stars» και «Audition»), με το πρώτο να προβάλει ως το φαβορί. Το μόνο ερώτημα που απομένει από εκεί και πέρα είναι σε ποιο αριθμό βραβείων θα σταματήσει η εν λόγω ταινία, αλλά αυτό εξαρτάται πολύ από τις τεχνικές κατηγορίες στις οποίες συχνά συμβαίνουν εκπλήξεις.

Εξάλλου, υπόθεση αφροαμερικανών δείχνουν να είναι οι κατηγορίες Β΄ Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου (απόντος του La La Land σε αμφότερες κατηγορίες). Στην πρώτη, μόνη ένσταση για τον Mahershala Ali (Moonlight) είναι ο πολύ μικρός χρόνος συμμετοχής του στην ταινία, διαφορετικά η νίκη του μοιάζει και δεδομένη και πανάξια. Όσο για τη Viola Davis και την απίθανη, πληθωρική ερμηνεία της στο Fences (ακόμη μια υποψήφια ταινία με σχεδόν αποκλειστικά αφροαμερικανούς ηθοποιούς), μπορούμε να της δώσουμε το βραβείο… από τώρα.

Denzel Washington και Viola Davis διεκδικούν με αξιώσεις βραβεία για τις ερμηνείες τους.

Denzel Washington και Viola Davis διεκδικούν με αξιώσεις βραβεία για τις ερμηνείες τους.

Στην πάντα ενδιαφέρουσα κατηγορία της Ξενόγλωσσης Ταινίας, δύο πολύ διαφορετικές ταινίες προβάλλουν ως τα φαβορί: το Ιρανικής παραγωγής The Salesman και το γερμανικό Tony Erdmann. Last but not least, η δεύτερη ελληνική υποψηφιότητα της βραδιάς, αυτή της Δάφνης Ματζαράκη για το Μικρού Μήκους Ντοκιμαντέρ 4.1 Μίλια δεν έχει πολλές πιθανότητες διάκρισης, αλλά κι αυτό ελάχιστη σημασία έχει.

Από εκεί και πέρα οι προβλέψεις εκτείνονται σε πληθώρα επιλογών, όπως ποιος/α νικητής/τρια θα εκφωνήσει το μεγαλύτερης διάρκειας λόγο ή πόσοι από τους παρευρισκόμενους (παρουσιαστές, νικητές κλπ) θα αναφερθούν στο νέο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, για τον οποίο το Χόλιγουντ ως γνωστόν τρέφει άνευ προηγουμένου συμπάθεια και αγάπη. Όλα αυτά και άλλα πολλά θα μάθουμε σήμερα τα ξημερώματα (όσοι έχουν διάθεση για ξενύχτι) ή αύριο το πρωί (όσοι δεν έχουν). Το σίγουρο είναι πως η μαγεία των Όσκαρ είναι ξανά εδώ, και έτοιμη να μας συναρπάσει!

Οι 9 μονομάχοι στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας

Οι 9 μονομάχοι στην κατηγορία της Καλύτερης Ταινίας

The 85th Academy Awards® will air live on Oscar® Sunday, February 24, 2013.Σήμερα το μεσημέρι η Ακαδημία των Όσκαρ ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες για την 89η απονομή των διάσημων βραβείων, που θα γίνει στις 26 Φεβρουαρίου στο Λος Άντζελες. Δε χρειάζεται όμως καν να περιμένουμε μέχρι τότε για να το ανακοινώσουμε: το La, La, Land είναι η ταινία-φαινόμενο της χρονιάς.

14 υποψηφιότητες, κυρίες και κύριοι. Από τις πιο «βαριές» κατηγορίες (ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, πρώτοι ρόλοι), στις οποίες και αναμένεται να κυριαρχήσει, μέχρι τα κοστούμια και τη διεύθυνση παραγωγής αλλά και τη μουσική, στην οποία απλά δεν έχει αντίπαλο, το πολυδιαφημισμένο ρομαντικό μιούζικαλ του Damien Chazelle υπάρχει παντού στη φετινή λίστα των Όσκαρ. 14 υποψηφιότητες, μόνο 2 ταινίες στην ιστορία του θεσμού είχαν τόσες (Όλα για την Εύα, το 1950, 6 νίκες και Τιτανικός, 1997, 11 νίκες) και καμία περισσότερα. Πριν λίγες μέρες, το La, La, Land έσπασε τα κοντέρ και στις Χρυσές Σφαίρες, καθώς έγινε η πρώτη ταινία στα χρονικά με 7 βραβεία στην κατοχή της. Όσο κι αν η χρονιά δεν είναι από τις καλύτερες στη συγκομιδή ταινιών, έχουμε να κάνουμε μ΄ ένα κινηματογραφικό φαινόμενο που θα θυμόμαστε, για τους αριθμούς αν μη τι άλλο, για πολλά χρόνια.

Η καλύτερη ταινία και πολλές άλλες κατηγορίες δείχνουν «καπαρωμένες» από την ταινία του Chazelle, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχουν άλλες ταινίες με αρκετές υποψηφιότητες και ελπίδες. Το αντιρατσιστικό Moonlight απέσπασε 8 υποψηφιότητες, αποτελώντας μια απάντηση της Ακαδημίας στις κατηγορίες περί παραμέλησης των μειονοτήτων, όσες και η Άφιξη του Ντενίς Βιλνέβ, μια από τις ελάχιστες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που μπορούν να υπερηφανεύονται τόσες υποψηφιότητες. Πολύ καλά τα πήγε και ο Αντιρρησίας Συνείδησης του Μελ Γκίμπσον, με 6 υποψηφιότητες, όσες και ακόμα δύο ταινίες, Lion και Manchester by the Sea. Οι κωμωδίες και οι ταινίες με σούπερ ήρωες για άλλη μια χρονιά λάμπουν διά της απουσίας τους, αν και φέτος μάλλον όχι άδικα…

lala-land

Για άλλη μια φορά, επίσης, εικοστή συνολικά (!), η Μέριλ Στριπ είναι υποψήφια για Όσκαρ ερμηνείας, συγκεκριμένα Α΄ Γυναικείου Ρόλου για το ανάλαφρο Florence Foster Jenkins. Άλλα μεγάλα ονόματα που θα διεκδικήσουν ένα βραβείο την 26η Φεβρουαρίου είναι ο Mel Gibson, o Denzel Washington, η Natalie Portman και η Nicole Kidman, όλοι τους ήδη κάτοχοι κάποιου χρυσού αγαλματιδίου.

The_LobsterΑπό ελληνικής πλευράς, εξαιρετικά τιμητική διάκριση η υποψηφιότητα του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου, στην κατηγορία Πρωτότυπου Σεναρίου, για τον κυρίως βρετανικής παραγωγής Αστακό. Το σενάριο των δύο συμπατριωτών μας ήταν σίγουρα… πρωτότυπο και μοναδικό, και τους ευχόμαστε καλή τύχη. Μάλιστα, δεν είναι καν η μοναδική υποψηφιότητα ελληνικού χρώματος, καθώς υπάρχει και το μικρού μήκους ντοκιμαντέρ 4,1 μίλια της Δάφνης Μαντζαράκη, υποψήφιο στην αντίστοιχη κατηγορία. Ακόμη ένας λόγος για να παρακολουθήσουμε, όσο αργά το βράδυ κι αν είναι, ακόμη μια λαμπερή και φαντασμαγορική τελετή, με παρουσιαστή φέτος τον πρωτάρη Jimmy Kimmel. Σημειώστε στο πρόγραμμά σας: 26 Φεβρουαρίου, 3 τα ξημερώματα η έναρξη, Dolby Theater, Los Angeles…

Oscar 2016Υποψηφιότητες

Best Picture

Arrival

Fences

Hacksaw Ridge

Hell or High Water

Hidden Figures

La La Land

Lion

Manchester By the Sea

Moonlight

Best Director

Arrival — Denis Villeneuve

Hacksaw Ridge — Mel Gibson

La La Land — Damien Chazelle

Manchester by the Sea — Kenneth Lonergan

Moonlight — Barry Jenkins

Best Supporting- Actor

Mahershala Ali (Moonlight)

Jeff Bridges (Hell or High Water)

Lucas Hedges (Manchester by the Sea)

Dev Patel (Lion)

Michael Shannon (Nocturnal Animals)

Best Supporting- Actress

Viola Davis (Fences)

Naomie Harris (Moonlight)

Nicole Kidman (Lion)

Octavia Spencer (Hidden Figures)

Michelle Williams (Manchester by the Sea)

Best Actor

Casey Affleck (Manchester by the Sea)

Andrew Garfield (Hacksaw Ridge)

Ryan Gosling (La La Land)

Viggo Mortensen (Captain Fantastic)

Denzel Washington (Fences)

Best Actress

Isabelle Huppert (Elle)

Ruth Negga (Loving)

Emma Stone (La La Land)

Natalie Portman (Jackie)

Meryl Streep (Florence Foster Jenkins)

Best Documentary Feature

Fire at Sea

I Am Not Your Negro

Life, Animated

O.J.: Made in America

13th

Best Foreign Language Film

Land of Mine, Denmark, Martin Zandvliet, director

A Man Called Ove, Sweden, Hannes Holm, director

The Salesman, Iran, Asghar Farhadi, director

Tanna, Australia, Bentley Dean, Martin Butler, directors

Toni Erdmann, Germany, Maren Ade, director

Best Cinematography

Arrival (Bradford Young)

La La Land (Linus Sandgren)

Lion (Grieg Fraser)

Moonlight (James Laxton)

Silence (Rodrigo Prieto)

Best Costume Design

Allied (Joanna Johnston)

Fantastic Beasts and Where to Find Them (Colleen Atwood)

Florence Foster Jenkins (Consolata Boyle)

Jackie (Madeline Fontaine)

La La Land (Mary Zophres)

Best Original Score

Jackie (Micachu)

La La Land (Justin Hurwitz)

Lion (Dustin O’Halloran, Hauschka)

Moonlight (Nicholas Britell)

Passengers (Thomas Newman)

Best Original Song

«Audition» (La La Land)

«»Can’t Stop the Feeling!» (Trolls)

«City of Stars» (La La Land)

«The Empty Chair» (Jim: The James Foley Story)

«How Far I’ll Go» (Moana)

Best Sound Editing

Arrival

Deepwater Horizon

Hacksaw Ridge

La La Land

Sully

Best Sound Mixing

Arrival

Hacksaw Ridge

La La Land

Rogue One: A Star Wars Story

13 Hours

Best Documentary Short

4.1 Miles (University of California, Berkeley)

Extremis (f/8 Filmworks in association with Motto Pictures)

Joe’s Violin (Lucky Two Productions)

Watani: My Homeland (ITN Productions)

The White Helmets (Grain Media and Violet Films)

Best Production Design

Arrival (Patrice Vermette)

Fantastic Beasts and Where to Find Them (Stuart Craig)

Hail Caesar

La La Land (Sandy Reynolds-Wasco, David Wasco)

Passengers (Guy Hendrix Dyas)

Best Original Screenplay

Hell or High Water (Taylor Sheridan)

La La Land (Damien Chazelle)

The Lobster (Yorgos Lanthimos, Efthymis Filippou)

Manchester by the Sea (Kenneth Lonergan)

20th Century Women (Mike Mills)

Best Adapted Screenplay

Arrival (Eric Heisserer)

Fences (August Wilson)

Hidden Figures (Allison Schroeder, Theodore Melfi)

Lion (Luke Davies)

Moonlight (Barry Jenkins, Tarell Alvin McRaney)

Best Animated Feature

Kubo and the Two Strings (Focus Features)

Moana (Disney)

My Life As a Zucchini (GKIDS)

The Red Turtle (Sony Classics)

Zootopia (Disney)

Best Animated Short

Blind Vaysha (National Film Board of Canada)

Borrowed Time (Quorum Films)

Pear Cider and Cigarettes (Massive Swerve Studios and Passion Pictures Animation)

Pearl (Google Spotlight Stories/Evil Eye Pictures)

Piper (Pixar)

Best Film Editing

Arrival (Joe Walker)

Hacksaw Ridge (John Gilbert)

Hell or High Water (Jake Roberts)

La La Land (Tom Cross)

Moonlight (Joi McMillon, Nat Sanders)

Best Makeup & Hairstyling

A Man Called Ove (Eva von Bahr and Love Larson)

Star Trek Beyond (Joel Harlow and Richard Alonzo)

Suicide Squad (Alessandro Bertolazzi, Giorgio Gregorini and Christopher Nelson)

Best Live Action Short

Ennemis Interieurs (Slim Azzazi)

La Femme et le TGV (Timo von Gunten and Giacun Caduff)

Silent Nights (Aske Bang and Kim Magnusson)

Sing (Kristof Deak and Anna Udvardy)

Timecode (Juanjo Gimenez)

Visual Effects

Deepwater Horizon

Doctor Strange

The Jungle Book

Kubo and the Two Strings (Focus Features)

Rogue One: A Star Wars Story

rs_634x1024-150109135528-634-golden-globes-trophy.jw.1915Πριν πω οτιδήποτε άλλο, να ευχηθώ μέσα απ΄ την καρδιά μου καλή χρονιά σε όλους, με υγεία, ευτυχία και επιτυχίες. Στο πρώτο μας άρθρο για το 2016, λοιπόν, θα ασχοληθούμε με τη χθεσινοβραδινή απονομή των Χρυσών Σφαιρών, των κατά κοινή παραδοχή σημαντικότερων κινηματογραφικών βραβείων μετά τα Όσκαρ. Θα δούμε και θα αναλύσουμε τους νικητές και τους χαμένους αλλά και ό,τι αξιόλογο συνέβη χτες βράδυ στο Beverly Hilton Hotel του Λος Άντζελες.

