3,5 Stars

Ο τηλεοπτικός αστέρας Bryan Cranston (Breaking Bad) αποφάσισε τη χρονιά που μας πέρασε να κάνει το πέρασμά του από τη μικρή στη μεγάλη οθόνη υποδυόμενος έναν καθαρά «κινηματογραφικό» χαρακτήρα, τον εκκεντρικό σεναριογράφο Dalton Trumbo. Σοφή επιλογή, όπως αποδείχτηκε…

Trumbo_(2015_film)_posterTrumbo (2015)
Βιογραφικό δράμα, ΗΠΑ, 120΄

Σκηνοθεσία: Jay Roach
Σενάριο: John McNamara
Πρωταγωνιστούν: Bryan Cranston, Diane Lane, Helen Mirren, Louis C.K.

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄40,ο διάσημος και εκκεντρικός σεναριογράφος Dalton Trumbo βλέπει την καριέρα του αλλά και τη προσωπική ζωή του ίδιου και πολλών συναδέλφων του να καταρρέουν λόγω των περίφημων μαύρων λιστών του Χόλιγουντ που τους κατονομάζουν ως κομμουνιστές και τους αφήνουν χωρίς δουλειά. Έτσι, αναγκάζεται να καταφύγει σε διάφορα τεχνάσματα προκειμένου να συνεχίσει (στα κρυφά) να δουλεύει και να επιβιώσει μέχρι να περάσει η «καταιγίδα».

Όσοι γνωρίζουν καλά τον Cranston, από τις σειρές και τις λίγες ταινίες στις οποίες έπαιξε (μία εξ αυτών, το οσκαρικό Argo), γνωρίζουν ότι φημίζεται για την αμεσότητα και την εκφραστικότητά του. Δυο στοιχεία που χρησιμοποίησε αριστοτεχνικά για να υποδυθεί έναν από τους πιο μοναδικούς και ιδιαίτερους ανθρώπους στην ιστορία του κινηματογράφου, τόσο στην προσέγγιση του ρόλου αυτού καθαυτού όσο και στην προσπάθειά του να εισχωρήσει στο πλαίσιο της εποχής στην οποία αναφέρεται το έργο.

Να τα πάρουμε όμως από την αρχή. Βρισκόμαστε στο Χόλιγουντ λίγο μετά το Β΄ Παγκόσμιο, η Χρυσή Εποχή του αμερικανικού σινεμά είναι στα καλύτερα της, και όλα μοιάζουν ειδυλλιακά (αν και δεν είναι) για τους αστέρες μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Σύντομα όμως, η αντικομμουνιστική παράνοια κάνει την εμφάνισή της στις ΗΠΑ (Ψυχρός Πόλεμος) και, κρίνοντας πως η έβδομη τέχνη μπορεί να αποτελέσει μέσο κομμουνιστικής προπαγάνδας αν βρεθεί στα χέρια λάθος ανθρώπων, άνθρωποι της πολιτικής, της οικονομίας αλλά και της ίδιας της τέχνης στην Αμερική προσπαθούν να απομονώσουν όσα μέλη της βιομηχανίας θεωρούν ύποπτα, με μια σειρά απάνθρωπα μέτρα που περιλαμβάνουν εξευτελιστικές ανακρίσεις, συλλήψεις, φυλακίσεις και, φυσικά, τις «μαύρες λίστες», στις οποίες αν βρίσκεσαι αποκλείεται να βρεις δουλειά σε στούντιο της προκοπής.

Ο πραγματικός Dalton Trumbo, εν ώρα... εργασίας.

Ο πραγματικός Dalton Trumbo, εν ώρα… εργασίας.

Η ενωμένη -κατά τον Β΄ Παγκόσμιο- αμερικανική κινηματογραφική βιομηχανία ήταν χωρισμένη σε δυο στρατόπεδα, τους «εχθρούς του έθνους» και τους «κυνηγούς μαγισσών». Συχνά μέλη της μεταπηδούσαν απ΄ τη μια ομάδα στην άλλη, ιδιαίτερα κάποιοι που για να γλιτώσουν από τις κατηγορίες και να σώσουν την καριέρα τους πρόδωσαν συναδέλφους τους και πέρασαν στο αντίπαλο στρατόπεδο. Κεντρικό πρόσωπο στην πρώτη, τουλάχιστον, φάση αυτής της παρανοϊκής κατάστασης είναι ο Dalton Trumbo, ο πιο δημοφιλής από τους πρώτους που κατηγορήθηκαν -και αποδέχθηκαν τις κατηγορίες- ως κομμουνιστές.