Ο περσινός μεγάλος νικητής των Όσκαρ, Alejandro González Iñárritu, που πήρε σπίτι του τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου στην περσινή απονομή, συνεργάστηκε μ΄ έναν μεγάλο… loser, τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, στην επική περιπέτεια The Revenant (21/1 η πρεμιέρα του έργου στη χώρα μας, σας το συστήνω ανεπιφύλακτα) με σκοπό να σαρώσουν τα χρυσά αγαλματίδια. Στις Χρυσές Σφαίρες πάντως τα κατάφεραν, με τον Μεξικανό σκηνοθέτη να κερδίζει το βραβείο Σκηνοθεσίας, τον Leo αυτό του Α΄ Ανδρικού Ρόλου για δραματική ταινία (τρίτη Χρυσή Σφαίρα στην καριέρα του μετά από αυτές για τον Ιπτάμενο Κροίσο το 2004 και το Λύκο της Wall Street 9 χρόνια αργότερα) και την ταινία τους το σημαντικότερο βραβείο της βραδιάς, αυτό της Καλύτερης Δραματικής Ταινίας. Όπως ήταν φυσικό, το hashtag #GiveLeoAnOscar έχει ήδη αρχίσει να κυριαρχεί στα social media και θα τραβήξει μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου.

αρχείο λήψηςΣτους νικητές της χθεσινής βραδιάς ανήκει και το βιογραφικό φιλμ Steve Jobs, με θέμα τη ζωή του αείμνηστου ιδρυτή και προέδρου της Apple, το οποίο κέρδισε τα βραβεία Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την Kate Winslet και Σεναρίου για τον Aaron Sorkin. Δύο βραβεία κέρδισε και η φαντασμαγορική Διάσωση του Ρίντλεϊ Σκοτ, εκμεταλλευόμενη το διαχωρισμό των βασικών κατηγοριών σε δράματα και κωμωδίες. Συγκεκριμένα, η ταινία αναδείχθηκε Καλύτερη Κωμωδία ή Μιούζικαλ της χρονιάς και ο πρωταγωνιστής της Ματ Ντέιμον πήρε το βραβείο Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τέτοιες ταινίες, για την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα μετά από 18 χρόνια και τον Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ (κάτι που ανέφερε και στο νικητήριο λόγο του).

Στην αντίστοιχη κατηγορία για τις γυναίκες νικήτρια αναδείχθηκε εύκολα η Τζένιφερ Λόρενς για το Joy, κερδίζοντας για τρίτη φορά τα τελευταία χρόνια τη Χρυσή Σφαίρα, όλες για ταινίες που σκηνοθέτησε ο David O. Russell. Στην ίδια κατηγορία για δραματικές ταινίες, η 26χρονη Brie Larson έκανε τη μίνι-έκπληξη κερδίζοντας για την ερμηνεία της στην ανεξάρτητη καναδο-ιρλανδέζικη παραγωγή The Room, και τώρα πάει και για το Όσκαρ.

images (1)Στους χαμένους της βραδιάς οι ταινίες-φαβορί The Big Short, Spotlight και Carol που έφυγαν με άδεια χέρια, αλλά δεν πρέπει να απογοητεύονται εν όψει Όσκαρ καθώς έχουμε δει πολλές φορές τα δύο βραβεία να μη συμβαδίζουν. Στα της βραδιάς, ο παρουσιαστής Ricky Gervais τα πήγε αρκετά καλά, έμπειρος γαρ καθώς παρουσίαζε για 4η φορά τις Χρυσές Σφαίρες. Υπήρχε έντονο αντιρατσιστικό κλίμα και δε μπορούσε να μην αναφερθεί και ο ρατσιστής υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, με τα μελανότερα χρώματα φυσικά. Από τους λόγους των νικητών, ξεχώρισε η αφιέρωση του Ντι Κάπριο στους ιθαγενείς των ΗΠΑ (κοινώς Ινδιάνους), για τους οποίους ζήτησε περισσότερα δικαιώματα και αναγνώριση. Εξαιρετική, και ταιριαστή στο αντιρατσιστικό κλίμα της απονομής, και η παρουσίαση από τον σπουδαίο Τομ Χανκς του τιμητικού βραβείου Cecil B. DeMille για τον σπουδαίο έγχρωμο ηθοποιό και δις κάτοχο Όσκαρ Denzel Washington. Στην παρουσίασή του ο Χανκς έκανε μια πανέμορφη ιστορική αναδρομή σε παλαιότερους νικητές του βραβείου, ονόματα-θρύλους που περιμένουν τους συνεχιστές τους.

imagesΓια όσους αρέσκονται σε στατιστικά, ο σπουδαίος Ιταλός συνθέτης Ennio Morricone έγινε ο γηραιότερος άνθρωπος που κέρδισε Χρυσή Σφαίρα, κερδίζοντας στα 87 του για τη μουσική που έγραψε στους Μισητούς Οχτώ του Κουέντιν Ταραντίνο, και ελπίζει για το πρώτο του Όσκαρ. Μια άλλη παλιά καραβάνα, ο Σιλβέστερ Σταλόνε, κέρδισε το πρώτο σημαντικό βραβείο της καριέρας του (αν εξαιρέσουμε τα… Χρυσά Βατόμουρα) για την ερμηνεία του στο ν-οστό σίκουελ του Rocky με τίτλο Creed (Β΄ Ανδρικός Ρόλος). Αξιοσημείωτο επίσης το γεγονός πως όλοι οι υποψήφιοι στην κατηγορία Α΄ Ανδρικού δραματικής ταινίας κέρδισαν την υποψηφιότητα υποδυόμενοι υπαρκτά πρόσωπα.

Τέλος, στα τηλεοπτικά βραβεία (οι Χρυσές Σφαίρες απευθύνονται και στη μικρή και στη μεγάλη οθόνη), ξεχώρισε η βράβευση του εξαιρετικού Mr. Robot ως καλύτερης Δραματικής Σειράς αλλά και αυτή της Lady Gaga για την ερμηνεία της στο American Horror Story: Hotel. Η τελευταία ξεχώρισε επίσης για την εκκεντρική (αν και άκρως φυσιολογική για την ίδια) εμφάνισή της, τον συγκινητικά προσωπικό λόγο (τουλάχιστον προσπάθησε) που εκφώνησε στην απονομή αλλά και ένα μικρό απρόοπτο με τον Ντι Κάπριο όταν πήγε να παραλάβει το βραβείο. Μπορείτε να την απολαύσετε στο βίντεο που ακολουθεί.

ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ

Καλύτερη Δραματική Ταινία: The Revenant
Καλύτερη Ταινία, Κωμωδία ή Μιούζικαλ: The Martian
Α΄ Ανδρικός Ρόλος, Δράμα: Leonardo DiCaprio, The Revenant
Α΄ Ανδρικός Ρόλος, Κωμωδία ή Μιούζικαλ: Matt Damon, The Martian
Α΄ Γυναικείος Ρόλος, Δράμα: Brie Larson, Room
Α΄ Γυναικείος Ρόλος, Κωμωδία ή Μιούζικαλ: Jennifer Lawrence, Joy
Β΄ Ανδρικός Ρόλος: Sylvester Stallone, Creed
Β΄ Γυναικείος Ρόλος: Kate Winslet, Steve Jobs
Σκηνοθεσία: Alejandro González Iñárritu, The Revenant
Σενάριο: Aaron Sorkin, Steve Jobs
Τραγούδι: «Writing’s on the Wall» (Sam Smith & Jimmy Napes), Spectre
Μουσική: Ennio Morricone, The Hateful Eight
Ταινία Κινουμένων Σχεδίων: Inside Out
Ξενόγλωσση Ταινία: Son of Saul, Ουγγαρία

Για τους τηλεοπτικούς νικητές και όλους τους υποψήφιους ρίξτε μια ματιά εδώ.

Υπενθυμίζουμε πως η τελετή απονομής των Όσκαρ θα γίνει στις 28 Φεβρουαρίου στο Λος Άντζελες, ενώ η ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων την Πέμπτη που μας έρχεται, 14 Ιανουαρίου. Το Cinema Therapy θα είναι φυσικά στην «καρδιά» των γεγονότων για να σας μεταφέρει και φέτος τα πάντα σχετικά με τα μεγάλα βραβεία που έρχονται.

Το "Birdman" αναδείχτηκε μεγάλος νικητής στην 87η απονομή των Όσκαρ.

Το «Birdman» αναδείχτηκε μεγάλος νικητής στην 87η απονομή των Όσκαρ.

Οι Απόκριες τελείωσαν και εμείς στρωθήκαμε πάλι στη δουλειά. Μαζί με αυτές φυσικά πέρασε στην ιστορία και η 87η απονομή των βραβείων Όσκαρ με μια όχι και τόσο εντυπωσιακή τελετή που παρουσίασε ο Neil Patrick Harris. Αν και σε ταξίδι αναψυχής όπως ανέφερα και σε προηγούμενο άρθρο, ως γνήσιοι επαγγελματίες οι συντάκτες του blog παρακολούθησαν το μεγαλύτερο μέρος της τελετής και στο άρθρο αυτό καθώς και σε αυτό που θα ακολουθήσει θα έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε όσα έγιναν (και δεν έγιναν) την Κυριακή το βράδυ στο Dolby Theatre του Λος Άντζελες.

Στο συγκεκριμένο άρθρο θα ασχοληθούμε μόνο με το καθαρά κινηματογραφικό κομμάτι της τελετής, δηλαδή τους νικητές, τους ηττημένους, τις εκπλήξεις και τις απογοητεύσεις. Για τα… ευτράπελα της βραδιάς (που δεν υπήρξαν και πολλά), τον κεντρικό παρουσιαστή Neil Patrick Harris και τις εμφανίσεις που έλαμψαν στο κόκκινο χαλί και πάνω στη σκηνή θα ακολουθήσει ξεχωριστό άρθρο που θα φέρει την υπογραφή ανθρώπων πιο… ειδικών από μένα σε τέτοια θέματα.

O Alejandro González Iñárritu πρόσθεσε στη συλλογή του τα Όσκαρ Σκηνοθεσίας και Πρωτότυπου Σεναρίου.

O Alejandro González Iñárritu πρόσθεσε στη συλλογή του τα Όσκαρ Σκηνοθεσίας και Πρωτότυπου Σεναρίου.

– Το Birdman του Alejandro Gonzalez Inarritu κέρδιζε διαρκώς έδαφος μετά την μάλλον αποτυχημένη γι΄ αυτό έκβαση των Χρυσών Σφαιρών και λίγες μέρες πριν την τελετή ήταν ήδη το φαβορί για την κατάκτηση τουλάχιστον του βραβείου Καλύτερης Ταινίας, υποσκελίζοντας το Boyhood του Richard Linklater που οδηγούσε την κούρσα μέχρι τότε. Έκπληξη μπορεί να θεωρηθεί όμως το γεγονός ότι ο Μεξικανός δημιουργός κέρδισε τα βραβεία Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Πρωτότυπου Σεναρίου, καθώς το Boyhood στην πρώτη κατηγορία και το Grand Budapest Hotel στη δεύτερη έδειχναν ισχυροί αντίπαλοι. Κερδίζοντας συνολικά 4 Όσκαρ εκ των οποίων τα τρία πρώτης διαλογής, η ταινία του Inarritu αποτέλεσε τον αδιαμφισβήτητο νικητή της βραδιάς, παρότι κατά τη γνώμη μου η βράβευσή της τουλάχιστον στο σενάριο μπορεί να χαρακτηριστεί υπερβολική, και έδειξε πώς μια ταινία που δε φαινόταν να ξεχωρίζει όταν ξεκίνησε η «σεζόν των βραβείων» με τις Χρυσές Σφαίρες μπορεί να καλύψει το έδαφος και να αναδειχτεί νικήτρια. Άξιο αναφοράς ότι για πρώτη φορά μετά το 2011 τα Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας κατέληξαν στην ίδια ταινία, γεγονός που πιστοποιεί το μέγεθος της επιτυχίας της ταινίας.

Η Patricia Arquette κέρδισε το μοναδικό Όσκαρ για το "Boyhood".

Η Patricia Arquette κέρδισε το μοναδικό Όσκαρ για το «Boyhood».

– Το Boyhood του Richard Linklater που φάνταζε ως απόλυτο φαβορί πριν ένα μήνα περιορίστηκε στο βραβείο Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την Patricia Arquette (αξίζει να αναφέρουμε ότι τα 4 βραβεία για ηθοποιούς κατέληξαν σε ισάριθμες διαφορετικές ταινίες, και κανένα τέτοιο βραβείο δεν πήγε στο Birdman). Το γεγονός ότι προβλήθηκε αρκετούς μήνες πριν από το μεγάλο νικητή και δεν είχε τις απαραίτητες «δυνάμεις» για το «σπριντ» πριν τα Όσκαρ αποτελεί μια πιθανή εξήγηση, αλλά ο Linklater μάλλον θα αισθάνεται απογοητευμένος που δεν κατάφερε να κερδίσει το βραβείο Σκηνοθεσίας για την διάρκειας 12 ετών προσπάθειά του.

Τα εντυπωσιακά κοστούμια της ταινίας "The Grand Budapest Hotel" απέσπασαν φυσιολογικά το αντίστοιχο Όσκαρ.

Τα εντυπωσιακά κοστούμια της ταινίας «The Grand Budapest Hotel» απέσπασαν φυσιολογικά το αντίστοιχο Όσκαρ.

– Η ταινία The Grand Budapest Hotel, αν και προβλήθηκε στους πρώτους μήνες της χρονιάς έκανε την έκπληξη στις Χρυσές Σφαίρες κερδίζοντας το βραβείο Καλύτερης Ταινίας για Μιούζικαλ ή Κωμωδία από τον βασικό αντίπαλό του Birdman, και με τις 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ που απέσπασε λίγο αργότερα έδειχνε ικανό για… μεγάλα κόλπα στη χθεσινή απονομή. Τελικά όμως, αν και κέρδισε 4 βραβεία, όσα και το Birdman και περισσότερα από οποιαδήποτε άλλο, απέτυχε να κερδίσει κάποιο βραβείο ερμηνείας, σκηνοθεσίας ή σεναρίου (ειδικά η ήττα στην τελευταία κατηγορία σίγουρα απογοήτευσε τον σκηνοθέτη και σεναριογράφο Wes Anderson). Τα βραβεία που κέρδισε τελικά η ταινία έχουν σχέση με τα τεχνικά επιτεύγματα του φιλμ, λογικό αν αναλογιστούμε ότι τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική, όλα σε στιλ ταινιών εποχής, είχαν κερδίσει τις εντυπώσεις.

Το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου πήγε όπως αναμενόταν στο "Whiplash" και τον εξαιρετικό J.K. Simmons.

Το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου πήγε όπως αναμενόταν στο «Whiplash» και τον εξαιρετικό J.K. Simmons.

– Το (μετριότατο) Whiplash του νεαρού Damien Chazelle απέσπασε τρία βραβεία και οι συντελεστές του σίγουρα πρέπει να αισθάνονται ευχαριστημένοι. Το περίεργο είναι πως παρότι δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση για τη συγκεκριμένη ταινία, τα βραβεία που απέσπασε μάλλον τα δικαιούνταν. Ο J.K. Simmons ήταν απλά αξεπέραστος στο ρόλο του ως Terence Fletcher και… ακόμη και οι πέτρες ήξεραν ότι θα κερδίσει το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου, ενώ τα υπόλοιπα Όσκαρ για το μοντάζ και τη μίξη ήχου που απέσπασε η ταινία ήταν μάλλον δίκαια (αν και δεν ξέρω πολλά απ΄ αυτές τις κατηγορίες) ειδικά αν αναλογιστούμε ότι το έργο ασχολείται με τη μουσική και ο ήχος παίζει βασικό ρόλο, ενώ ο λόγος που δεν τη θεωρώ ποιοτική έχει κυρίως να κάνει με τη σκηνοθεσία και το σενάριο και όχι με τα καλλιτεχνικά επιτεύγματά της.

Ο Eddie Redmayne ήταν ο μεγάλος νικητής στην κατηγορία του Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

Ο Eddie Redmayne ήταν ο μεγάλος νικητής στην κατηγορία του Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

– Η Θεωρία των Πάντων κέρδισε, όπως αναμενόταν και παρά το σκληρό ανταγωνισμό, το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου, με τον 33χρονο Eddie Redmayne να γίνεται ένας απ΄ τους νεότερους νικητές της συγκεκριμένης κατηγορίας και ταυτόχρονα ο πρώτος μετά τον Geoffrey Rush το 1996 που κέρδισε το βραβείο υποδυόμενος ένα ιστορικό πρόσωπο που βρίσκεται ακόμα στη ζωή, τον σπουδαίο φυσικό Stephen Hawking. Η ταινία όμως απέτυχε να κερδίσει κάποιο άλλο βραβείο, αν και η αλήθεια είναι πως σε καμιά άλλη κατηγορία δεν ήταν φαβορί, και αυτό μετρίασε την επιτυχία του Redmayne, σε μια χρονιά πάντως που η Ακαδημία μοίρασε τα βραβεία σε αρκετές ταινίες.

O Bradley Cooper έμεινε πάλι χωρίς Όσκαρ.

O Bradley Cooper έμεινε πάλι χωρίς Όσκαρ.

– Το American Sniper του Κλιντ Ίστγουντ ήταν από τους μεγάλους χαμένους της βραδιάς αφού κέρδισε μόνο το βραβείο για το Μοντάζ Ήχου (κάποιος πιο ειδικός ίσως να μας εξηγήσει σε τι ακριβώς απευθύνεται η συγκεκριμένη κατηγορία), χωρίς να κερδίσει κανένα σημαντικό Όσκαρ παρά τις 6 υποψηφιότητες που είχε. Η ταινία του Eastwood έπαθε ουσιαστικά ό,τι και το American Hustle πέρσι, αποτελώντας την ταινία που είναι αρκετά καλή για να προταθεί σε αρκετές κατηγορίες αλλά όχι τόσο ώστε να βραβευτεί. Εμένα προσωπικά πάντως δε με στεναχώρησε ιδιαίτερα η αποτυχία της ταινίας να κερδίσει περισσότερα βραβεία, αν και λυπάμαι λίγο τον Bradley Cooper που για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ήταν υποψήφιος και έφυγε με άδεια χέρια.

O Graham Moore έσωσε το γόητρο της ταινίας κερδίζοντας το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.

O Graham Moore έσωσε το γόητρο της ταινίας κερδίζοντας το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.

– Το πραγματικό όμως American Hustle του 2014 θα ήταν παραλίγο το Παιχνίδι της Μίμησης του Νορβηγού Morten Tyldum, που με 8 υποψηφιότητες έσωσε την παρτίδα κερδίζοντας το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου, το οποίο ο σεναριογράφος Graham Moore παρέλαβε εκφωνώντας έναν άκρως συγκινητικό λόγο (για να φρεσκάρουμε τη μνήμη σας – και τη δική μας – θυμίζουμε ότι το American Hustle είχε προταθεί πέρσι για 10 Όσκαρ και δεν κέρδισε κανένα). Κατά τη γνώμη μου η ταινία άξιζε περισσότερα βραβεία, αλλά ο ισχυρός ανταγωνισμός σε ορισμένες κατηγορίες και κάποιες δικές της ατέλειες την περιόρισαν στο ένα και μοναδικό χρυσό αγαλματίδιο για το σενάριο, γεγονός που δε στεναχώρησε ιδιαίτερα τους συντελεστές καθώς ήταν κάτι που όλοι περίμεναν, οπότε πάλι καλά που το κέρδισαν κι αυτό.

O John Legend κέρδισε μαζί με τον ράπερ Common το Όσκαρ Τραγουδιού για το "Glory" και την ταινία "Selma".

O John Legend κέρδισε μαζί με τον ράπερ Common το Όσκαρ Τραγουδιού για το «Glory» και την ταινία «Selma».

– Το Selma της Ava DuVernay που είχε περιοριστεί σε δύο υποψηφιότητες για Καλύτερη Ταινία και Τραγούδι, κέρδισε όπως αναμενόταν στη δεύτερη κατηγορία για το εξαιρετικό «Glory» που τραγούδησαν και επί σκηνής ο ράπερ Common και ο John Legend. Τα γεγονότα που πραγματεύεται το έργο μνημονεύτηκαν αρκετά κατά τη διάρκεια της τελετής, δείγμα πως στην Ακαδημία κατάλαβαν ότι αδίκησαν την ταινία προτείνοντάς την μόνο για 2 βραβεία και αποκλείοντάς την από τις σημαντικότερες κατηγορίες. Η νίκη της ταινίας στην κατηγορία του τραγουδιού σημαίνει πως και οι 8 ταινίες που ήταν υποψήφιες για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας κέρδισαν τουλάχιστον ένα βραβείο σε κάποια άλλη κατηγορία, γεγονός που συνέβη για πρώτη φορά μετά την αύξηση του αριθμού των υποψήφιων ταινιών από πέντε σε «μέχρι δέκα» το 2009, και καταδεικνύει την πρόθεση της Ακαδημίας να «μοιράσει» τα βραβεία σε όσα περισσότερα φιλμ είναι δυνατόν.

Μετά από 4 υποψηφιότητες χωρίς νίκη, η 5η ήταν και φαρμακερή για την Julianne Moore.

Μετά από 4 υποψηφιότητες χωρίς νίκη, η 5η ήταν και φαρμακερή για την Julianne Moore.

To "Big Hero 6" της Disney έκανε την έκπληξη και πήρε το Όσκαρ Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.

To «Big Hero 6″ της Disney έκανε την έκπληξη και πήρε το Όσκαρ Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.

– Από τις υπόλοιπες ταινίες, το βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου πήγε στη Julianne Moore για την εξαιρετική ερμηνεία της στην ταινία Still Alice, γεγονός που όλοι ξέραμε βέβαια εδώ και μήνες. Το φαντασμαγορικό Interstellar του Κρίστοφερ Νόλαν είχε 5 υποψηφιότητες σε τεχνικές κατηγορίες και κέρδισε στην κατηγορία των οπτικών εφέ (λογικό), ενώ χωρίς βραβείο έμειναν, μεταξύ άλλων, οι ταινίες Into the Woods, Gone Girl και Foxcatcher, με την αποτυχία του τελευταίου να συνιστά μίνι έκπληξη. Στις υπόλοιπες κατηγορίες ξεχώρισε η (αναμενόμενη) νίκη του πολωνικού Ida στην Ξενόγλωσση Ταινία και η (όχι και τόσο αναμενόμενη) βράβευση της ταινίας Big Hero 6 ως Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων (μεγάλου μήκους), αν και φαβορί θεωρούνταν το Πώς να εκπαιδεύσετε το Δράκο σας 2.