Παρά τις πολλές ιδιοτροπίες του, ο Trumbo ήταν αγαπητό πρόσωπο στο Χόλιγουντ και είχε πολλούς φίλους, αλλά σχεδόν όλοι είτε τον εγκατέλειψαν είτε βρίσκονταν στην ίδια θέση με αυτόν όταν ξέσπασε η υπόθεση. Μη μπορώντας να δουλέψει νόμιμα αναγκαζόταν να γράφει σενάρια για τα οποία άλλοι έπαιρναν το credit, ενώ μαζί με συναδέλφους του που ήταν στην ίδια θέση αποφάσισαν να δουλέψουν για ένα παρακμάζον στούντιο το οποίο γύριζε ταινίες της συμφοράς, αλλά ήταν το μοναδικό που δεν είχε αντίρρηση να τους προσλάβει. Ταυτόχρονα, τα γεγονότα επηρεάζουν αρνητικά τη συμπεριφορά του Trumbo δημιουργώντας πρόβλημα στη σχέση του με τη γυναίκα και τα παιδιά του.

Μετά από 10 χρόνια στην αφάνεια, ο Trumbo πήρε την αναγνώριση πρώτη φορά για την ταινία "Σπάρτακος", το 1960 (στη φωτό ο Kirk Douglas)

Μετά από 10 χρόνια στην αφάνεια, ο Trumbo πήρε την αναγνώριση πρώτη φορά για την ταινία «Σπάρτακος», το 1960 (στη φωτό ο Kirk Douglas)

Για κάποιον που αγαπά το σινεμά, και ιδιαίτερα την εποχή στην οποία αναφερόμαστε, η ταινία αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση, και αυτό είναι προς τιμήν της. Από τη μια, συγκινείσαι ιδιαίτερα να βλέπεις την ατμόσφαιρα και τους θρυλικούς αστέρες που κυριαρχούσαν τότε στο Χόλιγουντ, από την άλλη όμως βλέπεις τους ίδιους αυτούς ανθρώπους να εμπλέκονται σ΄ έναν τελείως παράλογο εμφύλιο και να αποκηρύσσουν πρώην συνεργάτες και φίλους. Ανάμεσα στους αστέρες που η ταινία στηλιτεύει ως «κυνηγούς μαγισσών», ο «δούκας» John Wayne, ο Edward G. Robinson (ο οποίος βέβαια ποτέ δεν έδωσε ονόματα, όπως περιγράφεται στο φιλμ) αλλά και μια δαιμόνια δημοσιογράφος, η Hedda Hopper (Helen Mirren), που δείχνει να έχει τη μεγαλύτερη δύναμη απ΄ όλους: τη δύναμη του κοινού.

Όλα αυτά μοιάζουν κάπως χαοτικά, ιδίως για κάποιον που δε γνωρίζει πολλά επί του θέματος, και πράγματι είναι. Γι΄ αυτό και το σενάριο σε κάποια σημεία μοιάζει «χαμένο στη μετάφραση», προσπαθώντας να αποδώσει πολλές πτυχές της υπόθεσης ταυτόχρονα. Αν και με πολλές ιστορικές ανακρίβειες, είναι μια εξαιρετική σκιαγράφηση του Χόλιγουντ της εποχής, ενώ ο Cranston (υποψήφιος για Όσκαρ) και η μεγάλη Ellen Mirren αποδίδουν αριστουργηματικά τους ρόλους τους.

Για κάποιον που ενδιαφέρεται για το θέμα και την εποχή, το Trumbo είναι μια ταινία που πρέπει να δει οπωσδήποτε, γιατί θα την εκτιμήσει για πολλά πράγματα πέρα από τα προφανή. Κάποιος όμως που απλώς ψάχνει μια καλή ταινία να περάσει την ώρα του θα μείνει μόνο σχετικά ικανοποιημένος, κι αυτό χάρη στη σοβαρότητα που διέπει ολόκληρη την παραγωγή και την καταπληκτική ερμηνεία του Cranston και, σε μικρότερο βαθμό, του υπόλοιπου καστ.