Συνολικά, το γενικό συμπέρασμα που προκύπτει από τη βραδιά είναι πώς δεν υπήρξε καμιά εκπληκτική ταινία να «σαρώσει» τα βραβεία, αν και το Birdman ήταν ο μεγάλος νικητής κερδίζοντας μερικά από τα πιο σημαντικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Καλύτερης Ταινίας. Φάνηκε επίσης η πρόθεση της Ακαδημίας να μην αφήσει κανέναν παραπονεμένο, αφού βράβευσε συνολικά 16 ταινίες για 24 διαθέσιμα βραβεία και καμιά ταινία δεν κέρδισε πάνω από 4 βραβεία. Όπως και η ίδια η τελετή, έτσι και η κινηματογραφική χρονιά του 2014 ήταν καλή αλλά όχι εντυπωσιακή, με αρκετές αξιόλογες ταινίες αλλά χωρίς τη μεγάλη επιτυχία που θα θυμόμαστε όλοι μετά από χρόνια.

Απόκριες Oscar

Στη σελίδα μας στο facebook μπορείτε να δείτε τις αποδόσεις των μεγαλύτερων στοιχηματικών εταιριών για τα επερχόμενα Όσκαρ (και να ποντάρετε άμα θέλετε!). Καθώς σύσσωμοι οι συντάκτες και ο διαχειριστής του παρόντος blog θα βρίσκονται σε… ταξίδι αναψυχής το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας (αν και για τα Όσκαρ θα υπάρξει ενημέρωση, αυτά δεν ξεχνιούνται!), το συγκεκριμένο άρθρο είναι το τελευταίο πριν την απονομή και ασχολείται με τις τελικές μας προβλέψεις για τα Όσκαρ ώστε να έχετε μια τελευταία γνώμη από ειδικούς (λέμε τώρα) στο χώρο του κινηματογράφου. Ανανεώνουμε το ραντεβού μας από Δευτέρα για τον απόηχο της απονομής και πολλά άλλα νέα άρθρα! Καλό τριήμερο!

Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας

Birdman

Η πρόβλεψη μας: Birdman
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Boyhood
Πιθανότερο αουτσάιντερ: The Imitation Game

Όσκαρ Σκηνοθεσίας

Linklater

Η πρόβλεψη μας: Richard Linklater – Boyhood
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Alejandro González Iñárritu – Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Wes Anderson – The Grand Budapest Hotel

Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου

Redmayne

Η πρόβλεψη μας: Eddie Redmayne – The Theory of Everything
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Michael Keaton – Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Benedict Cumberbatch – The Imitation Game

Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου

Moore

Η πρόβλεψη μας: Julianne Moore – Still Alice
Θα μπορούσε να το κερδίσει: (αν γυρίσει ο κόσμος ανάποδα) Reese Witherspoon – Wild
Πιθανότερο αουτσάιντερ: (αν ξαναγυρίσει ο κόσμος ανάποδα) Rosamund Pike – Gone Girl

Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου

Simmons

Η πρόβλεψη μας: J.K. Simmons – Whiplash
Θα μπορούσε να το κερδίσει: (δύσκολο μου φαίνεται) Edward Norton – Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: (απίθανο μου φαίνεται) Mark Ruffalo – Foxcatcher

Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου

Arquette

Η πρόβλεψη μας: Patricia Arquette – Boyhood
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Emma Stone – Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: (λέμε τώρα) Keira Knightley – The Imitation Game

Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου

Grand Budapest Hotel

Η πρόβλεψη μας: The Grand Budapest Hotel
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Birdman
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Boyhood

Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου

Imitation Game

Η πρόβλεψη μας: The Imitation Game
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Whiplash
Πιθανότερο αουτσάιντερ: The Theory of Everything

Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας

Ida

Η πρόβλεψη μας: Ida – Πολωνία
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Leviathan – Ρωσία
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Wild Tales – Αργεντινή

Όσκαρ Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων (μεγάλου μήκους)

How to train your dragon 2

Η πρόβλεψη μας: How to Train your Dragon 2
Θα μπορούσε να το κερδίσει: Big Hero 6
Πιθανότερο αουτσάιντερ: Song of the Sea

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στους κορυφαίους ηθοποιούς που δεν ευτύχησαν να πιάσουν στα χέρια τους το δικό τους πολυπόθητο χρυσό αγαλματίδιο. Καθώς σήμερα θα μιλήσουμε για τις 5 μεγαλύτερες μορφές του σινεμά που έμειναν χωρίς βραβείο (συν μια εμφάνιση-έκπληξη), ο τόνος μου υποχρεωτικά θα είναι λίγο πιο αυστηρός και επικριτικός απέναντι στις επιλογές της Ακαδημίας, γι΄ αυτό ζητώ εκ των προτέρων την κατανόησή σας.

5. Uma Thurman (1970- )

Uma_Thurman_2014_(cropped)

Υποψηφιότητες: 1
Pulp Fiction (1994 – Β΄ Γυναικείος Ρόλος)

Για πολλά χρόνια υπήρξε η μούσα του Κουέντιν Ταραντίνο, ο οποίος είναι ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, οπότε είναι λογικό να τη συμπεριλάβω στη συγκεκριμένη λίστα. Αντικειμενικά μιλώντας όμως, η Thurman άξιζε ένα βραβείο είτε για την πληθωρική ερμηνεία της ως Mia Wallace στο Pulp Fiction, μια ταινία στην οποία κυριαρχούν άνδρες (Τζον Τραβόλτα, Σάμουελ Τζάκσον, Μπρους Γουίλις), είτε για τον καθαρά πρωταγωνιστικό ρόλο της στις ταινίες Kill Bill (ως η εκδικητική «Νύφη») του ίδιου σκηνοθέτη, είτε για το ρόλο της ως Fantine στους Άθλιους (1998) με τους Liam Neeson και Geoffrey Rush, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε ότι η λιγότερο ποιοτική Anne Hathaway κέρδισε Όσκαρ για τον ίδιο ρόλο 14 χρόνια αργότερα. Αναγνωρισμένη από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ (το 2011 ήταν στην κριτική επιτροπή στις Κάννες) και από κοινό και κριτικούς ως μια απ΄ τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς μας, έχει όλα τα φόντα για ένα χρυσό αγαλματίδιο, οπότε αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί δεν το έχει κερδίσει ακόμα.

4. Peter O΄ Toole (1932-2013)

200px-Peter_O'Toole_-_1968

Υποψηφιότητες: 8 (!)
Lawrence of Arabia (1962), Becket (1964), The Lion in Winter (1968), Goodbye, Mr. Chips (1969), The Ruling Class (1972), The Stunt Man (1980), My Favorite Year (1982), Venus (2006) (ουφ, τελείωσαν!)

Ό,τι και να λένε για τον Λεονάρντο ντι Κάπριο (περισσότερα για το παλικάρι αυτό αργότερα), ο Mr. Loser των Όσκαρ είναι αδιαμφισβήτητα τούτος δω ο ταλαντούχος Ιρλανδός. Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις, αλλά οχτώ φορές υποψήφιος, και το αστείο της υπόθεσης είναι ότι σχεδόν πάντα υπήρχαν εξίσου καλοί ή καλύτεροι υποψήφιοι και του «έκλεβαν» το βραβείο. Αναφέρω χαρακτηριστικά τον Gregory Peck (1962 – To Kill a Mockingbird), τον Marlon Brando (1972 – The Godfather), τον Robert De Niro (1980 – Raging Bull) και τον Ben Kingsley (1982 – Gandhi). Αυτό δε σημαίνει βέβαια πως ο Ο΄ Toole δεν έπρεπε να έχει ένα βραβείο, καθώς έχει τόσους πολύ καλούς και κάποιους μεγάλους ρόλους που είναι αδιανόητο πώς δεν το κατάφερε. Κατά τη γνώμη μου έπρεπε να κερδίσει για το ρόλο του ως T.E. Lawrence το 1962 (παρότι και ο τελικός νικητής Peck ήταν εξαιρετικός) και ίσως και για ένα ρόλο για τον οποίο δεν προτάθηκε καν, αυτόν του σαδιστή στρατηγού Tanz στη Νύχτα των Στρατηγών (αν και με τον ανταγωνισμό που υπήρχε εκείνη τη χρονιά (1967), αν προτεινόταν μάλλον τώρα θα μιλούσαμε για 0/9!). Πάλι καλά δηλαδή που κέρδισε Τιμητικό Όσκαρ το 2003, αν και μάλλον κι εκεί τα κατάφερε επειδή σ΄ αυτό το βραβείο δεν υπάρχει αντίπαλος!

3. Johnny Depp (1963- )

220px-JohnnyDeppHWOFJune2013

Υποψηφιότητες: 3
Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (2003), Finding Neverland (2004), Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

Πόσους πραγματικά καλούς ρόλους χρειάζεται ένας ηθοποιός για να βραβευτεί με Όσκαρ; Αν λέγεται Johnny Depp, μάλλον πολλούς. Εκτός από τις τρεις ταινίες που του χάρισαν υποψηφιότητες, ο αγαπημένος ηθοποιός έχει εμφανιστεί σε πολλές άλλες μεγάλες επιτυχίες με εξαιρετικές ερμηνείες. Ήταν ο Ψαλιδοχέρης και ο Ed Wood στις αντίστοιχα ομώνυμες ταινίες του αγαπημένου του συνεργάτη Tim Burton, ο Joseph Pistone στο θρίλερ μυστηρίου Donnie Brasco του Mike Newell, o Hunter Thompson στην cult μαύρη κωμωδία Fear and Loathing in Las Vegas, o Willy Wonka στο θεότρελο Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας, και πολλοί πολλοί άλλοι… Με μια πλειάδα εξαιρετικών ρόλων, τεράστια δημοτικότητα σε κοινό και κριτικούς και την ικανότητά του να αλλάζει τόσο πολύ την εμφάνισή του από φιλμ σε φιλμ που αν επιλέξεις τυχαία δυο ταινίες του μπορεί να αργήσεις να καταλάβεις ότι πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο, παραμένει μυστήριο που η Ακαδημία δεν… μπήκε στον κόπο να του απονείμει ποτέ Όσκαρ.

Guest Star: Alfred Hitchock (1899-1980)

λήψη

Υποψηφιότητες (για Όσκαρ Σκηνοθεσίας): 5
Rebecca (1940), Lifeboat (1944), Spellbound (1945), Rear Window (1954), Psycho (1960)

Αν αναρωτιέστε τι δουλειά έχει αυτός ο εύσωμος σκηνοθέτης με το πούρο σε ένα χώρο για ηθοποιούς, να ξέρετε ότι την ίδια απορία είχαν και χιλιάδες θεατές που παρακολουθούσαν κάποια από τις 30 ταινίες που γύρισε στο Χόλιγουντ από το 1940 και μετά, όταν έβλεπαν την χαρακτηριστική φιγούρα του να εμφανίζεται στην ταινία για 10 δευτερόλεπτα και μετά να εξαφανίζεται χωρίς να επιτελεί κανένα σκοπό. Μόνο ως guest star θα μπορούσε λοιπόν να μπει στη λίστα, και τον παρουσιάζω εδώ γιατί αν συμμετείχε κανονικά θα έπαιρνε τη δεύτερη θέση. Με μια σειρά από ψυχολογικά θρίλερ που προκαλούν σασπένς και αγωνία σε μεγαλύτερο βαθμό από σχεδόν οποιαδήποτε σύγχρονη ταινία του είδους, ο Χίτσκοκ αποτέλεσε έναν απ΄ τους πιο σημαντικούς δημιουργούς όλων των εποχών, με ταινίες του όπως οι Rebecca (1940), Notorious (1946), Rope (1948), Strangers on a Train (1951), Dial M for Murder (1954), Rear Window (1954), Vertigo (1958), North by Northwest (1959), Psycho (1960) και The Birds (1963) να αποτελούν παγκοσμίως αναγνωρισμένα έργα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε όλες εκτός από την τελευταία βρίσκονται στη λίστα των αναγνωστών του IMDb με τις 250 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Δεν έχω να προσθέσω κάτι, παρά μόνο ότι το γεγονός ότι ο «βασιλιάς του σασπένς» έμεινε χωρίς στέμμα (Όσκαρ), αν εξαιρέσουμε το τιμητικό Irving G. Thalberg Memorial Award που του απένειμε η Ακαδημία το 1968, παραμένει μια κατάφορη αδικία στην ιστορία της 7ης τέχνης. Πώς να μην το ρίξει μετά στο κάπνισμα ο άνθρωπος;

Μεγάλος Νικητής :

images Σας τη φέραμε! Δεν υπάρχει νικητής! Για την ακρίβεια, υπάρχουν δύο. Από τότε που μου ήρθε σαν ιδέα να γράψω αυτό το άρθρο ήξερα ότι την 1η θέση θα πάρει κάποιος από αυτούς τους δύο αλλά δε μπορούσα να αποφασίσω ποιος. Δεδομένου ότι οι δυο ταλαντούχοι ηθοποιοί που μοιράζονται το παρόν βραβείο… της παρηγοριάς ανήκουν σε τελείως διαφορετικές εποχές και ενώ ο ένας έχει ολοκληρώσει την καριέρα του (για την ακρίβεια δε βρίσκεται καν στη ζωή), ο άλλος έχει ακόμη τόσα χρόνια μπροστά του που μπορεί κάποτε να αποκατασταθεί η αδικία, αποφάσισα πως σ΄ όποιον και να δώσω τη νίκη θα αδικήσω τον άλλο (αρκετά έχουν αδικηθεί στα Όσκαρ τα παιδιά). Σας παρουσιάζω λοιπόν τους δύο καλύτερους ηθοποιούς που δεν έχουν κερδίσει ποτέ Όσκαρ, τον Cary Grant και τον Leonardo DiCaprio !

Cary Grant (1904-1986)

Όχι, δε σας ξεγελάσαμε. Δεν κέρδισε ο Grant το συγκεκριμένο Όσκαρ, απλά το παρέλαβε για τη συνάδελφο και φίλη του Ingrid Bergman, το 1957.

Όχι, δε σας ξεγελάσαμε. Δεν κέρδισε ο Grant το συγκεκριμένο Όσκαρ, απλά το παρέλαβε για τη συνάδελφο και φίλη του Ingrid Bergman, το 1957.

Υποψηφιότητες: 2
Penny Serenade (1941), None but the Lonely Heart (1944)

Αν δεν είχε αποκτήσει τόσο cult status όλη αυτή η ιστορία με τον Ντι Κάπριο και τα Όσκαρ, αυτός εδώ ο χαρισματικός Βρετανός θα ήταν λογικά μόνος στην πρώτη θέση, και η αλήθεια είναι πως βρίσκεται σχεδόν σε κάθε παρόμοια λίστα. Το παράδοξο είναι πως οι ρόλοι για τους οποίους προτάθηκε για Όσκαρ είναι από τους λιγότερο γνωστούς του και δεν το άξιζε γι΄ αυτούς, αλλά για μια σειρά εκπληκτικών ερμηνειών σε κωμωδίες (The Awful Truth (1937), Bringing Up Baby (1938), His Girl Friday (1940) The Philadelphia Story (1940), Arsenic and Old Lace (1944)), δράματα (An Affair to Remember (1957)) και θρίλερ μυστηρίου, κυρίως του Άλφρεντ Χίτσκοκ (Suspicion (1941), Notorious (1946), To Catch a Thief (1955), North by Northwest (1959), Charade (1963)). Το ότι οι ρόλοι του ειδικά στα θρίλερ Notorious και North by Northwest αγνοήθηκαν απ΄ την Ακαδημία είναι αδιανόητο, και η αλήθεια είναι πως ελάχιστοι ηθοποιοί στην ιστορία του σινεμά μπορούσαν να παίξουν τόσο καλά τόσο πολλούς και διαφορετικούς ρόλους, κωμικούς, ρομαντικούς και δραματικούς. Δεύτερος μεγαλύτερος σταρ όλων των εποχών σύμφωνα με το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου στη σχετική του λίστα το 1999, έμεινε κι αυτός με ένα τιμητικό Όσκαρ Συνολικής Προσφοράς (1970) να του θυμίζει την αδικία που υπέστη. Όχι πως τον ένοιαζε βέβαια…

Leonardo DiCaprio (1974- )

Δεν ξέρουμε αν ο DiCaprio αισθάνεται ακριβώς έτσι για το γεγονός ότι δεν έχει κερδίσει ακόμη Όσκαρ, οι οπαδοί του όμως δεν πτοούνται...

Δεν ξέρουμε αν ο DiCaprio αισθάνεται ακριβώς έτσι για το γεγονός ότι δεν έχει κερδίσει ακόμη Όσκαρ, οι οπαδοί του όμως δεν πτοούνται…

Υποψηφιότητες: 4
What’s Eating Gilbert Grape (1993 – Β΄ Ανδρικός Ρόλος), The Aviator (2004), Blood Diamond (2006), The Wolf of Wall Street (2013)

Αν και γενικά είμαστε σοβαρή σελίδα, χρησιμοποιήσαμε για τον DiCaprio την παραπάνω όχι και τόσο σοβαρή εικόνα γιατί πραγματικά μόνο με χιούμορ μπορεί να αντιμετωπίσει κάποιος το γεγονός ότι ο μάλλον κορυφαίος ηθοποιός της γενιάς μας δεν έχει τιμηθεί με Όσκαρ. Οι κορυφαίοι του ρόλοι απλά πάρα πολλοί, με καλύτερους αυτούς του Howard Hughes στην ταινία The Aviator και του Jordan Belfort στο Λύκο της Wall Street, αμφότερες του Μάρτιν Σκορτσέζε, όπως και ακόμη δύο ταινίες στις οποίες πρωταγωνιστεί με επιτυχία, Ο Πληροφοριοδότης (2006) και το Νησί των Καταραμένων (2010). Εξαιρετικές συνεργασίες με μεγάλους σκηνοθέτες όπως ο James Cameron (Tιτανικός (1997), αν και εκεί δικαίως δεν προτάθηκε καθότι ήταν ανώριμος ακόμα), ο Steven Spielberg (Πιάσε με αν Μπορείς (2002)), ο Christopher Nolan (Inception (2010)) και ο Quentin Tarantino (Django Unchained (2012)), όλοι πρωτοκλασάτοι ρόλοι, αν προσθέσει κανείς και τις συνεργασίες με τον Σκορτσέζε που προαναφέραμε καθώς και άλλες επιτυχίες του όπως το Ματωμένο Διαμάντι (2006), δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, του κάνει πλάκα η Ακαδημία τόσα χρόνια. Σχεδόν όλοι οι ρόλοι που προανέφερα θα μπορούσαν να του έχουν προσφέρει το βραβείο, ενώ το 2004 και το 2013 οι ερμηνείες του στις ταινίες που προτάθηκε ήταν απλά οι καλύτερες της χρονιάς τους. Δικαίως αποτελεί διαδικτυακό φαινόμενο η συνεχιζόμενη… ατυχία του στα Όσκαρ, μας κάνει να γελάμε, αλλά κάποια στιγμή η Ακαδημία πρέπει να φερθεί… ώριμα. Αν συνεχίσει με τέτοιους ρόλους ο DiCaprio, αργά ή γρήγορα θα το κερδίσει. Και τότε να σας δω, κυρίες μου και κύριοι.

λήψη (2) Ένα άρθρο με το ίδιο θέμα από έναν λίγο πιο διακεκριμένο κριτικό από τον υποφαινόμενο (δεν εμπνεύστηκα τίποτε απ΄ αυτόν, το άρθρο το πήρα στα χέρια μου αφού ξεκίνησα να γράφω το δικό μου), μπορείτε να βρείτε εδώ.

Στο αφιέρωμά μας προέκυψε τελικά ισοπαλία μεταξύ δύο ηθοποιών στην πρώτη θέση. Έχει συμβεί κάτι τέτοιο στα Όσκαρ; Μόλις δύο φορές είναι η απάντηση, και την τελευταία φορά που συνέβη μπορείτε να τη δείτε εδώ.

Έχω την αίσθηση πως αυτό θα είναι το τελευταίο ιστορικό αφιέρωμα της σελίδας μας για τα Όσκαρ, με αφορμή την απονομή της Κυριακής (τουλάχιστον μέχρι το επόμενο!). Στο άρθρο αυτό η Ακαδημία των Όσκαρ θα βρεθεί και πάλι στο στόχαστρο, αυτή τη φορά όχι για μεμονωμένες αποφάσεις της, αλλά για το γεγονός ότι δε βράβευσε ποτέ με Όσκαρ ορισμένους πραγματικά σπουδαίους και αναγνωρισμένους ηθοποιούς και άλλους ανθρώπους από το χώρο του κινηματογράφου. Αυτή τη φορά η παρουσίαση δε θα γίνει με χρονολογική σειρά όπως στα προηγούμενα αφιερώματα, αλλά με «αντίστροφη μέτρηση» ανάλογα με την αξία του αδικημένου ηθοποιού, άρα και το μέγεθος της αδικίας.

10. Irene Dunne (1898-1990)

Ιrene Dunne

Υποψηφιότητες: 5
Cimarron (1931), Theodora Goes Wild (1936), The Awful Truth (1937), Love Affair (1939), I Remember Mama (1948)

Η σχετικά ξεχασμένη σήμερα Αμερικανίδα ηθοποιός κυριάρχησε στις 2 πρώτες δεκαετίας ύπαρξης των Όσκαρ, κυρίως στους ρόλους της σε κωμωδίες screwball στα τέλη της δεκαετίας του ’30, συνήθως με συμπρωταγωνιστή τον Cary Grant. Καλύτερος ρόλος της σήμερα θεωρείται αυτός στην ταινία The Awful Truth, που υποδύεται την πρώην σύζυγο του Grant που προσπαθεί να τον εμποδίσει να συνδεθεί με άλλη γυναίκα όσο προσπαθεί κι αυτός να κάνει το ίδιο γι΄ αυτήν, μέχρι που τελικά διαπιστώνουν ότι… μαζί δεν κάνουνε και χώρια δε μπορούνε. Μια απ΄ τις λίγες σταρ της Χρυσής Εποχής που κατάγονταν απ΄ το Νότο (Kentucky), άφησε σαφώς το στίγμα της στην ιστορία κυρίως της κλασικής αμερικανικής κωμωδίας και μάλλον άξιζε ένα χρυσό αγαλματίδιο για τους έξοχους ρόλους της.

9.Liam Neeson (1952- )

220px-Liam_Neeson_Deauville_2012_2

Υποψηφιότητες: 1
Schindler’s List (1993)

Ένας απ΄ τους πιο ικανούς ηθοποιούς των τελευταίων ετών, ο Βορειο-ιρλανδός Liam Neeson έχει διακριθεί σε μια μεγάλη ποικιλία ρόλων, από αυτόν του Οskar Schindler στο επικό δράμα Η Λίστα του Σίντλερ του Στίβεν Σπίλμπεργκ, μέχρι αυτόν του Γιάννη Αγιάννη στους Άθλιους (1998) και του κυνικού εχθρού του Μπάτμαν Ραζ Αλ Γκουλ στο Batman Begins του Κρίστοφερ Νόλαν. Κι όμως, η Ακαδημία δε μπήκε ποτέ στον κόπο να τον τιμήσει με κάποιο Όσκαρ, και μάλιστα ήταν υποψήφιος μόνο μια φορά, για το ρόλο του Schindler, όπου κανείς δεν κατάλαβε ακόμα γιατί δεν κέρδισε (νικητής πληροφοριακά εκείνη τη χρονιά ο Τομ Χανκς για την ταινία Philadelphia). Με πολλούς, λοιπόν, ρόλους που ίσως άξιζαν Όσκαρ και έναν που πέρα από κάθε αμφιβολία τον άξιζε, ο Neeson δικαιούται να «φωνάζει» για αδικία, έστω κι αν έχει ακόμη χρόνια και ρόλους μπροστά του.

8.Barbara Stanwyck (1907-1990)

220px-Stanwyck_-_1942_film

Υποψηφιότητες: 4
Stella Dallas (1937), Ball of Fire (1941), Double Indemnity (1944), Sorry, Wrong Number (1948)

Η Stanwyck αποτελεί σαφώς την προσωποποίηση του αμερικανικού ονείρου, καθώς έφτασε από το σημείο να δουλεύει… όπου έβρισκε στα 14 της (γεγονός που χρησιμοποίησε σε ρόλους της αργότερα), το 1944 να γίνει η πρώτη γυναίκα ανεξαρτήτως επαγγέλματος με ετήσιο μισθό 1 εκατομμύρια δολλάρια. Ήταν γενικά ικανή σε μεγάλη ποικιλία ρόλων, αλλά ειδικότητά της ήταν αυτός της προκλητικής, αντισυμβατικής γυναίκας (άλλοτε καλόψυχης άλλοτε όχι) και δυο τέτοιοι ρόλοι, αυτός της συμπαθούς χορεύτριας που μπλέκει με μαφιόζους στην κωμωδία Ball of Fire του Howard Hawks και, φυσικά, αυτός της femme fatale Phyllis Dietrichson στο εκπληκτικό φιλμ νουάρ Double Indemnity του Billy Wilder, υπήρξαν οι καλύτεροί της. Αμφότεροι της χάρισαν υποψηφιότητες για Όσκαρ αλλά κανείς δε στάθηκε αρκετός για να της το κερδίσει, αν και συνολικά το άξιζε, ειδικά το 1944. Κέρδισε τελικά τιμητικό Όσκαρ Συνολικής Προσφοράς το 1982, δείγμα ότι η Ακαδημία αναγνώρισε το λάθος της.

7. Ralph Fiennes (1962- )

Ralph_Fiennes_2013

Υποψηφιότητες: 2
Schindler’s List (1993 – Β΄ Ανδρικός Ρόλος), The English Patient (1996)

Ο συμπρωταγωνιστής του Liam Neeson στη Λίστα του Σίντλερ, όπου υποδύεται το σαδιστή διοικητή ενός ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης, είναι όπως και ο τελευταίος αδικημένος από την Ακαδημία των Όσκαρ. Κατ΄ αρχήν έπρεπε να κερδίσει το βραβείο εκείνη τη χρονιά (αν και ο Tommy Lee Jones που το κέρδισε για την ερμηνεία του στον Φυγά ήταν απολαυστικός) και εν συνεχεία έπαιξε κι άλλους μεγάλους ρόλους που θα μπορούσαν να έχουν ανταμειφθεί με ένα Όσκαρ. Καλύτεροι εξ αυτών υπήρξαν αυτοί του Κόμη László de Almássy στον Άγγλο Ασθενή, που επίσης προτάθηκε για Όσκαρ, του Λόρδου Βόλντεμορτ στη δημοφιλή σειρά ταινιών Χάρι Πότερ και, πιο πρόσφατα, του εκκεντρικού Mr. Gustave H. στην επιτυχία του Wes Anderson The Grand Budapest Hotel, που αν και προτάθηκε για 9 Όσκαρ δεν υπήρχε… χώρος για τον Fiennes στην κατηγορία του Α΄ Ανδρικού Ρόλου. Ο Fiennes είναι ένας από τους ελάχιστους ηθοποιούς που έχουν παίξει σε 3 φιλμ που αναδείχτηκαν καλύτερες ταινίες της χρονιάς τους στα Όσκαρ (Schindler’s List (1993), The English Patient (1996), The Hurt Locker (2009)), αλλά ο ίδιος έχει μείνει με άδεια χέρια. Χρόνος υπάρχει βέβαια, και ελπίζουμε ο Fiennes να συνεχίσει τις εκπληκτικές ερμηνείες του και… θα έρθει και το Όσκαρ.

6. Lauren Bacall (1924-2014)

Lauren_Bacall_1945_(cropped)

Υποψηφιότητες: 1
The Mirror Has Two Faces (1996 – Β΄ Γυναικείος Ρόλος)

Πανέμορφη, λαμπερή και μυστηριώδης, η Lauren Bacall υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες σταρ της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ, και με το θάνατό της τον περασμένο Αύγουστο ουσιαστικά έσβησε μια ολόκληρη εποχή, καθώς ήταν πιθανώς η τελευταία τέτοια σταρ εν ζωή. Έγινε σταρ με την πρώτη της εμφάνιση στο πλευρό του μέλλοντα συζύγου της, του θρυλικού Humphrey Bogart αλλά κάτα κάποιον τρόπο κάποιος ή κάτι την επισκίαζε. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας της επισκιαζόταν (τουλάχιστον επί σκηνής) από τον πιο έμπειρο και ποιοτικότερο σύζυγό της, μετά το θάνατό του το 1957 ήρθαν νέα αστέρια (Marilyn Monroe, Elizabeth Taylor, Sophia Loren) να τη βάλουν σε δεύτερη μοίρα, ακόμη και η είδηση του θανάτου της πέρασε… στα ψιλά των μεγαλύτερων κινηματογραφικών site καθώς είχε προηγηθεί η τραγική αυτοκτονία του δημοφιλέστατου Robin Williams μια μέρα νωρίτερα. Από αυτή τη σκοπιά λογικό μοιάζει να μην έχει κερδίσει Όσκαρ, ειδικά αν κρίνουμε ότι οι ταινίες που γύρισε με τον Bogart ήταν φιλμ νουάρ τα οποία ανέκαθεν αντιπαθούσαν στην Ακαδημία. Δεν προτάθηκε ούτε για την εξαιρετική ερμηνεία της στο δράμα Written on the Wind (1956), ούτε γι΄ αυτήν στο μυστηριώδες Έγκλημα στο Orient Express (1974), και όταν ήρθε επιτέλους η υποψηφιότητα το 1996 σάρωσε όλα τα υπόλοιπα βραβεία και θεωρούνταν δεδομένο ότι θα κερδίσει. Τελικά όμως έγινε η έκπληξη και το βραβείο πήρε η Juliette Binoche, επιλογή που από μόνη της ίσως και να ήταν σωστή αν δεν αναλογιστεί κανείς ότι η Bacall περίμενε – και άξιζε – για χρόνια αυτή τη διάκριση. Τελικά, όπως συνέβη και με τη Stanwyck και με άλλους «αδικημένους» ηθοποιούς, η Ακαδημία επανόρθωσε εν μέρει το σφάλμα της τιμώντας την με Όσκαρ Συνολικής Προσφοράς το 2009.

422817_original-jpgΜείνετε συντονισμένοι για το 2ο μέρος του αφιερώματος μας με τους 5 μεγαλύτερους ηθοποιούς (και όχι μόνο) που δεν κέρδισαν ποτέ το χρυσό αγαλματίδιο. Στο ενδιάμεσο μπορείτε να εκφράσετε τη δική σας άποψη για το θέμα και να προβλέψετε (αν και είμαστε απρόβλεπτοι!) τα 5 ονόματα που θα εμφανιστούν στο δεύτερο μέρος (η φωτογραφία στα δεξιά δεν προδίδει τίποτα, τυχαία είναι) !

Το πρώτο μας ιστορικό αφιέρωμα για τα Όσκαρ κλείνει με 2 πολύ μεγάλα λάθη που έκανε η Ακαδημία των Όσκαρ στις επιλογές της στον 21ο αιώνα (ειδικά το πρώτο) και με τις… 1+1 αδικίες που αναφέρω από το πρώτο μέρος. Συντονιστείτε…

2009

Το κέρδισε: The Hurt Locker
Έπρεπε να το κερδίσει: ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ!!!

The Hurt Locker: η κατά τη γνώμη μου χειρότερη ταινία που αναδείχτηκε καλύτερη της χρονιάς στην 82η απονομή των Όσκαρ.

The Hurt Locker: η κατά τη γνώμη μου χειρότερη ταινία που αναδείχτηκε καλύτερη της χρονιάς στην 82η απονομή των Όσκαρ.


Εντάξει, το 2009 δεν ήταν και από τις καλύτερες κινηματογραφικές χρονιές. Το γεγονός ότι ταινίες για… παιδιά όπως το Avatar του James Cameron, ταινίες συμπαθητικές αλλά με αρκετά ελαττώματα όπως το Precious του Lee Daniels και το The Blind Side με τη Sandra Bullock, καθώς και η ίσως πιο μέτρια ταινία του μεγάλου Κουέντιν Ταραντίνο (Άδωξοι Μπάσταρδη) ήταν υποψήφιες για Όσκαρ και διακρίθηκαν σε όλα τα βραβεία, μάλλον λέει πολλά. Αυτό όμως δε δικαιολογεί την απόφαση των μελών της Ακαδημίας να δώσουν το ανώτατο βραβείο στο απαράδεκτο Hurt Locker της Kathryn Bigelow. Πρόκειται για μια ταινία με σχετικά άγνωστο καστ, που δε συγκέντρωσε ούτε 50 εκατομμύρια δολλάρια στο box office, που ενώ έχει θέμα τον πόλεμο του Ιράκ ούτε συγκινεί ούτε δείχνει στο θεατή τη φρίκη του πολέμου όπως αντίστοιχες ταινίες. Μια ταινία που το μόνο που πετυχαίνει είναι να προάγει τον αμερικάνικο ψευτο-πατριωτισμό και την ανωτερότητα του έθνους των Ηνωμένων Πολιτειών. Απλά απαράδεκτη, και ακόμη χειρότερη η βράβευσή της με αυτό το ιστορικό βραβείο.

2012

Το κέρδισε: Argo
Έπρεπε να το κερδίσει: Django Unchained (ή έστω Lincoln)

Το "Argo" του Ben Affleck νίκησε το "Lincoln" του Steven Spielberg στη μάχη για το Όσκαρ.

Το «Argo» του Ben Affleck νίκησε το «Lincoln» του Steven Spielberg στη μάχη για το Όσκαρ.


Δε μαθαίνουν εκεί στα Όσκαρ τελικά. Τρία χρόνια μετά τη γκάφα με το Hurt Locker, έρχονται να προσφέρουν το ανώτερο βραβείο τους σε ακόμα μια ταινία με φιλο-αμερικάνικο μήνυμα, το Argo του Ben Affleck, που έχει θέμα την… ηρωϊκή διάσωση 6 Aμερικανών διπλωματών από το Ιράν του 1980 και το πώς κατάφεραν οι έξυπνοι Αμερικάνοι να πιάσουν… κορόιδα τους κατώτερους Ιρανούς. Ποια είναι η διαφορά με το 2009; Εδώ τουλάχιστον πρόκειται για μια σοβαρή δουλειά, από ένα σοβαρό άνθρωπο (Affleck) και έχουμε μια ταινία που αν αφαιρέσεις το αμφιλεγόμενο μήνυμά της βλέπεται ευχάριστα. Με τις ταινίες του 2009 ίσως και να άξιζε τη νίκη, εδώ όμως ο Ταραντίνο δεν εμφανίζεται με το μέτριο Άδωξοι Μπάσταρδη άλλα με το εντυπωσιακό Django Unchained στο οποίο οι Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo di Caprio και Samuel Jackson τα τινάζουν κυριολεκτικά όλα στον αέρα, όπως γίνεται σε κάθε ταινία του θεοπάλαβου αλλά μεγαλοφυιούς δημιουργού. Και αν η Ακαδημία δεν ήθελε να πάει το βραβείο σε μια ταινία με τόση βία και παράνοια, θα μπορούσε τουλάχιστον να το δώσει στο πολύ αξιόλογο Lincoln του Στίβεν Σπίλμπεργκ, που σκιαγραφεί αριστοτεχνικά την προσπάθεια του διάσημου προέδρου των ΗΠΑ να εξασφαλίσει το μέλλον του έθνους του εν μέσω εμφυλίου, και προσφέρει ένα πολύ καλύτερο μάθημα Αμερικανικής ιστορίας και πολιτισμού από την προπαγάνδα που επέλεξαν να βραβεύσουν.

Αδικία Νο 10+1: 1939

Το κέρδισε: Gone with the Wind
Έπρεπε να το κερδίσει: Gone with the Wind

Frankly, my dear, I don't give a damn.

Frankly, my dear, I don’t give a damn.


Τι συμβαίνει εδώ; Μήπως ήπια λίγο παραπάνω και το ανέβασα αυτό, αφού η ταινία που κέρδισε και αυτή που έπρεπε να κερδίσει συμπίπτουν; Όχι, εδώ δεν πρόκειται για αδικία. Καλά και χρυσά έπραξαν και έδωσαν αυτό και άλλα 9 Όσκαρ στο διαχρονικό αριστούργημα του Victor Fleming, μια ταινία που δεν πρόκειται να ξεχαστεί ούτε σε 300 χρόνια. Το… λάθος στην περίπτωση αυτή είναι πως έπρεπε να βραβευτεί μόνο μια ταινία. Κι έτσι έμειναν χωρίς βραβείο δύο ακόμη τεράστιες δημιουργίες της 7ης τέχνης, ο πανέμορφος Μάγος του Οζ (επίσης του Fleming) και η πανέξυπνη, συγκινητική, ελπιδοφόρα, επίκαιρη όσο ποτέ πολιτική σάτιρα Mr. Smith Goes to Washington του «ιδεαλιστή» Frank Capra με έναν απολαυστικό James Stewart να τα βάζει με τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος. Αν θέλουμε να βρούμε λάθος της Ακαδημίας στη χρονιά αυτή, είναι ότι έδωσε όλα τα σημαντικά βραβεία στο Όσα Παίρνει ο Άνεμος και αγνόησε τα άλλα δύο μεγάλα ονόματα της χρονιάς. Αλλά είπαμε, ταινίες σαν αυτή βγαίνουν κάθε 30 χρόνια και αν…
Κλασική σκηνή από τον μαγευτικό "Μάγο του Οζ"

Κλασική σκηνή από τον μαγευτικό «Μάγο του Οζ»


Αδικία Νο 10+1+1: 1972

Το κέρδισε: The Godfather
Έπρεπε να το κερδίσει: The Godfather

Ξεχάστε το Rocky, το Hurt Locker και ό,τι άλλο σας περιέγραψα στα τρία μέρη. Εάν η Ακαδημία έδινε εκείνη τη χρονιά το Όσκαρ στο Cabaret (πράγμα που φάνταζε πιθανό, δεδομένου ότι συνολικά κέρδισε 7 Όσκαρ συμπεριλαμβανομένης της σκηνοθεσίας) και όχι στο Νονό (που κέρδισε αυτό και μόλις άλλα δύο) θα μιλούσαμε για τέτοιο έγκλημα που θα έπρεπε να διώκεται ποινικά. Το δραματικό μιούζικαλ του Bob Fosse, εάν ήταν σοκαριστικό για την εποχή του δε μπορώ να το ξέρω, αλλά σήμερα φαντάζει παντελώς αδιάφορο και βλέπεται μόνο για την ερμηνεία της Liza Minelli.

Ο Vito Corleone (Marlon Brando) είναι ο "Νονός".

Ο Vito Corleone (Marlon Brando) είναι ο «Νονός».

Το γκανγκστερικό δράμα-θρίλερ του Francis Ford Coppola από την άλλη, με τον απίθανο Μάρλον Μπράντο στο ρόλο του Βίτο «Δον» Κορλεόνε έχει γράψει τη δική του ιστορία, κατά κάποιο τρόπο μεγάλωσε μια γενιά και συνεχίζει να επηρεάζει τις ζωές μας είτε σχετίζεται κάποιος με το σινεμά είτε όχι. Απλά δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ των δυο ταινιών. Δεν ξέρω αν βλέπετε ποδόσφαιρο, αλλά υποθέτω θα ξέρετε τους Μέσι και Ρονάλντο. Ε, είναι σαν να έχετε έναν απ΄ αυτούς τους δύο (για να μην κάνω και διακρίσεις) απ΄ τη μια και το Λουκά Βύντρα απ΄ την άλλη και να δίνετε τη Χρυσή Μπάλα στο Βύντρα. Ευτυχώς η Ακαδημία απέφυγε οριακά το λάθος…

Υ.Γ. Τα επόμενα άρθρα μου θα είναι κριτικές ταινιών που βγήκαν τη χρονιά που μας πέρασε και παρότι αξιόλογες, δε διακρίθηκαν ιδιαίτερα στα Όσκαρ. Θα ανεβάσω τις κριτικές στην αρχική μορφή τους, για να φανούν οι ελπίδες που είχα για την αναγνώριση των ταινιών αυτών και δυστυχώς δεν έγιναν πράξη.

Oscars
Στο προηγούμενο μέρος αναλύσαμε τα λάθη της νεαρής τότε Ακαδημίας των Όσκαρ στις 3 πρώτες δεκαετίες απονομής των βραβείων. Τώρα θα συνεχίσουμε το ταξίδι μας στο χρόνο και στο… άδικο στις δεκαετίες του Νέου Κύματος (60’s και 70’s) και στα τέλη του 20ού αιώνα. Σ” αυτές τις δεκαετίες η Ακαδημία έχει απαλλαγεί από πολλά πάθη της κλασικής εποχής, αλλά αυτό δε σημαίνει φυσικά ότι έχει αποφύγει τα σοβαρά λάθη. Ας ταξιδέψουμε και πάλι στο χρόνο…


1960

Η Janet Leigh στην περίφημη "σκηνή του μπάνιου" από την ταινία Ψυχώ.

Η Janet Leigh στην περίφημη «σκηνή του μπάνιου» από την ταινία Ψυχώ.


To κέρδισε: Τhe Apartment
Έπρεπε να το κερδίσει: Psycho

Ο Billy Wilder αδικήθηκε αρκετές φορές ως σκηνοθέτης και δημιουργός από την Ακαδημία, αποτυγχάνοντας να κερδίσει το βραβείο για αριστουργήματα όπως Double Indemnity (1944), Sunset Boulevard (1950) και Some Like it Hot (1959). Εδώ εμφανίζεται με την χαριτωμένη αλλά μαύρη κωμωδία The Apartment με τους γνωστούς από παλιότερες ταινίες του Jack Lemmon και Fred McMurray και κερδίζει τα βραβεία Ταινίας και Σκηνοθεσίας, κατά τη γνώμη μου περισσότερο επειδή η κινηματογραφική βιομηχανία αισθάνθηκε υποχρεωμένη απέναντί του παρά γιατί η ταινία του είναι τόσο τρομερή. Μ΄ αυτό τον τρόπο η Ακαδηημία διασφάλισε ότι ένας ακόμα μεγαλύτερος δημιουργός, ο «βασιλιάς του σασπένς» Άλφρεντ Χίτσκοκ, θα έμενε για πάντα χωρίς αγαλματίδιο, αφού δεν του το έδωσε (ούτε καν τον πρότεινε, για να είμαστε ακριβείς) ούτε για το διαχρονικά καλύτερο θρίλερ όλων των εποχών, την πρωτοποριακή Ψυχώ. Κατά τη γνώμη μου η ταινία σε τρομάζει και σε κρατά σε αγωνία καλύτερα από οποιοδήποτε υπερσύγχρονο θρίλερ με τέρατα,βαμπίρ και οπτικά εφέ, και το γεγονός ότι τα Όσκαρ δεν το αναγνώρισαν αυτό συνιστά από μόνο του μεγάλη αδικία.


1976

O Peter Finch εκφωνεί τον μοναδικό "Mad as Hell" λόγο του ως τηλεπαρουσιαστής στην ταινία Network.

O Peter Finch εκφωνεί τον μοναδικό «Mad as Hell» λόγο του ως τηλεπαρουσιαστής στην ταινία Network.


You talkin΄ to me?

You talkin΄ to me?


To κέρδισε: Rocky
Έπρεπε να το κερδίσει: Network

Hey, Academy, what the hell are you doing? Ίσως η χειρότερη απόφαση στην ιστορία των Όσκαρ ήρθε το 1976, όταν τα μέλη της Ακαδημίας της είχαν στα χέρια τους τρεις μεγάλες ταινίες, το Δίκτυο του Sidney Lumet, το All the President’s Men του Alan J.Pakula με το εκπληκτικό δίδυμο Ρόμπερτ Ρέντφορντ – Ντάστιν Χόφμαν και τον πρωτοποριακό αν και κατά τη γνώμη μου όχι τόσο εξαιρετικό Ταξιτζή με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Και απ” όλες αυτές τις ταινίες, το Όσκαρ κέρδισε ο απίθανος Rocky του Σιλβέστερ Σταλόνε, που όσο cult και να είναι η ιστορία του ως πυγμάχος που από το πουθενά διεκδικεί τον ανώτερο τίτλο απέναντι στον πρωταθλητή, ε δεν είναι για Όσκαρ σε καμιά περίπτωση. Μόνη εξήγηση που μπορώ να βρω είναι ότι η ταινία προωθεί το αμερικάνικο όνειρο και της αξίες του αμερικανικού έθνος τη στιγμή που οι άλλες τρεις επιτίθενται η μεν πρώτη στον αδίστακτο και κερδοσκοπικό τρόπο που λειτουργούν τα ΜΜΕ, η δεύτερη απευθείας στην αμερικανική κυβέρνηση Νίξον για το σκάνδαλο Watergate και η τρίτη στη φτώχεια και τις ανισότητες των Αμερικανικών μεγαλουπόλεων. Καλύτερη ταινία του 1976 θεωρώ το Δίκτυο (ειδικά για την ερμηνεία του Peter Finch) αλλά δεν έχει σημασία αυτό, σημασία έχει ότι η Ακαδημία απέδειξε περίτρανα ότι αποφασίζει με άλλα κριτήρια και όχι με αυστηρά καλλιτεχνικά.


1987

Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας, μεγάλος νικητής της 60ής απονομής.

Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας, μεγάλος νικητής της 60ής απονομής.


To κέρδισε: The Last Emperor
Έπρεπε να το κερδίσει: The Untouchables

Personal favorite για το 1987 είναι το Καλημέρα Βιετνάμ με τον αείμνηστο, πλέον, Robin Williams, αλλά το να κερδίσει αυτό το βραβείο μια καυστική κωμωδία-καταπέλτης για την πολιτική της αμερικανικής κυβέρνησης στον πόλεμο του Βιετνάμ είναι out of the question. Ισάξια όμως είναι και η ταινία Οι Αδιάφθοροι, μια εξαιρετική περιπέτεια του ειδικού σ΄ αυτές τις ταινίες Brian de Palma με εξαιρετικές ερμηνείες απ” τους Κέβιν Κόστνερ, Σον Κόνερι (αυτός κέρδισε το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού) και Ρόμπερτ ντε Νίρο (στο ρόλο του Αλ Καπόνε). Η ταινία συμφωνεί με το πνεύμα των Όσκαρ, οπότε αδυνατώ να συνειδητοποιήσω γιατί η Ακαδημία προτίμησε τη φαντασμαγορική διεθνή συμπαραγωγή του Bernando Bertolucci, που αν και αναμφίβολα αξιόλογη, άξιζε το βραβείο Σκηνοθεσίας για τις τεχνικές του Ιταλού σκηνοθέτη αλλά συνολικά είναι κατώτερη της ταινίας του De Palma. Δεν πρόκειται για τόσο μεγάλη αδικία όσο κάποιες προηγούμενες περιπτώσεις, αλλά αξίζει αναφοράς.


1998

Ο Edward Norton ως μετανοημένος νεοναζί στα "Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας" που γενικά αγνοήθηκαν στα Όσκαρ.

Ο Edward Norton ως μετανοημένος νεοναζί στα «Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας» που γενικά αγνοήθηκαν στα Όσκαρ.

H Gwyneth Paltrow στο ρόλο της Viola de Lesseps, που της χάρισε το Όσκαρ.

H Gwyneth Paltrow στο ρόλο της Viola de Lesseps, που της χάρισε το Όσκαρ.


To κέρδισε: Shakespeare in Love
Έπρεπε να το κερδίσει: American History X ή Life is Beautiful

Το ημι-βιογραφικό δράμα Ερωτευμένος Σέξπιρ του John Madden διαθέτει καλο καστ (Gwyneth Paltrow, Joseph Fiennes, Ben Affleck) και αν και έχει μερικά ελαττώματα στην αφήγηση είναι αρκετά αξιόλογο και σε μια φτωχή από ταινίες χρονιά ίσως άξιζε το βραβείο. Η συγκεκριμένη χρονιά όμως είχε δύο πραγματικά μεγάλες ταινίες, κατά τη γνώμη μου στις 10 καλύτερες όλων των εποχών, που επιτίθενται αμφότερες στη θηριωδία του ναζισμού (και του αυθεντικού του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του σύγχρονου νεοναζισμού).Στο American History X κυριολεκτικά σε καθηλώνει η προσπάθεια του ήρωα να απαρνηθεί το νεο-ναζιστικό παρελθόν του και να σώσει τον αδερφό του απ” το να ακολουθήσει ανάλογη πορεία, ενώ το La vita è bella του Ρομπέρτο Μπενίνι αποτελεί έναν ύμνο στο χιούμορ και στην αγάπη, όπλα που αν τα χρησιμοποιήσει σωστά ο άνθρωπος αποτελούν ισχυρά αντίδοτα ακόμη και στις πιο φρικιαστικές σελίδες της ιστορίας. Μάλιστα, μια άλλη αντιπολεμική ταινία, η επική Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν ήταν επίσης υποψήφια, αλλά η Ακαδημία την αγνόησε και αυτήν. Επειδή ο τελικός νικητής είναι μια ποιοτική ταινία δεν πρόκειται για τόσο μεγάλη γκάφα όσο το 1976, αλλά και πάλι είναι να απορείς…

Η αφίσα της ταινίας "Wings", της πρώτης που τιμήθηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1929.

Η αφίσα της ταινίας «Wings», της πρώτης που τιμήθηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας το 1929.


Ως γνωστόν, τα Όσκαρ αποτελούν εδώ και πάνω από 85 χρόνια την ύψιστη αναγνώριση που μπορεί να λάβει οποιοσδήποτε ασχολείται με τον κινηματογράφο, αν και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν ιδιαίτερα αξιόπιστο τρόπο μέτρησης της αξίας ενός ηθοποιού, σκηνοθέτη και γενικά ανθρώπου της 7ης τέχνης. Το ανώτατο βραβείο τους είναι αυτό της Καλύτερης Ταινίας, στο οποίο ουσιαστικά συμπεριλαμβάνεται οτιδήποτε έχει σχέση με μια ταινία. Πολλές μεγάλες ταινίες έχουν κερδίσει το συγκεκριμένο χρυσό αγαλματίδιο, αλλά στο συγκεκριμένο άρθρο θα εξετάσουμε τις περιπτώσεις που, κατά τη γνώμη μου πάντοτε, η Ακαδημία υπέπεσε σε «φάουλ» δίνοντας το βραβείο σε μια ταινία που εμφανώς το άξιζε λιγότερο από μια ή περισσότερες άλλες, συνήθως λόγω της πολιτικής της να αποκλείει συγκεκριμένα είδη ταινιών που θεωρούνται «προκλητικά» ή «μη ποιοτικά» και να προωθεί συγκεκριμένους ανθρώπους και φιλοσοφίες. Ας ταξιδέψουμε λοιπόν στο χρόνο….

1936
O Gary Cooper και η - αγαπημένη ηθοποιός του Capra - Jean Arthur, στη δημοφιλή επιτυχία του τελευταίου "Mr. Deeds Goes to Town"

O Gary Cooper και η – αγαπημένη ηθοποιός του Capra – Jean Arthur, στη δημοφιλή επιτυχία του τελευταίου «Mr. Deeds Goes to Town»



To κέρδισε: Τhe Great Ziegfeld
Έπρεπε να το κερδίσει: Mr. Deeds Goes to Town

Όχι, πείτε μου ειλικρινά τώρα. Πόσοι από εσάς ξέρετε τον Ziegfeld, ή το γεγονός ότι έχει γυριστεί ταινία με θέμα τη ζωή του που κέρδισε το ανώτατο χρυσό αγαλματίδιο στην 9η απονομή; Και γιατί να το ξέρετε δηλαδή; O Ziegfeld ήταν ένας promoter φαντασμαγορικών show (γνωστά ως Ziegfeld Follies) στις αρχές του 20ού αιώνα, και όταν γυρίστηκε η ταινία ήταν ακόμη διάσημος, οπότε σε συνδυασμό με το γνωστό για την εποχή καστ (William Powell, Myrna Loy, Louise Rainer) υπάρχει μια λογική πίσω από την απόφαση της Ακαδημίας. Η ιστορία όμως έχει αποδείξει περίτρανα ότι αυτή η λογική ήταν λανθασμένη, αφού η ταινία του Robert Z.Leonard έχει ξεχαστεί παντελώς στο πέρασμα του χρόνου, σε αντίθεση με το ριζοσπαστικό Mr. Deeds Goes to Town του πασίγνωστου και στις μέρες μας Frank Capra με τον Gary Cooper στο ρόλο ενός αγαθού επαρχιώτη που ως κληρονόμος μιας τεράστιας περιουσίας στη Νέα Υόρκη μπλέκει στα δίχτυα διαφόρων «επιτήδειων» που έχουν σκοπό με κάθε τρόπο να του… φάνε την περιουσία. Προάγγελος των αριστουργημάτων του Capra Mr. Smith Goes to Washington και It’s a Wonderful Life, κέρδισε τη σκηνοθεσία για τον Capra, αδιανόητο το πώς δεν αναδείχτηκε καλύτερη ταινία.

1944

Μια απ'τις πιο γνωστές σκηνές του διάσημου φιλμ νουάρ "Double Indemnity"

Μια απ’τις πιο γνωστές σκηνές του διάσημου φιλμ νουάρ «Double Indemnity»


Το κέρδισε: Going My Way
Έπρεπε να το κερδίσει: Double Indemnity

Εδώ τουλάχιστον μπορώ να κατανοήσω πλήρως την απόφαση της Ακαδημίας. Είμαστε στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ηθικό του πλήθους χρειάζεται ανόρθωση, και έχει μπροστά της (κυρίως) δύο ταινίες. Η μία είναι γυρισμένη από έναν αναγνωρισμένο σκηνοθέτη (Leo McCarey), πρωταγωνιστεί το μεγαλύτερο μουσικό αστέρι της εποχής (Bing Crosby) και έχει ως θέμα έναν νεαρό καλόκαρδο ιερέα (Crosby) και τα προβλήματα που αντιμετώπιζε στην ενορία του. Η άλλη είναι ένα σκληρό, προκλητικό, πεσιμιστικό, καταθλιπτικό φιλμ νουάρ (ποτέ δε συμπάθησαν στην Ακαδημία το συγκεκριμένο είδος) που εστιάζει στο σχέδιο ενός ασφαλιστή και μιας femme fatale να δολοφονήσουν το σύζυγο της δεύτερης για να πάρουν την ασφάλεια ζωής του και τις συνέπειες της πράξης τους όταν αυτή εκτελείται. Λογικό λοιπόν το γεγονός ότι το Όσκαρ πήγε στη, συμπαθή αλλά μέχρι εκεί, ταινία του McCarey, αλλά δεν παύει να είναι αδικία που η ταινία-σύμβολο σε ό,τι έχει να κάνει με το νουάρ έμεινε χωρίς βραβείο. Ο σκηνοθέτης της βέβαια (Billy Wilder) – που έγινε διάσημος χάρη σ’ αυτή την ταινία- κέρδισε πολλά βραβεία στη συνέχεια, και η ιστορία μέχρι σήμερα δικαιώνει αυτόν και την ταινία του παρά την απόφαση της Ακαδημίας…

1951

O Gene Kelly στο μιούζικαλ "An American in Paris", την πρώτη έγχρωμη ταινία μετά από 12 χρόνια που κέρδισε το ανώτερο Όσκαρ

O Gene Kelly στο μιούζικαλ «An American in Paris», την πρώτη έγχρωμη ταινία μετά από 12 χρόνια που κέρδισε το ανώτερο Όσκαρ


Το κέρδισε: An American in Paris
Έπρεπε να το κερδίσει: A Streetcar Named Desire

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ο Gene Kelly ήταν το «next big thing» στη μουσικοχορευτική βιομηχανία, όπου συστήνονταν ως ο διάδοχος του Fred Astaire. Όπως και ο τελευταίος, έτσι και ο Kelly επιχείρησε να διεισδύσει στον κινηματογράφο με την πρώτη του μεγάλη επιτυχία να είναι το ανάλαφρο και εντυπωσιακό – για τα χρώματα και τα χορευτικά του νούμερα – An American in Paris – που κέρδισε της καρδιές του κοινού και… το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Αν και το συμπαθές μιούζικαλ του Kelly βλέπεται ευχάριστα και ακούραστα, δεν άξιζε το συγκεκριμένο βραβείο καθώς υπήρχαν όχι μία, αλλά τρεις ταινίες μάλλον ανώτερες από αυτό. Πρόκειται για το πανέξυπνο φιλμ νουάρ του Billy Wilder Ace in the Hole με τον Κερκ Ντάγκλας, το επικό μελόδραμα Για μια θέση στον Ήλιο με τον Μοντγκόμερι Κλιφτ και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, και πάνω απ’όλα το αριστουργηματικό Λεωφορείο ο Πόθος του Ελία Καζάν από το πασίγνωστο θεατρικό του Τενεσί Γουίλιαμς. Η ταινία αποτελεί μια απ΄ τις καλύτερες και πιο αναγνωρισμένες όλων των εποχών, με τη «μουντή» και «κλειστοφοβική» σκηνοθεσία του Καζάν να ξεχωρίζει και φυσικά τις ερμηνείες των Μάρλον Μπράντο και Βίβιαν Λι να γράφουν ιστορία και να αποτελούν αντικείμενο μελέτης οποιουδήποτε επίδοξου ηθοποιού μέχρι τις μέρες μας.

1952

Ο Gene Kelly ερμηνεύει το Singin΄ in the Rain, στην ομώνυμη ταινία του 1952.

Το κέρδισε: The Greatest Show on Earth
Έπρεπε να το κερδίσει: Singin΄ in the Rain

Δεύτερο διαδοχικό λάθος της Ακαδημίας στις αρχές των 50’s, αυτή τη φορά με θύμα μια ταινία του Gene Kelly. Το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για τη χρονιά αυτή κέρδισε το φαντασμαγορικό και εντυπωσιακό – για την εποχή – δράμα The Greatest Show on Earth του master του είδους Cecil B. De Mille, που παρά το εξαιρετικό καστ του (Charlton Heston, James Stewart, Cornel Wilde μεταξύ άλλων) δεν κατάφερε να διατηρηθεί στο χρόνο και σήμερα μνημονεύεται ως μια απ’τις χειρότερες ταινίες που απέσπασαν το χρυσό αγαλματίδιο, αν όχι η χειρότερη. Εκείνη τη χρονιά βέβαια δεν υπήρχαν ιδιαίτερα αξιόλογες ταινίες, με το επικό αλλά κατά τη γνώμη μου υπερβολικά μελό γουέστερν High Noon με τον Gary Cooper και την ανάλαφρη κομεντί The Quiet Man με τον John Wayne να είναι οι βασικότεροι ανταγωνιστές της ταινίας του DeMille. Σήμερα όμως καλύτερη ταινία της χρονιάς θεωρείται δικαίως το διάσημο μιούζικαλ Singin΄ in the Rain, αναμφίβολα το καλύτερο του είδους του, που αγνοήθηκε επιδεικτικά από την Ακαδημία αλλά βρίσκεται πια ψηλά σε όλες τις λίστες με τις καλύτερες ταινίες, έχοντας ως ατού και το ομότιτλο τραγούδι που έχει αντιγραφεί από άλλες ταινίες (π.χ. Κουρδιστό Πορτοκάλι), σειρές, διαφημίσεις και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Double fault, κυρίες και κύριοι.

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων